«Tarde de sábado» por Enrique Piñeiro

«Tarde de sábado» por Enrique Piñeiro

por Enrique Piñeiro

Va terminando abril
el corazón rebosa de latidos
que han quedado atrapados
en este sueño febril de primavera
y las palabras flotan como vilanos
por las estancias tranquilas de la casa
te preguntas cuánto resta de ti
en ti
cuánto de la mirada límpida del niño
cuánto de la zozobra del adolescente
de las dudas del joven taciturno
del ardor del primer hombre
cuánto de la serena madurez de unos pocos momentos
fraguada a lo largo de los años
qué queda del alma que en la noche
rebuscaba paraísos perdidos
creyendo ingenuamente
que el paraíso existe
y mientras los claveles renacen
en balcones lejanos donde abuelos y niños
cantan a coro la alegría de aquel jueves de abril
tú sigues atornillando el tiempo
saboreando la luz recién nacida de las siete
la fresca brisa matutina
la cálida caricia del sol de mediodía
el esplendor sereno de la tarde
el tul terso y misterioso de la noche
y esperando
coser viejos abrazos con tu piel renacida

Enrique Piñeiro

Enrique Piñeiro

Profesor de francés

Nacido en Boiro o 10 de xaneiro de 1956.

Estudou o bacharelato en Santiago e  despois Filoloxía Románica na Universidade desta cidade.

Foi lector de español na Escola Secundaria Estatal de Corbeil-Essonnes.

Profesor de Francés en diferentes institutos de Galicia: Ferrol, A Coruña, Pontevedra, Chapela, Marín.

Diploma «Las nuevas tecnologías aplicadas a la enseñanza de los idiomas», en la Sorbonne Nouvelle-Paris III, durante o curso 1993-94.

Xubilado en 2016. Estivo os últimos anos no IES Valle Inclán.

más articulos

Do 19 ao 25 de abril 2021

Do 12 ao 18 de abril 2021

Do 5 ao 11 de abril 2021

Do 29 de marzo ao 4 de abril 2021

Do 22 ao 28 de marzo 2021

Do 15 ao 21 de marzo 2021

Antonio Lois Pérez

Xosé Manuel Gulías Márquez

Carmen Varela Villamarín

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Flan de Ovos por Chicha García

Flan de Ovos por Chicha García

Porciones

10

Listo en:

45 minutos

Ideal para:

Postre 

Ingredientes

  • Para o caramelo

    Un pouco de auga e 4 culleradas de azucre

    Para o flan

    12 ovos

    12 culleradas de azucre

    1 litro de leite

    Ralladura de 1 limón

    Chorro de conac

    Bater todo coa batidora e botar encima do caramelo

    Ao forno 180º a baño María 45 minutos + –

Chicha García

Chicha García

Pantaloneira, e reposteira

Chicha García, naceu en Xeve durante case toda a vida dedicouse a facer pantalóns.

Mentras o seu marido Chicho Tilve traballaba de cociñeiro ela encargábase dos postres e as empanadas. Fan un tandem perfecto.

máis artigos

Do 19 ao 25 de abril 2021

Do 12 ao 18 de abril 2021

Do 5 ao 11 de abril 2021

Do 29 de marzo ao 4 de abril 2021

Do 22 ao 28 de marzo 2021

Do 15 ao 21 de marzo 2021

Antonio Lois Pérez

Xosé Manuel Gulías Márquez

Carmen Varela Villamarín

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Viaxe a Túnez por Manolo Gulías

Viaxe a Túnez por Manolo Gulías

Viaxe a Túnez

No verán do ano 2005 realizamos unha viaxe de oito días a Túnez, non o  pensamos demasiado, había voos directos dende o aeroporto de Lavacolla de  Santiago de Compostela e iso foi case determinante para decidirnos. Os transbordos,  as esperas nos aeroportos… No avión das liñas aéreas tunecinas embarcamos rumbo  á cidade de Túnez nun bo día de primeiros de agosto que era domingo. Pensabamos  que o país tunecino ó mellor non tiña moito que ver, pero eran oito días fóra da  monotonía de todo o ano. En menos de tres horas aterramos no aeroporto de  Túnez-Cartago, a oito quilómetros da cidade de Túnez, onde nos recolleu un guía  para levarnos ó hotel situado nun lugar céntrico da capital.

