Se deixo que Antonio se defina contéstame cun poema:
Creo que un don ninguén
que tivo a gran sorte
de nacer nun lugar
dunha aldea pequena.
Antonio teño por nome,
por apelidos, Lois Pérez.
Nacín nun lugar pequeno,
onde mellor se ve o Miño
por estar preto do ceo.
Son do Castro de Mourelos.
E, para que siga en verso,
nacín un catro de Xaneiro.
Cando xa vos diga o ano,
acabarase o poema.
Imos ser algo serios!
Acabaremos en prosa
o devir desta historia.
Como di no seu poema, Antonio naceu un catro de xaneiro de 1948 na aldea de San Julián de Mourelos, concello de Saviñao.
Foi á escola da aldea onde lle ensinaron a sumar, restar, multiplicar e case a dividir de forma racional, sen usar as táboas.
“Se ten que falar de libros, o que máis o marcou foi Crime e Castigo de Fedor Dostoievski..”
Estudou bacharelato na Academia Cervantes de Escairón, onde tivo por profesores a “Pedrito” e a “Mariño ( Q.E.P.D.), dúas persoas que, en parte, son as responsables de que estea a punto de sacar o seu primeiro libro de poesía. Alí coñeceu tamén ao noso colaborador, Pepe Cerdeira, do que é bo amigo.
Decatouse de que continuar cos estudos supuña un problema económico para os seus pais e decidiu emigrar a Barcelona onde traballaba e estudaba ao mesmo tempo.
Acabou Económicas e tamén se fixo técnico en tintes, acabados e estampación téxtil.
Comezou periodismo e deixouno porque notou a presión que había para intentar manipulalo.
Fixo a mili pola mariña: Cuartel de marinería de Cartaxena, onde foi profesor de analfabetos e preparador do equipo de “Cesta y Puntos”, concurso que se celebraba imitando ao que estaba de moda na TVE por aqueles anos.
Anécdotas da mili ten moitas pero unha das máis graciosas foi que o intentaron captar para o Opus Dei. “A min que sempre fun un pouco por libre”.
Á volta da mili, coñeceu a súa preciosa e querida esposa, Sara. Nótase o grande amor que lle ten.
Teñen dúas fillas marabillosas; todos os pais dirán o mesmo pero neste caso é a pura verdade. Teñen tamén dous netos que, neste momento, son os luceiros que iluminan as súas vidas.
Se ten que falar de libros, o que máis o marcou foi Crime e Castigo de Fedor Dostoievski.
Aínda que vive en Barcelona, a calquera alcalde lle pediría que se preocupase máis das persoas e menos do partido e de manter a poltrona.
Da mocidade actual, pensa que está moito máis capacitada que a do seu tempo nas materias que lle interesan, pero non así no que a cultura xeral se refíre.
Foron moitas as viaxes que lle gustaron. Unha, a que fixo a Venecia coa súa muller, e tamén cada unha das que fixeron a París onde sempre descobres algo novo. Florencia tamén foi algo especial no que a museos se refire.
O soño que sempre arelou está a piques de cumprirse porque é o poemario que se encontra en fase de elaboración na editorial e que pronto verá a luz
Con este soño a punto de facerse realidade deixamos a Antonio, lonxe da súa terra á que lle adica a maioría dos seus poemas. Volta no verán coma as andoriñas para encherse das paisaxes da súa terra querida.
Ana Santos Solla
Profesora de Educación Física
Son Ana Santos, nacín en Pontevedra no ano 1960, a miña infancia estivo moi ligada a Santa María de Xeve, a terra da miña nai, son a terceira de 8 irmáns, a maior das mozas, a máis vella como me dicían de pequena. Sempre me gustou o deporte e estudei INEF en Madrid, estiven 34 anos no IES Valle Inclán impartindo Educación Física alí foi onde coñecín ao resto dos meus compañeiros que agora me acompañan neste proxecto. Decidín xubilarme para dar un novo rumbo á miña vida e levar a cabo este tipo de iniciativas como @devellabella ue pretende que o envellecemento activo convértase en embelecemento persoal e poder achegar a miña experiencia nesta etapa da vida.
Nós os maiores aínda temos moita guerra que dar, espero que este blogue motívevos a querer colaborar connosco.
máis artigos
♥♥♥ síguenos ♥♥♥
Trackbacks/Pingbacks