Mundo das flores por Teresa Melo

Mundo das flores por Teresa Melo

Digo que as flores sorriem,

Quando as suas pétalas são tocadas pelo vento.

Digo que as flores inebriem,

Quando o seu perfume avassala o meu firmamento.

 

Digo que as flores choram,

Quando banhadas pelo orvalho.

Digo que não sabem elas como coloram,

Quando quebram a rotina do meu trabalho.

 

Digo que não posso viver sem elas,

Quando a joias preciosas as comparo.

Digo que o seu brilho supera as estrelas,

Quando as recolho e servem-me de amparo.

 

          Pintura e poema de Teresa Melo

María Teresa Van Caennemberg de Oliveira Melo

María Teresa Van Caennemberg de Oliveira Melo

Nascida em 05/12/1958 em São João da Madeira onde viveu até 1973.

Nesse ano trocou a vida pacata da vila pelo rebuliço da garbosa cidade do Porto onde concluiu os estudos na área de Turismo, profissão que abraçou apaixonadamente até 2008.

Seus pais sempre lhe incutiram a importância da leitura, narração de histórias e viagens como pilar do ensino-aprendizagem que a levaram a escrever textos e poemas desde adolescência.

Sua paixão pela Arte tenta conciliar a pintura e a escrita.

Em 2020 participou na Colectânea Raia Luso Espanhola a convite da poetisa e amiga Graça Foles Amiguinho.

Em 2021, participou na Colectânea Cultura Sem Fronteiras.

” Acredito que a Arte é a alma da Sociedade”

Silencio

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Sal común por Selo Blanco

Sal común por Selo Blanco

Hai xa uns cantos anos, fun compradora habitual da revista “Sal Común”. Dirixíase a un público xuvenil e a maior parte dos seus contidos estaban dedicados á música, aínda que tamén tiña espazo para o cine, a literatura, a ecoloxía, a política, etc.

Nas súas páxinas interiores tiña un apartado dedicado ao correo dos lectores onde se podían atopar todo tipo de mensaxes, dende persoas que intercambiaban discos, libros ou cómics, mercaban ou vendían algún tipo de aparello electrónico, ou simplemente contactos.

Sal común
interior sal común

Sempre botaba unha ollada a esta sección sen outra intención que curiosear, pero algo debeu chamarme a atención aquela vez. Non lembro as palabras exactas, pero si que me lembro  dunha mensaxe na que unha persoa buscaba de xeito claro e desesperado amizade, ou iso me pareceu a min.

Sen dubidalo, e a pesar de ser a primeira vez -e tamén a última- que o fixen, escribín.

Era un rapaz chamado Manuel, de Pasaxes de San Pedro.

En pouco tempo tiven  resposta súa. Tamén souben que non fora a única en responder á “chamada” e que foran varias mozas as que fixeran o mesmo ca min.

Estivemos escribíndonos uns meses. As súas cartas eran moi longas, varias follas a dobre cara, a caligrafía moi apertada, densa. Mesturábanse reflexións filosóficas, cuestións persoais, fobias…

Deduzo, despois de lelas agora, que as miñas non debían ser moi diferentes xa que, como el mesmo dicía, conectabamos en moitas cousas.

carta

Un día chego á casa do instituto e a miña nai dime que teño unha carta. Cólloa e noto axiña que a letra non é a mesma. Doulle a volta e comprobo que o remitente tampoco é el.

Creo que foi Mark Twain quen dixo que era máis difícil escribir unha carta que un libro. Non sei, porque nunca escribín un libro, pero podería engadir que ás veces tamén é difícil ler.

A carta viña da súa irmá e dicía, entre outras cousas e despois dun amable e afectuoso saúdo, isto:

“Ben, hai cousa duns días o meu irmán recibiu unha carta túa na que lle preguntabas o motivo da súa non resposta e a ver se chegara a túa carta anterior de cinco páxinas; ben, si, pero cando iso pasou, el, Manuel , estaba no psiquiátrico (non, non estou de broma), agora me aclaro pero primeiro déixame fumar ou, polo menos, prender un cigarro, porque cada vez que recordo todo “aquilo” póñenseme os pelos de punta.

