Parques Eólicos en Onda cero

Parques Eólicos en Onda cero

Parques eólicos: a veciñanza toma a palabra en defensa do seu territorio

 Recuperamos a nosa cita quincenal co colectivo pontevedrés “De vella a bella”en compañía de Benito Andrade, Genma Figueroa e Xan Nartallo para fala falar da súa preocupación ante os numerosos proxectos de parques eólicos en Pontevedra, Moraña e Sabucedo.

Onda cero, eólicos
Ana Santos Solla

Ana Santos Solla

Profesora de Educación Física

Son Ana Santos, nacín en Pontevedra no ano 1960, a miña infancia estivo moi ligada a Santa María de Xeve, a terra da miña nai, son a terceira de 8 irmáns, a maior das mozas, a máis vella como me dicían de pequena. Sempre me gustou o deporte e estudei INEF en Madrid, estiven 34 anos no IES Valle Inclán impartindo Educación Física alí foi onde coñecín ao resto dos meus compañeiros que agora me acompañan neste proxecto. Decidín xubilarme para dar un novo rumbo á miña vida e levar a cabo este tipo de iniciativas como @devellabella ue pretende que o envellecemento activo convértase en embelecemento persoal e poder achegar a miña experiencia nesta etapa da vida.

Nós os maiores aínda temos moita guerra que dar, espero que este blogue motívevos a querer colaborar connosco.

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

O triunfo da ignominia por Benito Andrade

O triunfo da ignominia por Benito Andrade

Cando, en xullo de 2021, a Audiencia Nacional ditou unha sentenza clara e axustada á lexislación existente que regula, tamén con total nitidez, todo o relativo ás prórrogas de concesións de espazos no dominio público marítimo terrestre, parecía que chegaba a solución definitiva a un xa moi vello problema de ocupación do que é de todos, de contaminación do aire e do mar, de freo ao desenvolvemento urbanístico, de perda de recursos naturais, de impacto na paisaxe, de degradación dos montes, de molestias e perigos.

Como membro da Asociación Pola Defensa da Ría, veño seguindo con meticulosidade dende principios dos noventa moitos, case todos, os informes ambientais relacionados coa actividade de ENCE e teño estudado os que se fixeron en etapas anteriores. Podo  asegurar que a empresa contaminou de forma desmedida durante moitos anos, tanto pola cantidade de emisións como pola toxicidade das mesmas, as augas da ría e o aire da nosa contorna dende a súa posta en funcionamento.

Celulosa

Durante moitos anos sufrimos a presenza desta contaminación visible e cheirenta, e tamén a da invisible e imperceptible pero extremadamente perigosa; quen sabe os prexuízos que causou, a administración nunca quixo saber, por máis que se lle pedira, sempre se negou a estudar a epidemioloxía asociada ás emisións. A mobilización cidadá, mantida durante moitos anos e dende antes de que a factoría comezase a funcionar, exerceu unha presión que obrigou aos gobernantes e á empresa a reducir, en pequena medida, o seu dano ambiental. Aínda hoxe segue a verter máis de 30 millóns de litros diarios de augas contaminadas que conteñen hasta 9 toneladas de sólidos en suspensión, microorganismos que proliferan no proceso industrial e materia orgánica que afoga os fondos da ría. Frecuentemente sufrimos “episodios olorosos” e ameázasenos cun “susto medioambiental maiúsculo” mentres a Administración do Partido Popular, estrañamente, protexe a empresa, tendo chegando a nomear a parella do director da factoría subdirectora xeral da dependencia encargada de vixiar a súa actividade.

Fotografía da UME

Fotografía da UME durante un dos incendios en Pontevedra

Os nosos montes son o que ENCE ten decidido que sexan, un monte empobrecido, sen diversidade, unha paisaxe estraña, moreas de combustible para os incendios. Teño seguido dende hai moitos anos a evolución desta desfeita, con ondadas de expansión polo territorio cando conviña á empresa, probablemente a máis forte a que realizou cando vendeu as plantacións que posuía en Uruguai nos anos noventa, grazas á cooperación de Carlos del Álamo, daquela Conselleiro de Medio Ambiente, hoxe membro do consello de administración da empresa. Chegamos xa ás 600.000 hectáreas que a Administración, no seu plan forestal, segue favorecendo.

