A poesía e a paixón non entenden de idade por Onda cero

A poesía e a paixón non entenden de idade por Onda cero

A poesía e a paixón non entenden de idade

Concedemos protagonismo ao colectivo pontevedrés “De vella a bella” para coñecer os intereses e preocupacións das persoas +60 da nosa cidade.

Coñecemos a poeta Nila Álvarez e o seu traballo da man das amigas de “De vella a bella”

Charo e Nila en Onda cero
Charo Valcárcel

Charo Valcárcel

Profesora de filoloxía galega

Nacín nunha pequena freguesía da Estrada (Sta. Cristina de Vinseiro) hai 60 anos, pero xa levo trinta e cinco vivindo en Pontevedra, case tantos como os que traballei no IES Valle Inclán (trinta e dous), toda unha vida…

Estudei Filoloxía Hispánica, aínda que me presentei e aprobei as oposicións para profesora de Lingua galega e sempre exercín como tal, do cal me sinto e sentirei sempre moi orgullosa.

Formamos parte dun grupo de teatro de profesores (en activo e xubilados) que naceu no 2005 no seo do Valle Inclán, Argallada, e que está esperando tempos mellores para retomar a súa actividade.

Agardo que as miñas contribucións no blog devellabella sexan merecedoras do voso beneplácito ou, polo menos, non do voso desgusto.

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Rezar por España por Charo Valcárcel Mato

Rezar por España por Charo Valcárcel Mato

En que mundo vivimos no que os supostamente piadosos, preocupados polos seus semellantes- non son eses os que rezan?-fano en contra dunha lei de amnistía?

Acaso non temos neste noso mundo centos de razóns moito máis poderosas polas que rezar? Tantas mortes crueis e inxustas levadas a cabo por exércitos de líderes xenocidas que non teñen pudor en mostrar a súa crueza diariamente. Todos eses mortos inocentes non son máis importantes que unha lei de amnistia? Non son un motivo moito máis poderoso para clamar a Deus por eles?

As vítimas de tantas guerras, de tanta precariedade, de tanta xenofobia e racismo, de miserias e opresións que levan a miles de persoas a buscar a ansiada Europa a custo das súas vidas, non merecen eles un rezo, máis que a lei de amnistía?

E os nosos ríos e bosques e parques naturais ameazados polas monstrosas factorías de ALTRI?

E a proliferación de parques eólicos en zonas naturais que deberan estar protexidas?

Non é todo isto máis merecedor dos seus rezos?

En que mundo vivimos? Que broma de mal gusto é esta?

Arredor de un cento de persoas reunidas na rúa en Madrid, na xornada de reflexión das eleccións europeas, rosario en man instaladas diante de Ferraz rezando contra a amnistía.

Cústame dar creto.

Pero neste mundo xa case nada nos pode sorprender, un líder mundial con demencia senil, un posible substituto atopado culpable de 34 cargos de falsificación pendente da pena imposta pola xustiza, un auténtico delincuente que se ninguén o remedia será o próximo presidente dos EEUU. Un país intocable que está exterminando un pobo sen que ninguén lle pare os pés. Un presidente para o que non todos os mortos son iguais… que importa que teñan que morrer uns centos máis de palestinos se con iso se consegue liberar a cinco reféns e recuperar parte da súa maltreita popularidade entre os seus? Que importan os mortos de segunda? Os mortos ninguéns? Os mortos que só os seus choran?

Amén de tantas outras razóns coas que nos espertamos todos os días neste noso país e en todo o mundo e que son infinitamente máis importantes e máis merecedoras de pregarias.

Por iso fico perplexa ante semellante situación. Xa non se valora aquí a crenza ou non na utilidade desta oración senón o feito de que esas persoas que si cren ferventemente nela-presuponse- , a utilicen para o que a utilizan e rematen a oración proferindo insultos varios.

Supoño que Deus non debe dar creto ante semellante esperpento.

rezar por España
Charo Valcárcel Mato

Charo Valcárcel Mato

Profesora de Galego

Nacín nunha pequena freguesía da Estrada (Sta. Cristina de Vinseiro) hai 60 anos, pero xa levo trinta e cinco vivindo en Pontevedra, case tantos como os que traballei no IES Valle Inclán (trinta e dous), toda unha vida…

Estudei Filoloxía Hispánica, aínda que me presentei e aprobei as oposicións para profesora de Lingua galega e sempre exercín como tal, do cal me sinto e sentirei sempre moi orgullosa.

