Palavras que o tempo tinha escondido por Antonio Silva

Palavras que o tempo tinha escondido por Antonio Silva

Palavras que o tempo tinha escondido

 Das minhas janelas gradeadas

Na cidade de casas com coloridas fachadas

Eu avisto pessoas que passam na vida

Sem parar para uma simples flor cheirar,

Acumulam no seu escaparate as suas vitórias

Que em pouco tempo serão esquecidas

Porque foram apenas um número

Na imensidão do cosmos

E um dia serão apenas silêncios

Ecos indistintos de um rio que vai soluçando

Que a força da gravidade e o passado levou,

E eu pesei na balança

As palavras que o tempo tinha escondido

Porque as sombras nunca se repetem

Enquanto eu vou regressar

Às páginas do meu livro

Que ficou por terminar

São os momentos que guardei

Nas courelas que nunca comprei

Para mais tarde eu recordar,

E pessoas caminham na solidão

De olhos postos no chão

Sem abraços e sem marés

No seu peito já não bate um coração,

E no vazio da grande cidade

Mora apenas a saudade

Nas esquinas das ruas

E nos becos que não têm saída,

Mas nas pedras da calçada

Onde havia vasos de sardinheiras vermelhas

Hoje apenas existe a sua lembrança

Nesta indiferença em linha reta sem um abraço

Onde o sol deixou de bater

A noite deita-se bem cedo

E deu tréguas ao meu cansaço,

Envelheci a minha saudade no mês de Setembro

E vejo partir pelo grande mar

Uma caravela já esquecida

De um livro que eu nunca li

E caminho pelas ruas da cidade envelhecida

Um retrato do lugar onde se vive devagar

E eu gritei a letra de um poema que escrevi.

António Silva

Janeiro de 2024

Foto/Pinterest 

António Silva

António Silva

Poeta

Eu me chamo António Silva. Sou português e da província do Baixo Alentejo. Gosto muito de pintar e escrever poesia.

Meus poemas são pequenas pinturas coloridas. Cada tela que pinto é um poema colorido. E meus poemas são pinturas que retratam pedaços da minha vida. Recordações de infância que ficaram gravadas em meu coração. Eu gosto de colorir a vida com meus poemas e minhas pinturas. Assim a vida é mais fácil e mais bonita. Pinto e escrevo, como se ainda eu fosse uma criança.

Pois por dentro, eu não mudei, sou uma criança que tem um corpo de adulto.

Uma casa que contava histórias 

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Gaviotas patiamarillas por Elena Abad

Gaviotas patiamarillas por Elena Abad

por Elena Abad – 28. 03. 2023

“Somos libres de ir donde queramos y de ser lo que somos.”
Juan Salvador Gaviota_Richard Bach.

Gaviotas patiamarillas en la playa de Ponzos.

Gaviotas patiamarillas
Elena Abad Martínez

Elena Abad Martínez

Fotógrafa

Elena naceu en Ferrol no ano 1955, fixo mestría industrial pola rama de delineación, no ano 1991 aprobou as oposicións e estivo de profesora no IES Rodolfo Ucha de Ferrol onde se xubilou fai 3 anos. Os seus dous pasatempos son a fotografía e viaxar. Na fotografía comezou de casualidade por un compañeiro que animouna a investigar lugares, hai uns anos gañou un premio e mercou unha cámara réflex. O que máis lle gusta é a fotografía de natureza sobre todo os paxaros, vai á berrea a Extremadura desde hai 6 anos, e percorre España polos parques nacionais sempre cámara en man.

As Garzas

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Os antigos concellos de Alba, Mourente e Salcedo por Xosé Álvarez

Os antigos concellos de Alba, Mourente e Salcedo por Xosé Álvarez

Os antigos concellos de Alba, Mourente e Salcedo.

