Seleccionar página
A pomada de Graña por Charo Valcárcel – devellabella

A pomada de Graña por Charo Valcárcel – devellabella

Aínda hoxe, se as présas desta vida na que imos a galope sen tempo para acougar, aínda hoxe se temos vagar para escoitalas,  algunhas velliñas, das poucas que fican na aldea, contan a historia de María Graña, unha muller que tivera unha nenez difícil, pois nacera no seo dunha familia moi humilde  e quedara orfa de nai con só  seis anos.

O pai disque herdara dos seus devanceiros certos coñecementos sobre menciñas e curacións de males diversos, coñecementos que pasaron tamén a María, rapaza solitaria e introvertida que pasaba o día observando os remedios que fabricaba o seu pai. 

Ao medrar e facerse moza tivo varios pretendentes, pero non aceptou  ningún; ela prefería seguir aprendendo cousas sobre as enfermidades e a súa curación e, cando xa os coñecementos transmitidos polo pai non foron suficientes, comezou  a observar a natureza e experimentar por si mesma, tamén conseguiu que o boticario da vila lle  emprestase algún libro no que saciar a súa curiosidade innata.

Pódese dicir que se converteu na muller máis sabia da contorna e a súa sona  mesmo din que chegou a Compostela e outras cidades de Galicia, sobre todo desde que, valéndose de todo o que conseguira aprender, fabricou unha pomada que vendía como remedio contra moitos males da pel e que pasou a ser coñecida como “a pomada de Graña”.

Malia todo, cando nalgunha xuntanza os homes falaban, ela –como as outras mulleres da época- calaba, calaba aínda que rabiase por dentro coas ganas de dicir algo, sobre todo cando tiña que escoitar argumentos falaces sobre temas que ela coñecía ben. Era o papel social que as obrigaban a representar. Cantas veces o pai, adiviñando a súa intención,  parouna a tempo cun golpe no cóbado ou no pé!

Pero María un día non se puido conter e non calou. A labazada cruzoulle a cara e case tira con ela no chan. Un silencio sepulcral deu paso a un murmurio que se foi convertendo en estrondo escandalizado que seguía os pasos de María mentres chegaba á porta e saía coa cabeza ben alta, pero o orgullo ferido.

 Non volveu falar. Sabía que estaría na boca de todos, pero tamén sabía que habían recorrer a ela cando precisasen o seu remedio.

Así, cando pouco tempo despois, aparentemente esquecido o incómodo incidente, os homes volveron entrar na súa casa para mercar a súa pomada, María, ela si que non o esquecera, pedíalles que sentasen  e, valéndose nesa situación da súa superioridade, alongaba as explicacións  intencionadamente  sobre  o modo de emprego,  a dose apropiada e o tempo que debían utilizala, mentres eles, calados, escoitaban.

Entón era cando case esquecía a labazada.

                                                                                                                                                Charo Valcárcel (novembro 2020)

Charo Valcárcel Mato

Charo Valcárcel Mato

Profesora de Galego

Nacín nunha pequena freguesía da Estrada (Sta. Cristina de Vinseiro) hai 60 anos, pero xa levo trinta e cinco vivindo en Pontevedra, case tantos como os que traballei no IES Valle Inclán (trinta e dous), toda unha vida…

Estudei Filoloxía Hispánica, aínda que me presentei e aprobei as oposicións para profesora de Lingua galega e sempre exercín como tal, do cal me sinto e sentirei sempre moi orgullosa.

No Valle Inclán coñecín a Ana, Manuel, Isidro, Benito e Sara que, considero, máis que compañeiros, amigos, bos amigos. Xuntos compartimos moitas experiencias.

Agora esta na que nos implicou Ana que, polo menos para min, é un salvavidas, un incentivo que chega para encher o oco que deixa o ensino nas nosas vidas.

Pero tamén formamos parte dun grupo de teatro de profesores (en activo e xubilados) que naceu no 2005 no seo do Valle Inclán, Argallada, e que está esperando tempos mellores para retomar a súa actividade.