Pincha no PDF da dereita para ler a viaxe completa

Manolo Gulias Márquez

Manolo Gulias Márquez

Docente

Xosé Manuel Gulías Márquez naceu en Pontevedra en 1952, pero foi bautizado en Forcarei de onde eran seus pais. En 1983 aprobou as oposicións por ciencias logo fixo a especialidade de galego e daba as clases nesa lingua. O seu último destino levouno ao instituto onde estudou, é dicir ao Valle Inclán, non podía estar máis feliz xa que despois de case 20 anos non tivo que volver coller o coche. Neste instituto estivo 18 anos ata que con 65 xubilouse, porque xa tiña o tempo de servizo e xa tocaba. Colabora con nós relatando as súas viaxes.

más articulos

Do 19 ao 25 de abril 2021

Do 12 ao 18 de abril 2021

Do 5 ao 11 de abril 2021

Do 29 de marzo ao 4 de abril 2021

Do 22 ao 28 de marzo 2021

Do 15 ao 21 de marzo 2021

Antonio Lois Pérez

Xosé Manuel Gulías Márquez

Carmen Varela Villamarín

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Sobre os alugueres por Juan José Guirado

Sobre os alugueres por Juan José Guirado

"Sobre os alugueres"

Juanjosé Guirado

Aínda que a especulación inmobiliaria chegou ao seu apoxeo  cos gobernos de Aznar, foi durante o de Zapatero cando se empezaron a tomar medidas para intentar paliar os seus peores efectos. Iso antes de que o pánico que invadiu aquel goberno socialista frease en seco as políticas sociais, chegando a poñer por diante de calquera consideración o pago da débeda. Así, a reforma nocturna e desleal da Constitución, ata entón tan sagrada e intocable, limou os dereitos humanos para reforzar os do diñeiro.

Nas zonas turísticas especialmente, os prezos de aluguer repercutiron tan desfavorablemente que moitos funcionarios desistían de ocupar os seus postos en Baleares porque o aluguer reducía os seus salarios á mínima expresión.

A solución daquel goberno non foi desde logo limitar o prezo, senón axudar ao inquilino a pagalo e conceder axudas fiscais ao propietario para mantelo. Sobra dicir que o primeiro, en condicións de desequilibrio entre oferta e demanda, só podía conducir a que aumentase a posibilidade de pago, e con ela o prezo. Estaba claro que en realidade a axuda era para o propietario. En canto ao segundo, estes eran subvencionados con diñeiro público. É dicir, en ambos casos empregábase o diñeiro de todos  en beneficio do diñeiro dos propietarios.

Viñeron logo os peores anos, a imposibilidade de pagar alugueres e hipotecas, os desafiuzamentos, impacables, deixaban sen teito tanto a debedores insolventes como a inquilinos empobrecidos. Sen acubillo nin amparo, nenos, anciáns, discapacitados físicos ou psíquicos, ficaban na beirarrúa. Os seus mobles, os seus recordos, toda a súa vida, na beirarrúa, sen ter moitas veces onde reconstruír ese pasado perdido, onde deixar os seus pobres cachifallos, cheos de sentimentos xa sen ancoraxe posible.

Xurdiu todo un movemento antidesafiuzamentos, mentres xuíces e policías cumprían implacables co seu deber.

Claro que sempre podía darse o caso do “okupa” delincuente que impedía á pobre anciá complementar a súa mísera pensión… Pero non sería máis frecuente o caso do banco que expulsaba ao desesperado que xa non podía pagar a súa débeda leonina? ou o fondo voitre que se fixera con vivendas sociais e facía impagable a renda?