Xosé Álvarez

A demarcación territorial do concello de Pontevedra non sempre coincidiu coa vixente hoxe; na actualidade, gran parte da poboación pontevedresa descoñece a existencia, no século XIX, de tres concellos a maiores do de Pontevedra, deixando aparte os de Xeve e Ponte Sampaio, que se integrarían no da capital no século XX. O primeiro movemento para a constitución dos concellos de Alba, Mourente e Salcedo déronse no chamado Trienio Constitucional, iniciado co pronunciamento do xeneral Riego. Este período, de carácter liberal, está comprendido entre o Sexenio Absolutista e a Década Ominosa durante o reinado de Fernando VII.

Concello de Alba
Concello de Alba
Selo Concello de Mourente
Selo Concello de Mourente
Ayuntamiento Salcedo Bo
Escudo de Salcedo

Precisamente, a volta ao absolutismo anula as reformas anteriores e non vai ser ata o goberno de Isabel II, coa rexencia da súa nai María Cristina, cando se promulgue, en 1835, a nova lei municipal. Comeza así un movemento nas distintas parroquias que integraban o concello de Pontevedra para solicitar a segregación e reconstituír a división municipal, de curta duración, do Trienio.

alcaldía popular de Pontevedra
 Alcaldía popular de Pontevedra
Cuño de Salcedo 1854
Cuño de Salcedo 1854
Alcaldía de Salcedo
Alcaldía de Salcedo

Logo de varias vicisitudes, no mes de agosto de 1841, celébranse asembleas nas distintas parroquias para manifestar a opinión dos seus veciños e nomear representantes na sesión do concello de Pontevedra, que se celebrou o 26 de dito mes, para decidir en consecuencia. Acórdase a segregación e créanse catro novos concellos: Alba (Alba, Lérez e Campañó, aos que máis tarde se integraría Cerponzóns, que daquela pertencía ao de Verducido), Mourente (Mourente, Bora, Marcón e Tomeza), Salcedo (Salcedo e Lourizán) e Pontevedra (o casco urbano coas parroquias de santa María e san Bartolomé). As capitais dos concellos estaban nas parroquias que lles daban nome. A Deputación Provincial tamén se pronuncia no mesmo senso o 10 de novembro.

Nos anos posteriores non deixan de existir manobras que buscan reverter o proceso; no ano 1853 é cando os reintegracionistas forzan un expediente de integración pero nas obrigadas consultas aos veciños non obteñen resultado favorable. Hai que dicir que os dous sectores utilizan todos os recursos, non sempre de xeito ortodoxo, na defensa dos seus intereses. A liña argumental unionista parte do feito de que Pontevedra era o concello máis pequeno da provincia e tiña os arrabaldes en terreos doutros concellos, sen espazo para ensancharse nin construír a pesar do aumento da poboación; argumentan tamén que a oposición dos concellos limítrofes á unión non representaba os intereses dos administrados senón de determinadas persoas que vivían á conta deles. As distancias ao centro eran curtas e con boas comunicacións; os concellos rurais sostíñanse economicamente porque os orzamentos empregábanse en pagar secretario, algo de escolas e pequenos gastos pero non sostiñan médico, boticario, nin podían soportar a máis leve calamidade pública. Ademais causaban prexuízos ao Tesouro e aos fondos provinciais, pois abríanse neles establecementos de consumo dos que gastaba gran parte da poboación da capital e non se podía evitar o fraude. Dentro dalgún dos concellos tamén existían partidarios de integrarse noutro municipio distinto ao da capital, como é o caso de veciños de Lourizán que piden a unión con Marín.

A Junta Revolucionaria constituída na provincia tras a revolución de 1868 decretou a unión dos concellos. Teñen lugar unha serie de decisións administrativas de distinto signo e non será ata finais do ano 1869 cando se reintegran nun único concello. Os últimos alcaldes serían: Sebastián Vallejo (Salcedo), José Vilas (Mourente) e Manuel Paz (Alba).

