Cousas de profes por Charo Valcárcel – devellabella

Cousas de profes por Charo Valcárcel – devellabella

por Charo Valcárcel

excursión

Botou unha rápida ollada ao autobús. Alí estaban todos, agora rendidos trala longa xornada de visitas culturais pola cidade.

Algúns durmían pracidamente coa cabeza apoidada no ombreiro do compañeiro de asento que os sufría con resignación, cando non estaba tamén durmindo; outros permanecían en silencio e, aínda que o sono non os vencera, apenas tiñan forzas para falar.

Vistos así, mergullados naquela ansiada atmosfera de acougo, case pareían anxos, coma se a inocencia oculta baixo grosas capas dunha aparencia finxida e ás veces imposta agromase de súpeto para facernos amolecer.

Resultaba difícil de crer que só uns intres antes estivese posuída por un desexo irrefreable de matalos a todos. A profesora homicida, ou… asasina? Sería portada de todos os xornais, mesmo dos internacionais.

 “Unha profesora, que sempre mantivera un comportamento exemplar cos  seus alumnos ( mesmo as escasas ocasións nas que a situación provocaba un “ Iván plántateme fóra de clase inmediatamente e non batas a porta ao saír que vas directiño a xefatura!!!!” ou “ María seica hoxe almorzaches lingua pola mañá?, pois vaina trousar ao baño e cando te sintas mellor volves entrar”) que nin de lonxe facía presaxiar o ocorrido, sofre , o que segundo os expertos consultados, semella un brote psicótico e intenta matalos a todos cando regresaban dunha viaxe cultural de fin de curso provocando un grave accidente de circulación e bla, bla, bla…

Pero agora estaba conmovida. Só eran uns nenos, uns nenos que tiñan présa por vivir. Como non comprendelos! Anos atrás, apenas un suspiro, ela tamén era así.

Quizais ela tamén baixo capas de imposta madurez e ficticia seriedade conservaba aínda as ansias antigas da mocidade e os soños inocentes da nenez.

E esquecendo o seu arrebato homicida volveu miralos con tenrura.

  • Profe!!!! Dani cuspiume nun ollo!!
  • Ai! Que riquiños!

Charo Valcárcel

Ilustración de Isidro Cortizo

Charo Valcárcel Mato

Charo Valcárcel Mato

Profesora de galego

Eu son Charo Valcárcel. Nacín nunha pequena freguesía da Estrada (Sta. Cristina de Vinseiro) hai 60 anos, pero xa levo trinta e cinco vivindo en Pontevedra, case tantos como os que traballei no IES Valle Inclán (trinta e dous), toda unha vida…

Estudei Filoloxía Hispánica, aínda que me presentei e aprobei as oposicións para profesora de Lingua galega e sempre exercín como tal, do cal me sinto e sentirei sempre moi orgullosa.

No Valle Inclán coñecín a Ana, Manuel, Isidro, Benito e Sara que, considero, máis que compañeiros, amigos, bos amigos. Xuntos compartimos moitas experiencias.

Agora esta na que nos implicou Ana que, polo menos para min, é un salvavidas, un incentivo que chega para encher o oco que deixa o ensino nas nosas vidas.

Pero tamén formamos parte dun grupo de teatro de profesores (en activo e xubilados) que naceu no 2005 no seo do Valle Inclán, Argallada, e que está esperando tempos mellores para retomar a súa actividade.

Agardo que as miñas contribucións no blog devellabella sexan merecedoras do voso beneplácito ou, polo menos, non do voso desgusto.

O temido inimigo

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

“O temido inimigo” por Charo Valcárcel

“O temido inimigo” por Charo Valcárcel

ADAPTACIÓN AO GALEGO DO CONTO DE JORGE BUCAY:O TEMIDO INIMIGO”

  Había unha vez nun reino de lonxe un rei ao que lle gustaba moito sentirse poderoso.

 El non tiña espellos máxicos que lle dixesen o poderoso que era, pero contaba cunha morea de cortesáns e serventes ao seu redor aos que preguntar se el era o máis poderoso do reino.