Xa está, imos alá. Todo comezou o 12 de marzo…”.

Cóntame que ese día morreu un familiar e o seu irmán queda “cortado”, expresión á que daquela non lle dá moita importancia. Os días seguintes observa comportamentos que ela mesma define como “raros”.

 “A mañá do día 14, cando entrei no seu cuarto, atopeino no medio del, espido e coa persiana completamente levantada, pregunteille que facía porque nunca o vira así e co tímido que é estrañoume moito; despois díxome que quería durmir e deixeino metido na cama. Arredor das 10:30 fun  ver se durmía e véxoo vestíndose . Pregunteille onde ía e díxome que ía ao monte. Puxo un pantalón que nunca levaba (dos que tiñan petos nas pernas) e despois colleu unhas cousas como eran, 3 luvas, un desodorizante en spray, un chisqueiro, unha foto dunha moza coa que se escribía e unhas cantas cousas máis. Sacou toda a roupa do armario e espallouna  polo chan. Isto xa me puxo en alerta, e cando marchou chamei a miñas tías para que viñesen, e despois dunha hora máis ou menos, chegou, coa cara demacrada e ao ver a miña tía botoume unha ollada que nunca esquecerei (como reprochándome que a trouxese), logo veu o meu tío e xa arredor das tres máis ou menos chegamos á casa e estaba espido nunha habitación. Dixéronlle que se vestise e levárono ao psiquiatra e alí estivo 6 días, ata que descubriron que estaba queimado (de cando fora ao monte). O 20 de marzo ingresou no hospital para facer os enxertos e segue alí. Os psiquiatras diagnosticáronlle ESQUIZOFRENIA, ideas delirantes, despersonalización, etc.

Pero ben agora vai moito mellor, está moi contento alí coas enfermeiras e tal, xa teño moitas ganas de que o baixen (porque aínda que non nos dixeron nada creo que o van baixar, aínda que hai veces en que está “noutro mundo”).

[…]

Sinto moito terte preocupado, porque contestei a todas as cartas que lle escribiron. Contestei, pero polo que vexo esquecín facelo coas túas. Síntoo e perdóame, se podes.

líneas

Espero que o que che contei  non te defraude, porque me gustaría que lle seguiras escribindo, necesita esas cartas, é dicir, as túas cartas. […] E sen outra cousa polo momento déixote, porque xa che contei todo o que sei e creo que a ti tamén che interesaría saber, ah! pero xa non te preocupes por nada, está moito mellor, así que ATA SEMPRE, AGUR!”.

Deixei pasar un tempo antes de escribirlle de novo, o que supuxen que sería necesario para a “curación” da súa enfermidade… e da miña impresión.

A resposta tardou , así que entre esta carta e a seguinte pasaron case seis meses.

E a seguinte -por sorte- xa non se parecía en nada ás anteriores, nin sequera na aparencia.

A carta máis curta, a letra máis solta, redonda, alegre. Díxome que estivo máis de dous meses ingresado no hospital, que fixo amizade coas enfermeiras, que as súas queimaduras curaban, que saía cos amigos, que ía ao cine, que viaxaba…

As miñas circunstancias estaban cambiando (estaba máis ocupada cos estudos) e as del tamén. A necesidade de comunicación foi pouco a pouco esvaecendo e as cartas fóronse espallando  ao longo do tempo ata que finalmente se cortou a comunicación.

Pasou moito tempo dende entón, pero ao escribir isto non puiden evitar buscar na rede algunha “noticia” súa, xa que coñezo o seu nome e apelidos.

Atopeina: vive na mesma cidade e traballa nun hospital.

Selo Blanco Blanco

Selo Blanco Blanco

Profesora de dibujo

Selo Blanco Blanco. Nace en Chantada el 28 de mayo de 1961. Dos años después su familia se traslada a Vigo, donde reside hasta 1989. Arquitecto por la E.T.S.A de La Coruña. Ejerce como profesora de Dibujo en el IES Valle Inclán de Pontevedra desde el año 1996 hasta la actualidad.