A distribución da poboación dos concellos no momento da súa creación era a seguinte: o concello de Pontevedra tiña 1.010 veciños (cabezas de familia) e 4.149 almas (equivalen a habitantes) , o concello de Mourente contaría con 690 veciños e 2.471 almas, Alba 764 veciños e 3.123 almas e Salcedo 643 veciños e 2.568 almas.

En orde á economía, os ingresos estaban constituídos fundamentalmente polos procedentes das contribucións de distinto tipo e, nalgún caso, polas vendas de esquilmo e madeira dos montes. En canto aos gastos, estes concellos, ao ser de carácter rural, non tiñan que facer fronte aos de alumeado, limpeza ou servizos propios da cidade. Referido ao apartado de policía urbana contabilizábanse soamente os de “premio a los matadores de animales dañinos”. Os animais que se mataban acostumaban ser os seguintes (entre parénteses o pago en reais): raposo (20), raposa (30), raposa nova (15), teixugo (10) e garduña (5). En canto a lobos só temos unha referencia do ano 1.849 na que un veciño de Campañó (concello de Alba) matou dez lobatos (20 reais por cada un). Para cobrar debían entregar no concello os despoxos do animal que consistían nas orellas e o rabo. Existían algúns cazadores profesionais.

Había unha serie de gastos fixos, como os de secretaría (un gasto curioso é o de velas para alumear cando traballaban de noite), aluguer de locais, soldos e instrución pública pois os concellos eran os que tiñan ao cargo pagar soldos de mestres e mestras, material e aluguer das escolas primarias. Entre os xustificantes de compras de material para as escolas podemos atopar tinteiros, plumas, papel pautado, pizarras, silabarios, catecismos do padre Astete ou crucifixos de madeira. Nalgún concello como o de Alba estes gastos importaban a metade dos orzamentos totais.

Tamén supoñían gastos importantes os labores de tallado e recoñecemento dos quintos pois había que pagar a médicos e talladores; en Salcedo págase por estes conceptos no ano 1862 un total de 232 reais a un militar retirado e a dous médicos.

Un capítulo moi importante era o de obras públicas, que se empregaba no arranxo de camiños e pontes, pago de indemnizacións e de terreos ocupados. Os traballos nos camiños veciñais facíanse por prestación persoal dos veciños pero había que pagar o soldo do pión camiñeiro municipal. A isto había que sumarlle os gastos de ferramentas e materiais, como cestos para mover terra e pedras miúdas ou o apuntado e cravuñado de picos e picarañas, por parte dos ferreiros.

Alcaldía constitucional de Pontevedra
Alcaldía constitucional de Pontevedra
Selo Concello Pontevedra
Selo Concello Pontevedra

Os concellos contribuían cunha cantidade anual para soster o funcionamento do cárcere do partido, radicado en Pontevedra. Se, como consecuencia dunha detención, quedaban menores desamparados, os gastos de mantenza e vestido corrían a cargo do concello; así ocorreu no de Alba con Telmo Prado, fillo de Manuela “La sabia”, que cumpría condena en “la casa de Galeras” (1863). Outros gastos viñan determinados pola condución de nenos expósitos, que se ingresaban no orfanato de Compostela, e tamén se prestaba socorro a pobres transeúntes ou a enfermos. En Mourente, no ano 1866, pagan 4 escudos a José Justo para que poida ir ao Hospital de Santiago a curarse dunha enfermidade.

Tamén tiveron que facer fronte a gastos extraordinarios; un deles foi o ocasionado pola epidemia de cólera, coa conseguinte compra de cal viva para empregar nos cemiterios así como para branquear, como medida preventiva, as casas dos pobres de solemnidade que non dispuñan de recursos para facelo á súa conta.