Escenas sangrantes repetíanse a centos, a milleiros, cada día. E seguen dándose en tanto non se cambie toda unha lexislación feita á medida da propiedade; só que agora estes casos diarios están fóra de foco.

Por iso, cando os números electorais no daban para máis, o novo goberno de coalición incluíu, entre os seus acordos, este artigo:

2.9.3.- Frenaremos las subidas abusivas del alquiler. Para ello:

  • Se impulsarán las medidas normativas necesarias para poner techo a las subidas abusivas de precios de alquiler en determinadas zonas de mercado tensionado.
  • Se habilitará a las comunidades autónomas y/o ayuntamientos para que a partir del Sistema Estatal de Índices de Referencia de Precios del Alquiler de Vivienda que está desarrollando el Ministerio de Fomento puedan establecer su índice de precios de acuerdo a una metodología objetiva y sujeto a revisión periódica. Se tomarán en cuenta los avances de aquellas comunidades autónomas que tengan definido un sistema Referencia de Precios del Alquiler, agilizando los mecanismos que hagan posible su puesta en marcha.

Hai que destacar a moderación extrema, que se refire soamente a certas zonas de mercado tensionado, o que deixa aberto o campo a interpretacións restritivas, e que se fale, non de pór teito aos sen teito, senón só ás subidas abusivas.

E como se pon ese teito? É difícil interpretar que un teito non signifique un límite, porque se salto na miña casa e dou contra el non podo aparecer máis arriba.

Por iso, a interpretación de que ese teito non pode contravir as regras do mercado, a oferta e a demanda, porque a vivenda, ademais dun dereito, é un ben de mercado, como dixo o ministro Ábalos, só pode significar que o único teito teno o goberno  e que llelo impoñen os bancos e quen especula cos dereitos humanos, ese negocio sempre é redondo.

Cando as hipotecas se viñeron abaixo pola incertidume sobre o futuro (incertidume que xa non nos abandonará), a venda de pisos tamén o fixo, e inmobiliarias e bancos atopáronse cun enorme parque de vivendas invendibles. Entón a especulación saltou ao aluguer.

A periodista e escritora Cristina Fallarás fala en primeira persoa no seu artigo Qué sabrá usted, Ábalos, de un techo:

“Una no se recupera de un desahucio. Al menos yo era adulta, tenía entonces 44 años. UNA NO SE RECUPERA DE UN DESAHUCIO y lo sé seguro porque corría el putísimo año 2008 cuando el director del diario ADN y su consejero delegado me echaron a la puta calle preñada de 8 meses. 

Supe que no volvería a encontrar trabajo, que pasarían cuatro años sin pagar el piso, que me lo quitaría el banco, en mi caso el BBVA, en mi caso en 2012.

Pero, igual que no se recupera del desahucio, una no puede imaginárselo si no lo ha vivido. Resulta ABSOLUTAMENTE imposible.

Venga, JOSÉ LUIS ÁBALOS MECO, venga colega socialista, tengo entendido que tiene usted varios hijos. Venga, vamos allá:

Yo, Cristina Fallarás, periodista, escritora, activista, personaje televisivo incluso le admito que políticamente excéntrico, tengo dos: a la pequeña la echaron de casa cuando acababa de cumplir los 4; al mayor, recién cumplidos los 10.

