Sibila de Rosa Aneiros por Charo Valcárcel

Sibila de Rosa Aneiros por Charo Valcárcel

Acabo de rematar a lectura desta novela engaiolante e máxica, mais tamén crítica e valente que pon o punto de mira en problemas que xa hoxe nos están afectando, denunciándoos abertamente  ao introducilos como pezas cruciais na historia.

Pero para falar máis polo miúdo deste libro quixera destacar  o tratamento de varios elementos narrativos:

En primeiro lugar quizais o TEMPO.  Efectivamente reparamos deseguida en que o xogo temporal é fundamental no discurso narrativo, mais non é unha carga pesada que o lector deba superar para a comprensión dos feitos. A novela comeza in extrema res, algo do que nos decatamos ben avanzada a lectura, case ao final; tamén da frecuente ida e vida do pasado da protagonista e doutros personaxes, que nolos van dando a coñecer e van tecendo a narración. 

En canto á ambientación temporal a historia transcorre  varias décadas despois da pandemia mundial, nun mundo afectado polo cambio climático, a escaseza de recursos naturais, a caída da poboación, etc., o que leva as autoridades a executar o que chaman a racionalización de recursos públicos que obriga a trasladarse a vivir ás grandes cidades atlánticas, xa que as aldeas de montaña e as pequenas vilas deixan de ter servizos de primeira necesidade, pechándose paridoiros, escolas, farmacias, etc. (isto resúltanos bastante familiar xa) e creando, para xustificar a súa imaxe de protectores do medio, lugares de vestixio e lugares gaia.  

Sibila

Precisamente o ESPAZO é outro elemento clave. Os principais acontecementos transcorren nunha illa que é realmente un espazo-personaxe de grande importancia, da que non se di o nome, pero que se describe con precisión, presentándoa como unha das Illas Atlánticas situada ao norte, nunha das rías (tampocuco se di cal, a verdade é que esta información non é necesaria) e que vén sendo un deses lugares gaia, que non son outra cousa que lugares de acceso restrinxido nos que só se permite que vivan uns poucos habitantes nados alí e todos de idade superior aos setenta anos. Ese é o lugar no que naceu Sibila e varias xeracións de mulleres da súa familia e é o lugar ao que vai regresar, de incógnito e agochada das autoridades, para levar a cabo unha misión que só descubrimos ao final da novela.

Neste espazo imos coñecendo un a un os seus escasos habitantes, personaxes que van entrando en nós, como entran as continuas treboadas que visitan a illa e que crean un ambiente entre máxico e irreal. Personaxes como Fina, Amalia, Eleuterio, Melgacho… e, como non, a Rubia –alcume da avoa de Sibila que acaba herdando ela.

Desde logo, de entre todos os PERSONAXES, destaca a protagonista, Sibila, unha científica de prestixio que tras unha vida de éxitos profesionais descobre que precisa ser nai.  A procura dese soño convertido en obsesión e a súa relación coa illa e a súa xente é clave na historia. Porén o nome chama a atención, por que Sibila? Non semella algo fortuíto, elixido ao chou, non é un nome común.  Sabemos que Sibila era unha profetisa na mitoloxía grega e romana capaz de coñecer o futuro e ademais que vivía en grutas ou preto de correntes de auga. Mais a propia autora contou na presentación do libro en Pontevedra que o nome elixiuno pola entomóloga Maria Sibylla Merian, pola relación que o pai do noso personaxe ten con ese mundo. Aínda así para os lectores que non pensaran neste dato e si no mitolóxico non é difícil  establecer esa relación xa que a nosa Sibila ten igualmente moito que ver co futuro e co líquido elemento, non só pola illa en si, tamén pola presenza nela dunha fonte que é esencial, a de Setestrelo, cuxa auga  vai buscar para darlla á nai moribunda e que ao final da novela volve cobrar protagonismo…, pero para  saber cal  haberá que lela. Vale a pena.

Así pois novela moi recomendable que, malia as dificultades que atravesa a protagonista e o mundo bastante inxusto e desalentador que describe, agasállanos cun final que nos deixa aínda un fío de esperanza, un chisco de fe na humanidade.

E iso é de agradecer.

 

                                                                                                                                             Charo Valcárcel

 

P.S. En breve publicaremos unha entrevista coa autora, que completará esta información.

Charo Valcárcel Mato

Charo Valcárcel Mato

Profesora de Galego

Nacín nunha pequena freguesía da Estrada (Sta. Cristina de Vinseiro) hai 60 anos, pero xa levo trinta e cinco vivindo en Pontevedra, case tantos como os que traballei no IES Valle Inclán (trinta e dous), toda unha vida…

Estudei Filoloxía Hispánica, aínda que me presentei e aprobei as oposicións para profesora de Lingua galega e sempre exercín como tal, do cal me sinto e sentirei sempre moi orgullosa.

