Catecúmeno

XXII VIXÉSIMO CUARTO CONTO

DÍA DE SAN AGRIPINO

SÁBADO

CATECÚMENO

Na aldeíña de Tramalleiro da parroquia de santo Estevo de Noalla, concello de Sanxenxo, vivía un tal Ceferino Castro Carballo a quen os poucos vecinos que vivían preto del e outros de un pouco máis lonxe, cando era novo, lle chamaban “Ces”.

El xa nacera na aldea de Tramalleiro e fora bautizado na igrexa parroquial de santo Estevo de Noalla, non lonxe da súa casa, por don Ramiro que era o cura que estaba daquela a cargo da parroquia, pero de seu pai Cástulo e súa nai Constancia ninguén sabía nada, apareceran alí na localidade sendo moi novos e non houbo un veciño que soubera nunca de onde viñeran, eran algo raros por calados pero boa xente.

Cando xa foi un home completo, a Ceferino Castro Carballo, polo alias de “Ces” coñecíano en Aios, Soutullo, Cova de Pazos, Salgueiro de Mato… por non dicir en Padriñán, Bordóns, Dorrón… e dicir, en tódalas aldeas e parroquias do municipio de Sanxenxo.

-Bos días “Ces”.

-Bos días.

Todo o mundo saúdaba a Ceferino cando se cruzaba con el ou lle falaban se a cousa se prestaba, pero se podían non cruzarse, pois non se cruzaban.

Cando tiña a idade de trece anos unha pedrada, que lle dou na cabeza o seu amigo máis intimo, Brais, deixouno sin sentido un bo tempo, seus país levárono ó menciñeiro que había preto de San Amaro de Arra para que o vira; o menciñeiro, no alpendre ó lado da casa, no que consultaba, mirouno ben mirado e púxolle unhas herbas de verbena molladas en vinagre e cun chisco de aceite tapadas cun pano no sitio onde máis lle doía, como resume díxolle que aquelo non era nada, cousas de rapaces non fan nunca mal. Ó cabo dunha semana non tiña nin rastro da ferida.

“Ces” era un solteirón que vivía só na súa casa en Tramalleiro, seus pais xa morreran, e vivía coma quen di da labranza, vendía bastantes patacas e algún millo. É certo que tamén tiña galiñas e vendía algún ovos en Sanxenxo e tódolos anos mataba un porco, que criaba, e vendía os xamóns e algúns chourizos despois de curalos. Da vaca que tiña e que lle axudaba na labranza das terras, aproveitaba o leite para tomar el e facía algún queixo de cando en vez.

Cando ía facer a venda dos seus productos a Sanxenxo a súa ilusión era comer nunha taberna onde facían unhas costilletas que parecían manteiga e remataba cun café que aínda saboreaba polo camiño indo para a casa.

Pero a pesar de ser boa xente e ser un bo traballador, tamén traballaba algo ó xornal, a xente en xeral tíñalle respeto…ou medo…

O aspecto físico de Ceferino Castro Carballo era o dun home corrente e normal: medianamente alto, non é gordo pero é corpulento, ten o pelo negro medio rizado e os ollos azuis. Cando sorrí fánxelle un socos nas fáculas e o seu sorriso é contaxioso. Ás mulleres gústalle.

-Adeus “Ces”.

-Adeus Emérita.

Emérita Cerdeira Valadares era unha veciña de Tramalleiro solteirona, tiña vinteoito anos, e facíalle as beiras a Ceferino sen moito disimulo. Emérita non lle tiña medo a Ceferino nin a ninguén.

Pero a pedrada, que o menciñeiro dixo que non era nada, si que tivo consecuencias. Dende aquela, o rapaz “Ces”, empezou a ter dores de cabeza, se ben poucas veces era forte.

       CEFERINO LEVOU UNHA PEDRADA SENDO NENO

-Boas tardes “Ces”, e logo que fas por aquí hoxe.

-Boas tardes teña tamén vostede señor Raimundo, veño a falar con Redesindo para ver se lle vendo un xamón que xa teño na casa curado.

Rudesindo é o dono da taberna que hai preto da Ermida da Nosa Señora da Lanzada e de cando en vez compralle algo a “Ces” das cousas que el produce.

“Ces” con Emérita tiña confianza.

-Mañá vai morrer Raimundo do Crego.

-Ti estás tolo, Raimundo ten os seus anos pero está san coma un buxo.

-Vai morrer, xa o verás.

-¡Bo! Non che creo nada.

-Ti xa verás.

Ó día seguinte Raimundo do Crego era un cadáver. Xa o can da súa casa laiara toda a noite.

Emérita non era de andar a contos con ninguén, pero ó cabo…na aldea sabía todo o mundo a cualidade de Ceferino Castro Carballo “Ces”.