Por que negalo?, preocupoume a admisión a trámite do recurso de casación presentado pola empresa e os seus apoios diante do Tribunal Supremo que, teoricamente, non debería atender a intereses persoais xa que as súas sentenzas deben fortalecer a seguridade xurídica. Pero, efectivamente, o tribunal ditou unha sentenza que satisfai intereses persoais e os estraños intereses políticos do PP,  é de supoñer que imposta polos “maxistrados conservadores” que fan valer eses intereses con desprezo á lexislación existente, a Lei de Costas, a Lei de Patrimonio do Estado e o Regulamento de Costas.

fábrica celulosa

Pode que a sentenza do supremo sexa celebrada como un éxito pola empresa e polos seus accionistas, por todos os que reciben cartos por dividendos ou por “programas sociais” e polos políticos do Partido Popular. Estou convencido de que, en realidade, é un gran triunfo da ignominia e que terá un gran custo para toda a sociedade.

Benito Andrade

Benito Andrade

Profesor de Bioloxía

Son Benito Andrade, nacín en Salcedo, moi cerca de Pontevedra, no 59.

Cando terminei o bacharelato tiña decidido estudar Filoloxía Hispánica pero no último momento matriculeime en Bioloxía, coa ilusión de poder estudar o medio mariño.

Pero non, non era ese o meu camiño, acabei dando clases de Bioloxía en varios centros de Galicia, o último o IES Valle Inclán de Pontevedra.

Pero non perdín de vista o mar, como afección, como desfrute e como compromiso, na Asociación Pola Defensa da Ría, defendendo dentro das miñas posibilidades a saúde dos ecosistemas da Ría de Pontevedra.

Tamén quixen acercarme aos mares do pasado, estudando uns bichiños ben fermosos dos mares do Xurásico de bacía portuguesa desta época, anos recollendo e estudando braquiópodos mesozoicos fixeron que lles teña un grande cariño a estes amiguiños de pedra, unha compañía que quero seguir buscando.

O tempo é unha fera destrutiva que pasa case sempre moi rápido, pasan os meses, os cursos, os anos e chegou o momento de deixar de traballar no instituto.

Somos maiores dende logo pero agora libres para poder dedicarnos ás cousas que consideramos importantes, como este blogue de maiores e para maiores feito entre amigos xubiletas.

Os incendios que vivimos

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Os incendios que vivimos. E os que viviremos, por Benito Andrade

Os incendios que vivimos. E os que viviremos, por Benito Andrade

Agora que pasou o verán e está a terminar o outono, talvez sexa o momento de falar fría e desapaixonadamente dos incendios forestais, dos que se produciron e dos que se producirán, e das súas consecuencias. Este verán estremeciámonos todos polos lumes que queimaron polo menos 60.000 hectáreas en Galicia e que nalgún dos casos constituíron megaincendios nos que arderon superficies inmensas de máis de 10.000 hectáreas, no caso do incendio que afectou á zona do Courel arderon 13.500, si, 135 millóns de metros cadrados nunha zona simbólica ambiental e socialmente das nosas montañas interiores. A finais de agosto, Galicia concentraba o 24% dos grandes incendios, de máis de 500 hectáreas, de toda España cun total de 12.

O escenario parece novo, realmente este mes de xullo foi o máis cálido do planeta nos últimos 140 anos e, aínda que non se pode establecer unha conexión directa entre clima máis cálido e máis incendios forestais provocados, xa que por exemplo na Amazonía ten diminuído o número de incendios forestais nos últimos 20 anos aínda que se teñen producido incendios de grandes dimensións, as condicións para que se produzan os incendios son cada vez máis frecuentes e aparecen cada vez máis ao norte.

incendio 1

Nos últimos 10 anos os incendios van sendo peores, cada vez hai incendios de maiores dimensións e arden zonas onde os lumes apenas se producían antes. Dáse ademais o feito de que vai habendo máis e máis incendios desestacionalizados, fóra do verán, como ocorreu en Galicia no ano 2017 no que a maior parte da superficie queimada ardeu no mes de outubro cando os incendios provocaron tres vítimas mortais. Increméntanse as condicións que favorecen a ignición e a expansión do lume como as temperaturas máis altas, humidades relativas cada vez máis baixas, tormentas secas e refachos de vento de forza crecente fan que os incendios acaden maiores extensións. E estas condicións de incendio aparecen en calquera estación ao longo do ano.

incendio 2
Incendios no centro de Portugal en xuño de 2017, daquela faleceron 66 persoas como consecuencia dos lumes. En fronte un inmenso eucalipto, unha árbore que convive co lume.