Formamos parte dun grupo de teatro de profesores (en activo e xubilados) que naceu no 2005 no seo do Valle Inclán, Argallada, e que está esperando tempos mellores para retomar a súa actividade.

Agardo que as miñas contribucións no blog devellabella sexan merecedoras do voso beneplácito ou, polo menos, non do voso desgusto.

A muller xabaril de Fina Casalderrey

O edificio señorial

máis artigos

Contacto

Ana Santos & De Vella a Bella

Hablemos ♥♥♥ No dudes en ponerte en contacto con nosotros, enviándonos un mensaje mediante el formulario siguiente.

Ana Santos & De Vella a Bella

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

O edificio señorial por Charo Valcárcel Mato

O edificio señorial por Charo Valcárcel Mato

Aínda lembras cando recalaches naquel edificio de aire tan señorial cunha presenza impoñente, propia da arquitectura de finais do XIX, e salferido de elementos modernistas, situado ao pé dunha vía pola que antano circularan vehículos e que nese momento era xa peonil, nun lugar privilexiado da cidade compartindo protagonismo co Pazo da Deputación e outros edificios nobres como o Goberno Civil ou o propio Concello e se todo isto non fose abondo adobío aínda contribuían ao seu engalanamento o parque máis importante da vila no seu lateral oeste, no leste as ruínas dun vello mosteiro e na fronte a alameda.

Como non ías lembrar a impresión que che produciu e o pequena que te sentiches alí parada diante da monumental entrada na que destacaban unhas descomunais escaleiras de mármore que accedían á primeira planta?

Impoñía enormemente todo aquel conxunto que semellaba querer engulirte coma o ser insignificante que eras.

valle inclan

Daquela non sabías que alí, entre as súas paredes, ían transcorrer moitos anos da túa vida, que aquel maxestoso edificio íase converter na túa segunda casa, na que pasarías case máis horas que na propia, porén naquel momento, no que apenas contabas con experiencia na docencia e no que aínda che restaba moito por aprender da vida, sentícheste abrumada e superada pola grandiosidade que emanaba daquela soberbia edificación.

Só levabas exercendo como profesora catro cursos, mais ningún dos centros anteriores se asemellaba en nada a aquel que agora tiñas diante, aquel que, tras aprobar as oposicións o ano anterior, se convertera no teu destino definitivo por puro azar, xa que á hora de elixir praza colocáchelo de primeiro, como puideches colocar calquera dos outros da cidade. Non sabías nada del, ou si, apenas que era un dos situados no centro da vila, e foi ese o finalmente adxudicado.

Lembras a súa estrutura labiríntica de enormes corredores e as xigantescas portas e fiestras das aulas, os altísimos teitos, o patio interior e as escaleiras que aparecían nos sitios máis insospeitados a un lado e outro da edificación comunicando as distintas plantas. Tempo despois soubeches que no seu momento cumpriran a función necesaria de separar rapaces e rapazas durante a ditadura, cando o instituto aínda era mixto. Mesmo contaba cunha escaleira de caracol pola que se accedía aos despachos dos distintos departamentos e que chegaba ao último andar.

Mais parte de todo este entramado tardaches en descubrilo xa que durante varios anos a túa vida académica transcorreu na planta baixa, que era onde se impartían os daquela denominados estudos nocturnos, mesmo a sala de reunión dos profes encargados de impartir esta ensinanza estaba situada tamén alí, no que en realidade era o despacho do xefe de estudos. A auténtica sala de profesores, que coñeciches meses despois, era unha sala enorme distribuída en dous grandes espazos con sendas mesas rodeadas de cadeiras e ata un recuncho con sofás e butacas; aquilo era outra cousa, pensaches, aínda que te sentías moito máis segura e protexida na túa minúscula saliña-despacho onde estabades como en familia nos escasos minutos que pasaban entre clase e clase e no limitado recreo dun cuarto de hora.

Pouco a pouco fúcheste afacendo ao teu novo destino e asumindo as novas rutinas que transcorrían de 18.20 a 22.30, o horario dos estudos de adultos durante anos.