Xenaro Carrero. A xeración Doente

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Psiquiatría nazifascista por Juan josé Guirado

Psiquiatría nazifascista por Juan josé Guirado

Los autos judiciales de  Baltasar Garzón sobre los crímenes de la dictadura son fuente imprescindible para entender la ideología y la práctica de aquel régimen político, mucho más directamente relacionado con los coetáneos de Italia y Alemania de lo que sus herederos nos quieren hacer ver. Pero aunque intenten hacerlo pasar por un simple “régimen autoritario”, los hechos son tozudos.

En mi selección anterior de las diligencias previas practicadas por el juez recogí algunas de las órdenes implacables para aniquilar toda resistencia al golpe de Estado que los generales sublevados emitieron desde el primer día. Claro está que tal conducta no es exclusiva de los golpes de carácter fascista, pero en el posterior sumario de Garzón se muestran ideas y prácticas concomitantes con el nazismo más genuino.

Tales fueron, por ejemplo, las que puso en práctica el doctor Antonio Vallejo-Nájera , entroncadas directamente con la eugenesia racista, puesta aquí al servicio de los intereses de la dictadura.

Este personaje utilizó la psiquiatría como coartada para políticas de genocidio cultural. Considerando que el marxismo era una “enfermedad mental”, o que la mujer poseía un intrínseco “instinto de crueldad”, inició una investigación digna de los campos nazis, para averiguar el “biopsiquismo del fanatismo marxista”:

“La enorme cantidad de prisioneros de guerra en manos de fuerzas nacionales salvadoras de España permite efectuar estudios en masa, en favorabilísimas circunstancias que quizás no vuelvan a darse en la historia del mundo (…) investigaciones seriadas de individuos marxistas, al objeto de hallar las relaciones que puedan existir entre las cualidades biopsíquicas del sujeto y el fanatismo político democrático-comunista”.

Son muy interesantes sus teorías sobre el psiquismo femenino:

Cuando desaparecen los frenos que contienen socialmente a la mujer (…) despiértase en el sexo femenino el instinto de crueldad y rebasa todas las posibilidades imaginadas precisamente por faltarle las inhibiciones inteligentes y lógicas (…) Caracteriza la crueldad femenina que no queda satisfecha con la ejecución del crimen, sino que aumenta durante su comisión (…) aparte de que en las revueltas políticas tengan ocasión de satisfacer sus apetencias sexuales latentes”.

mulleres no campo de concentración

Si nos atenemos a estas morbosas ideas, la mente realmente enferma debía ser la de este prestigioso psiquiatra, al que no debemos confundir con su hijo Juan Antonio, también psiquiatra y escritor.

El interés del primer franquismo por psiquiatrizar a sus enemigos reales o imaginarios me ha hecho recordar un libro que veía en las librerías de la Cuesta de Moyano cuando la paseaba con mi padre y mi hermana los domingos por la mañana, luego de asistir a una “misa imaginaria”, práctica religiosa muy recomendable ante la presión de las fuerzas vivas de entonces.

Me intrigaba el título del libro: Malenkov. Biografía política y psico-sexual. Su autor, un tal Mauricio Karl  . La búsqueda me condujo al libro de Paul Preston que contenía  la cita: Arquitectos del terror: Franco y los artífices del odio

Malenkov
Paul Preston

Y efectivamente, allí estaba la marrullera vida del tal Mauricio, junto a otros prestigiosos propagadores de un famoso pero fructífero espantajo: el contubernio judeomasónico y bolchevique. Escribe Preston:

El libro se centra en la primera parte del tal contubernio, y adopta la forma de la Segunda República democrática y para combatir su cuestionamiento del orden establecido. En ese sentido, se luchó a favor de los terratenientes, industriales, clérigos y oficiales del Ejército, cuyos intereses estaban amenazados, y en contra de los liberales e izquierdistas que impulsaban las reformas y el cuestionamiento indicados. Sin embargo, durante los años de la República, de 1931 a 1936, a lo largo de la guerra y durante muchas décadas después, se siguió fomentando en España el mito de que el enemigo derrotado en la contienda era el contubernio judeomasónico y bolchevique.