En Galicia os lumes forestais son máis frecuentes e extensos comparando con outras zonas da península; neste mes de novembro, o Conselleiro do Medio Rural facía balance dunha campaña aínda non terminada e informaba de que levaban ardido 51.643 has. (debemos ter en conta que as autoridades responsables sempre proporcionan cifras falsas inferiores ás reais), o terceiro maior rexistro deste século tras os dos anos 2006 e 2017, e que se levaban producido un total de 1.609 incendios. A grande superficie queimada nalgúns destes incendios ten que ver coas condicións climáticas de baixa humidade con temperaturas extremas de ata 44ºC, vento e grandes tormentas secas que provocaron a ignición en moitos puntos co que se produciron un gran número de incendios simultáneos nas provincias de Ourense e Lugo, o estado do monte no que se acumulaban grandes cantidades de biomasa e a nocturnidade na aparición de moitos destes lumes. Nestas condicións as actuacións dos equipos de extinción vólvense case imposibles e frecuentemente teñen que centrarse na primeira prioridade que é a defensa dos núcleos habitados e o desaloxo cando se considera que existe perigo para os habitantes. Os lumes, xa que logo, esténdense a grande velocidade sen que sexa posible a extinción ata que se acade unha barreira natural ou artificial.

Todos nos sobrecollemos cando vemos un incendio ou cando temos noticia del polos medios de comunicación. Pensamos no sufrimento dos habitantes ou sufrimos nós mesmos a proximidade do lume, imaxinamos ou mesmo comprobamos o perigo para o persoal de extinción e os cidadáns, dóenos a vexetación e a fauna que se eliminan, os fumes que contaminan o aire, a desolación que sobrevén.

Os incendios son en verdade unha ameaza para a vida e a saúde das persoas nas zonas afectadas e para os traballadores dos equipos antiincendios, danan bens e propiedades e supoñen unha das máis importantes ameazas para a biodiversidade; ademais liberan grandes cantidades de fumes que teñen efectos para a saúde, de vapor de auga, metano e de dióxido de carbono que son os máis potentes gases de invernadoiro e contribúen polo tanto á agravar a emerxencia climática. Pero os lumes forestais teñen moitas máis consecuencias desastrosas que se multiplican pola superficie queimada, consecuencias importantes pero que resultan ser menos apreciables para a sociedade, cando menos directamente. Así supoñen grandes perdas económicas, en primeiro lugar polo propio gasto na loita contra o lume. Tras moitos anos de incendios tense organizado toda unha industria do lume que mobiliza grandes cantidades de diñeiro. Se se tivesen en conta todos os gastos que realizan os diferentes organismos, institucións e particulares acadariamos unha cifra que estaría moi por encima dos 100 millóns de euros en Galicia. A isto habería que sumar as perdas dos produtos forestais que se poderían recoller e os orzamentos que se teñan realizado para xestionalos. Tamén se poden engadir as perdas en recursos cinexéticos e pesqueiros no caso dos ríos na área queimada e nas zonas de litoral ás que chegan os diferentes produtos erosionados provocando unha grande mortaldade de moluscos e outros grupos de especies susceptibles de pesca.

É tal a sinrazón dos incendios forestais que todos nos preguntamos, como é posible? E tamén xorde outra pregunta, nada se pode facer? As causas dos lumes forestais, á parte das naturais que parecen estar a xogar un papel que aumenta en importancia, son múltiples e diferentes en cada zona e van dende inicio accidental debido a unha imprudencia ou ao descoñecemento ata os provocados polas causas máis diversas, dende as claramente patolóxicas ata os intereses económicos pasando polo uso do lume en situacións conflitivas pola propiedade ou os usos do monte. 

Incendio 3
Un incendio ocorrido este verán na Fracha, no concello de Pontevedra, desencadeou fortes procesos erosivos cando chegaron as chuvias. Os materiais erosionados acabaron no Río Gafos e na Ría de Pontevedra.