O argumento da necesidade de que a lei da oferta e a demanda regule os alugueres cae por completo, porque  desde a antigüidade reguláronse os prezos. Organismos reguladores utilizáronse e seguen utilizándose cada vez que os Estados o consideran conveniente. O artigo ¿El mercado es así? recorda algúns casos “de palpitante actualidade”:

“¿Podemos creernos que en verdad la sociedad y el Estado dejan que el mercado sea así, esto es, que sea la ley de la oferta y la demanda quien asigne y distribuya racionalmente los recursos en todos los casos? Pues no. La solución a la crisis sanitaria y económica generada por la Covid 19 no se ha dejado en manos del mercado, al albur del juego ciego y libre de la oferta y la  demanda. La sociedad por medio del Estado ha empleado varios mecanismos económicos para solucionar los graves problemas sanitarios y económicos generados por la pandemia. Se han empleado los ERTES, que permite a las empresas reducir de manera significativa sus costes laborales; se han empleado los préstamos ICO, que han permitido a las empresas financiar sus deudas, con tipos de interés bajos, con dos años de carencia y seis años de pago; se han empleado o se emplearán cuantiosas ayudas directas para que las empresas no se ahoguen por los préstamos ICO; y se está vacunando a la población de forma gratuita. Por lo tanto, es obvio que la sociedad por medio del Estado no ha dejado en manos del mercado y del libre y ciego juego de la oferta y la demanda que resolviera la grave crisis sanitaria y económica provocada por la pandemia. Repetimos: La sociedad por medio del Estado no ha permitido que el mercado sea así, esto, libre y ciego.”

Parece claro que a diferenza neste caso está na esixencia dos grandes posuidores de vivendas e o seu inmenso poder. De novo ofrécense vantaxes fiscais aos donos, ata o punto de que unha modesta rebaixa do 10%, que pouco resolve ao inquilino, recompensa ao arrendador cunha rebaixa fiscal do 90%.

Outra vez o partido hexemónico no goberno mostra o teito que o capitalismo  pon aos seus bos propósitos e ao acordado no pacto de investidura.

Juanjosé Guirado

Juanjosé Guirado

Arquitecto

Juan José Guirado Fernández, sevillano de nacemento (Écija 1946) e pontevedrés de adopción, tras rematar os seus estudos de arquitectura desenvolveu a maior parte do seu traballo como arquitecto en Pontevedra, traballo que, por circunstancias da vida, foi abandonando para dedicarse ao ensino, comezando por unha substitución no IES Concepción Arenal de Ferrol e aprobando posteriormente as oposicións a profesor de debuxo, profesión que exerceu en Pontevedra durante sete anos, seis deles no IES Valle Inclán.
Despois de rematar a súa tese doutoral, acabou na Escola de Enxeñería Industrial de Vigo, no Departamento de Deseño, no que traballou ata a súa xubilación hai agora sete anos. Ao longo dese tempo participou en diversos congresos e cursos dentro e fóra de España e realizou estudos sobre xeografía, historia, antropoloxía, filoloxía e literatura.
Desde hai dez anos escribe puntualmente no seu blog esencial o menos sobre estas e outras materias. Ademais da súa tese é autor de tres libros sobre xeometría e deseño.

máis artigos

Do 19 ao 25 de abril 2021

Do 12 ao 18 de abril 2021

Do 5 ao 11 de abril 2021

Do 29 de marzo ao 4 de abril 2021

Do 22 ao 28 de marzo 2021

Do 15 ao 21 de marzo 2021

Antonio Lois Pérez

Xosé Manuel Gulías Márquez

Carmen Varela Villamarín

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Um desconfinamento desconfiado por Graça Foles Amiguinho

Um desconfinamento desconfiado por Graça Foles Amiguinho

Desconfinamento desconfiado

Este artigo foi publicado o 7 de abril 2021 no portal de información portugués ELVASNEWS, centrado na rexión do Alto Alentejo.

Em todo o mundo, cada um, à sua maneira, se sente deprimido e triste com o isolamento que é obrigado a cumprir, por motivos óbvios e indiscutíveis.

A ansiedade tomou conta das sociedades, a todos os níveis. São pobres e ricos que sentem na pele, as consequências desastrosas de uma epidemia que, por mais que se tente mitigar, teima  continuar a destruir a humanidade.

De onde veio este vírus?

Pergunta pertinente, mas que se mantém, sem resposta.

Como pode ser debelado?