Resultouche curiosa ao principio a xuventude da maioría do alumnado, que respondía á súa procedencia do diúrno tras esgotar todas as convocatorias admitidas para a repetición de curso, así que as aulas estaban cheas de repetidores, tripitidores e cuatripidores… que foran dar alí na maior parte dos casos por imperativo paterno ou materno, non porque quixeran estudar realmente. Ao seu carón si que aparecían adultos que desempeñaban traballos mal pagados e querían retomar os estudos abandonados anos antes, tamén mulleres que se dedicaran ao marido e aos fillos e decidiran continuar agora a súa formación; todos estes si que tiñan auténtico interese e querían estudar de verdade, malia as dificultades que isto lles supuña, ou ben polos seus horarios de traballo ou ben polo tempo transcorrido desde que estudaran por última vez, o que os obrigaba a superar as eivas que conlevaba en canto a rutinas de estudo e coñecementos esquecidos que se supuñan asimilados.

Alí, entre ese maremágnum heteroxéneo, coñeciches seres humanos que nunca esquecerías, deses que deixan pegada fonda, mais tamén outros que non che tería importado non coñecer nunca, aínda que afortunadamente estes últimos foron moitos menos. Tamén fixeches grandes amigos, amigos para toda a vida, entre os compañeiros de profesión.

Alí aprendiches a ser docente, algo para o que non te preparan na universidade, un labor que nunca remata, que segues aprendendo ata o último día, ata a última clase impartida trinta e dous anos despois de chegar ao centro.

Tamén aprendiches, aínda que esa aprendizaxe xa comezara un pouco antes, a desfrutar ensinando, algo que nun principio che parecera imposible que chegara a pasar, pero pasou, e canto botarías de menos despois esa inxección de enerxia e vitalidade que diariamente che proporcionaba o contacto co alumnado nas aulas! Cantas veces ese contacto, esa inmersión necesaria no traballo te axudara a superar pequenas crises persoais coas que ás veces batemos na vida!

Agora pasas por diante do maxestoso edificio e pensas nas innumerables historias que gardan as súas paredes, esas que envellecidas polo paso dos anos e polo desleixo das autoridades competentes reclaman atención urxente para poder seguir atesourando novos anacos de vida de novas xeracións de alumnos e profesores.

Charo Valcárcel Mato

Charo Valcárcel Mato

Profesora de Galego

Nacín nunha pequena freguesía da Estrada (Sta. Cristina de Vinseiro) hai 60 anos, pero xa levo trinta e cinco vivindo en Pontevedra, case tantos como os que traballei no IES Valle Inclán (trinta e dous), toda unha vida…

Estudei Filoloxía Hispánica, aínda que me presentei e aprobei as oposicións para profesora de Lingua galega e sempre exercín como tal, do cal me sinto e sentirei sempre moi orgullosa.

Formamos parte dun grupo de teatro de profesores (en activo e xubilados) que naceu no 2005 no seo do Valle Inclán, Argallada, e que está esperando tempos mellores para retomar a súa actividade.

Agardo que as miñas contribucións no blog devellabella sexan merecedoras do voso beneplácito ou, polo menos, non do voso desgusto.

A muller xabaril de Fina Casalderrey

Golpes de luz

máis artigos

Contacto

Ana Santos & De Vella a Bella

Hablemos ♥♥♥ No dudes en ponerte en contacto con nosotros, enviándonos un mensaje mediante el formulario siguiente.

Ana Santos & De Vella a Bella

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Crema de aguacate por Charo Valcárcel -devellabella

Crema de aguacate por Charo Valcárcel -devellabella

Porciones

8

Listo en:

15 minutos

Ideal para:

Postre

Elaboración: Charo Valcárcel

Ingredientes

  • 3 aguacates grandes

  • 125 ml. de leite

  • o zume dunha laranxa grande

  • 3 culleradas de azucre

    (Bater todos os ingredientes ata que queden ben mesturados e lista!)

aguacates
ingredientes
Charo Valcárcel Mato

Charo Valcárcel Mato

Profesora de Filoloxía Galega

Eu son Charo Valcárcel. Nacín nunha pequena freguesía da Estrada (Sta. Cristina de Vinseiro) hai 60 anos, pero xa levo trinta e cinco vivindo en Pontevedra, case tantos como os que traballei no IES Valle Inclán (trinta e dous), toda unha vida…

Estudei Filoloxía Hispánica, aínda que me presentei e aprobei as oposicións para profesora de Lingua galega e sempre exercín como tal, do cal me sinto e sentirei sempre moi orgullosa.