O problema é que, aínda que as campañas de concienciación e a persecución dos autores dos lumes probablemente teñen tido efectos na diminución dos actos de ignición, aínda quedan persoas dispostas a prender lume. As actuacións que se poden levar a cabo pasan por cambios na política e planificación forestal no sentido de adaptarse á emerxencia climática, elixindo especies adaptadas aos cambios que se están a producir, diminuíndo a extensión que ocupan as especies invasoras e as máis xeneradoras de combustible como o piñeiro ou o eucalipto, rompendo a continuidade das plantacións con bosques autóctonos con menor combustibilidade. A utilización de especies de ciclo longo que producen madeira de maior calidade e permiten conservar as paisaxes ecolóxicas, a mellora na valoración e consideración social dos sistemas forestais tamén contribuirán a crear montes máis resilientes e menos combustibles.

Existen moitas posiblidades, moitas medidas a adoptar, pero parece difícil que se adopten. O novo plan forestal galego ten entre os seus obxectivos o aumento en máis de 30.000 has. da superficie ocupada por unha pirófita, o piñeiro, e o mantemento das cerca de 600.000 plantadas doutra, o eucalipto; así será difícil conseguir que os grandes incendios deixen de ocorrer.

incendio 4
Imaxes de Google earth de 2003 e 2007 amosando como, en Santa María de Xeve, despois da vaga de lumes de agosto de 2006 e dos procesos erosivos conseguintes o solo desapareceu e quedou a rocha ao descuberto na zona. A ponte que se ve á dereita foi destruída polas riadas de outono de 2006 que arrastraron a unha persoa que foi rescatada.

O fenómeno, evidentemente, non é exclusivo de Galicia ou do Mediterráneo, en todo o mundo a superficie queimada e a gravidade dos lumes están a aumentar cada ano, e tamén as emisións de metano, vapor de auga e dióxido de carbono, os principais gases de invernadoiro. No mapa pódense ver os incendios que ocorreron no mes de xullo deste ano. Á parte do seu número, chama a atención que chegaron a zonas dentro do Círculo Polar Ártico onde eran raros como Siberia, Alaska ou Grenlandia. Algúns deles teñen incendiado solos de turba que poden arder sen chama durante meses e eliminar grandes depósitos de carbono que pasa á atmosfera como dióxido de carbono. En xeral os incendios favorecen os procesos de oxidación da materia orgánica retida nos solos co que non só se destrúen os depósitos senón que se facilitan os procesos de erosións que degradan a súa capacidade para soportar vexetación e, xa que logo, a zona perde capacidade para actuar como sumidoiro, para que poidan crecer plantas e árbores que retiran CO2 da atmosfera para incorporala aos solos.

Incendio 5
Incendios que se produciron entre o 2 e o 31 de xullo deste ano (FIRMS, NASA)

É dicir, a nivel planetario se pode comprobar unha tendencia máis que preocupante ao aumento do número, extensión e capacidade destrutiva dos incendios forestais, podemos dicir que a Terra é hoxe un planeta en chamas no que cada vez se dan mellores condicións para o lume co que cabe agardar incendios cada vez máis numerosos, máis grandes e con maior poder destrutivo. Estes incendios van acelerar procesos de degradación en toda a Terra, favorecendo a destrución de solo fértil, a eliminación de depósitos de carbono orgánico transformado en CO2, a perda de recursos hídricos, a perda de biodiversidade e de necesarios recursos para a nosa supervivencia. Pero ocorre ademais que a destrución de depósitos orgánicos dos solos e a emisión de gases de invernadoiro como CO2 e metano levan a un círculo vicioso que se retroalimenta, máis incendios provocan máis efecto invernadoiro e máis elevación de temperatura e polo tanto mellores condicións de lume que a súa vez fan aumentar o número de incendios. Con estas tendencias o noso futuro pinta bastante mal, está claro que, ou enfrontamos con contundencia os incendios e a emerxencia climática ou, máis ben pronto, o lume queimará os instrumentos para a nosa supervivencia. Que estamos a facer?

Benito Andrade

Benito Andrade

Profesor de Bioloxía

Son Benito Andrade, nacín en Salcedo, moi cerca de Pontevedra, no 59.

Cando terminei o bacharelato tiña decidido estudar Filoloxía Hispánica pero no último momento matriculeime en Bioloxía, coa ilusión de poder estudar o medio mariño.

Pero non, non era ese o meu camiño, acabei dando clases de Bioloxía en varios centros de Galicia, o último o IES Valle Inclán de Pontevedra.