Tantas incertezas, tantas vontades unidas, talvez até, tantos interesses, políticos e comerciais, tantos cientistas envolvidos, mas ninguém nos pode garantir nada.

Damos um passo em frente, para em breve, serem dados dois para trás.

O tempo continua correndo, naturalmente, o sol brilha e ilumina a terra, a natureza, aqui ou além, enfurece-se e destrói, mata, aflige o homem.

Apenas uma verdade domina o nosso pensamento, a triste realidade de que, em nada e ninguém, poderemos confiar.

A desconfiança anda de mãos dadas com o desconfinamento que nos oferecem, cautelosamente, porque, prever o futuro, não é dom humano.

A obrigatoriedade de ficar em casa, ficar em casa, isolar-se, isolar-se, soa nas nossas cabeças como se estivéssemos jogando na “roleta russa”.

 Ao mínimo descuido, a morte bate-nos à porta, dominadora, poderosa, impiedosa, sem estarmos preparados para a receber.

Ficamos dominados pelo medo de nos aproximarmos de alguém, e esse alguém, igualmente, tem medo de nós.

Até quando, viveremos nesta ansiedade e incerteza?

Quem nos irá, alguma vez, compensar do tempo perdido?

Quem assumirá, porventura, que tem culpas em toda esta dolorosa situação, que se vive, em todos os cantos da Terra?

Normalmente, não me dominam pensamentos negativos, mas, com toda a sinceridade, nesta fase que vivemos, mesmo não querendo entrar em desânimo, nem induzindo ninguém a seguir esse caminho, penso que tenho obrigação moral de não ficar metida nesta bolha que criei à minha volta, e solidarizar-me com quem é mais frágil e vulnerável.

Tenho conhecimento de pessoas que foram infetadas pelo Covid, como eu, mas não estão bem, como eu estou. Sentem reações no corpo, muito preocupantes, sequelas desconhecidas que ninguém sabe ainda, como tratá-las.

Outros, infelizmente, sabemos que, mesmo tendo sido já vacinados, não ficaram imunes ao vírus, e ainda outros, que, com a vacina, encontraram a morte.

Não bastando a doença, a par de tudo isto, temos uma gigantesca multidão de desempregados, sem a mínima esperança de voltarem ao trabalho.

Como poderá sobreviver, a humanidade, no meio de um caos que se instalou e persiste ficar, sem um fim à vista?

Como reagem os jovens, que voltaram às escolas?

Como convivem com os seus colegas?

Qual a melhor atitude dos professores, perante os seus alunos?

Aguardemos uns dias, com esperança de que não haja um retrocesso e a saúde não volte a ser o maior motivo de preocupação, novamente.

Teremos, efetivamente, que fazer um “desconfinamento”, com alguma precaução e “desconfiança”.

Lembremo-nos do ditado popular: “homem prevenido, vale por dois”!

Graça Foles Amiguinho

Graça Foles Amiguinho

Colaboradora

“Son Maria de Graça Foles Amiguinho Barros. Vivo en Vila nova de Gaia, pero nascín no Alentejo, nunha aldeia pequena chamada A Flor do Alto Alentejo.

Estudei en Elva. Fiz maxisterio en Portoalegre. Minha vida foi adicada ao ensino durante 32 anos, aos meus alumnos ensineilles a amar as letras, o país, as artes e a cultura. 

Meu começo coa poesia aconteceu de xeito dramático cando partin os dous braços, en 2004 comecei a escribir poesia compulsivamente, en 2005 xa tiña o primero libro editado  O meu sentir…”

máis artigos

Do 19 ao 25 de abril 2021

Do 12 ao 18 de abril 2021

Do 5 ao 11 de abril 2021

Do 29 de marzo ao 4 de abril 2021

Do 22 ao 28 de marzo 2021

Do 15 ao 21 de marzo 2021

Antonio Lois Pérez

Xosé Manuel Gulías Márquez

Carmen Varela Villamarín

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Galego