 La mayor parte del libro la ocupan estudios biográficos de los principales individuos antisemitas y antimasónicos que propagaron el mito del contubernio y de los personajes centrales que pusieron en práctica los horrores que dicho mito justificaba. A ellos se dedican seis capítulos, mientras que dos abordan cuestiones de contexto relativas a Franco y su círculo, y su convicción de la existencia de tal contubernio.

El primer capítulo, «Fake news y Guerra Civil», examina la relación entre Francisco Franco y el contubernio. Los personajes antisemitas y antimasónicos estudiados en los siguientes son:

Mauricio Carlavilla, «El policía»
Juan Tusquets, «El sacerdote»
José María Pemán, «El poeta»
Gonzalo de Aguilera , «El mensajero»
Emilio Mola  , «El asesino del Norte»
Gonzalo Queipo de Llano , «El psicópata del Sur»

El último capítulo, La guerra interminable, relata cómo Franco y su círculo más íntimo continuaron propagando la noción del contubernio.

Alrededor de seis mil judíos vivían entonces en España, incluyendo a los muchos que huían de la persecución en Alemania; los miembros del Partido Comunista no multiplicaban por mucho esa cifra; difícil cuantificar a los masones. Pero aunque las cifras no lo justificaban, el invento funcionó.

Los judíos eran los principales impulsores, siendo masones y bolcheviques marionetas en sus manos. El racismo nazi se encajaba muy bien en la ideología de la derecha nacionalcatólica.

Como también se ensamblaba a la perfección el cuidado de la pureza de la Raza Española con la teoría y la práctica de este psiquiatra singular. Añadiré por mi parte otro nombre a la lista de Paul Preston:

Antonio Vallejo-Nájera, «El psiquiatra»

Tras este inciso, vuelvo al auto de Baltasar Garzón, al que de paso hay que felicitar por el final de su condena, que llega a su término a pesar de que las altas magistraturas españolas, reacias a admitir los dictámenes del Comité de Derechos Humanos de Naciones Unidas continúen con su hábito de “sostenella y no enmendalla”.

JUZGADO CENTRAL DE INSTRUCCION Nº 5

AUDIENCIA NACIONAL. MADRID

SUMARIO (PROC.ORDINARIO) 53 /2008 E

(…)

RAZONAMIENTOS JURIDICOS

(…)

TERCERO

(…)

En 1938, algunos miembros de las Brigadas Internacionales, presos en el Campo de concentración de San Pedro de Cardeña (Burgos) y mujeres presas republicanas en la Prisión de Málaga, fueron sometidos a test físicos y psicológicos extraños; se trataba de una de las primeras tentativas sistemáticas de poner la psiquiatría al servicio de una ideología. Documentos publicados en los últimos años, muestran el proyecto concebido por el psiquiatra en jefe de Franco, el doctor Antonio Vallejo Nágera, para identificar el “biopsiquismo del fanatismo marxista”.

Francisco Franco, mediante el telegrama nº 1565, de 23 de agosto de 1938 autorizó al Jefe de los Servicios Psiquiátricos Militares la creación del Gabinete de Investigaciones psicológicas, cuya “finalidad primordial será investigar las raíces psicofísicas del marxismo”, cuyo precedente no puede ser otro que el Instituto para la Investigación y Estudio de la Herencia creado por Himmler  en Mecklenburg.*

El gabinete concluyó su estudio en octubre de 1939 recibiendo su autor las felicitaciones del Estado Mayor del Ejército.

Nótese también, por su interés, lo que el doctor Vallejo Nágera escribía en su obra “La locura de la guerra. Psicopatología de la guerra española” citada por Ricard Vinyes  y otros *: “La idea de las íntimas relaciones entre marxismo e inferioridad mental ya la habíamos expuesto anteriormente en otros trabajos… La comprobación de nuestras hipótesis tiene enorme trascendencia político-social, pues si militan en el marxismo de preferencia psicópatas antisociales, como es nuestra idea, la segregación total de estos sujetos desde la infancia, podría liberar a la sociedad de plaga tan terrible”.