Pero non perdín de vista o mar, como afección, como desfrute e como compromiso, na Asociación Pola Defensa da Ría, defendendo dentro das miñas posibilidades a saúde dos ecosistemas da Ría de Pontevedra.

Tamén quixen acercarme aos mares do pasado, estudando uns bichiños ben fermosos dos mares do Xurásico de bacía portuguesa desta época, anos recollendo e estudando braquiópodos mesozoicos fixeron que lles teña un grande cariño a estes amiguiños de pedra, unha compañía que quero seguir buscando.

O tempo é unha fera destrutiva que pasa case sempre moi rápido, pasan os meses, os cursos, os anos e chegou o momento de deixar de traballar no instituto.

Somos maiores dende logo pero agora libres para poder dedicarnos ás cousas que consideramos importantes, como este blogue de maiores e para maiores feito entre amigos xubiletas.

Qué ves?

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Que ves? de Benito Andrade

Que ves? de Benito Andrade

Que ves?

Lembro unha tarde na sala de espera dunha consulta médica na que, como parte da súa espartana decoración, se atopaba unha pequena peixeira cun peixe laranxa, deses máis comúns, fáciles de coidar e resistentes ás condicións máis adversas. Como o tempo non pasaba, púxenme a pensar como sería o mundo para ese anódino becho. Un mundo deformado polo vidro esférico do recipiente tralo que circulan coma sombras os pacientes de diferentes idades sobre un fondo branco da parede e cunha fiestra e un fluorescente como fontes de iluminación.  Como o tempo seguía correndo e non se me chamaba, no meu delirio, pareime a reflexionar se non será que nós, que os humanos, como o peixe, tamén temos unha visión deformada da realidade, 

Ilustración nº 1

se non estaremos nunha peixeira e o que nos parece real non é máis que unha percepción distorsionada polas nosas limitacións sensoriais, a nosa pobre capacidade de interpretación, os nosos instintos e os nosos prexuízos culturais e educacionais. A ver, se nos paramos a velo, a nosa realidade non é moito máis real que a realidade do peixe e, xa que chegamos aquí, existirá unha realidade que sexa verdadeiramente real? buf!

Ilustración nº 2
Ollo 3

No que estaremos de acordo é en que, cando miramos, só vemos unha parte do que temos diante. “A vista engana” ou “canto máis se mira menos se ve” adoitan dicir os prestidixitadores para despistar a súa audiencia. Probablemente a vista nos ofreza a percepción dunha cara da realidade que nós interpretamos coas nosas torpes capacidades deformándoa para construír un universo falseado de primeiras impresións. Raras veces nos fixamos no que hai tras esa aparente realidade que non é tal, só unha percepción groseira, unha imaxe parcial construída con febles soportes. Se nos parásemos a buscar o que hai detrás do aparente, atopariamos outro mundo, outro universo, outra realidade; máis real?

Construímos os nosos mundos visuais, fabricamos imaxes case sempre cunha primeira vista e engadindo elementos alleos da nosa colleita. Hai quen ve a deus, ou á virxe; hai quen ve fantasmas, quen ve o que non hai e quen non é capaz de ver o que ten diante. Talvez se procurásemos ver máis alá…

Benito Andrade

Benito Andrade

Profesor de Bioloxía

Son Benito Andrade, nacín en Salcedo, moi cerca de Pontevedra, no 59.

Cando terminei o bacharelato tiña decidido estudar Filoloxía Hispánica pero no último momento matriculeime en Bioloxía, coa ilusión de poder estudar o medio mariño.

Pero non, non era ese o meu camiño, acabei dando clases de Bioloxía en varios centros de Galicia, o último o IES Valle Inclán de Pontevedra.

Pero non perdín de vista o mar, como afección, como desfrute e como compromiso, na Asociación Pola Defensa da Ría, defendendo dentro das miñas posibilidades a saúde dos ecosistemas da Ría de Pontevedra.

Tamén quixen acercarme aos mares do pasado, estudando uns bichiños ben fermosos dos mares do Xurásico de bacía portuguesa desta época, anos recollendo e estudando braquiópodos mesozoicos fixeron que lles teña un grande cariño a estes amiguiños de pedra, unha compañía que quero seguir buscando.