A xeneralidade das persoas non evitaba cruzarse con el por mal pero…

-Bos días “Ces”.

-Bos días.

-Adeus “Ces”

-Adeus.

Pouca xente se paraba a falar con el, e el tampouco era de moitas palabras. Coas mozas si, coas mozas falaba sempre que podía e gustáballe enredarse con elas.

Os que non lle querían ben, a pesar de que el non se metía con ninguén, chamábanlle polo baixo xentil ou catecúmeno. Dician que fora mal bautizado, que o día que tomou as augas bautismais o cura, don Ramiro que en paz estea, tiña unha copiña de augardente branca do ulla a máis.

-Dentro de dous días vai morrer Dorinda da Machorra.

-“Cesiño”, non digas iso.

Emérita en confianza chamáballe “Cesiño”.

Ós dous días a campá da igrexa da parroquia  de San Estevo de Noalla non repenicaba, tocaba a morto por Dorinda da Machorra.

Ceferino Castro Carballo sabía con antelación cando ía morrer alguén en calquera lugar de calquera parroquia do concello de Sanxenxo. Primeiro había pasar por diante da casa do futuro defunto cuha forte dor de cabeza e logo había de cruzarse con el en algún lugar do concello.

Sorte que Ceferino saía pouco do entorno das casas de Tramalleiro, pero cando ía a vender algo ou a mocear, e con bastante éxito por certo, ía a outras aldeas dos arredores.

Emérita Cerdeira Valadares sabía das andanzas de “Ces” pero non era muller de rendirse, e “Ces” comezou a saír menos da súa aldea e a falar máis con Emérita.

Ó cabo duns meses a cousa dou en casamento.

Coa entrada do mes de maio Emérita Cerdeira Valadares e Ceferino Castro Carballo celebraron o seu casamento na igrexa parroquial de santo Estevo de Noalla acompañados polos padriños e unha ducia e media de invitados que viñan sendo tódolos veciños vivos de Tramalleiro.

O tempo pasa para todos e para o feliz matrimonio tamén. Logo de dous anos de casados Emérita quedou preñada e ó cabo de nove meses menos unha semana tivo un meniño na casa asistida pola comadrona señora Aurora da Bica.

Co aumento da familia Emérita e Ceferino chegaron ó acordo de que terían que mercar un armario para a roupa, no que tiñan non lle cabía a deles e a do meniño.

-Mañá vai morrer Agripina a Coella, cando ía preto da súa casa ó lado da igrexa de Padriñán empezoume a doer moito a cabeza e diante da casa estaba ela.

-Bos días Ceferino.

-Bos días señora Agripina.

-E logo que te trae por aquí, que tan lonxe vés.

-Non é tan lonxe señora Agripina, veño para mercar un armario roupeiro que agora co meniño fainos moita falta.

-Pois moi ben filliño, vai en paz.

-O mesmo lle digo señora Agripina.

O armario roupeiro que mercou Ceferino Castro Carballo en Sanxenxo, nunha das portas tiña posto un espello para verse de corpo enteiro, nel podíase mirar calquera persoa moi ben sen necesidade de facer posturas raras.

Trouxéronllo á casa á noitiña do día en que bautizaron ó neno. Por aquelo da tradición, máis ou menos, ó neno puxéronlle o nome de Cástulo que era como seu avó paterno se chamara.

Fixeron unha comida na casa á que invitaron ós padriños e a catro veciños dos máis achegados.

Coa chegada da noite e cansos do traballo do día, preparáronse para deitarse, levantarse ó día seguinte para facer as labores do campo e da casa requería un pouco de descanso para o corpo.

Antes de ir para a cama Ceferino abreu a porta do armario e mirouse no espello, nese mesmo instante comezoulle unha forte dor de cabeza.

-Que boa xente vexo no espello.

-Pero Ceferino, pareces un rapaz mirando se é guapo…

A Emérita, por veces, Ceferino parécelle un neno.

-¿E logo non o son, verdade espelliño?

-Pois si.

Ceferino contéstase coma se fose o espello quen fala.

A parella, cansa do longo, día deitouse para durmir.

Á mañá Emérita espertou cedo, mirou para Ceferino que estaba teso e pálido como a morte.

Ceferino Castro Carballo finou con trinta e dous anos, catro meses e sete días despois do seu nacemento e trinta e dous anos, catro meses e catro días despois de ser bautizado por don Ramiro que aquel día tiña unha copiña demais.

A Cástulo Castro Cerdeira, debido ó nome e ós apelidos moi posiblemente tamén lle chamarían “Ces” coma ó pai.

Se ía ver mortos en vida ou non ¿quen o sabía?

Cando fora grandiño, ¿Daríalle algún amigo unha pedrada na cabeza?