Outros acontecementos que podían supoñer uns gastos elevados eran os acontecementos familiares (nacementos, vodas, bautizos) da realeza española así como as súas visitas. Con motivo dos desposorios da raíña Isabel II e da súa irmá, a infanta Luisa Fernanda, no ano 1843, todos os concellos do reino tiñan a obriga de celebralo con foguetes e iluminación extraordinaria así como con misas de “Te Deum”, gaiteiros e esmolas aos pobres, que aínda que se facían no nome dos reis tiñan que abonalas os concellos. Por exemplo ao de Alba custoulle todo 582 reais, incluídos os pasteis e bebidas para que os cregos que oficiaron a misa tomasen “as once”. Se se trataba dunha viaxe real os gastos eran moi altos se, como lle ocorría ao mesmo concello, estaban no itinerario da viaxe; cando os duques de Montpensier visitan Marín no ano 1852, tivo que confeccionar tres bandeiras reais, un arco triunfal que se colocou na Ferreira, dous cadros con inscricións alusivas, oito camafeos para o arco, foguetes, músicos e gaiteiros, que importaron un total de 1.446,26 reais para boato da realeza borbónica.

Unha maior aproximación á economía dun destes concellos (Alba) podemos atopala neste artigo

Xosé Álvarez Castro

Xosé Álvarez Castro

Historiador

Xosé Álvarez Castro, mestre, profesor de historia (xubilado) .Licenciado en Xeografía e Historia. 

Máster en Educación Ambiental. Fundación Universidad-Empresa. UNED. 

VI premio Galiza Mártir da Fundación Alexandre Bóveda á recuperación da memoria histórica en 2011. 

 Enlace ao Blog de Xosé Álvarez Castro

Historia de vida de Xosé

Cogomelos, beleza e diversidade

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Viento suave por Chelo Gayoso

Viento suave por Chelo Gayoso

por Chelo Gayoso

Yo soy…

El viento suave que sopla a tu alma.

Un rayo de luz que ilumina tu cara.

Enciendo tu voz en silencio cada mañana

y hago brillar el triste cristal de tu ventana.

 

Yo soy…

El foco que alumbra ya tus pisadas.

Aquel resplandor que brota de tus miradas.

Te abrazo con fuerza en el tiempo, en la distancia

y hago temblar la fuerte coraza que envuelve tu alma.

 

Brotan de tu frente unas gotas de agua.

Y llueve en silencio como una cascada.

En tus pensamientos tu mente soñaba

con esa fuente que brilla en mi almohada.

 

Un rayo de sol da vida a tu ser,

besando el cariño que está en soledad.

Cuando un tesoro no quieres perder

al viento suave sueles inspirar.

 

Yo soy…

Esa linterna que brilla en tu vida

que con cariño a tu lado camina.

Aquella sonrisa que irradia tu cara;

La voz del silencio…

Ese viento suave que sopla a tu alma.

Chelo Gayoso

Chelo Gayoso Díaz

Chelo Gayoso Díaz

Poeta

Naceu en San Juan de Loyo (Paradela), Lugo. Con 5 anos tivo que abandonar a súa terra natal debido a construcción do encoro de Belesar. Alí quedaron as súa raices inundadas polos ríos Loyo e Miño.

Actualmente reside en San Martín de Guillar (Outeiro de Rei) Lugo.

Afeccionada á escritura escribiu dous libros de poesía.

“Camino de estrellas” e “O Laio das pedras”.

Colaborou na revista da “Hermandad de Santa Marta de León”.

Participou en varias publicacións colectivas como “Mesturas”, en Manuel María, libro homenaxe das letras galegas 2016.

En Xistral 2020, 2021, 2022 e en varios libros colectivos hispano- portugués: “Raia Luso Española”, “Camiños da poesía”, “Cultura sem fronteiras”, “Poetas do reencontro”, “Abrazo de culturas”, “Camiños da poesía 2”, e o libro de contos “Historias de encantar”.