 Sempre lle dicían todos o mesmo:

  -Alteza, es moi poderoso, pero ti sabes que o mago ten un poder que ninguén posúe: El coñece o futuro.

 O rei , como podedes supoñer, estaba moi celoso do mago do reino, non só polo seu poder senón tamén porque o pobo o amaba e o admiraba por ser un home moi bo e xeneroso, ao contrario do rei que, quizais porque precisaba demostrar que era el o que mandaba, non era xusto e, moito menos, bondadoso.

Un día, canso de que a xente lle contase o poderoso e querido que era o mago,  o rei urdiu un plan: organizaría unha gran festa á que invitaría o mago. Despois da cea, pediría a atención de todos. Chamaría o mago ao centro do salón e, diante dos cortesáns, preguntaríalle se era certo que sabía ler o futuro.  O invitado tería dúas posibilidades: dicir que non, defraudando así a admiración dos demais, ou dicir que si, confirmando o motivo da súa sona.   

Mago

Entón pediríalle que dixese en que data ía morrer o mago do reino.  Este daría unha resposta, un día calquera, non importaba cal.  O rei tiña planeado nese mesmo intre sacar a súa espada e matalo.  Así conseguiría dúas cousas dun só golpe: desfacerse do seu inimigo para sempre e demostrar que o mago non puidera adiantarse ao futuro xa que se equivocara na súa predición. 

Iniciáronse os preparativos e moi axiña chegou o día do festexo.

Despois dunha gran cea, o rei fixo pasar o mago ao centro e dirixiuse a el:

-¿É certo que podes ler o futuro?

-Un pouco- dixo o mago.

-¿E podes ler o teu propio futuro? –preguntou o rei.

-Un pouco –dixo o mago.

-Entón quero que me deas unha proba: Que día has morrer? Cal é a data da túa morte?

 O mago sorriu, mirouno aos ollos e non contestou.

 -Que pasa mago? –dixo o rei sorrinte- Non o sabes? ¿Non é certo que podes ver o futuro?

-Non é iso –contestou o mago-. Pero o que sei, non me atrevo a dicircho.

-Como te atreves? –dixo o rei- . Eu son o teu rei e ordénoche que mo digas.  Contéstame. Cando morrerá o mago do reino?

 Despois dun tenso silencio, o mago mirouno e dixo:

 -Non podo precisarche a data, pero sei que o mago morrerá exactamente un día antes có rei.

Durante uns intres, o tempo conxelouse.  Un murmurio correu entre os invitados.

O rei sempre dixera que non cría nin en magos nin en adiviñacións, pero o certo é que non se atreveu a matar o mago.

Decatouse de que se equivocara.

A súa xenreira fora a peor conselleira.

 Pensou que o mago fora moi arteiro. Dera a única resposta que podía evitar a súa morte.

 Teríaa adiviñado?

A predición non podía ser certa. Pero… e se o fose?

O rei estaba atordado…e aínda que ía retirarse aos seus cuartos volveu sobre os seus pasos  e dixo en voz alta:

-Mago, es famoso no reino pola túa sabedoría. Prégoche que pases esta noite no palacio pois debo consultarche algunhas decisións reais pola mañá.

 -¡Maxestade! Será un grande honor… -dixo o invitado cunha reverencia.

 O rei deu ordes aos seus gardas persoais para que acompañasen o mago ata os cuartos dos hóspedes no palacio e custodiasen a súa porta asegurándose de que non lle pasase nada.

Esa noite o monarca non puido conciliar o sono, estivo moi inquedo pensando que pasaría se ao mago lle sentase mal a comida ou se se mancase accidentalmente durante a noite ou se simplemente lle chegase a súa hora.

 Moi cedo, pola mañá, o rei petou na porta do cuarto do seu invitado.

 Nunca antes se lle ocorrera consultar a ninguén antes de tomar as súas decisións, pero esta vez, tan axiña como o mago o recibiu, fíxolle unha pregunta… Necesita unha escusa.

E o mago, que era un sabio, deulle unha resposta correcta, creativa e xusta.

