Seleccionar página
«Tarde de sábado» por Enrique Piñeiro

«Tarde de sábado» por Enrique Piñeiro

por Enrique Piñeiro

Va terminando abril
el corazón rebosa de latidos
que han quedado atrapados
en este sueño febril de primavera
y las palabras flotan como vilanos
por las estancias tranquilas de la casa
te preguntas cuánto resta de ti
en ti
cuánto de la mirada límpida del niño
cuánto de la zozobra del adolescente
de las dudas del joven taciturno
del ardor del primer hombre
cuánto de la serena madurez de unos pocos momentos
fraguada a lo largo de los años
qué queda del alma que en la noche
rebuscaba paraísos perdidos
creyendo ingenuamente
que el paraíso existe
y mientras los claveles renacen
en balcones lejanos donde abuelos y niños
cantan a coro la alegría de aquel jueves de abril
tú sigues atornillando el tiempo
saboreando la luz recién nacida de las siete
la fresca brisa matutina
la cálida caricia del sol de mediodía
el esplendor sereno de la tarde
el tul terso y misterioso de la noche
y esperando
coser viejos abrazos con tu piel renacida

Enrique Piñeiro

Enrique Piñeiro

Profesor de francés

Nacido en Boiro o 10 de xaneiro de 1956.

Estudou o bacharelato en Santiago e  despois Filoloxía Románica na Universidade desta cidade.

Foi lector de español na Escola Secundaria Estatal de Corbeil-Essonnes.

Profesor de Francés en diferentes institutos de Galicia: Ferrol, A Coruña, Pontevedra, Chapela, Marín.

Diploma «Las nuevas tecnologías aplicadas a la enseñanza de los idiomas», en la Sorbonne Nouvelle-Paris III, durante o curso 1993-94.

Xubilado en 2016. Estivo os últimos anos no IES Valle Inclán.

más articulos

Do 19 ao 25 de abril 2021

Do 12 ao 18 de abril 2021

Do 5 ao 11 de abril 2021

Do 29 de marzo ao 4 de abril 2021

Do 22 ao 28 de marzo 2021

Do 15 ao 21 de marzo 2021

Elena Ramos Rascado por Ana Santos

Antonio Lois Pérez

Xosé Manuel Gulías Márquez

Carmen Varela Villamarín

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

FILII por Charo Valcárcel

FILII por Charo Valcárcel

por Charo Valcárcel

Cando aínda buscaban os teus ollos
e atopaban alí o seu acougo,
o seu mundo eras ti.

Cando aínda sentían os teus brazos
coma rexos refuxios imbatibles
e buscaban moreas de aloumiños
nas fábricas de bicos dos teus beizos.

Cando aínda a calma eran arrolos
que facían esvaer todos os medos
O seu mundo eras ti.

Mais caeron as follas dos outonos
E tras elas naceron primaveras
e o seu mundo amodiño xa medraba
afastándoos de ti.

É a vida que bole sen vagar,
e no seu constante decorrer
arrastra as horas emprestadas.

Mais deixa pegadas no camiño
que nutren o mundo que che queda
no que lonxe ou preto
eles sempre serán
o mellor agasallo recibido.

Charo Valcárcel (abril 2021)

máis artigos

Do 19 ao 25 de abril 2021

Do 12 ao 18 de abril 2021

Do 5 ao 11 de abril 2021

Do 29 de marzo ao 4 de abril 2021

Do 22 ao 28 de marzo 2021

Do 15 ao 21 de marzo 2021

Elena Ramos Rascado por Ana Santos

Antonio Lois Pérez

Xosé Manuel Gulías Márquez

Carmen Varela Villamarín

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Poemas do pobo por Antonio Lois

Poemas do pobo por Antonio Lois

por Antonio Lois

«Poemas do pobo»

 Os versos dos meus poemas,

non son pra xente ilustrada,

son para xente do pobo,

aquela que eu améi,

aquela que sigo amando.