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Descubrindo Marrocos por Charo Valcárcel Mato

Descubrindo Marrocos por Charo Valcárcel Mato

Camiñas de vagar cativada polas cores, olores e sabores que emanan das canellas labirínticas da medina, polo algareo da xente que, coma ti, vén e vai observando a infindade de pequenos postos de venda que ofrecen todo tipo de produtos, especialmente aos engaiolados visitantes foráneos abrumados pola enorme diversidade de mercancías que desfilan ante os seus ollos.

Deteste a admirar unha tenda de especias sabiamente colocadas en pequenos recipientes circulares ofrecendo unha estudada combinación de cores que dificilmente pode pasar desapercibida, un agasallo para a vista e o olfacto. Uns pasos máis adiante, tras parar noutros postos de cerámica, coiro e froitas, atopas a espectacular entrada dunha das trescentas mezquitas que se encontran no interior da medina; desafotunadamente só os musulmáns teñen permitida a entrada para a oración. Tamén descobres os riads, as casas tradicionais marroquís que se utilizan como hospedaxe, co seu patio interior arredor do cal se sitúa a vivenda, en xeral con distintas terrazas e alturas; as medersas -escolas de Corán- pouco accesibles aos turistas e, tras un longo percorrido por quilómetros de calellas, o gran curtidoiro Chouwara que se pode divisar desde unha zona elevada na que se atopan xa os distintos produtos fabricados coas peles resultantes do proceso de lavado, tinguido e secado ao que se someten previamente na multitude de fosas nas que ducias de curtidores traballan sen descanso.

O percorrido pola medina é coma unha viaxe no tempo, coma se, de súpeto, tras atravesar os fermosos arcos de entrada, o reloxo atrasáse varios séculos e ti apareceses alí convertida en espectadora privilexiada de semellante prodixio.

Despois de case tres horas andando sen apenas deterte ficas esgotada e un pouco agobiada polo boureo e a enxurrada de xente que vén e vai; por iso decides dar por rematada a visita.

Moitas imaxes deste día van ficar retidas na túa retina, sen dúbida, e coándose no medio delas as dos centos de gatos que pululaban por todas partes coma un elemento necesario que adobiaba o conxunto. Recoñeces que che resultou difícil conter o desexo de acariñalos, mais a prudencia impúxose finalmente .

Fez é unha das grandes cidades de Marrocos e a súa medina unha das máis impresionantes e extensas do mundo árabe (7.500m²)

A viaxe de Fez a Volúbilis (ruínas dunha cidade romana) vaite achegando ao Atlas Medio con parada en Mulay Idris, pequena vila situada nun outeiro, na que o coidado e a limpeza brillan pola súa ausencia, malia ser lugar de peregrinaxe ao albergar o Santuario de Idris I, fundador da Dinastía Idrisí, inaccesible para os turistas. A imaxe máis fermosa da cidade é a que obtés desde a distancia, percorrendo a pé o camiño ata as ruínas, no cal te cruzas con varios campesiños a cabalo de burros e mulas cargados con produtos da terra. A verdade é que a omnipresencia destes animais usados como medio de transporte e carga nas vilas marroquís que visitas é o común e fai que acudan á túa mente lembranzas da nenez nas que na túa pequena aldea do rural galego tamén se usaban dese xeito, hai xa moitos anos.

Baixo un sol inclemente chegas a Volúbilis e ficas abraiada coa extensión que ocupan as ruínas e que dan idea da grandeza e trascendencia que debeu ter no seu momento este asentamento romano no que aínda se poden admirar impresionantes mosaicos e termas nos restos dalgunhas casas; tamén O Capitolio, a Basílica ou os muíños de aceite pertencentes á época púnica, xa que antes dos romanos foi habitada polos cartaxineses. Averiguas que na época de maior esplendor chegou a ter 20.000 habitantes.

Alí, baixo o Arco de Caracalla, deteste a admirar a paisaxe do fermoso val no que está situado este tesouro arqueolóxico.

