por Pilar Freitas
As Fontes de riqueza Galega:
A vaca
A vaca é o símbolo da paz.
Val máis o que siñifica unha vaca que o que simboliza un león rampante. Xa o dixo un dos nosos economistas: “O albre xenealóxico dunha vaca de leite é máis útil que o albre xenealóxico dun aristócrata”.
A vaca esqueceuse dos cornos e dános o seu traballo, o seu leite, a súa carne, o seu coiro e a carne e o coiro dos seus fillos. Non nos pode dar máis.
O can será o amparo dos ricos, que defende a propriedade do amo e ladra aos probes que van polos camiños. En troques a vaca é o amparo dos probes libres.
Os concursos de vacas leiteiras valen máis que os “concursos de belleza”. A nosa vaca ten o pesebre en Galiza e os tetos en Madrid. E o que non lle dá de comer a unha vaca non ten dereito a muxila.
As “señoritas” que choran pola morte dun can ridículo non comprenden a door dunha familia labrega cando lle morre unha vaca. Se non fose polo leite das vacas a piolleira das cidades morrería desnutrida.
A vaca é a ama de cría da Humanidade. O día que nós emitamos papelmoeda non estamparemos nel o retrato dos políticos, nin dos sabios, nin dos artistas; estamparemos, soamente, a figura dunha vaca, como símbolo da nosa economía humanamente distribuída.
O día que Galiza sexa unha comunidade cooperativa, ergueremos un gran moimento cunha vaca en bronce dourado. Tamén hai razas de vacas, e a mellor é a nosa.
O día que seipamos o que val unha vaca, Galiza quedará redimida.
As Fontes de riqueza Galega:
O PEIXE
O peixe é un dos símbolos de Cristo.
O peixe é a prata do mar feita carne.
Cada peixe ten a sustancia do seu mar. O peixe do Mediterráneo sabe a carne civilizada e xa decadente. O peixe do Atlántico —un mar terriblemente salvaxe— sabe a sal de vida libre. O peixe galego trae nas febras da carne as mellores esencias do Océano.
¡Canto custa criar un quilo de carne de vaca! En troques a carne de peixe criase sen coidados nen gastos.
A pesca era un traballo nobre e xeneroso. Por algo Xesús de Nazaret escolleu, para seus apóstoles, a doce mariñeiros. Máis agora péscase con dinamita…
Cando naufragaba unha lancha morría o “patrón” xunto cos “compañeiros”. Agora o “patrón” chamase “armador” e nunca morre afogado, porque xa non vai ó mar
A pesca en Galiza ennobrecerase de novo cande retorne ás maneiras colectivistas da nosa tradición mariñeira, fondamente afincada no cristianismo. ¡O que queira “quiñóns” que xogue a vida no mar!
O Fisterre galego -a punta mais avanzada de Europa- fíxose para pescar.
A xente da Meseta sólo coñece as mómias de sardiña, en ataúdes de folla de lata ou en tambores de madeira. O día que teñamos un gran porto pesqueiro e vías de transporte lixeiras e baratas, toda Hespaña comerá peixe fresco.
A Hespaña que morre de carne de porco revivirá pola carne de peixe galego.
O día que Galiza sexa nosa, os mariñeiros vivirán na fartura
Pilar Freitas Juvino
Profesora de Filoloxía Galega
Son Pilar Freitas Juvino e nacín en Campo Lameiro en 1960. Os estudos primarios realiceinos na escola pública desta vila e aos 11 anos marchei interna a un colexio de Tui. Alí estudei o bacharelato no instituto San Paio ata o ingreso na USC onde me licenciei en Filoloxía Románica. Rematada a carreira, estiven durante o curso 1982-83 como auxiliar de conversa de español na cidade de Bayonne, en Francia.
De volta a Galiza, comecei a dar clases como profesora de Lingua e Literatura Galega en diferentes institutos ata recalar no ano 1986 no IES Valle Inclán. Alí permanecín durante todo o resto da miña carreira profesional.
En 2006 doutoreime en Filoloxía Galega cunha tese sobre a represión lingüística en Galiza durante o século XX, tese que máis tarde publicou a editorial Xerais baixo o mesmo título.
Desde o ano 2012 ata 2022 fíxenme cargo da dirección do centro, cargo ao que tiven que renunciar por motivos de saúde.
Considero que esta nova etapa que estou a afrontar debe ser unha etapa arrequecedora, activa e frutífera; por iso a posibilidade que colaborar neste blog ou bitácora e achegar un miúdo gran de area sobre un dos temas que máis me interesan, como é a situación da lingua galega no seu contexto histórico e social, supón para min unha gran motivación e representa unha oportunidade de dar a coñecer a nosa realidade lingüística, tanto pasada como actual.
máis artigos
♥♥♥ síguenos ♥♥♥