Formamos parte dun grupo de teatro de profesores (en activo e xubilados) que naceu no 2005 no seo do Valle Inclán, Argallada, e que está esperando tempos mellores para retomar a súa actividade.

Agardo que as miñas contribucións no blog devellabella sexan merecedoras do voso beneplácito ou, polo menos, non do voso desgusto.

O paraíso dos inocentes

máis artigos

Contacto

Ana Santos & De Vella a Bella

Hablemos ♥♥♥
No dudes en ponerte en contacto con nosotros, enviándonos un mensaje mediante el formulario siguiente.

Ana Santos & De Vella a Bella

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

“Simbiose” de Charo Valcárcel Mato – devellabella

“Simbiose” de Charo Valcárcel Mato – devellabella

por Charo Valcárcel

Os días de xullo van ficando atrás

nas mañás de praia,

mergullado o corpo no atlántico frío que aguilloa a pel

e logo agarímaa co seu tacto leme de ondas distantes,

na visión das illas pertas que te saudan no teu continuo retorno

de volver sen terse ido,

porque ti formas parte desa praia longa de area branca

cercada polas dunas e as illas,

por iso sempre estarás aí,

serás un gran de area fina,

serás un sopro da brisa que eleva o voo das píllaras

Serás escuma,

serás rocha,

serás alga,

serás unha raiola

que converte en prata o manto do mar cando morre o día.

               Charo Valcárcel Xullo 2020

Charo Valcárcel Mato

Charo Valcárcel Mato

Profesora de Galego

Eu son Charo Valcárcel. Nacín nunha pequena freguesía da Estrada (Sta. Cristina de Vinseiro) hai 60 anos, pero xa levo trinta e cinco vivindo en Pontevedra, case tantos como os que traballei no IES Valle Inclán (trinta e dous), toda unha vida…

Estudei Filoloxía Hispánica, aínda que me presentei e aprobei as oposicións para profesora de Lingua galega e sempre exercín como tal, do cal me sinto e sentirei sempre moi orgullosa.

No Valle Inclán coñecín a Ana, Manuel, Isidro, Benito e Sara que, considero, máis que compañeiros, amigos, bos amigos. Xuntos compartimos moitas experiencias.

Agora esta na que nos implicou Ana que, polo menos para min, é un salvavidas, un incentivo que chega para encher o oco que deixa o ensino nas nosas vidas.

Pero tamén formamos parte dun grupo de teatro de profesores (en activo e xubilados) que naceu no 2005 no seo do Valle Inclán, Argallada, e que está esperando tempos mellores para retomar a súa actividade.

Agardo que as miñas contribucións no blog devellabella sexan merecedoras do voso beneplácito ou, polo menos, non do voso desgusto.

Flor de Outono

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Cousas de profes por Charo Valcárcel – devellabella

Cousas de profes por Charo Valcárcel – devellabella

por Charo Valcárcel

excursión

Botou unha rápida ollada ao autobús. Alí estaban todos, agora rendidos trala longa xornada de visitas culturais pola cidade.

Algúns durmían pracidamente coa cabeza apoidada no ombreiro do compañeiro de asento que os sufría con resignación, cando non estaba tamén durmindo; outros permanecían en silencio e, aínda que o sono non os vencera, apenas tiñan forzas para falar.

Vistos así, mergullados naquela ansiada atmosfera de acougo, case pareían anxos, coma se a inocencia oculta baixo grosas capas dunha aparencia finxida e ás veces imposta agromase de súpeto para facernos amolecer.

Resultaba difícil de crer que só uns intres antes estivese posuída por un desexo irrefreable de matalos a todos. A profesora homicida, ou… asasina? Sería portada de todos os xornais, mesmo dos internacionais.

 “Unha profesora, que sempre mantivera un comportamento exemplar cos  seus alumnos ( mesmo as escasas ocasións nas que a situación provocaba un “ Iván plántateme fóra de clase inmediatamente e non batas a porta ao saír que vas directiño a xefatura!!!!” ou “ María seica hoxe almorzaches lingua pola mañá?, pois vaina trousar ao baño e cando te sintas mellor volves entrar”) que nin de lonxe facía presaxiar o ocorrido, sofre , o que segundo os expertos consultados, semella un brote psicótico e intenta matalos a todos cando regresaban dunha viaxe cultural de fin de curso provocando un grave accidente de circulación e bla, bla, bla…

Pero agora estaba conmovida. Só eran uns nenos, uns nenos que tiñan présa por vivir. Como non comprendelos! Anos atrás, apenas un suspiro, ela tamén era así.