(…)

Aún en la posguerra, Vallejo alertaba sobre el daño que podía hacer y hacía el ambiente democrático en niños y niñas, e insistía en combatir la propensión degenerativa de los muchachos criados en ambientes republicanos, debiendo ser segregados en centros adecuados, en los que se promoviese «una exaltación de las cualidades biopsíquicas raciales y eliminación de los factores ambientales que en el curso de las generaciones conducen a la degeneración del biotipo»*.

prisioneros
Campos de concentración

Estas teorías tendrían aplicación práctica inmediata en la posguerra, específicamente sobre los hijos de las presas republicanas encarceladas precisamente por la conceptuación que de las mismas daba el Gabinete de Investigaciones Psicológicas:

“La enorme cantidad de prisioneros de guerra en manos de fuerzas nacionales salvadoras de España permite efectuar estudios en masa, en favorabilísimas circunstancias que quizás no vuelvan a darse en la historia del mundo. Con el estímulo y beneplácito del Excmo. Sr. Inspector de los Campos de Concentración, al que agradecemos toda suerte de cariñosas facilidades, iniciamos investigaciones seriadas de individuos marxistas, al objeto de hallar las relaciones que puedan existir entre las cualidades biopsíquicas del sujeto y el fanatismo político democrático-comunista”.*

En el marco de los referidos estudios del Gabinete de Investigaciones Psicológicas, el director del mismo, Doctor A. Vallejo Nágera decía en el trabajo Psiquismo del fanatismo marxista.  Investigaciones psicológicas en marxistas femeninos delincuentes *:

“Recuérdese para comprender la activísima participación del sexo femenino en la revolución marxista, su característica labilidad psíquica, la debilidad del equilibrio mental, la menor resistencia a las influencias ambientales, la inseguridad del control sobre la personalidad…  Cuando desaparecen los frenos que contienen socialmente a la mujer y se liberan las inhibiciones frenatrices de las impulsiones instintivas; entonces despiértase en el sexo femenino el instinto de crueldad y rebasa todas las posibilidades imaginadas precisamente por faltarle las inhibiciones inteligentes y lógicas… Caracteriza la crueldad femenina que no queda satisfecha con la ejecución del crimen, sino que aumenta durante su comisión. El hecho es tanto más digno de atención cuanto que la mujer suele desentenderse de la política, aunque su fanatismo o ideas religiosas la hayan impulsado en los últimos años a mezclarse activamente en ella, aparte de que en las revueltas políticas tengan ocasión de satisfacer sus apetencias sexuales latentes”.

Con estos estudios como base se comprenden bien las actuaciones que el régimen franquista desarrollaría después en el ámbito de los derechos de la mujer y específicamente en relación a la sustracción o eliminación de custodia sobre sus hijos, es decir, acometió una segregación infantil que alcanzaría unos límites preocupantes y que, bajo todo un entramado de normas legales, pudo haber propiciado la pérdida de identidad de miles de niños en la década de los años 40, situación que, en gran medida, podría haberse prolongado hasta hoy. Es decir, se habría privado de su identidad a miles de personas en contra de los derechos de las propias víctimas inmediatas y de sus familiares, en aras a una más adecuada “preparación ideológica y la afección al régimen”.

Juanjosé Guirado

Juanjosé Guirado

Arquitecto

Juan José Guirado Fernández, sevillano de nacemento (Écija 1946) e pontevedrés de adopción, tras rematar os seus estudos de arquitectura desenvolveu a maior parte do seu traballo como arquitecto en Pontevedra, traballo que, por circunstancias da vida, foi abandonando para dedicarse ao ensino, comezando por unha substitución no IES Concepción Arenal de Ferrol e aprobando posteriormente as oposicións a profesor de debuxo, profesión que exerceu en Pontevedra durante sete anos, seis deles no IES Valle Inclán.
Despois de rematar a súa tese doutoral, acabou na Escola de Enxeñería Industrial de Vigo, no Departamento de Deseño, no que traballou ata a súa xubilación hai agora sete anos. Ao longo dese tempo participou en diversos congresos e cursos dentro e fóra de España e realizou estudos sobre xeografía, historia, antropoloxía, filoloxía e literatura.
Desde hai dez anos escribe puntualmente no seu blog esencial o menos sobre estas e outras materias. Ademais da súa tese é autor de tres libros sobre xeometría e deseño.