Muller

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

«Medio sol amarillo» de Chimamanda Ngozi por Charo

«Medio sol amarillo» de Chimamanda Ngozi por Charo

A recomendación que traio hoxe é a dunha novela escrita orixinariamente en inglés por Chimamanda Ngozi, unha autora nixeriana que descubrín con esta lectura, lectura á que fora animada afervoadamente e da que teño que  dicir que cumpriu sobradamente as expectativas creadas tras unha recomendación tan entusiasta: a novela introdúcenos nunha realidade devastadora, impactante, dramática, que nos conmove profundamente e nos fai adictos a esta escritora polo seu bo facer contando historias, historias que, neste caso, responden a  tráxicas realidades do seu país de nacemento.

Pero antes de continuar quero compartir outras opinións vertidas en distintos medios sobre a novela e a súa autora que avalan absolutamente a miña recomendación.

 “Hay muchas razones para leer ‘Medio sol amarillo’; la principal, que la prosa de Chimamanda Ngozi Adichie es tan buena como dicen (por ejemplo, otros autores africanos de la talla de Chinua Achebe o Coetzee). Es suave pero despiadada, lúcida pero tierna, cuidada pero intensa, y consigue hacer que vivamos a través de los tres personajes, creíbles y bien construidos, cada una de sus emociones.”      Cristina Domínguez (Librópatas.com)

“Escrita con gran maestría pero también con un lenguaje sencillo y natural, la novela llega al lector con la empatía, lucidez e intensidad de una autora comprometida que analiza y cuestiona asuntos tan interesantes y peliagudos como el colonialismo o la responsabilidad moral de las potencias mundiales”

“Medio sol amarillo recrea una realidad en todo su esplendor, a través de personajes llenos de vida y profundidad con los que nos identificamos los lectores, como en las mejores novelas del siglo XIX. Evocativa, absorbente, llena de matices y con una gran hondura para reflejar los sentimiento                               Chary Arbolí (publicada en Info Libre)

Foi publicada no 2006 na súa lingua orixinal, o inglés, e traducida ao español no 2007 e, como dicía, trátase dun fresco devastador sobre o conflito bélico que se produce cando Biafra tenta ser unha república independente de Nixeria e os tremendos dramas sociais e persoais que isto orixinou.

Chimamanda, boa coñecedora da historia do seu país, introdúcenos nese ambiente cargado de compromisos e reivindicacións políticas que procuran a dignidade dos negros e renegan da colonización británica, das desigualdades sociais, da miseria de moitos e do esplendor duns poucos, pero tamén dos enfrontamentos étnicos potenciados polo conflito, a persecución e matanzas de igbos.

A novela amósanos todo este período tan convulso da historia de Nigeria a través da vida de varios personaxes que  van sufrila nas súas propias carnes e levan ao lector da man para conducilo a unha butaca de primeira fila desde a que poderá percibir, case coma se o estivese vivindo, o medo, a fame, a angustia, a solidariedade, o terror, a morte…

É unha novela desas que deixan pegada fonda, desas nas que personaxes como Ugwu, Olanna, Kainene, Richard, Okeoma… entran para quedar.

Foi levada ao cine no 2013, dirixida por Biyi Bandele (novelista, dramaturgo e cineasta nixeriano)

SAIBAMOS ALGO MÁIS SOBRE CHIMAMANDA NGOZI ADICHIE

Chimamanda naceu en Nigeria, na aldea de Abba, pertencente á etnia igbo, e pasou a súa infancia na cidade de Nsukka, sede da Universidade de Nigeria. A súa nai foi a primeira secretaria de admisións da Universidade nigeriana onde era profesor de estatística o seu pai.

Aos 18 anos trasladouse a Estados Unidos cunha beca para estudar comunicación e ciencias políticas na Universidade de Drexel, en Filadelfia. Posteriormente continuou os seus estudos na Universidade Estatal do Este de Connecticut, na que se graduou no 2001. Tamén realizou estudos de escritura creativa e un máster de estudos africanos en Yale.

Os principais temas da súa obra, escrita en inglés, son: o feminismo, a inmigración, o sexismo e a problemática racial.

En 2003, publicou a súa primeira novela, La flor púrpura (Purple Hibiscus), que evoca os anos posteriores á guerra civil nigeriana, marcados pola inestabilidade política xerada por múltiples golpes de estado. Esta novela recibiu o Commonwealth Writer’s Prize for Best First Book en 2005.