O rei, case sen escoitar a resposta, gabou o seu hóspede pola súa intelixencia e pediulle que quedase un día máis, supostamente para lle consultar outro asunto (realmente o rei só quería asegurarse de que non lle pasase nada ao mago).

O mago aceptou.

Desde entón todos os días pola mañá ou pola tarde o rei ía ata o cuarto do mago para consultalo e comprometíao para unha nova consulta ao día seguinte.

Non pasou moito tempo ata que o rei se decatou de que os consellos do seu novo asesor eran sempre acertados e terminou, case sen notalo, téndoos en conta en toda as súas decisións.

Pasaron os meses, e logo os anos.

E coma sempre: “estar cerca do que sabe fai máis sabio ao que non sabe” .

E así foi porque pouco a pouco o rei foise volvendo máis e máis xusto.

Xa non era despótico nin autoritario nin precisaba demostrar o seu poder..

 Aprendeu que a humildade tamén podía ter as súas vantaxes e empezou a reinar dunha maneira máis sabia e bondadosa.

E sucedeu que o seu pobo comezou a amalo como nunca antes o amara.

Ademais o rei xa non ía ver o mago para saber da súa saúde, senón simplemente para aprender, para compartir unha decisión ou simplemente para falar.

O rei e o mago convertéronse en excelentes amigos.

Ata que un día, máis de catro anos despois daquela cea, sen que houbese ningún motivo, o rei lembrou.

 Lembrou que aquel home, ao que agora consideraba o seu mellor amigo, fora o seu odiado inimigo.

 Lembrou o plan que urdira para matalo.

E decatouse de que non podía seguir mantendo aquel segredo sen sentirse un hipócrita,

Por iso proveuse de coraxe e foi ata o cuarto do mago.  Petou na porta e, tan axiña como entrou, díxolle:

  -¡Meu irmán! Teño algo que contarche que me oprime o peito.

 -Dime –dixo o mago- e alivia o teu corazón.

 -A noite que te invitei a cear e che preguntei sobre a túa morte, eu non quería saber nada sobre o teu futuro, realmente planeaba matarte fose cal fose a túa resposta.  Quería que a túa morte inesperada desmitificase a túa sona de adiviño.  Odiábate porque todos te amaban…¡Estou tan avergoñado!

O rei suspirou profundamente e seguiu:

-Aquela noite non me atrevín a matarte e, agora que somos amigos e, máis que amigos, irmáns, atérrame pensar todo o que tería perdido se o tivese feito.

Precisaba dicirche todo isto para que me perdoes ou  me despreces, pero sen enganos.

 O mago mirouno e díxolle:

  -Tardaches moito en podermo dicir, pero alédame que o fixeses porque isto é o único que me permitirá dicirche que xa o sabía.

 Cando me fixeches aquela pregunta e agarimáches coa man a empuñadura da espada, foi tan clara a túa intención que non precisaba ser adiviño para decatarme do que pensabas facer.

O mago sorriu e puxo a súa man sobre o ombreiro do rei.

 -Como xusta devolución á túa sinceridade, debo dicirche que eu tamén che mentín.  Confésoche que inventei esa absurda historia da miña morte antes cá túa para darche unha lección.  Unha lección que  quizais foi o máis importante de todo o que che ensinei.

 A túa morte, querido amigo meu, chegará xusto o día da túa morte, e nin un minuto antes.

É importante que saibas que eu estou vello, e que o meu día seguramente se achega.  Non hai ningunha razón para pensar que a túa partida deba estar atada á miña.  Son as nosas vidas as que se vencellaron, non as nosas mortes.

  O rei e o mago abrazáronse e festexaron brindando pola confianza que cada un sentía naquela relación que souberan construír xuntos.

Conta a lenda

         que misteriosamente

         aquela mesma noite

         o mago…

         morreu mentres durmía.

O rei coñeceu a mala noticia ao día seguinte, e sentiuse desolado. Non o angustiaba a idea da súa propia morte. Estaba triste pola morte do seu amigo.

