Seleccionar página
Um desconfinamento desconfiado por Graça Foles

Um desconfinamento desconfiado por Graça Foles

Desconfinamento desconfiado

Este artigo foi publicado o 7 de abril 2021 no portal de información portugués ELVASNEWS, centrado na rexión do Alto Alentejo.

Em todo o mundo, cada um, à sua maneira, se sente deprimido e triste com o isolamento que é obrigado a cumprir, por motivos óbvios e indiscutíveis.

A ansiedade tomou conta das sociedades, a todos os níveis. São pobres e ricos que sentem na pele, as consequências desastrosas de uma epidemia que, por mais que se tente mitigar, teima  continuar a destruir a humanidade.

De onde veio este vírus?

Pergunta pertinente, mas que se mantém, sem resposta.

Como pode ser debelado?

Tantas incertezas, tantas vontades unidas, talvez até, tantos interesses, políticos e comerciais, tantos cientistas envolvidos, mas ninguém nos pode garantir nada.

Damos um passo em frente, para em breve, serem dados dois para trás.

O tempo continua correndo, naturalmente, o sol brilha e ilumina a terra, a natureza, aqui ou além, enfurece-se e destrói, mata, aflige o homem.

Apenas uma verdade domina o nosso pensamento, a triste realidade de que, em nada e ninguém, poderemos confiar.

A desconfiança anda de mãos dadas com o desconfinamento que nos oferecem, cautelosamente, porque, prever o futuro, não é dom humano.

A obrigatoriedade de ficar em casa, ficar em casa, isolar-se, isolar-se, soa nas nossas cabeças como se estivéssemos jogando na “roleta russa”.

 Ao mínimo descuido, a morte bate-nos à porta, dominadora, poderosa, impiedosa, sem estarmos preparados para a receber.

Ficamos dominados pelo medo de nos aproximarmos de alguém, e esse alguém, igualmente, tem medo de nós.

Até quando, viveremos nesta ansiedade e incerteza?

Quem nos irá, alguma vez, compensar do tempo perdido?

Quem assumirá, porventura, que tem culpas em toda esta dolorosa situação, que se vive, em todos os cantos da Terra?

Normalmente, não me dominam pensamentos negativos, mas, com toda a sinceridade, nesta fase que vivemos, mesmo não querendo entrar em desânimo, nem induzindo ninguém a seguir esse caminho, penso que tenho obrigação moral de não ficar metida nesta bolha que criei à minha volta, e solidarizar-me com quem é mais frágil e vulnerável.

Tenho conhecimento de pessoas que foram infetadas pelo Covid, como eu, mas não estão bem, como eu estou. Sentem reações no corpo, muito preocupantes, sequelas desconhecidas que ninguém sabe ainda, como tratá-las.

Outros, infelizmente, sabemos que, mesmo tendo sido já vacinados, não ficaram imunes ao vírus, e ainda outros, que, com a vacina, encontraram a morte.

Não bastando a doença, a par de tudo isto, temos uma gigantesca multidão de desempregados, sem a mínima esperança de voltarem ao trabalho.

Como poderá sobreviver, a humanidade, no meio de um caos que se instalou e persiste ficar, sem um fim à vista?

Como reagem os jovens, que voltaram às escolas?

Como convivem com os seus colegas?

Qual a melhor atitude dos professores, perante os seus alunos?

Aguardemos uns dias, com esperança de que não haja um retrocesso e a saúde não volte a ser o maior motivo de preocupação, novamente.

Teremos, efetivamente, que fazer um “desconfinamento”, com alguma precaução e “desconfiança”.

Lembremo-nos do ditado popular: “homem prevenido, vale por dois”!

Graça Foles Amiguinho

Graça Foles Amiguinho

Colaboradora

“Son Maria de Graça Foles Amiguinho Barros. Vivo en Vila nova de Gaia, pero nascín no Alentejo, nunha aldeia pequena chamada A Flor do Alto Alentejo.

Estudei en Elva. Fiz maxisterio en Portoalegre. Minha vida foi adicada ao ensino durante 32 anos, aos meus alumnos ensineilles a amar as letras, o país, as artes e a cultura. 

