Seleccionar página
Que pasa cos fondos Next Generation? por Benito Andrade

Que pasa cos fondos Next Generation? por Benito Andrade

Que pasa cos fondos Next Generation?

A pandemia provocada polo virus COVID19 non só deu lugar a serios problemas de saúde, tamén a unha grave crise económica consecuencia da diminución da actividade por causa dos necesarios illamentos e reducións de mobilidade. Para paliar estes danos económicos, dentro dos fondos comunitarios para os próximos anos inclúese un paquete de 750 millóns de euros destinados á recuperación económica tras a crise provocada pola COVID-19, son os fondos Next Generation EU. Destes fondos, España obterá 140.000 millóns dos que 72.000 serán entregados a fondo perdido, é dicir a través de subvencións e o resto en forma de créditos con baixo interese

Nun principio parece que este fabuloso colchón económico vai salvarnos da debacle económica permitindo incluso que saiamos reforzados da pandemia. Pero, sexamos prudentes, que pode ocorrer cando hai moito, moitísimo, diñeiro a punto de poñerse en circulación? Acho que é evidente, que aparecerá moita xente disposta a morder un anaco o máis grande posible deste pastel. 

Que hai que presentar un proxecto para poder optar a estes fondos?, pois preséntase. Do que estamos a falar e de elaborar proxectos que non teñen como obxectivo primeiro producir unha determinada manufactura, tecnoloxía ou enerxía, non, son proxectos que teñen o obxectivo fundamental e motivador de apañar cartos.

Pensaremos, que os apañen, e que lles senten ben, a min que me importa. Sempre hai “listos” que quedan co público e  á parte de quedar co que é de todos non fan dano a ninguén e algún beneficio achegarán, crearán algún posto de traballo e repartirán algo do que obteñan. Pero hai algo moi sospeitoso e é que todo se está a xestionar cun total escurantismo, sen participación da sociedade civil, os gobernos están a repartir os cartos sen que ninguén saiba como nin entre quen, e esta opacidade fai pensar que algo que se oculta é posiblemente porque ou ben o reparto é arbitrario, ou non está ben planificado, ou mesmo pode ser nalgunha medida prexudicial, ou un pouco de todo. A Xunta xa elaborou e segue a elaborar a lexislación necesaria para que as empresas poidan facerse cos fondos, dende a lei de “Depredación”ata a lei de simplificación administrativa pasando pola lei de recuperación de terreos agrícolas.

Hai algúns detalles do pouco coñecido que levan a pensar que non todo vai ser inocuo, tamén haberá e xa está a haber danos. Por exemplo, segundo o reparto que pensa facer Feijóo destes cartos, o 36% das iniciativas galegas, 126 proxectos en total, pertencen a unha área que denomina “da economía circular e a transición enerxética”.

Aquí entran algúns dos proxectos “macro” da Xunta e do Goberno como é a produción de hidróxeno “verde”, existindo cando menos dous proxectos a instalar nas Pontes de García Rodríguez, nun principio para paliar a perda de postos de traballo asociada ao peche da central térmica.

Dous proxectos, o da Xunta para os seus amigos predilectos do Grupo Tojeiro cun número de parques eólicos descoñecido e o do Goberno, de Endesa, que leva asociada á construción de 6 parques eólicos na zona o que require 738 millóns de euros de inversión. En definitiva, sen entrar a valorar a necesidade e oportunidade e a tecnoloxía de produción de hidróxeno, atopámonos con que un elevado número de aeroxeneradores (só Endesa vai producir 611MW) van afectar de forma dramática á paisaxe, á biodiversidade e aos recursos naturais do norte da provincia da Coruña.

Pero non son estes os únicos proxectos de produción de electricidade de orixe eólica, existen uns 60 proxectos novos en tramitación para acaparar fondos Next Generation, con novos aeroxeneradores de ata 200 metros de altura e que invadirán todo o territorio galego. Ocuparán montañas e serras, espazos e paisaxes protexidas legalmente, construiranse quilómetros e quilómetros de liñas de alta tensión para evacuar esta electricidade, convertendo Galicia nun territorio excedentario en produción eléctrica e mantendo un consumismo insostible con prezos da enerxía crecentes.