Mago

Contan que o rei ergueuse e cavou coas súas propias mans unha tumba, para o seu amigo o mago, no xardín, xusto debaixo da súa fiestra.

Enterrou alí o seu corpo e o resto do día quedou ao lado do montículo de terra, chorando como só se pode chorar ante a perda dos seres máis queridos.

E, recén entrada a noite, o rei volveu ao seu cuarto.

Conta a lenda que esa mesma noite, vinte e catro horas despois da morte do mago, o rei morreu no seu leito mentres durmía….

   Quizais por casualidade…

   Quizais por dolor…

  Quizais para confirmar a última ensinanza do seu mestre.

Charo Valcárcel Mato

Charo Valcárcel Mato

Profesora de Galego

Nacín nunha pequena freguesía da Estrada (Sta. Cristina de Vinseiro) hai 60 anos, pero xa levo trinta e cinco vivindo en Pontevedra, case tantos como os que traballei no IES Valle Inclán (trinta e dous), toda unha vida…

Estudei Filoloxía Hispánica, aínda que me presentei e aprobei as oposicións para profesora de Lingua galega e sempre exercín como tal, do cal me sinto e sentirei sempre moi orgullosa.

No Valle Inclán coñecín a Ana, Manuel, Isidro, Benito e Sara que, considero, máis que compañeiros, amigos, bos amigos. Xuntos compartimos moitas experiencias.

Agora esta na que nos implicou Ana que, polo menos para min, é un salvavidas, un incentivo que chega para encher o oco que deixa o ensino nas nosas vidas.

Pero tamén formamos parte dun grupo de teatro de profesores (en activo e xubilados) que naceu no 2005 no seo do Valle Inclán, Argallada, e que está esperando tempos mellores para retomar a súa actividade.

O mar

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

“O mar” de Charo Valcárcel

“O mar” de Charo Valcárcel

por Charo Valcárcel

O mar enche os baleiros profundos

que pesan nas almas.

O mar soa nas horas escuras

que mudan en claras.

O mar, sempre o mar…

danzando nas ondas que bican a praia

               Charo Valcárcel

Charo Valcárcel Mato

Charo Valcárcel Mato

Profesora de Galego

Eu son Charo Valcárcel. Nacín nunha pequena freguesía da Estrada (Sta. Cristina de Vinseiro) hai 60 anos, pero xa levo trinta e cinco vivindo en Pontevedra, case tantos como os que traballei no IES Valle Inclán (trinta e dous), toda unha vida…

Estudei Filoloxía Hispánica, aínda que me presentei e aprobei as oposicións para profesora de Lingua galega e sempre exercín como tal, do cal me sinto e sentirei sempre moi orgullosa.

No Valle Inclán coñecín a Ana, Manuel, Isidro, Benito e Sara que, considero, máis que compañeiros, amigos, bos amigos. Xuntos compartimos moitas experiencias.

Agora esta na que nos implicou Ana que, polo menos para min, é un salvavidas, un incentivo que chega para encher o oco que deixa o ensino nas nosas vidas.

Pero tamén formamos parte dun grupo de teatro de profesores (en activo e xubilados) que naceu no 2005 no seo do Valle Inclán, Argallada, e que está esperando tempos mellores para retomar a súa actividade.

Agardo que as miñas contribucións no blog devellabella sexan merecedoras do voso beneplácito ou, polo menos, non do voso desgusto.

Flor de Outono

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

“O paraíso dos inocentes” por Charo Valcárcel

“O paraíso dos inocentes” por Charo Valcárcel

Gustaríame comezar destacando o que o propio autor e outros, entre os que se atopa o xurado do Premio Torrente Ballester, comentaron sobre a novela e que opino que actúa como a mellor carta de presentación que, de seguro, xa captará o interese dos posibles lectores aos que diriximos esta recomendación.