Meu começo coa poesia aconteceu de xeito dramático cando partin os dous braços, en 2004 comecei a escribir poesia compulsivamente, en 2005 xa tiña o primero libro editado  O meu sentir…”

Foram días, foram anos

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Zantedeschia aethiopica por Manuel Hermida Rivas

Zantedeschia aethiopica por Manuel Hermida Rivas

Zantedeschia aethiopica, coñecida comunmente como alcatraz, cala, cala de Etiopía, aro de Etiopía, lirio de auga, cartucho, flor de pato ou flor del jarro, é unha planta perenne herbácea de orixe surafricana, da familia das aráceas, a máis robusta e amplamente naturalizada do xénero Zantedeschia. En Galicia a súa flor é moi usada na festa dos maios, polo que se asocia á primavera

Manuel Hermida Rivas

Manuel Hermida Rivas

Fotógrafo

Manuel naceu en Verducido no ano 1953, encántalle a fotografía e sempre vai acompañado pola sua cámara.

Historia de vida – Blog

Puesta de sol en Bascuas/ Amanita Muscaria / Camelias

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Agroindustria, urbanismo e outras herbas por Guirado

Agroindustria, urbanismo e outras herbas por Guirado

"Agroindustria, urbanismo e outras herbas"

Juanjosé Guirado

Non é o mesmo saber que algo existe que velo. A pesar de que o empacho de noticias e imaxes nos desgasta o sentir, e ata o pensar, ás veces unha fotografía lémbrache que algo non vai ben, e lévache a denunciar aquilo que estás a ver.

Neste caso, a fotografía acompañaba a un artigo titulado Lo que han hecho con el Mar Menor, e era unha vista aérea do estado actual da Manga que separa este delicado ecosistema do Mediterráneo. O dano vén de moi atrás, pero agora o estado desta paraxe única é peor que nunca.

Habería que comparar esta fotografía con outra que mostrase o que foi esta faixa de terra antes de que a invadisen os bárbaros. Supla a nosa imaxinación esta falta. Á fotografía e ao artigo uniuse outra lectura sobre as consecuencias de que el agua cotice en el mercado de futuros.

Ambas as lecturas leváronme a publicar no blog  esencial o menos un comentario que titulei el mal mayor del Mar Menor:

El mal más aparente a vista de pájaro es la monstruosa urbanización de La Manga. El daño que causa la agroindustria es menos visible. Pero ambos son en realidad la misma cosa, la transformación de la Tierra en un erial, causada por la búsqueda incesante de lucro «cueste lo que cueste» (siempre a otros).

Pelotazos urbanísticos y negocios agroindustriales, ¿no podrían equipararse al genocidio, como crímenes de lesa humanidad? A fin de cuentas lo son contra la vida, y la humana está incluida.

El estrago visual del urbanismo de pasta y playa está bien a la vista. ¡Cosa más fea! Solo pueden superarla en daño para la naturaleza (y la vista) los sátrapas árabes del petróleo. ¿Qué hacemos con todo esto?

Vamos al agua. El agua es ahora una mercancía más. No nos engañemos, ya lo era, pero ahora cotiza en la bolsa. Lo llaman «mercado de futuros», cuando no hay futuro que valga.

Poderiamos trasladar estes comentarios ao noso litoral, e en realidade a todo o territorio de Galicia. Ou do mundo. Eses emiratos árabes que agora vemos en cada telexornal danan a vista a unha escala aínda maior.

Sen irmos tan lonxe, aínda que a algúns os encha de orgullo e satisfacción, a min cáusame pena ver o que teñen (temos) feito con aquela praia e aquel pequeno porto que foi outrora Sanxenxo.

Cando eu era neno, aínda na miña Écija natal, a súa preciosa Praza Maior (“el Salón”), recibiu a visita dun novo edificio de catro plantas que perturbou a harmonía anterior, cuns soportais herdados do século XVIII. Logo esa mesma praza recibiría outras melloras aínda peores…

Tamén entón dispoñer dun pequeno rañaceos encheunos de orgullo e satisfacción

Vemos sen ver.