Outra idea emblemática de Feijóo é o proxecto da fábrica de téxtil, outro exemplo, que necesitará de grandes cantidades de celulosa, o que fará que nos nosos montes sigan a aumentar as superficies de plantación de eucalipto, das que xa hai entorno ás 600.000Has. coa proliferación dos lumes forestais e destrución de solos que acompaña a esta especie.

Outra das “cadeas de valor” é a da dixitalización que supón o 16% das iniciativas propostas pola Xunta. Contribuirá a dixitalización á produción sostible de bens naturais ou industriais? Dende logo os produtores de alimentos temen que o control dos datos polos grandes compradores forzarán a unha maior industrialización no terreo da agricultura e da gandería, por exemplo; un comprador dunha cadea de alimentación pode ter información precisa do estado da colleita dun produto e forzar a baixada dos prezos e isto é pouco compatible cun modelo que conserve solos fértiles e biodiversidade. En definitiva a dixitalización financiada con fondos Next Generation vai reforzar aínda máis o dominio das grandes corporacións sobre o noso sistema alimentario.

Benito Andrade González

Benito Andrade González

Profesor de Bioloxía

Son Benito Andrade, nacín en Salcedo, moi cerca de Pontevedra, no 59.

Cando terminei o bacharelato tiña decidido estudar Filoloxía Hispánica pero no último momento matriculeime en Bioloxía, coa ilusión de poder estudar o medio mariño.

Pero non, non era ese o meu camiño, acabei dando clases de Bioloxía en varios centros de Galicia, o último o IES Valle Inclán de Pontevedra.

Pero non perdín de vista o mar, como afección, como desfrute e como compromiso, na Asociación Pola Defensa da Ría, defendendo dentro das miñas posibilidades a saúde dos ecosistemas da Ría de Pontevedra.

Tamén quixen acercarme aos mares do pasado, estudando uns bichiños ben fermosos dos mares do Xurásico de bacía portuguesa desta época, anos recollendo e estudando braquiópodos mesozoicos fixeron que lles teña un grande cariño a estes amiguiños de pedra, unha compañía que quero seguir buscando.

O tempo é unha fera destrutiva que pasa case sempre moi rápido, pasan os meses, os cursos, os anos e chegou o momento de deixar de traballar no instituto.

Somos maiores dende logo pero agora libres para poder dedicarnos ás cousas que consideramos importantes, como este blogue de maiores e para maiores feito entre amigos xubiletas.

máis artigos

Actividades do 14 ao 20 de xuño 2021

Do 7 ao 13 de Xuño

Actividades do 31 de maio ao 6 de xuño

Do 24 ao 30 de Maio 2021

Do 17 ao 23 de maio 2021

Do 10 ao 16 de maio 2021

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

VOLTEMOS A CHERNOBIL por Benito Andrade

VOLTEMOS A CHERNOBIL por Benito Andrade

Voltemos a Chernobil

CATÁSTROFE

 Hai agora 35 anos, aproximadamente á unha e media da mañá do 26 de abril de 1986, no reactor número catro da central nuclear Vladimir Ilich Lenin, próxima á cidade de Chernobil, producíronse unha serie de explosións debidas ao incumprimento das normas de seguridade por parte dos responsables da central, que terminarían por dispersar elementos radioactivos procedentes da fusión do uranio, contaminando un área de 150.000 quilómetros cadrados. Liberouse unha cantidade de radiación 500 veces superior á emitida en Hirosima. Na zona en torno ao reactor a toxicidade era 100.000 veces superior á tolerada polo ser humano. O accidente clasificouse dentro do grao 7, o máis alto dentro da Escala Internacional de Sucesos Nucleares. O po radioactivo transportado polo vento estendeuse polo norte de Europa; Suecia detectou radioactividade un día despois na chuvia que regaba os seus campos e cidades.

Chimenea de Chernobil

Non é fácil facer contas exactas dos danos causados polo accidente pero calcúlase que unhas 300.000 persoas foron separadas dos seus fogares, entre eles os 50.000 habitantes de Prípiat, a vila situada a 3 quilómetros da central. No que se refire ás vítimas non é fácil facer unha estimación, oficialmente recoñécense menos de 50,  os cálculos que se teñen feito presentan resultados moi dispares que oscilarían entre os 9.000 que calculou a OMS en 2005 e os 60.000 dun estudo publicado en 2006. Pero é moi difícil saber se moitas enfermidades que aparecen varios anos despois do accidente teñen a súa causa na radiación emitida tralo mesmo, polo que as cifras seguramente sexan moito máis elevadas.