Quizais ela tamén baixo capas de imposta madurez e ficticia seriedade conservaba aínda as ansias antigas da mocidade e os soños inocentes da nenez.

E esquecendo o seu arrebato homicida volveu miralos con tenrura.

  • Profe!!!! Dani cuspiume nun ollo!!
  • Ai! Que riquiños!

Charo Valcárcel

Ilustración de Isidro Cortizo

Charo Valcárcel Mato

Charo Valcárcel Mato

Profesora de galego

Eu son Charo Valcárcel. Nacín nunha pequena freguesía da Estrada (Sta. Cristina de Vinseiro) hai 60 anos, pero xa levo trinta e cinco vivindo en Pontevedra, case tantos como os que traballei no IES Valle Inclán (trinta e dous), toda unha vida…

Estudei Filoloxía Hispánica, aínda que me presentei e aprobei as oposicións para profesora de Lingua galega e sempre exercín como tal, do cal me sinto e sentirei sempre moi orgullosa.

No Valle Inclán coñecín a Ana, Manuel, Isidro, Benito e Sara que, considero, máis que compañeiros, amigos, bos amigos. Xuntos compartimos moitas experiencias.

Agora esta na que nos implicou Ana que, polo menos para min, é un salvavidas, un incentivo que chega para encher o oco que deixa o ensino nas nosas vidas.

Pero tamén formamos parte dun grupo de teatro de profesores (en activo e xubilados) que naceu no 2005 no seo do Valle Inclán, Argallada, e que está esperando tempos mellores para retomar a súa actividade.

Agardo que as miñas contribucións no blog devellabella sexan merecedoras do voso beneplácito ou, polo menos, non do voso desgusto.

O temido inimigo

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

“O temido inimigo” por Charo Valcárcel

“O temido inimigo” por Charo Valcárcel

ADAPTACIÓN AO GALEGO DO CONTO DE JORGE BUCAY:O TEMIDO INIMIGO”

  Había unha vez nun reino de lonxe un rei ao que lle gustaba moito sentirse poderoso.

 El non tiña espellos máxicos que lle dixesen o poderoso que era, pero contaba cunha morea de cortesáns e serventes ao seu redor aos que preguntar se el era o máis poderoso do reino.

 Sempre lle dicían todos o mesmo:

  -Alteza, es moi poderoso, pero ti sabes que o mago ten un poder que ninguén posúe: El coñece o futuro.

 O rei , como podedes supoñer, estaba moi celoso do mago do reino, non só polo seu poder senón tamén porque o pobo o amaba e o admiraba por ser un home moi bo e xeneroso, ao contrario do rei que, quizais porque precisaba demostrar que era el o que mandaba, non era xusto e, moito menos, bondadoso.

Un día, canso de que a xente lle contase o poderoso e querido que era o mago,  o rei urdiu un plan: organizaría unha gran festa á que invitaría o mago. Despois da cea, pediría a atención de todos. Chamaría o mago ao centro do salón e, diante dos cortesáns, preguntaríalle se era certo que sabía ler o futuro.  O invitado tería dúas posibilidades: dicir que non, defraudando así a admiración dos demais, ou dicir que si, confirmando o motivo da súa sona.   

Mago

Entón pediríalle que dixese en que data ía morrer o mago do reino.  Este daría unha resposta, un día calquera, non importaba cal.  O rei tiña planeado nese mesmo intre sacar a súa espada e matalo.  Así conseguiría dúas cousas dun só golpe: desfacerse do seu inimigo para sempre e demostrar que o mago non puidera adiantarse ao futuro xa que se equivocara na súa predición. 

Iniciáronse os preparativos e moi axiña chegou o día do festexo.

Despois dunha gran cea, o rei fixo pasar o mago ao centro e dirixiuse a el:

-¿É certo que podes ler o futuro?

-Un pouco- dixo o mago.

-¿E podes ler o teu propio futuro? –preguntou o rei.

-Un pouco –dixo o mago.

-Entón quero que me deas unha proba: Que día has morrer? Cal é a data da túa morte?

 O mago sorriu, mirouno aos ollos e non contestou.

 -Que pasa mago? –dixo o rei sorrinte- Non o sabes? ¿Non é certo que podes ver o futuro?

-Non é iso –contestou o mago-. Pero o que sei, non me atrevo a dicircho.

-Como te atreves? –dixo o rei- . Eu son o teu rei e ordénoche que mo digas.  Contéstame. Cando morrerá o mago do reino?