Non falan de cousas grandes,

falan de cousas pequenas,

de xente que é sinxela

pero que ainda ten alma.

Alma que intento poñerlle

ós versos dos meus poemas,

poemas da miña xente,

poemas da miña aldea;

a que eu levo na alma.

                     Antonio Lois

máis artigos

Do 19 ao 25 de abril 2021

Do 12 ao 18 de abril 2021

Do 5 ao 11 de abril 2021

Do 29 de marzo ao 4 de abril 2021

Do 22 ao 28 de marzo 2021

Do 15 ao 21 de marzo 2021

Elena Ramos Rascado por Ana Santos

Antonio Lois Pérez

Xosé Manuel Gulías Márquez

Carmen Varela Villamarín

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

A pomada de Graña por Charo Valcárcel

A pomada de Graña por Charo Valcárcel

Aínda hoxe, se as présas desta vida na que imos a galope sen tempo para acougar, aínda hoxe se temos vagar para escoitalas,  algunhas velliñas, das poucas que fican na aldea, contan a historia de María Graña, unha muller que tivera unha nenez difícil, pois nacera no seo dunha familia moi humilde  e quedara orfa de nai con só  seis anos.

O pai disque herdara dos seus devanceiros certos coñecementos sobre menciñas e curacións de males diversos, coñecementos que pasaron tamén a María, rapaza solitaria e introvertida que pasaba o día observando os remedios que fabricaba o seu pai. 

Ao medrar e facerse moza tivo varios pretendentes, pero non aceptou  ningún; ela prefería seguir aprendendo cousas sobre as enfermidades e a súa curación e, cando xa os coñecementos transmitidos polo pai non foron suficientes, comezou  a observar a natureza e experimentar por si mesma, tamén conseguiu que o boticario da vila lle  emprestase algún libro no que saciar a súa curiosidade innata.

Pódese dicir que se converteu na muller máis sabia da contorna e a súa sona  mesmo din que chegou a Compostela e outras cidades de Galicia, sobre todo desde que, valéndose de todo o que conseguira aprender, fabricou unha pomada que vendía como remedio contra moitos males da pel e que pasou a ser coñecida como “a pomada de Graña”.

Malia todo, cando nalgunha xuntanza os homes falaban, ela –como as outras mulleres da época- calaba, calaba aínda que rabiase por dentro coas ganas de dicir algo, sobre todo cando tiña que escoitar argumentos falaces sobre temas que ela coñecía ben. Era o papel social que as obrigaban a representar. Cantas veces o pai, adiviñando a súa intención,  parouna a tempo cun golpe no cóbado ou no pé!

Pero María un día non se puido conter e non calou. A labazada cruzoulle a cara e case tira con ela no chan. Un silencio sepulcral deu paso a un murmurio que se foi convertendo en estrondo escandalizado que seguía os pasos de María mentres chegaba á porta e saía coa cabeza ben alta, pero o orgullo ferido.

 Non volveu falar. Sabía que estaría na boca de todos, pero tamén sabía que habían recorrer a ela cando precisasen o seu remedio.

Así, cando pouco tempo despois, aparentemente esquecido o incómodo incidente, os homes volveron entrar na súa casa para mercar a súa pomada, María, ela si que non o esquecera, pedíalles que sentasen  e, valéndose nesa situación da súa superioridade, alongaba as explicacións  intencionadamente  sobre  o modo de emprego,  a dose apropiada e o tempo que debían utilizala, mentres eles, calados, escoitaban.

Entón era cando case esquecía a labazada.

                                                                                                                                                Charo Valcárcel (novembro 2020)

Charo Valcárcel Mato

Charo Valcárcel Mato

Profesora de Galego

Nacín nunha pequena freguesía da Estrada (Sta. Cristina de Vinseiro) hai 60 anos, pero xa levo trinta e cinco vivindo en Pontevedra, case tantos como os que traballei no IES Valle Inclán (trinta e dous), toda unha vida…

Estudei Filoloxía Hispánica, aínda que me presentei e aprobei as oposicións para profesora de Lingua galega e sempre exercín como tal, do cal me sinto e sentirei sempre moi orgullosa.