Esquerdas e dereitas

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Alentejo solidário no passado e no presente por Graça Foles

Alentejo solidário no passado e no presente por Graça Foles

Não é a primeira vez que o Alentejo recebe, com carinho, refugiados de guerra. Se analisarmos o passado, temos a prova da solidariedade manifestada em diferentes épocas e circunstâncias.

Nos anos que se seguiram, ao final da II Guerra Mundial, com a Europa ainda em escombros, várias famílias em Portugal acolheram mais de 5500 crianças austríacas. Na minha Aldeia de Santa Eulália, algumas dessas crianças foram acolhidas por famílias ricas, que lhes permitiram condições de vida que a sua terra lhes negara.

A maior parte vinha por curtos períodos de tempo, outras acabaram por ficar por cá e constituíram família. Chegavam através da Cáritas, sem saber falar a língua, a um país muito diferente do que deixavam para trás e onde não conheciam quem os iria receber. Apesar de as suas histórias não serem desconhecidas, faltava uma investigação profunda sobre quem foram as pessoas que os acolheram.

A exposição “Refugiados no Alentejo durante o século XX” foi feita para dar a conhecer à generalidade da população, três diferentes processos de acolhimento, pela região do Alentejo, de pessoas que, em consequência de conflitos político-militares, tiveram de deixar as suas casas, os seus amigos e as suas famílias.

Hoje, todos sabemos que refugiado é um “indivíduo que se mudou para um lugar seguro, buscando proteção”, geralmente, fugindo de conflitos de guerra. O refugiado vem à procura, acima de tudo, de preservar o seu bem mais precioso: a vida.

Testemunho de um meu amigo, Luis Von Gilsa, neto de um refugiado alemão:

“O meu avô era oriundo duma família Aristocrata, veio para Portugal após a primeira Guerra Mundial. Chegou a Lisboa e viu um emprego para uma moagem em Santa Eulália. Ele era Engenheiro Mecânico, respondeu e veio. Foi aí que conheceu a minha avó. Casaram, tiveram 10 filhos, nunca mais voltou à Alemanha, mas teve uma grande importância na nossa região. Quando vieram as crianças austríacas, poucas ou nenhumas pessoas falavam Alemão e o meu avô fazia de intérprete a todas essas crianças. Sofreu muito, quer na Guerra quer nessa fase da vinda das crianças Austríacas, pois sabia bem o que era perder o contacto com todos os familiares e amigos. Isto é um resumo muito sintetizado, mas já fica com uma ideia. Era um homem com um coração enorme! Saudades do meu querido Avô.

os meus bisavos alemaes

Os meus Bisavós Alemães Frederick von Gilsa e Jhoanna Dorhotty Becker von Gilsa

o meu avo

O meu avô ainda na Alemanha durante a Guerra – Wilhelm von Gilsa

Sempre fui muito sensível com estas situações. Como sabe, sou Técnico de Emprego. Não é fácil a minha profissão nos dias que correm, mas sinto-me bem a ajudar os outros, e agora os refugiados, quando começaram a vir os de Leste com formação superior, lembrava-me sempre do meu avô. E continuo a lembrá-lo diariamente! O meu avô apesar da sua formação superior, nunca passou da categoria de moleiro. Ironia da vida, o patrão era primo da minha avó! Mas o alemão precisava de trabalhar e teve 10 filhos. Graças a Deus conseguiu educá-los! Por isso todos o lembramos com muito orgulho.”

Neste último mês, infelizmente, vive-se um contexto marcado por uma grave crise de refugiados que nos parecia, uma realidade distante, mas que a Guerra na Ucrânia veio reavivar.

Como temos podido acompanhar pelas notícias que nos chegam, a toda a hora, a passagem de uma vida normal ao estado de refugiado pode ser relativamente rápida, não dando tempo aos indivíduos para se adaptarem às dificuldades que lhes vão surgir.

O refugiado é a consequência de um desentendimento, de um conflito armado, entre, pelo menos, duas partes.