A viaxe ata Meknés permíteche gozar das vistas que ofrece a un lado e outro da estrada este amplo territorio ao pé do Atlas Medio, totalmente cultivado e no que destacan as enormes extensións de oliveiras. O azul do ceo e as distintas tonalidades de verde dos campos e das árbores coas montañas do Atlas ao fondo é todo un luxo para a vista!

Meknes é unha das cidades imperiais de Marrocos, rodeada dunha espectacular muralla e arcos de entrada que para a túa desgraza atópanse en restauración ao igual que outros puntos de interese turística, co cal conclúes que se fai necesaria unha segunda visita cando o traballo de recuperación teña rematado. Aínda así pódese apreciar a súa beleza e o constante buligar das súas rúas e da medina converténdoa nunha cidade chea de vida.

As noites na terraza do fermoso riad no que te hospedaches, os espectaculares almorzos e a chamada a oración (adhan) do almuecín, acompañada nalgunha ocasión polo canto dos galos que saudaban xa o novo día, constitúen parte desas pegadas indelébeis que, de seguro, han ficar en ti unha vez rematada a viaxe.

A chegada a Azrou e Ifrán supuxo o encontro coa zona montañosa do Atlas Medio, co frío, coa neve, coa chuvia converténdose en neve a medida que a furgoneta devoraba Km. cara ás zonas máis altas. As folerpas batendo no parabrisas, a euforia apoderándose de ti ao descubrir a máxica estampa do bosque nevado. A visión dos monos de espesa pelaxe baixo a neve, agardando polos cacahuetes dos visitantes, ou arrebatándollelos dos petos. Os teus pasos buscando manterse firmes nun solo irregular cun leito de follas, garabullos, pólas e pedras que formaban parte do percorrido circular da ruta polo engaiolante bosque de cedros.

Silenzo e natureza, auténtico privilexio.

E chegas a Aguelman onde se atopa o lago de Aguelmame Sidi Ali de augas cristalinas dunha cor esmeralda que resalta no medio da aridez dourada predominante, salferida, iso si, de sabinas milenarias e rabaños de ovellas. Este lago atópase na provincia de Khenifra, que pertence á rexión de Meknès-Tafilalet, e está rodeado de montañas. A túa visita á zona non se limita a admirar a paisaxe, chegas co propósito de coroar un dos cumes de 2734 metros de altura. Podes experimentar a dificultade do ascenso, os teus pasos inseguros no medio das pedras que alfombran a ruta, o desnivel cada vez maior e a vista atrás asombrada ante a beleza que ofrece a visión do lago desde as alturas, o efémero descanso ao lado da sabina milenaria e por fin a chegada á cima.

Sensacións cruzadas de placidez, esgotamento e orgullo tras ser quen de coroar.

Deixas o Atlas Medio, deixas Marrocos coa maleta cargada de experiencias novas e momentos inesquecibles de ceos azuis, de luz, de neve, de frío, de calor, das chamadas á oración dos almuecíns, das medinas, da súa saborosa gatronomía, dos fermosos riads, dos contrastes da paisaxe, das súas xentes…

Deixas Marrocos co propósito de volver.

Marrocos1
neve en Marrocos
Marrocos lago
Moulin Idris
Marrocos3
medina Fez
Fez
Charo Valcárcel Mato

Charo Valcárcel Mato

Profesora de Galego

Nacín nunha pequena freguesía da Estrada (Sta. Cristina de Vinseiro) hai 60 anos, pero xa levo trinta e cinco vivindo en Pontevedra, case tantos como os que traballei no IES Valle Inclán (trinta e dous), toda unha vida…

Estudei Filoloxía Hispánica, aínda que me presentei e aprobei as oposicións para profesora de Lingua galega e sempre exercín como tal, do cal me sinto e sentirei sempre moi orgullosa.

Formamos parte dun grupo de teatro de profesores (en activo e xubilados) que naceu no 2005 no seo do Valle Inclán, Argallada, e que está esperando tempos mellores para retomar a súa actividade.

Agardo que as miñas contribucións no blog devellabella sexan merecedoras do voso beneplácito ou, polo menos, non do voso desgusto.

Golpes de luz

70º Norte

máis artigos

Contacto

Ana Santos & De Vella a Bella

Hablemos ♥♥♥
No dudes en ponerte en contacto con nosotros, enviándonos un mensaje mediante el formulario siguiente.

Ana Santos & De Vella a Bella

♥♥♥ síguenos ♥♥♥