No Valle Inclán coñecín a Ana, Manuel, Isidro, Benito e Sara que, considero, máis que compañeiros, amigos, bos amigos. Xuntos compartimos moitas experiencias.

Agora esta na que nos implicou Ana que, polo menos para min, é un salvavidas, un incentivo que chega para encher o oco que deixa o ensino nas nosas vidas.

Pero tamén formamos parte dun grupo de teatro de profesores (en activo e xubilados) que naceu no 2005 no seo do Valle Inclán, Argallada, e que está esperando tempos mellores para retomar a súa actividade.

máis artigos

Do 19 ao 25 de abril 2021

Do 12 ao 18 de abril 2021

Do 5 ao 11 de abril 2021

Do 29 de marzo ao 4 de abril 2021

Do 22 ao 28 de marzo 2021

Do 15 ao 21 de marzo 2021

Elena Ramos Rascado por Ana Santos

Antonio Lois Pérez

Xosé Manuel Gulías Márquez

Carmen Varela Villamarín

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Día internacional da poesía por Charo Valcárcel

Día internacional da poesía por Charo Valcárcel

Hai tantos exemplos de ilustres poetas de todas as nacionalidades que poderiamos ter escollido para protagonizar esta homenaxe! Pero é obvio que sería un arduo traballo e difícil de publicar. Por iso aí van uns cantos en representación de tantos outros. Procuramos que todos tivesen en común falar da poesía dentro da poesía, é dicir, o que denominamos a metapoesía.

Agardamos que vos guste a selección.

PABLO NERUDA

( de Veinte poemas de amor y una canción desesperada: “Poema XX”)

Puedo escribir los versos más tristes esta noche.

Escribir, por ejemplo: “La noche está estrellada,
y tiritan, azules, los astros, a lo lejos.”

El viento de la noche gira en el cielo y canta.

Puedo escribir los versos más tristes esta noche.
Yo la quise, y a veces ella también me quiso.

En las noches como ésta la tuve entre mis brazos.
La besé tantas veces bajo el cielo infinito.

Ella me quiso, a veces yo también la quería.
Cómo no haber amado sus grandes ojos fijos.

Puedo escribir los versos más tristes esta noche.
Pensar que no la tengo. Sentir que la he perdido.

Oir la noche inmensa, más inmensa sin ella.
Y el verso cae al alma como al pasto el rocío.

Qué importa que mi amor no pudiera guardarla.
La noche está estrellada y ella no está conmigo.

Eso es todo. A lo lejos alguien canta. A lo lejos.
Mi alma no se contenta con haberla perdido.

Como para acercarla mi mirada la busca.
Mi corazón la busca, y ella no está conmigo.

La misma noche que hace blanquear los mismos árboles.
Nosotros, los de entonces, ya no somos los mismos.

Ya no la quiero, es cierto, pero cuánto la quise.
Mi voz buscaba el viento para tocar su oído.

De otro. Será de otro. Como antes de mis besos.
Su voz, su cuerpo claro. Sus ojos infinitos.

Ya no la quiero, es cierto, pero tal vez la quiero.
Es tan corto el amor, y es tan largo el olvido.

Porque en noches como ésta la tuve entre mis brazos,
mi alma no se contenta con haberla perdido.

Aunque éste sea el ultimo dolor que ella me causa,
y estos sean los últimos versos que yo le escribo.

ROSALÍA DE CASTRO

(de Follas novas: “Poema IV de Vaguedás”)

Diredes destes versos, i é verdade,
que tén estrana insólita armonía,
que neles as ideas brilan pálidas
cal errantes muxicas
que estalan por instantes,
que desaparecen xiña,
que se asomellan á parruma incerta
que voltexa no fondo das curtiñas,
i ó susurro monótono dos pinos
da beiramar bravía.