A mellor explicación do que é a novela, de como naceu e do que pretende faina, como non, o propio autor nunha entrevista concedida a La Voz de Galicia no 2020:

 “O libro naceu en marzo do 2016, cando fun a Bruxelas a visitar á miña filla pequena. Catro horas despois de estar no aeroporto produciuse o atentado terrorista. Fíxome reflexionar e impresionoume moito a consternación que se vivía na cidade. Emparello esa historia coa guerra de Siria, concretamente na cidade de Alepo, que estaba dividida en dúas. Por un lado o bando do réxime e por outro, o rebelde. Contactei cun refuxiado que chegou a Europa e contoume a súa historia, que era terrible. Un home que traballaba como químico e cando lle chegou a notificación para participar na guerra decidiu fuxir. E tamén expoño a visión dunha xornalista que informa do conflito desde dentro. As historias acaban confluíndo, e trato de expresar como a guerra causa nas persoas uns efectos devastadores.”

inocentes

Con esta novela gañou Riveiro Coello a XXXI edición do  premio Torrente Ballester de narrativa ex aequo coa novela de Alex Alonso: Crónica denigrante.

 No caso da novela que nos ocupa o xurado fixo constar que se trata dun texto:  “no que se reflicte a actualidade na forma en que reconstrúe as viaxes e a vida das persoas refuxiadas en dous escenarios: Siria e Europa, reflexando moi ben a súa dramática situación”.

O fallo fai constar tamén que a obra “conecta coa realidade multicultural de Europa cunha historia na que resalta a personaxe infantil de Karim que ten moita forza ao presentar un drama humano que atañe a todos”

No Caderno da Crítica, blog de Ramón Nicolás  podemos ler:

 “Á plasticidade e á transparencia que encerra a novela contribúe un rexistro literario de altura e teño para min que antolóxicas resultan, por exemplo, as páxinas en que se retrata a explosión dun artefacto nun aeroporto ou as do reencontro de dous personaxes, pola súa intensidade e, ao tempo, pola contención expresiva que as fai precisas e exactas.

Circulan neste libro, e a ferrados, as dimensións da propia condición humana, tantas veces contraditoria. Esculcar nela, facelo inspirándose nunha guerra que, como sinala unha protagonista, destrúe “todos os lugares da memoria” e realizalo coa precisión de ourive para deseñar o paraíso dos inocentes non é tarefa doada e menos aínda saír do reto con tanta brillantez.”

No meu caso, teño que recoñecer que esta novela de Riveiro Coello resultoume difícil de rematar, e non por nada que tivera que ver coa súa calidade literaria, indiscutible, senón polas circunstancias persoais que eu estaba atravesando. Non era quen de concentrarme na lectura, non só deste libro senón de ningún outro, e iso era moi duro para unha persoa coma min á que lle encanta ler.

A verdade é que tampouco axudou o feito de que a trama estivese construída sobre a tremenda traxedia humana xerada pola guerra de Siria, pois ao meu estado anímico non lle favorecía precisamente ter que mergullarse nese mundo. Pero, en fin, como se pode comprobar, finalmente superei as dificultades e conseguino, e o esforzo mereceu a pena.

O paraíso dos inocentes é, como tantas outras novelas de Riveiro Coello, unha novela de personaxes, son eles os que sosteñen a historia: Amira, Isam, Karim, Tristán,  Alfredo, Nasser…;  as súas vidas inmersas nun día a día no que informar sobre o que está ocorrendo, loitar por manterse vivo, a perda dos seres queridos, a destrución, a procura desesperada dunha saída, a perigosísima fuxida dunha cidade convertida nun inferno, as arriscadas actuacións das ONG para facer chegar axuda, a peregrinaxe dun pai que busca atoparlle sentido á morte do fillo…etc.;  todo isto vai construíndo a historia que nos vai levando por distintas localizacións: Amira, Karim e Isam foxen de Alepo, da guerra, desde zonas distintas e por distintos medios. Amira coida de Karim, un neno que rescatara o seu mozo Hamal dos cascallos. Isam deixa atrás a súa familia (fillos e muller) para fuxir tamén do conflito bélico xa que para non acudir á chamada á filas, cuxa notificación acaba recibindo como temía, vese obrigado a desertar.

Finalmente van confluír na mesma balsa que naufragará nas costas de Turquía e viaxarán para reunir a Karim co seu irmán (único supervivente da súa familia) Nasser en Francia.