ÉPICA

 No enfrontamento á catástrofe, a entrega das persoas que actuaron nos primeiros días adquiriu dimensións épicas, toda unha demostración da capacidade de loita e supervivencia humanas. Xa dende os primeiros momentos, a actuación dos técnicos, científicos, bombeiros e traballadores intentando apagar os lumes e enfriar e conter o mortífero reactor, ignorando a intensa radioactividade á que estaban a someterse, foi unha gran mostra de coraxe.

 Na recollida dos restos de material radioactivo que se tiña dispersado por unha grande extensión participaron 600.000 persoas; obreiros, científicos, bombeiros, mineiros, soldados, todos voluntarios salvo os militares aos que o goberno soviético ofreceu permutar dous anos de servizo militar por dous minutos de traballo no reactor. Moitos deles descoñecían a magnitude das radiacións ás que estaban sometidos. As tarefas máis  complexas eran as que se realizaban no teito do reactor, alí a intensidade da radiación multiplicaba por moito a capacidade humana para resistilas. Tras intentar limpar esta zona con robots que foron rapidamente inutilizados pola radiación, recorreuse a robots humanos, os biorrobots, que durante períodos de entre un e tres minutos, recollían os restos que podían e os guindaban á zona onde estaba o núcleo do reactor.

Diante do risco de que se producisen novas explosións se se poñían en contacto o combustible nuclear fundido e a auga que servía para a refrixeración que se acumulaba no subterráneo, dous enxeñeiros e un traballador da central introducíronse mergullándose nelas, a pesar de conter unha carga radioactiva mortal, para abrir as válvulas e sacar as augas dos seus depósitos, dando por seguro que non sobrevivirían. 

Liquidadores en Chernobil

Saíron con vida e falaron para os medios soviéticos pero durante anos pensouse que terían falecido pouco despois da súa fazaña, recentemente descubriuse que en realidade sobreviviran e dous deles aínda estarían vivos mentres que o terceiro faleceu en 2005.

MITO

 Hoxe, 35 anos despois do accidente, o ocorrido na central atópase rodeado dun halo mítico ao que sen dúbida contribuíu todo o segredo amosado pola entón URSS que ocultou moita información sobre o acontecido e as súas consecuencias; como adoita ocorrer nestes casos, a imaxinación enche os ocos da narrativa e incluso crea e engrandece outros novos. A recente serie de HBO sobre o accidente contribuíu sen dúbida a asentar este mito.

 Pero é que ademais Chernobil representa para nós a apocalipse nuclear por excelencia, ese mito e ameaza que forma parte do imaxinario da humanidade dende as imaxes das explosións de Hirosima e Nagasaki engordado pola literatura e o cine. Quen non se sobrecolle diante do propio nome da cidade? Como un crente diante do nome do seu deus. Pero neste caso é un mito real, unha historia verdadeira e unha ameaza ben tanxible.

Documental sobre a zona

Novo escudo da central

PARQUE TEMÁTICO

 Que dubida cabe de que, se o nome de Chernobil desperta no noso subconsciente os medos atávicos, as inseguridades diante da inmensidade dun mundo que non entendemos ben, a incomprensión dos rumbos da historia que pasan por estes acontecementos; non é lóxica a curiosidade por coñecer o que alí aconteceu, por comprobar que hai de real no mito?

 Seguramente o coñecemento físico dos lugares permítenos ver as ameazas ás que nos enfrontamos nunha historia de futuro incerto. Probablemente sexan eses medos e incertezas os que nos arrastran ao turismo de catástrofes en xeral e por iso queremos visitar a central, acercarnos á apocalipse e comprobar ata onde poden chegar os nosos límites. Na actualidade existen varias empresas turísticas coas que podemos concertar unha visita guiada á central e á Zona de Exclusión, incluso xa hai hoteis dentro desta zona e o número de visitantes non para de medrar, máis dende a emisión da serie de HBO, e aínda crecerá moito máis a atracción cara a este santuario da catástrofe, ollo, non natural, provocada.