É o resultado da falta de diálogo e da intolerância, do desrespeito da liberdade, levados a cabo por regimes que procuram impôr determinados valores e comportamentos aos seus cidadãos e, por vezes, aos cidadãos de outros países. Os meios utilizados têm diversas faces, que podem ser a discriminação, a expulsão, a coação e até, a morte deliberada dos seus opositores ou de setores específicos da população. As razões podem ser múltiplas, nomeadamente, étnicas, religiosas ou sociais. Perante tal cenário, perante a rigidez, o extremismo e a agressividade destes regimes, é inevitável a fuga de cidadãos, de todas as idades.

Analisando a Áustria, que hoje é um país desenvolvido, sendo uma referência em muitos domínios, torna-se difícil compreendermos como foi possível que Portugal, um país pobre, pudesse ajudar um país rico.

Isso aconteceu, porque a Áustria sofreu um elevado nível de destruição com a Segunda Guerra Mundial, ao ponto de os pais entregarem os seus filhos ao cuidado de pessoas em Portugal, que nem sequer conheciam.

Imaginemos o desespero em que os austríacos se encontravam.

Nesse período negro da História da Europa, temos que realçar o papel humanista de um português, Aristides de Sousa Mendes.

Em 1938, mesmo nas vésperas do início da Segunda Guerra Mundial, Salazar nomeia-o cônsul em Bordéus, França. E este é o início da história mais importante de Aristides de Sousa Mendes.

“Durante a Segunda Guerra Mundial e sob a ditadura de Salazar, Portugal era uma nação alegadamente neutra. Esta foi a razão que levou o governo a fazer chegar a todos os diplomatas portugueses na Europa a “Circular 14”.

Este perverso documento ordenava a suspensão de vistos aos refugiados, até aprovação, incluindo explicitamente Judeus, Russos e apátridas. Esta circular previa que, para emissão de vistos a russos, judeus, polacos, apátridas e outros, que eram perseguidos pelo regime nazi, fosse necessário pedir aprovação da PIDE.

Espanha negou os vistos aos refugiados judeus e a única esperança residia no consulado português. Em junho de 1940, o cônsul encontrou-se com o rabino Kruger que escapara a uma Polónia ocupada. Ali, prometeu-lhe fazer tudo o que estivesse ao seu alcance para persuadir o governo de Lisboa, liderado por Salazar, a retirar o mandado de suspensão dos vistos. Infelizmente, no dia seguinte, viu Lisboa a negar os vistos aos refugiados judeus.

Aristides de Sousa Mendes tomou uma decisão: iria emitir vistos sem distinção de “raça ou religião”.”

Não se sabe exatamente, quantos vistos foram emitidos por este português ou a seu mando. Os números vão de alguns milhares até três dezenas de milhares. Em 20 de junho de 1940, Aristides recebeu um telegrama de Salazar a ordenar a sua comparência em Lisboa, para justificar a desobediência.

O ato altruísta de Aristides de Sousa Mendes resultou em castigos severos. Não só foi demitido da função de cônsul, como foi despromovido imediatamente, à categoria inferior e condenado a um ano de inatividade. Salazar acabou por aposentar Aristides, no final do ano.

Arístides de Sousa

Aristides de Sousa Mendes foi então viver para a casa do Passal com a família. Durante os últimos meses de 1940, a casa do Passal ainda serviu de refúgio a alguns refugiados que beneficiaram dos vistos emitidos por Aristides. Não era, no entanto, segredo que, com o salário penhorado, o ex-cônsul e a família passavam necessidades.

Para além disso, Sousa Mendes perdeu o direito de exercer a profissão de advogado e viu a sua licença de condução, emitida no estrangeiro, ser-lhe retirada. Estas dificuldades foram-se agravando até que Aristides se mudou para Lisboa, para casa de um primo, indo muito raramente a Cabanas de Viriato.

Chegou a frequentar, juntamente com os seus familiares, a cantina da assistência judaica internacional onde, com tristeza, teve de confirmar: “Nós também, nós somos refugiados”.

Situação parecida vivemos com a nossa vizinha Espanha, hoje um dos países mais desenvolvidos do mundo.