Outro espazo é Bruxelas onde vive Tristán con Alicia, Tristán, de pai galego: Alfredo, e nai marroquí: Shara, e do que sabemos que está relacionado dalgunha maneira co atentando terrorista no aeroporto da cidade. Sobre el recae unha incógnita que habemos descubrir case ao final da novela, pero que obviamente non imos desvelar aquí.  

Riveiro

Ademais tamén teñen cabida neste crebacabezas espacial dous espazos galegos: Arteixo, onde viven os pais de Tristán, e Compostela, onde se coñeceron, lugar así mesmo relacionado coas actividades do seu fillo. Arteixo, onde viven os pais de Tristán, e Compostela, onde se coñeceron, lugar así mesmo relacionado coas actividades do seu fillo.Os personaxes, que durante boa parte da novela camiñan illados uns dos outros, ao final reúnense ou descubrimos cal é a súa relación e, nese sentido, Alepo, a guerra, a  fuxida e a axuda de occidentais é o fío de unión de todos eles.

Fresco desgarrador da loita pola supervivencia

dos que foxen de Siria,

dos que fican alí sen posibilidades de facelo,

dos que morren no intento,

dos que quedan no camiño,

dos que loitan para axudar os que sofren as inxustizas, inxustizas que non recaen só nos señores da guerra.

Moi dura.

Reflexión necesaria.

                                                                             Charo Valcárcel (maio 2021)

 

Charo Valcárcel Mato

Charo Valcárcel Mato

Profesora de Galego

Nacín nunha pequena freguesía da Estrada (Sta. Cristina de Vinseiro) hai 60 anos, pero xa levo trinta e cinco vivindo en Pontevedra, case tantos como os que traballei no IES Valle Inclán (trinta e dous), toda unha vida…

Estudei Filoloxía Hispánica, aínda que me presentei e aprobei as oposicións para profesora de Lingua galega e sempre exercín como tal, do cal me sinto e sentirei sempre moi orgullosa.

Formamos parte dun grupo de teatro de profesores (en activo e xubilados) que naceu no 2005 no seo do Valle Inclán, Argallada, e que está esperando tempos mellores para retomar a súa actividade.

Agardo que as miñas contribucións no blog devellabella sexan merecedoras do voso beneplácito ou, polo menos, non do voso desgusto.

A caverna de Saramago

máis artigos

Contacto

Ana Santos & De Vella a Bella

Hablemos ♥♥♥ No dudes en ponerte en contacto con nosotros, enviándonos un mensaje mediante el formulario siguiente.

Ana Santos & De Vella a Bella

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Xoán Bernárdez por Charo Valcárcel e José Cerdeira

Xoán Bernárdez por Charo Valcárcel e José Cerdeira

Xoán Bernárdez Vilar naceu o 5 de abril de 1936 nunha casa a poucos metros da Igrexa Vella de Marín. Os seus pais eran os dous mestres de escola. El na de Santa María do Campo e ela no lugar de Pardavila, pertencente á parroquia de Marín de Arriba. Viviron en Pardavila ata xaneiro de 1943, data na que conseguiron as escolas da parroquia de Dornelas, no Concello de Mos, moi ben comunicado con Vigo grazas ao Tranvía do Porriño, tamén coñecido coma das Leiteiras. El asistiu ás dúas escolas.

En 1946 inaugurouse en Vigo o Instituto Santa Irene, no que ingresou. Cóntanos que era un lugar perfectamente organizado con excelente profesorado e, curiosamente, bastantes alumnos extranxeiros; deportes, xuntanzas, bibliotecas para ler, separacións de sexos, e tranvías para se transportar ata as Travesas. Ocasionalmente tamén excursións, e sesións de cine.

Dinos que as súas materias preferidas  foron, dende o principio, Xeografía e Historia –actualmente doutorado en Historia-, así coma Latín e Francés.