A súa segunda novela foi:  Medio sol amarillo (Half of a Yellow Sun, 2006), que lle debe o título ao deseño da bandeira  de Biafra, e da que xa falamos. Recibiu o Premio Orange de Ficción  no 2007

En Americanah, 2013  retrata vidas de nixerianos que viven en todo o mundo, reflexionando sobre o racismo en Occidente.   Esta obra mereceu o Premio do Círculo de Críticos Nacional do Libro  e  o Chicago Tribune Heartland Prize no 2013

O seu ensaio: Todos deberiamos ser feministas, publicado no 2014 (We Should All Be Feminist)  vendeu máis de medio millón de exemplares.

Outras obras son: For Love of Biafra (drama, 1998), Decisions (poesía, 1998), You in America (2001). Algo alrededor de tu cuello (2009) Querida Ijeawele. Cómo educar en el feminismo. (2017).

Tamén imparte obradoiros de escritura creativa.

Actualmente vive entre Nixeria e os Estados Unidos

Webgrafía:

https://www.cccb.org/es/participantes/ficha/chimamanda-ngozi-adichie/227334

http://www.casafrica.es/es/persona/chimamanda-ngozi-adichie

https://es.wikipedia.org/wiki/Chimamanda_Ngozi_Adichie

Charo Valcárcel Mato

Charo Valcárcel Mato

Profesora de Galego

Eu son Charo Valcárcel. Nacín nunha pequena freguesía da Estrada (Sta. Cristina de Vinseiro) hai 60 anos, pero xa levo trinta e cinco vivindo en Pontevedra, case tantos como os que traballei no IES Valle Inclán (trinta e dous), toda unha vida…

Estudei Filoloxía Hispánica, aínda que me presentei e aprobei as oposicións para profesora de Lingua galega e sempre exercín como tal, do cal me sinto e sentirei sempre moi orgullosa.

No Valle Inclán coñecín a Ana, Manuel, Isidro, Benito e Sara que, considero, máis que compañeiros, amigos, bos amigos. Xuntos compartimos moitas experiencias.

Agora esta na que nos implicou Ana que, polo menos para min, é un salvavidas, un incentivo que chega para encher o oco que deixa o ensino nas nosas vidas.

Pero tamén formamos parte dun grupo de teatro de profesores (en activo e xubilados) que naceu no 2005 no seo do Valle Inclán, Argallada, e que está esperando tempos mellores para retomar a súa actividade.

Agardo que as miñas contribucións no blog devellabella sexan merecedoras do voso beneplácito ou, polo menos, non do voso desgusto.

Abrazos

 

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Lino Fernández, especialista en acupuntura e medicina tradicional China

Lino Fernández, especialista en acupuntura e medicina tradicional China

Entrevista con:

Lino Fernández

Coñecín a Lino Fernández cando acudín á súa consulta para tratar de buscar unha solución ás migrañas que levo padecendo dende hai máis de trinta anos, despois de probar unha infinidade de medicamentos, tanto analxésicos como preventivos que me condenaban a unha dependencia absoluta para tratar de manter a raia a miña doenza.

Levo realizando sesións de acupuntura con el dende outubro do 2020 e xa case desde o principio notei unha melloría significativa, ata o punto de deixar os fármacos que me tiñan cautiva. Non volvín ter unha crise das que me tiñan días tirada na cama sen poder facer nada, pero é que ademais tamen mellorou notablemente a miña flexibilidade, sobre todo no colo, e as dores derivadas dos problemas de artrose que xa hai tempo que veño sufrindo. En fin, é doado deducir a miña satisfacción con esta experiencia, da que oíra falar pero que me resistía a probar.

A valoración non pode ser máis positiva e dende logo non me canso de recomendala, aínda que desgraciadamente  segue habendo bastante prevención contra ela, xa sexa polas agullas,  ou por desconfianza cara aos métodos que se afastan da medicina convencional.

 Eu estou moi agradecida a esta técnica e por suposto a Lino, un profesional rigoroso que un día descubriu que este sería o seu camiño.