 Segundo contan, o que se atopa en Chernobil ten unha profunda carga simbólica con referencias á historia recente da Unión Soviética con restos da súa estética e as súas mensaxes, éntrase no terreo da épica e do mito e por suposto tamén supón unha invitación a reflexionar acerca do poder da natureza e do futuro da humanidade, a súa capacidade de destrución e as dificultades para a conservación e o progreso verdadeiro. Ou así debería ser.

Turistas no parque temático

AMEAZA

 Terminou con Chernobil a ameaza dun accidente nuclear? En absoluto, é posible que se aprendese do accidente e que se mellorasen as opcións de seguridade pero, porén, en 2011 volvemos ter un accidente importante, en Fukusima; aínda que provocado por un tsunami, é evidente o potencial destrutivo da combinación da actividade humana e das forzas da natureza. Alguén se estrañaría se recibe noticias hoxe dun accidente nuclear en calquera parte do mundo? Á parte da sorpresa dunha noticia desa envergadura entenderiamos que se tivese producido.

Con cerca de 450 reactores nucleares funcionando no planeta, existen posibilidades evidentes de que o accidente aconteza, de feito prodúcense, a pesar da opacidade dos sistemas de control e das empresas eléctricas, periodicamente chegan novas de pequenos “incidentes” que, nas condicións precisas, poden converterse en grandes catástrofes. En España existen 7 reactores en funcionamento, repartidos en 5 centrais, algúns cunha antigüidade considerable.

 As poderosas empresas eléctricas e incluso algúns pseudoambientalistas pretenden facernos ver que a enerxía nuclear é imprescindible para que as luces acendan cada vez que pulsamos o interruptor, en realidade non só non son imprescindibles, podemos vivir e progresar sen centrais nucleares e, sobre todo, debemos liberarnos destas ameazas para despexar un futuro sen catástrofes.

Benito Andrade González

Benito Andrade González

Profesor de Bioloxía

Son Benito Andrade, nacín en Salcedo, moi cerca de Pontevedra, no 59.

Cando terminei o bacharelato tiña decidido estudar Filoloxía Hispánica pero no último momento matriculeime en Bioloxía, coa ilusión de poder estudar o medio mariño.

Pero non, non era ese o meu camiño, acabei dando clases de Bioloxía en varios centros de Galicia, o último o IES Valle Inclán de Pontevedra.

Pero non perdín de vista o mar, como afección, como desfrute e como compromiso, na Asociación Pola Defensa da Ría, defendendo dentro das miñas posibilidades a saúde dos ecosistemas da Ría de Pontevedra.

Tamén quixen acercarme aos mares do pasado, estudando uns bichiños ben fermosos dos mares do Xurásico de bacía portuguesa desta época, anos recollendo e estudando braquiópodos mesozoicos fixeron que lles teña un grande cariño a estes amiguiños de pedra, unha compañía que quero seguir buscando.

O tempo é unha fera destrutiva que pasa case sempre moi rápido, pasan os meses, os cursos, os anos e chegou o momento de deixar de traballar no instituto.

Somos maiores dende logo pero agora libres para poder dedicarnos ás cousas que consideramos importantes, como este blogue de maiores e para maiores feito entre amigos xubiletas.

máis artigos

Actividades do 14 ao 20 de xuño 2021

Do 7 ao 13 de Xuño

Actividades do 31 de maio ao 6 de xuño

Do 24 ao 30 de Maio 2021

Do 17 ao 23 de maio 2021

Do 10 ao 16 de maio 2021

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

De que vai o novo plan forestal galego por Benito Andrade

De que vai o novo plan forestal galego por Benito Andrade

O novo plan forestal

A febre do ouro ten chegado de novo a Galicia, pero esta vez o ouro non se atopa nos praceres das ribeiras do Sil, agora o ouro chega de Europa en forma de Fondos, Fondos Estruturais, de Cohesión, de Recuperación… Millóns e millóns de euros que a Xunta vai repartir de forma totalmente opaca.

E onde hai ouro hai, neste caso, proxectos cos que facerse con el; por suposto véndense como “sostibles”, “multifuncionais”, “neutros de carbono”, que “contribúen á economía circular”, bla bla, bla bla. Parques eólicos xigantescos, produción de biocombustibles, plantas de fabricación de téxtiles, centrais eléctricas de biomasa e outros que irán facéndose públicos nos próximos meses. Algúns destes proxectos precisan materia prima forestal polo que a Administración galega ten que facilitarlles ás empresas que elaboran estes proxectos estes produtos.