Cando lle preguntamos se houbo algún profesor en particular que lle influíse respóndenos que houbo varios dos que garda unha gran lembranza, pero que a maioría os axudaban moito, que en xeral actuaban como compañeiros naquel privilexiado lugar no que tiñan que facer sete cursos, ademais.

Cando superou o Exame de Estado en xuño de 1953, seguindo a tradición comezou a facer Maxisterio, por libre, na Escola Normal de Pontevedra. Pero, ao mesmo tempo, nunha das moitas academias que entón había en Vigo, buscou outras saídas: mecanografía, taquigrafía,  contabilidade, etc. Así mesmo preparou varias oposicións, obtendo o aprobado na convocada pola “Caja de Ahorros y Monte de Piedad Municipal de Vigo”, anos máis tarde chamada “Caixa Nova”. Así, en xaneiro de 1957, comezou a traballar nunha pequena sucursal que a entidade tiña na vila de Pontecaldelas, a 45 quilómetros de Vigo. Recoñece que o lugar era sorprendentemente acolledor.

Co Profesor Ricardo Carballo Calero, visitando a Real Fábrica de Sargadelos, en Cervo.

1938: Cos meus pais, en Pontevedra, aos 23 meses

Equipo de Hockey Sobre Herba da Caixa de Aforros de Vigo. O segundo da esquerda, agachado, é o seu fundador Bernárdez.  Durante  máis de vinte anos este sería o máis afortunado conxunto de Galicia, chegando mesmo a participar en dous torneos europeos.

Cóntanos que alí ocorreríalle algo de bastante interese xa que o  7 de xaneiro de 1958 chegou ás súas mans un libro -sempre fora un incansable lector- titulado Tartessos, da autoría do alemán Adolf Schulten, (1870-1960),  arqueólogo, historiador, filólogo, e profesor en Gotinga e Erlanguen. Este descubrimento vaino conducir por outros camiños xa que dende aquel día non fixo outra cousa que axenciarse coas obras dese autor, ademais de dedicar festivos e vacacións a asistir a convencións, visitar  escavacións e museos…, practicamente ata a actualidade. Sendo este episodio/libro, o disparador da súa principal investigación durante anos, que o levou a doutorarse en Historia co Extraordinario Mundo da Ora Marítima, onde Bernárdez documenta o achado do primeiro texto de Galicia.

1960: no Campamento de  Reclutas da “Academia General Militar de Zaragoza”, non lonxe do Río Gállego.

Dinos tamén que permaneceu en Pontecaldedas tan só dous anos e que despois pasou á Casa Central e outros destinos, entre eles os de percorrer varias ducias de sucursais substituíndo os compañeiros que estaban de vacacións; sen abandonar, iso si, os estudos de Maxisterio, a lectura e outras pequenas actividades.

Preguntámoslle así mesmo pola súa estadía no exército para cumprir o daquela obrigatorio servizo militar e dinos que foi arredor de 1959 cando foi destinado  á Academia General Militar de Zaragoza, unha cidade da que se aseguraba que tiña acuartelados arredor de 30.000 soldados e que por un breve período de tempo foi condiscípulo de Juan Carlos de Borbón,  por aquel entón aínda príncipe.

“Por un breve período fun condiscípulo da súa Alteza Juan Carlos de Borbón, naquela altura, nada máis que Príncipe”

Xoán Bernárdez Vilar

Continuando co decorrer da súa vida sabemos que casou con María del Carmen á que coñecera debido a unha fractura pola que tivo que ser atendido sendo ela a súa enfermeira. Casaron en 1969 vendo a chegada do home á lúa na súa viaxe de noivos.

Explícanos que se xubilou pouco antes de cumprir os 64 anos debido á complicación que representou a fusión das Caixas de Aforro galegas a causa do número excesivo de empregados que se advertiu que sobraban.  Pero iso permitiulle, ao inaugurarse a Universidade de Vigo por aquel entón, levar  adiante o seu soño dourado de rematar a carreira de Xeografía e Historia, o que fixo entre 1990 e 1995  e ademais completala co doutoramento. Precisamente na presentación do mesmo no ano 2011 tivo o pracer de contar coa presenza da súa filla Sabela como xornalista e presentadora.