QUEN É LINO FERNÁNDEZ?

            Para saber quen é Lino Fernández podemos acudir á súa páxina web,  onde atopamos unha breve información sobre  a súa traxectoria vital e profesional, así como  unha listaxe dalgunhas das titulacións que posúe, que son moitas, derivadas dos seus anos de incansable estudo, tanto en España como na China. Pero hoxe temos a fortuna de poder preguntarlle directamente a el sobre eses e outros asuntos relacionados coa súa profesión.

 Lino, chama a atención a túa traxectoria, pois na túa páxina web lemos que dende moi novo sentiches atracción pola filosofía oriental e que iso foite levando primeiro á práctica das artes marciais e despois ao estudo dos métodos de curación orientais. Podes contarnos como se produciu esa evolución?

 En primeiro lugar agradézoche a entrevista e a oportunidade de achegar á cidadanía estes métodos de curación pouco coñecidos en España.

Dende moi novo atraeume a filosofía oriental e a práctica das artes marciais tradicionais, foi o camiño que elixín para adentrarme na cultura asiática. Un camiño, que igual que o camiño da vida, sabes onde comeza pero non onde remata. Despois de 20 anos de práctica marcial percateime de que ferir só era unha cara da moeda, na outra cara existían métodos de curación da medicina tradicional de igual interese e similar filosofía.  Dito isto, comecei a miña formación en medicina tradicional chinesa certo día ás 9 da mañá, e teño que dicir que ás 10 da mañá dese mesmo día xa tiña claro que ese sería o meu camiño na vida.

 Que foi exactamente o que che atraeu tanto deses métodos de curación orientais?

 Para min a medicina chinesa é fascinante por estar entre a ciencia e a arte. Basea os seus principios en paradigmas de hai 3.000 anos que seguen vixentes na actualidade, e exprésaos nunha linguaxe poética case hipnótica. Poderiamos dicir que é un poema sen fin de como funcionamos bienerxeticamente. En canto á súa aplicación práctica, a sutileza desa aplicación  e a eficacia do seu resultado son case máxicas, pódense conseguir resultados verdadeiramente sorprendentes con esta técnica.

Para os profanos na materia, coma min, resulta sorprendente que unhas agullas estratexicamente cravadas en determinados puntos do noso corpo acaden os resultados buscados. Podes contarnos brevemente, se é posible, como naceu este método e en que se basea?

 A medicina chinesa naceu da observación da natureza, de como os cambios climatolóxicos modifican o ecosistema, de aí deduciron que se o home se atopa na natureza, é razoable pensar que dentro de nós tamén se produzan uns cambios similares. Posteriormente descubriron a enerxía provocadora deses cambios, chamáronlle “Qi”. Determinaron que esa enerxía ademais de provocar os cambios naturais tamén nos percorre internamente favorecendo os procesos biolóxicos. Cando esa enerxía é insuficiente, excesiva ou se estanca é cando aparece a enfermidade. O traballo da acupuntura é estimular mediante as agullas a libre e adecuada circulación do Qi.

 Seguramente moitas das persoas que lean esta entrevista descoñecerán en que consiste exactamente unha sesión de acupuntura e cales son os métodos de diagnóstico que utilizas. Poderías contárllelo?

 Unha sesión de acupuntura comeza cunha extensa batería de preguntas onde se trata de dilucidar a orixe do problema, a observación da lingua e a toma do pulso radial completan o necesario para determinar que está a suceder. A continuación procédese á súa corrección mediante a inserción de agullas nos puntos adecuados.

 Pódesnos explicar con máis detalle eses métodos de diagnose orientais?

 Na antigüidade en China estaba prohibido diseccionar cadáveres para o seu estudo, así que desenvolveron métodos  de auscultación baseados na observación externa do corpo. Estes métodos son basicamente catro.

-Interrogación: que e moi similar á anamnese occidental.

-Palpación do pulso radial: o funcionamento de cada órgano e cada víscera pode ser observado mediante o latido que este manda polo corpo. Estes latidos poden ser observados no pulso. Existen uns 27 tipos de pulsos patolóxicos que nos indican cal é o problema.