O tempo é unha fera destrutiva que pasa case sempre moi rápido, pasan os meses, os cursos, os anos e chegou o momento de deixar de traballar no instituto.

Somos maiores dende logo pero agora libres para poder dedicarnos ás cousas que consideramos importantes, como este blogue de maiores e para maiores feito entre amigos xubiletas.

Vide aos Pirineos

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Vide aos Pirineos! por Benito Andrade

Vide aos Pirineos! por Benito Andrade

O pasado verán, na primeira quincena do mes de xullo para fuxir da masificación que se produce nas montañas en xeral e nos Pirineos en particular durante o núcleo do verán, un grupo de montañeiros “senior”, xubilados na súa maioría, emprendemos unha viaxe habitual para nós xa que a vimos repetindo dende hai anos. Algúns membros do grupo levan de feito máis de 15 anos asistindo a esta cita anual coa montaña e outros levamos menos, pero iso si, podo asegurar unha cousa, os que probamos unha vez, ficamos enganchados para sempre.

Cada ano que pasa cargamos cun ano máis ás nosas costas co que iso significa nas calidades físicas pero seguimos e seguiremos aínda moito tempo desfrutando da montaña. O montañismo é visto polos non iniciados como unha actividade que implica un grande esforzo físico e que supón un certo perigo, unha ameaza para a nosa saúde e mesmo para a nosa vida; unha idea reforzada pola chegada ocasional de noticias de accidentes e lesións. Nada máis lonxe da realidade; efectivamente a montaña esixe esforzo pero debemos adaptalo ás nosas condicións e dosificar a nosa enerxía con intelixencia, e a idade axúdanos a realizar este recoñecemento e distribución das nosas posibilidades, aquí temos vantaxe sobre os máis mozos; os maiores, á hora de realizar un esforzo prolongado temos máis competencias para administrar o noso combustible biolóxico e mental. O risco, na montaña como na vida cotiá, elíxeo cada un. Na nosa vida eliximos acercarnos ou non a certos riscos, como conducindo, ou a certos hábitos perigosos, os tóxicos por exemplo, que sabemos que poden reducir a nosa esperanza de vida; e na montaña tamén, nós mantémonos sempre do lado da prudencia, virtude que levamos practicando anos, e do sentido común, que nos afastan de perigos e malas experiencias. A prudencia e o sentido común vannos permitir administrar a nosa actividade montañeira dentro dun nivel de risco practicamente igual ao que nos afecta durante a nosa vida cotiá no entorno habitual.

Ben, pero haberá quen se faga unha pregunta, que necesidade teño eu de saír da calor e a comodidade do meu fogar de ir suar e pasar frío e sufrir costa arriba nesas montañas? Que me proporciona a min ese esforzo estéril? Para min, os beneficios da actividade montañeira, físicos e psicolóxicos, son grandes e evidentes.

 Hai libros sobre o tema pero só quero falar dalgunhas das cousas que facemos e ocorren na montaña e que resultan moi beneficiosas e pracenteiras, non para todos claro. En primeiro lugar penso que é moi beneficioso o cambio de escenario, de pronto vémonos rodeados de paisaxes grandiosas, onde os ceos contrastan coas cimas rochosas e estas cos bosques de abetos, máis abaixo cos de faias e buxos, cos lagos glaciares, cos neveiros que lembran as neves do inverno, cos infinitos ríos e regatos, todo un espectáculo reconfortante e saudábel, que nos anima a respirar fondo e a inspirar os nosos pensamentos nesa beleza.

arco de piedrahita

A planificación das rutas, o estudo da cartografía, a fixación de obxectivos, algúns dos cales parecen case imposibles ao principio, a convivencia en camaradería cos nosos compañeiros e compañeiras de viaxe, estimúlannos e permítennos desfrutar dese pracer da planificación minuciosa dos nosos obxectivos inmediatos.