O monocultivo de eucalipto para a fabricación de madeira, chapa, fibra téxtil, ou para queimar como biomasa é a principal aposta do novo Plan Forestal Galego

Entón nace a necesidade dun Plan Forestal ad hoc.

Pero, que é un plan forestal? A lei de montes de Galicia, de 2012, indica que é “o instrumento básico para o deseño e execución da política forestal galega, no que se avalía a situación do monte galego e se establecen as directrices e programas de actuación da política forestal de Galicia”. Sendo a base da política forestal está claro que é un documento moi importante e a tomar moi en serio, que terá fortes consecuencias ambientais, económicas e sociais.

Pois ben, no 2015 iniciouse un proceso de renovación do anterior, PFG de 1992, que se incumprira manifestamente, e seguiu unha lenta tramitación ata que agora, co anuncio da concesión dos Fondos de Recuperación da UE, que se suman a outros xa dispoñibles, o proceso acelerouse e presentouse en febreiro un PFG renovado para os próximos 20 anos no Parlamento de Galicia.

E como é este plan? Pois, por resumilo nun par de frases, podemos dicir que cun abuso de charlatanaría pseudoambientalista e escasa concreción, lonxe de analizar a situación dos montes e de establecer programas para favorecer o seu desenvolvemento sostible, trala súa aparente vaguidade, pretende abrir a porta para que as empresas de celulosa, e agora tamén de viscosa fabricada a partir de celulosa e as de produción de enerxía a partir de biomasa, dispoñan de materia prima en abundancia para a súa actividade.

O primeiro problema é que non se sabe con exactitude o estado dos montes en Galicia, o último inventario forestal é de hai      máis de 10 anos e sábese que o panorama cambiou moito dende entón. Por iso non se poden marcar obxectivos de evolución xa que non sabemos ou non se quere saber de onde partimos.

Pero, que nos vai traer o novo plan? En primeiro lugar, incendios, xa que vai aumentar a superficie de cultivo de especies pirófitas, é dicir que favorecen a propagación do lume, como o eucalipto e o piñeiro. Pretenden que se reduza a superficie de eucalipto nun 5% pero que nos 5 primeiros anos din que aumentará un 3%, estes obxectivos son imposibles, na actualidade, grazas á expansión dunha nova especie (Eucaliptus nitens) que soporta condicións que non soportaba o Eucaliptus globulus, os eucaliptos estanse a estender polo interior de Galicia a un ritmo rapidísimo. 

Eucaliptal abandonado. A nula rendibilidade da plantación do eucalipto fai que os propietarios abandonen o monte. A invasión con alta densidade de árbores que non crecen pola competencia crea unha situación de grave perigo de incendio.

É curioso que no plan se  utilice o termo “eucaliptais degradados”, terreos con moitos anos de eucaliptización e incendios, recoñecendo implicitamente que a plantación de eucaliptos só conduce á degradación. O que non contempla o novo PFG  é a protección dos ecosistemas continentais, que forman parte do que denominamos monte, non se contempla a eliminación de especies pirófitas ou invasoras dos espazos protexidos, nin a protección dos bosques de ribeira indispensables para manter o bo estado das augas de ríos e regatos, nin a protección da biodiversidade fundamental para manter o equilibrio dos ecosistemas e dos cultivos, nin a do solo fértil que nin se cita no plan. Cada ano, Galicia perde 36 millóns de toneladas de solo fértil por mor de malas prácticas forestais e agrícolas e polos incendios.

Erosión na Fracha. As malas prácticas forestais e os incendios son causas principais da perda de 36 millóns de Toneladas de solo fértil ao ano.