 Despois dun tenso silencio, o mago mirouno e dixo:

 -Non podo precisarche a data, pero sei que o mago morrerá exactamente un día antes có rei.

Durante uns intres, o tempo conxelouse.  Un murmurio correu entre os invitados.

O rei sempre dixera que non cría nin en magos nin en adiviñacións, pero o certo é que non se atreveu a matar o mago.

Decatouse de que se equivocara.

A súa xenreira fora a peor conselleira.

 Pensou que o mago fora moi arteiro. Dera a única resposta que podía evitar a súa morte.

 Teríaa adiviñado?

A predición non podía ser certa. Pero… e se o fose?

O rei estaba atordado…e aínda que ía retirarse aos seus cuartos volveu sobre os seus pasos  e dixo en voz alta:

-Mago, es famoso no reino pola túa sabedoría. Prégoche que pases esta noite no palacio pois debo consultarche algunhas decisións reais pola mañá.

 -¡Maxestade! Será un grande honor… -dixo o invitado cunha reverencia.

 O rei deu ordes aos seus gardas persoais para que acompañasen o mago ata os cuartos dos hóspedes no palacio e custodiasen a súa porta asegurándose de que non lle pasase nada.

Esa noite o monarca non puido conciliar o sono, estivo moi inquedo pensando que pasaría se ao mago lle sentase mal a comida ou se se mancase accidentalmente durante a noite ou se simplemente lle chegase a súa hora.

 Moi cedo, pola mañá, o rei petou na porta do cuarto do seu invitado.

 Nunca antes se lle ocorrera consultar a ninguén antes de tomar as súas decisións, pero esta vez, tan axiña como o mago o recibiu, fíxolle unha pregunta… Necesita unha escusa.

E o mago, que era un sabio, deulle unha resposta correcta, creativa e xusta.

O rei, case sen escoitar a resposta, gabou o seu hóspede pola súa intelixencia e pediulle que quedase un día máis, supostamente para lle consultar outro asunto (realmente o rei só quería asegurarse de que non lle pasase nada ao mago).

O mago aceptou.

Desde entón todos os días pola mañá ou pola tarde o rei ía ata o cuarto do mago para consultalo e comprometíao para unha nova consulta ao día seguinte.

Non pasou moito tempo ata que o rei se decatou de que os consellos do seu novo asesor eran sempre acertados e terminou, case sen notalo, téndoos en conta en toda as súas decisións.

Pasaron os meses, e logo os anos.

E coma sempre: “estar cerca do que sabe fai máis sabio ao que non sabe” .

E así foi porque pouco a pouco o rei foise volvendo máis e máis xusto.

Xa non era despótico nin autoritario nin precisaba demostrar o seu poder..

 Aprendeu que a humildade tamén podía ter as súas vantaxes e empezou a reinar dunha maneira máis sabia e bondadosa.

E sucedeu que o seu pobo comezou a amalo como nunca antes o amara.

Ademais o rei xa non ía ver o mago para saber da súa saúde, senón simplemente para aprender, para compartir unha decisión ou simplemente para falar.

O rei e o mago convertéronse en excelentes amigos.

Ata que un día, máis de catro anos despois daquela cea, sen que houbese ningún motivo, o rei lembrou.

 Lembrou que aquel home, ao que agora consideraba o seu mellor amigo, fora o seu odiado inimigo.

 Lembrou o plan que urdira para matalo.

E decatouse de que non podía seguir mantendo aquel segredo sen sentirse un hipócrita,

Por iso proveuse de coraxe e foi ata o cuarto do mago.  Petou na porta e, tan axiña como entrou, díxolle:

  -¡Meu irmán! Teño algo que contarche que me oprime o peito.

 -Dime –dixo o mago- e alivia o teu corazón.

 -A noite que te invitei a cear e che preguntei sobre a túa morte, eu non quería saber nada sobre o teu futuro, realmente planeaba matarte fose cal fose a túa resposta.  Quería que a túa morte inesperada desmitificase a túa sona de adiviño.  Odiábate porque todos te amaban…¡Estou tan avergoñado!

O rei suspirou profundamente e seguiu:

-Aquela noite non me atrevín a matarte e, agora que somos amigos e, máis que amigos, irmáns, atérrame pensar todo o que tería perdido se o tivese feito.

Precisaba dicirche todo isto para que me perdoes ou  me despreces, pero sen enganos.

 O mago mirouno e díxolle:

  -Tardaches moito en podermo dicir, pero alédame que o fixeses porque isto é o único que me permitirá dicirche que xa o sabía.