-Observación da lingua: a lingua é un mapa no que se atopan representados tódolos órganos e vísceras; segundo a coloración, saburra (capa esbrancuxada que cobre a lingua), forma e color de cada zona, podemos identificar que lle sucede ao órgano correspondente.

-Palpación: Isto refírese sobre todo á palpación abdominal, xa que existen determinados puntos que ao palpalos pódennos dar información de como se atopa o órgano/víscera correspondente.

 Pódesnos dicir cantos puntos de acupuntura ten o corpo?

 O estándar é falar de 364 puntos de acupuntura convencionais e uns 120 chamados extras.  Cada un deles cunha acción específica.

 Unha vez establecido en Pontevedra, como foron os comezos? Foiche doado acadar clientela? Non é difícil conseguir que a xente confíe neste método? e, sobre todo, non cres que hai un descoñecemento bastante grande sobre el?

 Os meus comezos foron razoablemente bos, ao principio con pouca clientela, pero os que se atreveron a probar rapidamente comezaron a falar dos bos resultados desa estraña técnica que cunhas puncións conseguía solucionar problemas para os que outros métodos non eran tan eficaces. Por suposto non é fácil conseguir que a xente confíe nestes técnicas, vivimos nun país que politicamente está en contra das terapias naturais, e iso crea unha desconfianza na poboación. Nese aspecto estamos moi atrasados con respecto a “case todo o planeta” onde as medicinas naturais ou están implementadas nos sistemas de saúde gubernamentais ou ben son reguladas e potenciadas polos seus nulos efectos secundarios.

Lino traballando nun hospital chinés destinado á xente con poucos medios.

Fachada do seu centro de acupuntura en Pontevedra

Cales son as doenzas máis comúns polas que acode a xente á túa consulta?

O motivo principal de consulta é a dor musculoesquelética, aínda que cada vez acoden máis persoas con patoloxías de medicina interna. Neste sentido a poboación vai descubrindo pouco a pouco o alcance desta técnica. A medicina tradicional chinesa, é un completo sistema médico no que se inclúen todas as ramas da medicina, traumatoloxía, neuroloxía, dixestivo, xinecoloxía, e moitas outras.   Na nosa cidade padecemos das enfermidades comúns de calquera outra cidade, pero temos dous factores que agravan todas as nosas patoloxías, unha é a humidade e outra a dieta.

 Non é difícil imaxinar por que a humidade agrava as patoloxías, pero gustaríame que nos explicases cales son os erros máis comúns que cometemos na nosa dieta.

 Pois hai varios, por exemplo, nun mundo tan globalizado  temos acceso a alimentos doutros continentes,  eses alimentos inxeridos fóra da climatoloxía na que se deron poden ser prexudiciais. Un mango é unha froita tropical que tende a enfriar o corpo, inxerido regularmente en inverno en Galiza pode enfriar o suficiente o corpo como para levarnos a un desaxuste interno.

Outro erro moi común é basear a nosa alimentación nos hidratos de carbono, na nosa terra somos grandes produtores e consumidores de pan e patacas, que inxeridos en exceso teñen efectos prexudiciais no metabolismo.

 Volvendo ás doenzas máis comúns…en cal ou cales se consegue maior efectividade?

A acupuntura está indicada en case todas as enfermidades comúns, os seus tratamentos foron refinados durante miles de anos, polo que se conseguen bos resultados para case todo. Aínda que desgraciadamente a día de hoxe existen enfermidades que seguen sen ter cura coñecida.

 Supoño que a maioría dos teus clientes, senón todos, son persoas defraudadas cos métodos da medicina convencional? Cal cres que é o fallo ou fallos deste tipo de medicina?

 A miña opinión persoal é que temos uns profesionais na medicina convencional altisimamente cualificados, outra cousa é que poidan desenvolver o seu traballo libremente. Penso que non é moi eficaz ter uns profesionais tan bos e facelos traballar con protocolos que acurtan a súa marxe de manobra.

 Pola túa experiencia ao longo destes anos dirías que a medicina convencional acepta esta técnica? Algúns dos teus clientes son enviados polo seu médico de familia ou especialista, por exemplo?