Os lumes e as malas prácticas destrúen os solos provocando perdas de solo e desertificación. Eucaliptal degradado en Xeve

O plan tamén fala de neutralidade carbónica, asegura que se vai lograr un equilibrio entre o dióxido de carbono, o principal causante do efecto invernadoiro, que absorben as árbores e o solo e o que se volve a emitir ao queimar a madeira o na súa descomposición ou na dos seus produtos ou restos forestais, pero sería necesario saber canto entra e canto sae xa que si empobrecemos o solo en materia orgánica, utilizamos medios mecánicos que consumen combustibles fósiles e emiten CO2 ou usamos a madeira para usos de curta duración como para fabricar papel ou para queimar podemos estar nunha situación de emisión neta deste gas de invernadoiro. Considérase que o monte, como nel hai fotosíntese, e dicir transformación de CO2 en materia orgánica vexetal, é un sumidoiro neto de CO2. Pero se nos fixamos en que predominan os cultivos forestais de ciclo curto, con moita mecanización e polo tanto uso de combustibles fósiles, sometidos a frecuentes incendios onde se desprende todo o CO2 captado, coa erosión que elimina tamén a materia orgánica do solo, con usos da madeira de pouca duración como a fibra ou a biomasa, entón as contas non cadran e estamos emitindo dióxido de carbono.

Os forestalistas aseguran que en Galicia se corta o 60% da madeira de España, o que non explican e que esa madeira supón só o 13% das ventas no estado. Estamos a destrozar os nosos solos e a nosa biodiversidade para cultivar a madeira  de baixa calidade, destinada aos usos que implican menos ingresos, madeira para queimar e triturar. Non sería mellor reducir as cortas, digamos a un 40%, plantar a máis longo prazo árbores que non ardan para madeira de maior calidade e outros usos e aproveitamentos, para que o monte sexa verdadeiramente multifuncional, axudando a restaurar e acumular carbono nos solos, protexendo os espazos de interese, co que elevariamos o valor económico das ventas e mellorariamos a nosa paisaxe?. Parece que os intereses non van nese camiño e o novo Plan Forestal Galego tampouco.

máis artigos

Actividades do 14 ao 20 de xuño 2021

Do 7 ao 13 de Xuño

Actividades do 31 de maio ao 6 de xuño

Do 24 ao 30 de Maio 2021

Do 17 ao 23 de maio 2021

Do 10 ao 16 de maio 2021

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Eliminemos os plásticos das nosas praias

Eliminemos os plásticos das nosas praias

Eliminemos os plásticos

-Aaaaahh isto está cheo de porcallada! Pero onde está o servizo de limpeza do concello? Isto está cheo de lixo, é noxento! E que cheiro!

Quen non ten escoitado e aínda mesmo pronunciado estas palabras cando despois dun temporal ou dun día de mar de fondo, a praia aparece cuberta dun  manto de algas arrincadas que forman unha masa ás veces de grandes dimensións. Esta materia orgánica fermenta e produce un cheiro característico. Pero habería que dicirlle a esta persoa:

-Non, amigo, non se trata de lixo, son arribazóns e teñen un importante papel no ecosistema litoral, son vitais para milleiros de organismos dende os “micro” ata as aves polo que non se deben retirar. O lixo é outra cousa, pode estar no medio destes restos ou directamente na area, son materiais sintéticos de lenta degradación coma latas, cabichas ou, sobre todo, plásticos.

Arribazóns na praia de Lourido en Pontevedra

Restos plásticos no medio das arribazóns

Pero, a pesar da alarma que produce na xente algo tan natural coma a arribazón, case nos imos acostumando a atoparnos nas praias o verdadeiro lixo, parece algo case normal atoparse plásticos e cabichas, é cousa destes tempos, que lle imos facer? E si se pode facer algo, se nos fixamos, cando estamos na praia, case ninguén se agocha para recoller unha bolsa abandonada, un cacho de rede plástica, vemos que aínda hai xente que apaga o cigarro na area e deixa a cabicha enterrada. A nós mesmos non nos resulta agradábel recoller este lixo, probablemente ficara gravado na nosa mente aquilo que nos repetían os maiores cando eramos nenos “non collas nada do chan!”

En realidade nós podemos ser decisivos na eliminación dos plásticos da natureza evitando así non só a imaxe noxenta e desagradable da praia -ou de calquera entorno natural- contaminada, senón tamén os danos que os plásticos producen ao ser inxeridos por animais ou ao ficar estes enredados neles. Os plásticos, por acción da radiación ultravioleta do sol van sufrindo transformacións químicas que producen substancias tóxicas e vanse fragmentando ata formar microplásticos que en grande cantidade, por inxestión, se incorporan ás cadeas tróficas nos ecosistemas acuáticos.