 Dinos que o tempo libre éncheo especialmente coa lectura, mais tamén con cine, cultura e viaxes.

1989: Templo rupestre de Ramsés II, (1314-1237 a. c.), en Abú Simbel, prácticamente na fronteira entre Exipto e  Sudán. A foto é lixeiramdente posterior  á elevación de 64 metros coa que, de xekito admirable, se evitou o asolagamento da construcción baixo as augas do Nilo.

Visita ao Cromlech de Stonehenge, construído arredor dos anos 3100 a 2000 a. C. no sur de Inglaterra, se ben que a lenda considera que fora trasportado,  dende Irlanda, polo mago Merlín.

1987: No Lago Tiberíades, en Israel. A foto está tomada dende o teórico nivel do mar, segundo indica o príncipal letreiro, en francés e inglés.

Pero non podemos pechar a súa historia de vida sen facer referencia ao seu labor como escritor, historiador e ensaísta. Xoán Bernárdez conta con máis de 30 obras publicadas. Ademais de ser tradutor de galego, castelán, portugués, italiano, francés, inglés e latín.

Da súa obra narrativa destacamos as seguintes novelas históricas:

  Un home de Vilameán, anatomía da revolución irmandiña, 1976 (premiado polo Padroado da Cultura Galega de Montevideo)

 Homo sapiens, 1984 Accésit do Premio Modesto R. Figueiredo

 No ano do cometa, Premio Xerais en 1986.

 Xeruxalén, Xerusalén,1992. Que acaba de ser reeditado coa versión do autor.

 Big Bang,1996 , Premio Concello de Vilalba

 A saga da illa sen noite,  1999. Premio Concello de Vilalba e candidata a converterse en película.

 No eido da investigación,   publicou a tese de licenciatura:

 Antes da invención de América,as descubertas precolombinas do século XV,2001

 A tese de doutoramento:

 O Extraordinario Mundo da Ora Marítima, 2013

 E outras obras ensaísticas como:

  A xeografía do mito de Tristán e Iseu , 2000

O comezo da nosa Idade media. A Gallaecia que se emancipou de Roma, 2003

 O Rei Artur: mito e realidade, 2005

etc. 

Publicou artigos en múltiples revistas, tales como algúns dos publicados na revista Agália:

 Pesquisas nas origens do mito de Tristám e Iseu (1986)

 Egipto, a viagem perdida de Egéria (1990)

 O descobridor que chegou do frío. A viagem de Cristóvao Colombo a Thule, (1990)

 A expediçom luso-dinamarquesa ao noroeste atlántico: alcançárom América os Portugueses antes do que Colom? (1997)

 Tamén e autor dunha peza teatral:  O valedor do reino, publicado no 2002 en edición dixital (recibindo o Premio de teatro da Universidade de Vigo)

 Participou asemade en obras colectivas como:

  Estudos dedicados a Ricardo Carvalho Calero(2000)

 Ou:

Dicionario Enciclopedia do Pensamento Galego, 2008, Xerais (obra para o Consello da Cultura Galega).

 Foi asesor histórico en series de televisión (p.ex. Terras de Merlín da TVG)

A súa traxectoria foi honrada co Premio Galicia de Investigación

E dende 2003 é Académico Correspondente da Real Academia Galega.

                            José Cerdeira e Charo Valcárcel

1985: No túmulo de New Grange, -en Gaélico “Bru na Boinne”-,  Irlanda, a primeira gran obra megalítica construída por seres humanos arredor do 3300 a. C., segundo datacións de radio carbono.

1992:  De aventura polas montañas e os glaciares de Islandia.

1994: En Atenas; detrás a súa fascinante Acrópolis.

1990-1995:   Coa  Primeira Promoción de Licenciados en Xeografía e Historia da Universidade de Vigo.

1995: Na Illa  Spitzbergen, ao norte de Noruega, próxima ao Polo Norte.

1997: Na “Disney de Paris”, tentando arrincar  a Espada que o Rei Artur, cando tiña 15 anos, xa conseguira tirar.  

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