Juan José Guirado

Juan José Guirado

Arquitecto

Juan José Guirado Fernández, sevillano de nacemento (Écija 1946) e
pontevedrés de adopción, tras rematar os seus estudos de arquitectura
desenvolveu a maior parte do seu traballo como arquitecto en Pontevedra,
traballo que, por circunstancias da vida, foi abandonando para dedicarse ao
ensino, comezando por unha substitución no IES Concepción Arenal de Ferrol
e aprobando posteriormente as oposicións a profesor de debuxo, profesión
que exerceu en Pontevedra durante sete anos, seis deles no IES Valle Inclán.
Despois de rematar a súa tese doutoral, acabou na Escola de Enxeñería
Industrial de Vigo, no Departamento de Deseño, no que traballou ata a súa
xubilación hai agora sete anos. Ao longo dese tempo participou en diversos
congresos e cursos dentro e fóra de España e realizou estudos sobre
xeografía, historia, antropoloxía, filoloxía e literatura.
Desde hai dez anos escribe puntualmente no seu blog esencial o menos
sobre estas e outras materias. Ademais da súa tese é autor de tres libros sobre
xeometría e deseño.

Pontevedra sube y baja

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

«Eterno camino» por Isabel García Uría – devellabella

«Eterno camino» por Isabel García Uría – devellabella

por Isabel García Uría 

Vengo de lejos

de aquellos tiempos

de rutas sin frontera

cuyos límites de agua

detenían mi rumbo.

 

 Mi sangre viento

que busca los confines

de la última ribera

en los bosques sin nombre.

 

Mis ojos lluvia

que llena cada día

manantiales ocultos

en los valles del cielo.

 

Broto de nuevo

a través de los siglos

árbol y flor

que liban las abejas.

 

Soy noche en la noche

renazco con el alba

sensible a las caricias

de la luz y del fuego.

 

Me afirmo en la palabra

y en el diálogo eterno

universal y humilde

que crea mi universo

                        Isabel García Uría

Isabel García Uría

Isabel García Uría

Profesora de Música

Mª Isabel García Uría naceu en Bilbao e pasou a súa infancia en Asturias. Cando era adolescente a familia trasladouse a Vigo e alí estudou o bacharelato e a carreira de música no Conservatorio Elemental e posteriormente no Real Conservatorio Superior de Música de Madrid. É licenciada en Filoloxía Románica pola Universidade de Santiago de Compostela onde tamén realizou os cursos de doutoramento. Traballou como profesora en varios institutos de Galicia ata que obtivo destino definitivo en Pontevedra, cidade na que actualmente reside. Tamén impartiu clases na UNED. A súa gran afección desde nena foi escribir e recitar poesía. Ten publicados dous libros: Pingas de Luz e A Realidade Extraviada, ademais de varios poemas en antoloxías e revistas. Foi unha das organizadoras do XIII Encontro de Poetas na Rede que se realizou no Palacio da Deputación de Pontevedra no ano 2015. Colabora habitualmente co Brumario Poético que organiza cada ano a Fundación Cuña- Casasbellas. Edicións Casiopea seleccionoulle un microrrelato, titulado Unha Emoción Inexplicable, para publicalo no VII Premio Internacional de Mujeres Viajeras. Un dos seus haikus está no Muro dos Poetas de Vigo. Varios poemas seus foron traducidos ao árabe e publicados na Letra Nazarí, cadernos que edita a Embaixada Española en Marrocos. Na actualidade ten inédito un libro de poemas que espera que pronto poida ver a luz.

En la distancia

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Orellas de carnaval por Chicho Tilve – devellabella

Orellas de carnaval por Chicho Tilve – devellabella

Porciones

+ 100

Listo en:

1 hora

Ideal para:

Postre de carnaval

Ingredientes

  • 4 ovos
  • 1 Kg de fariña
  • 2 tazas de leite enteira
  • 1 puñado de sal
  • ½ vaso de anís
  • 2 sobres levadurina
  • 200 gr margarina
  • Zumo de 3 limóns

Para o azucre glas por cada 3 medidas de azucre unha de arroz de grano redondo, moer no molinillo do café. 

Para fritir utilizar aceite de xirasol cunha monda de limón.

más artículos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Español