A primeira acción que podemos desenvolver e tal vez a máis importante é a de procurar reducir a eliminación destes residuos e animar os demais a facelo, tendo en conta que o 80% dos refugallos que hai no mar proceden da terra, é moito o que podemos conseguir rexeitando o sobreenvasado e procurando evitar o consumo de produtos que conteñan plásticos non reutilizables que teñen que terminar no lixo, aínda que non é fácil, é posible reducir o uso destes materiais case a cero.

Pero aínda que a redución é o piar esencial da eliminación de plásticos, por moitos anos imos seguir atopándonos na natureza infinidade de obxectos e fragmentos deste material. E aquí podemos facer unha tarefa importante: recollelos e levalos a un punto de eliminación.

Plásticos recollidos «un día de praia»

Fóra plásticos da praia. Retíraos

Podemos aproveitar días libres ou fins de semana para achegarnos á natureza, gozar dela e levar a cabo algo que lle proporcionará un grande beneficio. Calquera día é bo, aínda que tendo en conta que no verán moitas praias están cheas de xente, nesta época é mellor facer a nosa recollida a primeira hora da mañá ou á última da tarde. Interesa levar sempre unha bolsa ou saco para a recolleita, existen sacos específicos para estas tarefas, pero calquera recipiente reutilizábel basta. Só debemos ter en conta algunhas medidas lóxicas como procurar non levar area adherida, eliminar só restos inertes, podendo incluír tamén metais, xa que tamén se depositan no colector do lixo amarelo, sempre que todo o recollido sexa reciclábel e non vale deixalo  acumulado nunha morea ao lado da praia dende onde poidan volver a dispersarse.

Tamén podemos participar en campañas desenvoltas por grupos ecoloxistas nas que é frecuente a coordinación a nivel estatal ou internacional como é o caso de Libera, organizada pola Sociedade Española de Ornitoloxía, tamén podemos participar coa Asociación Española de Basuras Marinas AEBAM.

más articulos

Actividades do 14 ao 20 de xuño 2021

Do 7 ao 13 de Xuño

Actividades do 31 de maio ao 6 de xuño

Do 24 ao 30 de Maio 2021

Do 17 ao 23 de maio 2021

Do 10 ao 16 de maio 2021

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Imos ver paxaros!!!

Imos ver paxaros!!!

A observación de aves é unha actividade que está a experimentar un crecemento rápido en todo o mundo e nela participan cada vez máis persoas que a practican individualmente, coas súas familias, cos seus amigos e con grupos e asociacións de defensa ambiental. Y é que o birding é unha actividade que ten multitude de aspectos beneficiosos, para nós e para a natureza. Hoxe, nun mundo cun clima cambiante, o seguimento das poboacións das aves pode axudarnos a entender en que sentido se están a operar estes cambios e cal é a súa magnitude.

Haberá quen pense “pero se eu non distingo un pardal dunha gaivota”, quen nunca se teña fixado neses pequenos ou grandes compoñentes da nosa fauna, pero non fai falla ser un experto en ornitoloxía, non é en absoluto complicado iniciarse na observación c dende cero e comezar a gozar dende o primeiro día. Ben é certo que a introdución ideal sería nunha saída organizada das moitas que se convocan dende diversos ámbitos ou das que ofertan operadores turísticos cando viaxamos, o birding é unha actividade que frecuentemente se realiza en grupo, pero sen dúbida podemos comezar a observar por nós mesmos.

Podemos logo gozar dende o principio dunha actividade que nos reportará numerosas satisfaccións e beneficios, sobre todo destacan os que son consecuencia do feito de que se trata dunha actividade de contacto coa natureza co que implica para a nosa saúde física e o noso benestar mental, axudándonos a disipar a nosa ansiedade e a acadar a harmonía que todos desexamos. O coñecemento da natureza animaranos sen dúbida a adoptar unha actitude fundamentada de defensa da natureza. 

POR ONDE COMEZAR?

Hoxe en día dispoñemos de información de abondo para iniciarnos nesta actividade, a través de internet de organismos públicos e de asociacións de defensa ambiental poderemos introducirnos ou coñecer mellor o mundo da ornitoloxía, só un par de consellos, comecemos pouco a pouco buscando algún lugar próximo (en Pontevedra pódese ir camiñando á enseada de Campelo), podemos facer unha busca en internet ou nunha guía turística da zona, aparentemente non hai moita diversidade pero podemos identificar facilmente especies comúns e ocasionalmente aparecen exemplares de especies moi interesantes. Non pretendamos identificar un grande número de especies, familiaricémonos coas máis comúns para logo poder identificar outras menos frecuentes, é interesante levar sempre un caderniño no que apuntamos todo o observado, non só o nome das aves vistas senón tamén o seu comportamento e abundancia, tarde ou cedo nos daremos conta da utilidade deste rexistro.