 Cando me fixeches aquela pregunta e agarimáches coa man a empuñadura da espada, foi tan clara a túa intención que non precisaba ser adiviño para decatarme do que pensabas facer.

O mago sorriu e puxo a súa man sobre o ombreiro do rei.

 -Como xusta devolución á túa sinceridade, debo dicirche que eu tamén che mentín.  Confésoche que inventei esa absurda historia da miña morte antes cá túa para darche unha lección.  Unha lección que  quizais foi o máis importante de todo o que che ensinei.

 A túa morte, querido amigo meu, chegará xusto o día da túa morte, e nin un minuto antes.

É importante que saibas que eu estou vello, e que o meu día seguramente se achega.  Non hai ningunha razón para pensar que a túa partida deba estar atada á miña.  Son as nosas vidas as que se vencellaron, non as nosas mortes.

  O rei e o mago abrazáronse e festexaron brindando pola confianza que cada un sentía naquela relación que souberan construír xuntos.

Conta a lenda

         que misteriosamente

         aquela mesma noite

         o mago…

         morreu mentres durmía.

O rei coñeceu a mala noticia ao día seguinte, e sentiuse desolado. Non o angustiaba a idea da súa propia morte. Estaba triste pola morte do seu amigo.

Mago

Contan que o rei ergueuse e cavou coas súas propias mans unha tumba, para o seu amigo o mago, no xardín, xusto debaixo da súa fiestra.

Enterrou alí o seu corpo e o resto do día quedou ao lado do montículo de terra, chorando como só se pode chorar ante a perda dos seres máis queridos.

E, recén entrada a noite, o rei volveu ao seu cuarto.

Conta a lenda que esa mesma noite, vinte e catro horas despois da morte do mago, o rei morreu no seu leito mentres durmía….

   Quizais por casualidade…

   Quizais por dolor…

  Quizais para confirmar a última ensinanza do seu mestre.

Charo Valcárcel Mato

Charo Valcárcel Mato

Profesora de Galego

Nacín nunha pequena freguesía da Estrada (Sta. Cristina de Vinseiro) hai 60 anos, pero xa levo trinta e cinco vivindo en Pontevedra, case tantos como os que traballei no IES Valle Inclán (trinta e dous), toda unha vida…

Estudei Filoloxía Hispánica, aínda que me presentei e aprobei as oposicións para profesora de Lingua galega e sempre exercín como tal, do cal me sinto e sentirei sempre moi orgullosa.

No Valle Inclán coñecín a Ana, Manuel, Isidro, Benito e Sara que, considero, máis que compañeiros, amigos, bos amigos. Xuntos compartimos moitas experiencias.

Agora esta na que nos implicou Ana que, polo menos para min, é un salvavidas, un incentivo que chega para encher o oco que deixa o ensino nas nosas vidas.

Pero tamén formamos parte dun grupo de teatro de profesores (en activo e xubilados) que naceu no 2005 no seo do Valle Inclán, Argallada, e que está esperando tempos mellores para retomar a súa actividade.

O mar

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

“O mar” de Charo Valcárcel

“O mar” de Charo Valcárcel

por Charo Valcárcel

O mar enche os baleiros profundos

que pesan nas almas.

O mar soa nas horas escuras

que mudan en claras.

O mar, sempre o mar…

danzando nas ondas que bican a praia

               Charo Valcárcel

Charo Valcárcel Mato

Charo Valcárcel Mato

Profesora de Galego

Eu son Charo Valcárcel. Nacín nunha pequena freguesía da Estrada (Sta. Cristina de Vinseiro) hai 60 anos, pero xa levo trinta e cinco vivindo en Pontevedra, case tantos como os que traballei no IES Valle Inclán (trinta e dous), toda unha vida…

Estudei Filoloxía Hispánica, aínda que me presentei e aprobei as oposicións para profesora de Lingua galega e sempre exercín como tal, do cal me sinto e sentirei sempre moi orgullosa.

No Valle Inclán coñecín a Ana, Manuel, Isidro, Benito e Sara que, considero, máis que compañeiros, amigos, bos amigos. Xuntos compartimos moitas experiencias.

Agora esta na que nos implicou Ana que, polo menos para min, é un salvavidas, un incentivo que chega para encher o oco que deixa o ensino nas nosas vidas.

Pero tamén formamos parte dun grupo de teatro de profesores (en activo e xubilados) que naceu no 2005 no seo do Valle Inclán, Argallada, e que está esperando tempos mellores para retomar a súa actividade.

Agardo que as miñas contribucións no blog devellabella sexan merecedoras do voso beneplácito ou, polo menos, non do voso desgusto.

Flor de Outono

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