 Este é un tema complexo, ao longo destes anos tiven clientes que eran médicos e aínda a día de hoxe recibo persoas derivadas de médicos de familia, polo que hai un gran sector da medicina que acepta e mesmo aplica estas técnicas; por exemplo, na Facultade de Medicina de Santiago de Compostela impártese un MESTRADO EN ACUPUNTURA que forma médicos para aplicar esta técnica.  Pola contra hai un pequeno sector que pensa que é unha farsa. Esta opinión é un pouco absurda e propia da desinformación, xa que a evidencia científica con respecto á efectividade destas técnicas é tan grande que calquera que investigue un pouco o tema pode comprobar que existen miles de estudos de prestixiosas institucións apoiando a súa efectividade.

 A medicina tradicional chinesa e a acupuntura poderían substituír totalmente a nosa medicina convencional? Por exemplo á chamada “medicina xeral”? ou son complementarias?

 Pensar en termos absolutos é un erro, non existe ningunha técnica perfecta que poida ser aplicada de forma exclusiva e excluínte. Dito isto a solución máis lóxica é a integración. Case todos os países do mundo optan pola integración das chamadas medicinas brandas nos seus sistemas sanitarios, mesmo a OMS o recomenda pola súa eficacia, baixo custo e nulos efectos adversos.

 Atopaches moito escéptico ao longo destes anos que levas exercendo? De ser afirmativa a resposta… Como afrontas ese escepticismo?

 A maioría da xente que vén, faino porque oíu falar da técnica ou coñece alguén que solucionou o seu problema con ela, pero algún escéptico levo atopado, que logo de probar quedan gratamente sorprendidos. Normalmente os escépticos deste tema son xente que forma a súa opinión en base aos coñecementos que teñen, sen recorrer a ler textos especializados. Dende aquí animo a todo o mundo a buscar información acerca dos seus temas de interese, porque formar opinións baseadas en suposicións pode ser moi prexudicial para vida en xeral.

 E por último, Lino, hai moitas persoas que sofren desde hai anos distintas patoloxías que, segundo recoñece a propia OMS, poden ser curadas ou conseguir unha notable melloría só con someterse a sesións de acupuntura, pero que polas razóns que sexan non o fixeron nunca. Que lles dirías a esas persoas para convencelas, para animalas a poñerse nas túas mans?

 O mellor consello que lles podo dar ás persoas que sofren patoloxías crónicas ou teoricamente incurables é que investiguen que tratamentos existen para elas tanto convencionais como naturais. Que non se conformen con diagnósticos de enfermidade crónica. Porque se unha cousa levo aprendido nestes anos é que, en maior ou menor medida, case todo se pode curar ou mellorar moito. Só hai que dar coa persoa co coñecemento adecuado.

Moitas grazas, Lino, por acceder a esta entrevista que nos permitiu achegarnos ao teu traballo e coñecer un pouco mellor esta técnica milenaria que é a acupuntura.

Charo Valcárcel Mato

Charo Valcárcel Mato

Profesora de Galego

Eu son Charo Valcárcel. Nacín nunha pequena freguesía da Estrada (Sta. Cristina de Vinseiro) hai 60 anos, pero xa levo trinta e cinco vivindo en Pontevedra, case tantos como os que traballei no IES Valle Inclán (trinta e dous), toda unha vida…

Estudei Filoloxía Hispánica, aínda que me presentei e aprobei as oposicións para profesora de Lingua galega e sempre exercín como tal, do cal me sinto e sentirei sempre moi orgullosa.

No Valle Inclán coñecín a Ana, Manuel, Isidro, Benito e Sara que, considero, máis que compañeiros, amigos, bos amigos. Xuntos compartimos moitas experiencias.

Agora esta na que nos implicou Ana que, polo menos para min, é un salvavidas, un incentivo que chega para encher o oco que deixa o ensino nas nosas vidas.

Pero tamén formamos parte dun grupo de teatro de profesores (en activo e xubilados) que naceu no 2005 no seo do Valle Inclán, Argallada, e que está esperando tempos mellores para retomar a súa actividade.

Agardo que as miñas contribucións no blog devellabella sexan merecedoras do voso beneplácito ou, polo menos, non do voso desgusto.