Arrecendo no Sar

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

O escoitador por Manolo Gulias Márquez

O escoitador por Manolo Gulias Márquez

O Escoitador

Manolo Gulías Márquez

 CUARTO CONTO:  DÍA DAS SANTAS PETRONILA E XERTRUDIS

        SEXTA FEIRA E FIN DO MES: O ESCOITADOR

           Puido suceder ós seis ou sete anos de ter rematado a chamada “contenda nacional”. Nela milleiros de paisanos foron despachados para o outro mundo por outros pacíficos e tranquilos concidadáns sen o menor achego de remordemento.

Xa non tanto.

Ten as casas situadas a un lado e outro da estrada nacional cincocentos corenta, un pouco despois da aldea de Vilapouca, moi preto dos oitocentos metros de altura nos que se situa a cima do Alto do Paraño.

Soutelo de Montes, é unha orgullosa aldea grande tendente a vila pequena. Forma parte da parroquia da Madalena (Santa María Madalena) no concello de Forcarei.

A principios do século vinte, nun día da primavera, florido, raiando un breve sol morno, nacía nunha casa de triste feitura quen logo sería un langrán solteirón de nome Edesio. Boa xente, servizal cos veciños máis pouco traballador.

Edesio era un filósofo dos que xa non hai. Edesio, segundo moitos veciños, era un pailán.

Edesio Souto Ruibal vivía do traballo de escoitador profesional. Edesio era un home de poucas falas pero con orella especial para escoitar.

Á volta de facer o servizo militar ó servizo do rei don Alfonso XIII, cunha man detrás do cu e a outra diante del, o mesmiño que fora, empezou a exercer na súa casa como psicólogo afeccionado, traballo que continuou desempeñando despois de rematada a “cruzada nacional”, na aldea de Soutelo de Montes da que era natural.

O día en que comezou a súa andadura como especialista escoitador, cadrou exactamente no trinta e un de maio, data do casamento do rei que gobernaba por aquel tempo coa princesa Victoria Eugenia de Battenberg.

Esta circunstancia foi por unha casualidade das que se dan de cando en vez na vida, Edesio non sabía que o rei se casaba nese día, nin seguramente lle importaría a celebración de tal acontecemento se daquela o soubera.

En certas ocasións á casa de Edesio acudía xente para contarlle algúns aconteceres que por nada do mundo lle comunicarían a ninguén que non fora a el. A moitas desas persoas aplicándolle métodos de tortura, contrastados como efectivos para soltar a lingua, non dirían nada do que a el lle contaban sen presión ningunha.

Eran historias que non estaba permitido ou non se atrevían a dicirlle ós familiares máis próximos, nin siquera ó cura, que os podía escoitar en confesión coa certeza de que non podía contar nada.

Levaba vintetrés anos dous meses e dezaoito días desempeñando a nobre profesión de escoitador cando á súa presencia chegou Susa.

Susiña era a sobriña de don Antonio, o cura titular da parroquia de Santa María Madalena.

Estaba de bo ver segundo se pode deducir das opinións dos homes do pobo. Cando Susa anda pola aldea facendo calquera recado, os voitres que están atentos e sen moito que facer nas súas casas, bótanlle unhas miradas de cans de caza moi mal disimuladas. 

 María Xesús Troitiño Bugallo chegara á aldea de Soutelo de Montes acompañando a don Antonio, viña o abade para facerse cargo da parroquia. O día oito de marzo de sete anos atrás da visita que agora lle estaba facendo a Edesio chegaran tío e sobriña a Soutelo de Montes. Con ela e co cura viñan un neno de tres anos, Dositeo, e unha meniña recén nacida, Anuncia.

-Tamén son fillos del.

Edesio acostuma a falar pouco ou nada cos clientes, tampouco se atreve a dar consellos a ninguén, o seu forte é escoitar, pero neste caso, non obstante só o imprescindible, fala.

-Empeza de novo Susiña, non sei se te entendín ben.