Eu diréivos tan só que os meus cantares
así sán en confuso da alma miña,
como sai das profundas carballeiras
ó comenzar do día,
romor que non se sabe
si é rebuldar das brisas,
si son beixos das frores,
si agrestes, misteriosas armonías
que neste mundo triste
o camiño do ceu buscan perdidas.

LUIS DE CAMÕES

(Soneto 1)

Enquanto quis Fortuna que tivesse

Esperança de algum contentamento,

O gosto de um suave pensamento

Me fez que seus efeitos escrevesse.

Porém, temendo Amor que aviso desse

Minha escritura a algum juízo isento,

Escureceu-me o engenho co’o tormento,

Para que seus enganos não disesse

 Ó vós que Amor obriga a ser sujeitos

A diversas vontades! Quando lerdes

Num breve livro casos tão diversos,

Verdades puras são e não defeitos;

E sabei que, segundo o amor tiverdes,

Tereis o entendimento de meus versos.

CURROS ENRÍQUEZ

(de Aires da miña terra: “Crebar as lirasfragmentos)

Por sobr’ a barafunda
D’ escarnios e pauliñas
Que as cántigas d’ os servos
Por onde quer suscitan,
Espaventada, atóneta,
A virxe Poesia
Clamóu desalentada:
«¡Vates, crebade as liras!»

(…)

Crebar as liras diante
D’ a libertá qu’ espira
Baix’ a gadoupa férrea
D’ o dogma que a asesina!…
¡Inda goberna Claudio!
¡Inda Seyano priva!
¡Inda os proscritos choran
E trunfa Mesalina!

Non-a crebés, poetas!
Templáina en ódeo, en ira,
Hastra que d’ ela sayan
As esplosiós d’ as minas:
Hastra que cada nota
Com’ onha espada fira,
Com’ on andacio barra
As vellas theogonías.

Gustoso esnaquizara
E resinado a miña,
Si n’ eso d’ o meu povo
A sorte consistira;
Mais, mentras horfo e triste
Os meus consolos pida,
Crebala… ¡n’ a tua testa
Tan sólo, tiranía!

GUSTAVO ADOLFO BÉCQUER

(de Rimas)

RIMA XXI

¿Qué es poesía?, dices mientras clavas
en mi pupila tu pupila azul.
¿Qué es poesía? ¿Y tú me lo preguntas?
Poesía… eres tú.

EUSEBIO LORENZO BALEIRÓN

(de A morte presentida: “Os sinais externos” fragmento)

Porque o poema está feito

Da materia dos soños,

Arco de pedra e tempo

No que un deus se comprace

E habita

Para xogar coas sombras azuis das cousas.

Porque o poema é

Unha lingua de area

Que se deita entre os mares de outono

RUBÉN DARÍO

(de Cantos de vida y esperanza: “¡Torres de Dios!  ¡Poetas!”Fragmento)

¡Torres de Dios! ¡Poetas!

¡Pararrayos celestes,
que resistís las duras tempestades,
como crestas escuetas,
como picos agrestes,
rompeolas de las eternidades!

La mágica esperanza anuncia un día
en que sobre la roca de armonía
expirará la pérfida sirena.
¡Esperad, esperemos todavía!

FERNANDO PESSOA

(de Autopsicografia)

O poeta é um fingidor.
Finge tão completamente
que chega a fingir que é dor
a dor que deveras sente.

E os que lêem o que escreve,
na dor lida sentem bem,
não as duas que ele teve,
mas só a que eles não têm.

E assim nas calhas de roda
gira, a entreter a razão,
esse comboio de corda
que se chama coração.