Bernardo Mato

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

«Os abrazos» por Charo Valcárcel – devellabella

«Os abrazos» por Charo Valcárcel – devellabella

por Charo Valcárcel

Aínda sinto os abrazos que me deron,

os abeiros de congoxas,

os consolos,

os que estouran de ledicias compartidas,

os que irrompen de sorpresas degoxadas,

os que abrollan do amor

e da amizade,

os que fican en ti.

 

 Os abrazos que perduran na memoria

como lazos invísibeis

que te envolven nun nobelo

que aloumiña os teus recordos.

 

 Mais agora  son estériles caricias,

son acenos fanados,

son esquivos rozamentos,

son miradas,

os que suplen a falta que nos deixa

a saudade dos abrazos perdidos,

dos abrazos.                                                                                                              Charo Valcárcel

Charo Valcárcel Mato

Charo Valcárcel Mato

Profesora de Galego

Eu son Charo Valcárcel. Nacín nunha pequena freguesía da Estrada (Sta. Cristina de Vinseiro) hai 60 anos, pero xa levo trinta e cinco vivindo en Pontevedra, case tantos como os que traballei no IES Valle Inclán (trinta e dous), toda unha vida…

Estudei Filoloxía Hispánica, aínda que me presentei e aprobei as oposicións para profesora de Lingua galega e sempre exercín como tal, do cal me sinto e sentirei sempre moi orgullosa.

No Valle Inclán coñecín a Ana, Manuel, Isidro, Benito e Sara que, considero, máis que compañeiros, amigos, bos amigos. Xuntos compartimos moitas experiencias.

Agora esta na que nos implicou Ana que, polo menos para min, é un salvavidas, un incentivo que chega para encher o oco que deixa o ensino nas nosas vidas.

Pero tamén formamos parte dun grupo de teatro de profesores (en activo e xubilados) que naceu no 2005 no seo do Valle Inclán, Argallada, e que está esperando tempos mellores para retomar a súa actividade.

Agardo que as miñas contribucións no blog devellabella sexan merecedoras do voso beneplácito ou, polo menos, non do voso desgusto.

Emigrantes

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

«Laura no deserto» de Antón Riveiro por Charo Valcárcel

«Laura no deserto» de Antón Riveiro por Charo Valcárcel

             

 Hoxe quero recomendarvos esta novela, publicada no 2011 por Galaxia, e que para min segue sendo unha das mellores novelas, xa non só do seu autor, senón da literatura galega actual. Opinión amplamente compartida. Como proba aquí tedes unha pequena mostra:

Un dos fitos literarios deste ano de ano e mesmo destes inicios do século XXI”. (Manuel Rodríguez Alonso)

Una de las grandes aportaciones narrativas de la novela gallega contemporánea” (Mar Maior).

Unha das mellores novelas da narrativa galega contemporánea” (blog Trafegando Ronseis)

“Proxecto de envergadura”. Dolores Vilavedra

Memorable novela… non é difícil conxeturar que este será un título perdurable”. (Ramón Nicolás, blog Caderno da Crítica)

Admirable exercicio de orquestación sinfónica”. (Armando Requeixo, blog Criticalia)

Novelas como esta fan grande unha literatura”. (Inma Otero Varela)

Acadou ademais importantes recoñecementos:

            Foi Premio Narrativa da AELG (Asociación de Escritores en Lingua Galega) no 2012, Premio Frei Martín Sarmiento 2012, finalista do Premio de Novela Europea Casino de Santiago 2012 e Premio da Crítica Española 2011.

Como vedes conta cunha boa carta de presentación.

            Teño que dicir que a Riveiro Coello descubrino a principios dos 2000, cando un día por casualidade caeu nas miñas mans A canción de Sálvora, un texto daquela publicado de forma independente por A Nosa Terra (2002) e máis tarde formando parte dun libro de relatos, nove en total, editado por Galaxia: Acordes náufragos (2014). Ese texto, cheo de lirismo, engaioloume. Trátase dun deses textos que se vai coando no teu interior de vagariño, palabra a palabra, e fica alí tras gañar un posto destacado nese espazo máis ou menos visible das túas emocións e, por suposto, converteume nunha fiel seguidora da obra de Riveiro Coello.