-Entendíchesme perfectamente Edesio. Non son sobriña de don Antonio. Son a súa puta. Empecei de rapaza con el, limpándolle a casa e facendo as labores necesarias para que vivira coma calquera cristiano, ata que me deixou preñada de Dositeo.

O nacemento do neno puidémolo disimular bastante ben. Malia que nunca casei, todo o mundo creu que era do meu home que estaba emigrado en Portugal, pero coa nena xa non puido ser o mesmo, ninguén vira ó meu marido xunto comigo. O obispado non tivo máis remedio ca trasladalo de parroquia para que non houbera un escándalo.

-Xa.

-El non sabe que vin verte, e ti non lle vaias dicir nada, sería a miña desgraza.

-Xa.

-Don Antonio trátame ben, pero non sae dacabalo do meu corpo, está sempre nela e xa me ten cansada, non sei que podo facer. Só me deixa descansar cando sae para dicir a misa, cando ten algún bautizo, boda ou enterro,  ou cando sae a xogar a partida polas tardes que ese é para el o tempo máis sagrado do día.

-Xa.

-Ata agora, mal que ben, funo aturando, pero xa non podo máis.

-Xa.

-O caso é que hai preto de seis meses que don Sixto se encaprichou de min e agora tampouco el me deixa en paz. Don Sixto é mellor mozo e faime outras cousas, pero é máis animal có cura e ás veces máncame.

-Xa.

-Mira Edesio, non é que eu lle perdera o cariño a don Antonio, pero non dou feito con el e con don Sixto. Entre os dous tráenme esgotada.

-Xa.

-E agora, para máis carallo, estou preñada outra vez e non sei de quen é o que Deus me vaia dar.

-Xa.

-Xa tiña algo criados ós outros dous e atópome con esta desgraza.

-Xa.

-¿Como vou facer para ter o meniño vivindo co cura? Aquí todo o mundo pensa que me vin a vivir con meu tío polo falecemento do meu marido. ¿Como podo explicar este novo embarazo?

-Xa.

-Meu Deus. Nin el nin o alcalde saben nada aínda, e nin un nin o outro me deixan en paz, non pensan máis ca en foder en min.

-Xa.

-Don Sixto, dende o día que me colleu na horta de detrás da casa parroquial, e me fodeu ben fodida, non espera un minuto dende que don Antonio se ausenta da casa para presentarse diante miña e veña dalle que lle darás.

-Xa, xa…

-Antes con don Antonio levábao ben, pero agora é moito para min, e preñada como estou non che digo. Non sei se terei que fuxir da casa sen que eles se enteren. Non sei que facer…

-Xa.

-Ó mellor tería que dicirllo ó cura para ver que discurre. ¿Como podo ter un neno ou o que Deus me dea pensando a xente que estou viuva e vivindo con meu tío o cura?

-Xa.

-Non sei se dicirllo ó cura ou ó alcalde ou ós dous, haber o que eles me din.

-Xa.

-Creo que o mellor sería dicirllo só a don Antonio, os curas teñen moita man para arreglar estas cousas. El ben me pode mandar a pasar unha tempada a algún sitio coma se fora onda algún familiar e logo ter o que veña ó mundo. ¿Pero que fago logo co recén? Non sei como el o podería remediar…

orella do conto
A especial orella de Edesio Souto Ruibal concentrado

 -Xa.

-Ben, Edesiño, déixote non sexa que me vaia botar de falta e pense calquera cousa… eche moi desconfiado…

-Xa.  

-E ¿déboche algo pola consulta?

-Eu non lle cobro a ninguén, ben o sabes, pero se queres axudarme deixa a vontade na cestiña que hai á entrada da porta, iso é cousa túa…

Edesio non cobra un can a ninguén, confórmase co que voluntariamente cada quen lle dea.

Levaba vintetrés anos dous meses, dezaoito días de escoitador e pasaran catro horas dende a visita de Susa cando á súa presencia chegou don Antonio.