Que necesitamos? Vista e oído atentos é o máis importante, pero non está de máis axudarnos duns prismáticos e dunha guía de aves. Guías existen centos e poderemos comparalas nunha librería ben surtida, a mítica e a de Svensson “GUÍA DE AVES. España, Europa y región mediterránea. L. Svensson y K. Mullarney” e en galego a “GUIA DAS AVES DE GALICIA” de Carlos Pedreira López con debuxos de Carlos Silvar, unha moi boa guía con información actualizada e con bos debuxos, iso si, cando saiamos de Galicia podemos precisar outra xa que nos imos atopar especies que non están nela. Aínda que en xeral, os “senior” preferimos guías en papel resulta cómodo e práctico utilizar aplicacións telefónicas que conteñen non so imáxes dos paxaros senón tamén outra información como, moi importante para a identificación, gravacións dos cantos; tamén existen moitas pero por citar dúas gratuítas pódese probar con “OrnitO”, en castelán, moi completa, ou coa guía de aves da SEO/Birdlife “Aves de España”, suficiente para identificar as especies de aves que podemos atoparnos no noso estado e que posúe abundante información sobre as especies como fotos, gravacións de cantos e mapas de distribución. Outra aplicación da SEO, “Aves acuáticas de SEO/Birdlife”, ábrenos a porta a colaborar nos censos desa avifauna rexistrando os nosos avistamentos.

Tamén é importante utilizar uns prismáticos. Á hora de conseguir uns útiles para a observación de aves debemos elixilos de acordo, en primeiro lugar co noso presuposto, e en segundo coas numeracións que indican a súa capacidade de aumento e a amplitude do campo de visión e luminosidade. A numeración está formada por dúas cifras, por exemplo, eu uso uns 10X50, o primeiro número indica a capacidade de aumento, estes aumentan 10 veces a imaxe que vemos cos nosos ollos, para a observación interesan aumentos entre 7 e 12, sendo o mellor intervalo entre 8 e 10, teñamos en conta que un aumento moi grande non nos vai ofrecer unha mellor imaxe e porén son difíciles de utilizar sen un apoio xa que a  imaxe é pouco estable se os usamos coa man. O segundo número é o diámetro da lente obxectivo, indícanos a amplitude de campo e a cantidade de luz que entra e polo tanto a luminosidade da imaxe. Para observar aves precisamos duns prismáticos que teñan unha lente ampla que nos permite localizar e seguir o paxaros en voo con facilidade, o ideal son diámetros entre 40 e 50 sendo os máis comercializados 42 e 50.

ONDE OBSERVAR?

As áreas máis importantes de observación, con figuras de protección (zonas RAMSAR, parques naturais, Lugares de Importancia Comunitaria) son as que nos proporcionarían maior cantidade e diversidade de observacións pero talvez sexa mellor comezar en lugares máis próximos nos que existan esteiros ou nas beiras dos ríos ou incluso na propia vila ou cidade, precisamente con menor diversidade será máis fácil realizar as nosas propias identificacións e familiarizarnos coa observación para logo, pouco a pouco desprazarnos ás grandes reservas de avifauna onde, xa iniciados, poderemos desfrutar máis e mellor. Dous apuntes, non nos frustremos se non conseguimos identificar unha ou moitas especies, a habilidade para fixarse nos detalles de importancia sistemática e logralo adquírese co tempo; cando visitemos zonas de observación atoparémonos con outros afeccionados que se prestarán encantados a resolver as nosas dúbidas e nos achegarán información valiosa para mellorar na nosa actividade.

más articulos

Actividades do 14 ao 20 de xuño 2021

Do 7 ao 13 de Xuño

Actividades do 31 de maio ao 6 de xuño

Do 24 ao 30 de Maio 2021

Do 17 ao 23 de maio 2021

Do 10 ao 16 de maio 2021

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Español