            Laura no deserto, é unha novela ambiciosa, rigorosa, cunha trama moi ben estruturada  e unha prosa exquisita, mostra do bo facer narrativo que caracteriza o seu autor.

            Dividida en catro partes, denominadas libros: Libro primeiro A LUZ DOS AUSENTES, Libro segundo A CASA DAS SOMBRAS, Libro terceiro O LABIRINTO DE INGRID STEINER e Libro cuarto A VIAXE DE PENÉLOPE, vai guiando ao lector a través dun entramado de personaxes  que se nos presentan no Libro primeiro e dos que se descoñece a súa relación ata ben avanzada a lectura. Nun principio semella que nada teñen que ver, pero iremos  descubrindo  pouco a pouco que é o que os une e  o papel que nesa relación ten a protagonista, Laura, personaxe cunha historia desgarradora que queda marcada a lume tras a lectura. Ela é unha muller non galega, pero moi unida a Galicia, desvalida, traumatizada, enferma…, que irá lembrando a súa identidade grazas á súa necesidade vital de reencontrarse cunha parte do seu pasado.                                                                                                  

Laura Crussat,  a personaxe de ficción, está inspirada en Mercedes Núñez Targa, política republicana nacida en Barcelona (aínda que de pai galego) que pasou polo cárcere de Ventas e por dous campos de concentración. Escribiu varios libros nos que fala destas experiencias. Conta Riveiro Coello, nos Agradecementos (páx.725), como tivo acceso a  eses libros e como a novela quere ser unha homenaxe a esta muller e a todos os que o axudaron a coñecela.

            Hai que dicir que na nosa literatura hai tempo que se abandonaron os localismos e que, coma Riveiro Coello, contamos con outros autores e autoras que escriben en galego historias que están ambientadas en lugares ben distantes e distintos, protagonizadas por personaxes que non sempre son galegos e cuxas vidas, ledicias e infortunios poden non ter que ver con Galicia ou a súa sociedade. Son novelas ambiciosas e fieis á defensa dunha lingua que demostran ten a mesma calidade coma lingua literaria que calquera outra. Desgraciadamente este tipo de evidencias aínda seguen sendo necesarias nesta sociedade do século XXI .

            Desde logo a historia de Laura non nos vai deixar indiferentes e vainos obrigar  a percorrer dous tipos de itinerarios: o espacial e o temporal, trasladándonos a lugares como New York, Barcelona, Compostela, a Pobra do Caramiñal e a Europa da Segunda Guerra Mundial e  que nos converte, como boa novela moderna, en lectores activos que deben ir desentrañando a complexidade dos mesmos, pero será un esforzo que valerá a pena e Laura no deserto ocupará un lugar privilexiado no armario das nosas lecturas, seguro.

                                                                                                                                                                        Charo Valcárcel

Entrevista con Antón Riveiro Coello

Charo Valcárcel Mato

Charo Valcárcel Mato

Profesora de galego

Eu son Charo Valcárcel. Nacín nunha pequena freguesía da Estrada (Sta. Cristina de Vinseiro) hai 60 anos, pero xa levo trinta e cinco vivindo en Pontevedra, case tantos como os que traballei no IES Valle Inclán (trinta e dous), toda unha vida…

Estudei Filoloxía Hispánica, aínda que me presentei e aprobei as oposicións para profesora de Lingua galega e sempre exercín como tal, do cal me sinto e sentirei sempre moi orgullosa.

No Valle Inclán coñecín a Ana, Manuel, Isidro, Benito e Sara que, considero, máis que compañeiros, amigos, bos amigos. Xuntos compartimos moitas experiencias.

Agora esta na que nos implicou Ana que, polo menos para min, é un salvavidas, un incentivo que chega para encher o oco que deixa o ensino nas nosas vidas.

Pero tamén formamos parte dun grupo de teatro de profesores (en activo e xubilados) que naceu no 2005 no seo do Valle Inclán, Argallada, e que está esperando tempos mellores para retomar a súa actividade.

Agardo que as miñas contribucións no blog devellabella sexan merecedoras do voso beneplácito ou, polo menos, non do voso desgusto.

As irmás Mirabal

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Español