O cura, que case coma Deus sabe todo o que pasa, esperou a que fora noitiña e non o vira a xente da aldea para visitar a casa de Edesio, quería que este lle contara ou alomenos que o escoitara.

-¿Que che dixo Susa?

-Contoume pouca cousa, cousas dela.

-Dimo logo…

-Non.

-¿Como que non? Son seu tío e o cura da parroquia, podes dicirme o que che contou que pola miña boca non ha saír nada do que me digas.

-Xa.

-¿Como que xa?

-Non lle vou contar nada.

-Como non me contes nada farei por excomungarte do seo da nosa Santa Nai Igrexa e serás condenado a padecer o lume eterno.

-Xa.

Don Antonio está que bota fume pero sabe que non vai convencer a Edesio para que solte a lingua. Coñece a súa sona como escoitador e a súa fama de non lle contar nada a ninguén de todo canto oe.

-Mira, ti non me vas contar nada, só me vas dicir si ou non ó que eu che pregunte…

-Xa.

-¿Vasme contestar ó que che pregunte ou non?

-Depende.

-Ben. Imos probar…

-Xa.

-¿Suxa falouche de min?

-Si.

-¿Díxoche que non era miña sobriña?

-Depende.

-¿Como que depende?

-Depende, porque para a xente que a coñece é súa sobriña e para vostede non o é.

-¡Boh! Déixate de tonterías.

-Xa.

-¿Díxoche que eu fodía nela?

-Si.

-Mala centella a coma, minte coma unha ladra.

-Xa.

-¿Contouche algo dos dous nenos?

-Si.

Ó cabo de hora e media de chegar á casa de Edesio o cura tiña tal confusión na cabeza que non sabía se este lle dixera verdades a medias, mentiras enteiras ou lle estivera tomando o pelo durante toda a entrevista.

-…e pode deixar a vontade na cestiña que hai á entrada da porta… –Edesio non cobra pero tampouco quere que don Antonio pense que non come.

-Xa, xa…

Pasados non máis de dez minutos da saída do cura párroco da casa do escoitador, entrou don Sixto, o alcalde pedáneo e amante eventual de Susa.

-¡Hola Edesio! –don Sixto é un cabrón pero sabe conservar as formas.

-¡Hola!

-E logo… ¿que che contaron Susa e mais o cura?

-Pouca cousa.

-Pero algo si ¿non?

-Si.

-Pois contame logo o que che dixeron os dous.

-Xa.

Don Sixto sabe que Edesio é teimudo e non conta con sacarlle facilmente o que Susa e o cura lle contaron.

Edesio, ó día seguinte de tan interesantes entrevistas, apareceu morto colgado polo pescozo dun adival atado na trabe do cuberto que lle facía de almacén e que estaba situado mesmo ó lado da casa. Debaixo del atopábase tirado un tallo ó que se subira para poñer fin á súa vida.

 Os veciños, ó pasar varios días sen velo saír da casa, sospeitaron que podía estar enfermo e ó ir mirar por el, atoparon o desagradable panorama.

Correuse, por Soutelo de Montes e por tódalas aldeas dos arredores, que tantas cousas tiña na cabeza que non aguantou máis e de aburrido colgouse.

D.E.P. Edesio Souto Ruibal. 

Manolo Gulias Márquez

Manolo Gulias Márquez

Docente

Xosé Manuel Gulías Márquez naceu en Pontevedra en 1952, pero foi bautizado en Forcarei de onde eran seus pais. En 1983 aprobou as oposicións por ciencias logo fixo a especialidade de galego e daba as clases nesa lingua. O seu último destino levouno ao instituto onde estudou, é dicir ao Valle Inclán, non podía estar máis feliz xa que despois de case 20 anos non tivo que volver coller o coche. Neste instituto estivo 18 anos ata que con 65 xubilouse, porque xa tiña o tempo de servizo e xa tocaba. Colabora con nós relatando as súas viaxes.

Historia de vida

O suceso das Ermidas

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