E, por suposto, as ascensións, todo un exercicio físico de longa duración, de perseverancia, de esforzo medido, físico e mental, para acadar a cima, ou non, se a prudencia o desaconsella. Gozamos de paisaxes que nos transmiten unha sensación de total plenitude, saboreamos o aire fresco e limpo da montaña, os aromas da exuberante flora alpina; sentindo a satisfacción de conseguir o que parece difícil ou mesmo imposible. Logo vén o regreso, tamén duro pero menos, e ao final toda unha morea de sentimentos e vivencias, toda unha experiencia sensorial e convivencial asegúrovolo, a satisfacción é plena.

orquideas

A nosa viaxe deste ano discorreu entre o 1 e o 12 de xullo, os nosos obxectivos centrábanse na zona de Panticosa, no Pirineo oscense; os plans consistían en combinar xornadas de actividade máis relaxada con un par de ascensións máis duras unha vez que a aclimatación fora boa. Alugamos unha vivenda para as 8 persoas que nos desprazamos; organizamos a intendencia sobre a marcha, o noso intendente planificou as primeiras comidas e pasamos por un supermercado polo camiño, tras todo un día de coche entre Pontevedra e Escarilla (unha pequena vila entre Panticosa e Formigal) estabamos na nosa residencia pirenaica reunidos entorno a sinxelos pero estupendos manxares.

Pero o que importa é a montaña, para o día seguinte da chegada, o primeiro de actividade, tras recoñecer que a maioría carecíamos da máis elemental preparación física, decidimos facer unha ruta de iniciación “tendidiña” de sendeirismo. Partimos do paso fronteirizo do Portalet co obxectivo de acadar a cima do Pene Blanc, xa en Francia. Un paseo espectacular co Pic de du Midi d’Oseaux por un lado e o Anayet polo outro. Case 9 quilómetros de percorrido cun desnivel de  728 m e coa cota máxima de 2361 m. Unha xornada suave pero intensa pola nosa falla de forma física e que resolvemos sen problemas desfrutando de vistas marabillosas de vales e cimas míticas a ambos lados da fronteira que percorremos  durante unha parte da traxectoria.

Ao día seguinte unha excursión moi interesante deica o arco de Piedrafita, unha formación xeolóxica de grandes dimensións despois dun fermoso paseo no que bordeamos o ibón do mesmo nome.

E así van pasando os días, combinando paseos con ascensións un pouco máis duras, talvez dentro destas as que supuxeron un maior esforzo foron a do Anayet de 2545m e o vértice do Anayet , a do Balaitús, de 3145 e a do Tebarray de 2961.

Gozamos tamén da rica e variada vexetación pirenaica que se escala en altitude, comezando polos bosques de faias, buxos, abeleiras e acivros para ir pasando aos bosques máis alpinos de abetos e aos prados, ata chegar a pequenas manchas de plantas adaptadas á altitude. Aínda que estamos xa no mes de xullo, nos Pirineos aínda florece a primavera e son abundantes os perfumados rododendros de montaña en flor, as xencianas e as orquídeas e moitas outras especies propias destas destes paisaxes alpinas alpinos.

arco de piedrahita

Ao final volvemos cun feixe de experiencias, algunhas de esforzo físico, que  pero moitas de contacto coa natureza e coas paisaxes de montaña, e por suposto as gastronómicas, que tamén é importante gozar desfrutar da gastronomía local.

Regresamos coma sempre pensando xa na próxima oportunidade de volver desfrutar da montaña.

Benito Andrade González

Benito Andrade González

Profesor de Bioloxía

Son Benito Andrade, nacín en Salcedo, moi cerca de Pontevedra, no 59.

Cando terminei o bacharelato tiña decidido estudar Filoloxía Hispánica pero no último momento matriculeime en Bioloxía, coa ilusión de poder estudar o medio mariño.

Pero non, non era ese o meu camiño, acabei dando clases de Bioloxía en varios centros de Galicia, o último o IES Valle Inclán de Pontevedra.

Pero non perdín de vista o mar, como afección, como desfrute e como compromiso, na Asociación Pola Defensa da Ría, defendendo dentro das miñas posibilidades a saúde dos ecosistemas da Ría de Pontevedra.

Tamén quixen acercarme aos mares do pasado, estudando uns bichiños ben fermosos dos mares do Xurásico de bacía portuguesa desta época, anos recollendo e estudando braquiópodos mesozoicos fixeron que lles teña un grande cariño a estes amiguiños de pedra, unha compañía que quero seguir buscando.

O tempo é unha fera destrutiva que pasa case sempre moi rápido, pasan os meses, os cursos, os anos e chegou o momento de deixar de traballar no instituto.

Somos maiores dende logo pero agora libres para poder dedicarnos ás cousas que consideramos importantes, como este blogue de maiores e para maiores feito entre amigos xubiletas.

Primate coma tí

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