                                                                                                                                                                                                           Fotografía do artigo de Elena Abad

Charo Valcárcel Mato

Charo Valcárcel Mato

Profesora de Galego

Eu son Charo Valcárcel. Nacín nunha pequena freguesía da Estrada (Sta. Cristina de Vinseiro) hai 60 anos, pero xa levo trinta e cinco vivindo en Pontevedra, case tantos como os que traballei no IES Valle Inclán (trinta e dous), toda unha vida…

Estudei Filoloxía Hispánica, aínda que me presentei e aprobei as oposicións para profesora de Lingua galega e sempre exercín como tal, do cal me sinto e sentirei sempre moi orgullosa.

No Valle Inclán coñecín a Ana, Manuel, Isidro, Benito e Sara que, considero, máis que compañeiros, amigos, bos amigos. Xuntos compartimos moitas experiencias.

Agora esta na que nos implicou Ana que, polo menos para min, é un salvavidas, un incentivo que chega para encher o oco que deixa o ensino nas nosas vidas.

Pero tamén formamos parte dun grupo de teatro de profesores (en activo e xubilados) que naceu no 2005 no seo do Valle Inclán, Argallada, e que está esperando tempos mellores para retomar a súa actividade.

máis artigos

Do 19 ao 25 de abril 2021

Do 12 ao 18 de abril 2021

Do 5 ao 11 de abril 2021

Do 29 de marzo ao 4 de abril 2021

Do 22 ao 28 de marzo 2021

Do 15 ao 21 de marzo 2021

Elena Ramos Rascado por Ana Santos

Antonio Lois Pérez

Xosé Manuel Gulías Márquez

Carmen Varela Villamarín

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Muller por Charo Valcárcel

Muller por Charo Valcárcel

por Charo Valcárcel Mato

Muller,

que aínda arrastras cadeas

pola senda inxusta do exilio

do paraíso negado.

E aínda segues combatendo

por mudalas  en po,

e  deixar de ser escrava

da  túa natureza incomprendida.

 

Guerreira nun mundo adverso,

mastro  rexo na singradura da vida.

Mais aínda abalean as vitorias,

febles pilastras cimbreantes

que procuran  puntais para aferrarse

e apreixar con ímpetu os anhelos

que abrollan  de lamentos silenciados.

Os teus folgos, muller,

que non afrouxen.

                                                                                             Charo Valcárcel (febreiro 2021)

           

Charo Valcárcel Mato

Charo Valcárcel Mato

Profesora de Galego

Nacín nunha pequena freguesía da Estrada (Sta. Cristina de Vinseiro) hai 60 anos, pero xa levo trinta e cinco vivindo en Pontevedra, case tantos como os que traballei no IES Valle Inclán (trinta e dous), toda unha vida…

Estudei Filoloxía Hispánica, aínda que me presentei e aprobei as oposicións para profesora de Lingua galega e sempre exercín como tal, do cal me sinto e sentirei sempre moi orgullosa.

No Valle Inclán coñecín a Ana, Manuel, Isidro, Benito e Sara que, considero, máis que compañeiros, amigos, bos amigos. Xuntos compartimos moitas experiencias.

Agora esta na que nos implicou Ana que, polo menos para min, é un salvavidas, un incentivo que chega para encher o oco que deixa o ensino nas nosas vidas.

Pero tamén formamos parte dun grupo de teatro de profesores (en activo e xubilados) que naceu no 2005 no seo do Valle Inclán, Argallada, e que está esperando tempos mellores para retomar a súa actividade.

Agardo que as miñas contribucións no blog devellabella sexan merecedoras do voso beneplácito ou, polo menos, non do voso desgusto.

máis artigos

Do 19 ao 25 de abril 2021

Do 12 ao 18 de abril 2021

Do 5 ao 11 de abril 2021

Do 29 de marzo ao 4 de abril 2021

Do 22 ao 28 de marzo 2021

Do 15 ao 21 de marzo 2021

Elena Ramos Rascado por Ana Santos

Antonio Lois Pérez

Xosé Manuel Gulías Márquez

Carmen Varela Villamarín

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Español