Quando Espanha viveu uma guerra civil sanguinária, muitos cidadãos, para fugirem às balas assassinas de Franco, viram-se obrigados a cruzarem a fronteira portuguesa, em busca de proteção. A história nos relata que o Tenente Seixas pôs em causa a sua carreira para ajudar centenas de pessoas desesperadas, tendo como prémio, ser posteriormente exonerado das suas funções.

Com o 25 de Abril e a independência das ex-colónias de Angola e Moçambique, Portugal acolheu os seus filhos que vinham de mãos a abanar, fugindo da guerra, designados por muitos como retornados.

Antonio de seixas

Esses portugueses eram, então, “refugiados”.

As novas gerações não conhecem a realidade dos retornados, mas estes, na sequência do processo de descolonização, tiveram de deixar as suas casas, os seus empregos e rumar a um Portugal revolucionário que os ajudou a se integrarem progressivamente na sociedade portuguesa.

Afinal, todos poderemos, de um momento para o outro passar a ser refugiados, oriundos de países ricos ou de países mais pobres, se as circunstâncias se alterarem de um momento para o outro. Não podemos dar nada por certo.

Problemas políticos e bélicos em Marrocos, Argélia, Ceuta e Gibraltar levaram milhares de africanos a atravessar o Mediterrâneo e a entrar em Espanha. O país vizinho, surpreendido pela enorme afluência de refugiados, pediu auxílio a Portugal.

Neste momento, na minha Aldeia de Santa Eulália estão acolhidas duas Mulheres ucranianas, cada uma com uma filha. Uma das meninas tem 10 anos e a pequenina Viviane tem 1 ano e seis meses.

Entretanto, a bebé e a mãe foram para outro local, perto de familiares. Entraram mais duas pessoas, mãe e filha de 16 anos. Chegaram agora, duas Mulheres e um jovem de 17 anos, que já estão bem alojados.

Os problemas de comunicação, nos tempos que vivemos, são ultrapassados com os tradutores nos telemóveis e há sempre ucranianos que já viviam em Portugal, disponíveis para ajudar.

unicef

Todo o apoio médico está a ser dado a nível da ULSNA Hospitalar e Centro de Saúde.

A população, como sempre foi seu hábito, acolhe com carinho todos os que ali chegam.

Os refugiados aparentam grande cansaço, o que é muito natural, acrescido das preocupações relacionadas com os familiares e amigos que tiveram que deixar para trás e a incerteza de saberem se os voltarão a encontrar.

A Junta de Freguesia de Santa Eulália está sempre disponível para ajudar em tudo, segundo me informou a senhora D. Helena Mourato, Presidente da Assembleia.

Sei que em Elvas têm sido acolhidas, também, famílias ucranianas, nomeadamente, pelos meus amigos, dra. Vitória Branco e eng. Jacinto César. Que Deus abençoe os gestos de solidariedade para com quem sofre.

A todos os refugiados desejo uma boa adaptação e manifesto a minha comoção pela hospitalidade e generosidade da nossa gente

Graça Foles Amiguinho

Graça Foles Amiguinho

Colaboradora Portuguesa

“Son Maria de Graça Foles Amiguinho Barros. Vivo en Vila nova de Gaia, pero nascín no Alentejo, nunha aldeia pequena chamada A Flor do Alto Alentejo.

Estudei en Elva. Fiz maxisterio en Portoalegre. Minha vida foi adicada ao ensino durante 32 anos, aos meus alumnos ensineilles a amar as letras, o país, as artes e a cultura. 

Meu começo coa poesia aconteceu de xeito dramático cando partin os dous braços, en 2004 comecei a escribir poesia compulsivamente, en 2005 xa tiña o primero libro editado  O meu sentir…”

Por detrás da solidao

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

23 de Abril: Día internacional do libro por devellabella

23 de Abril: Día internacional do libro por devellabella

Este 23 de abril, como todos os anos desde 1930, celébrase O Día Internacional do Libro; nada máis e nada menos que desde hai 92 anos, pero non sempre se conmemorou o 23 de abril. Imos lembrar brevemente como xurdiu a idea desta celebración e por que esa data.

Realmente nun primeiro momento e durante cinco anos o día elilxido foi o 7 de outubro por crerse que era a data do nacemento de Cervantes (estudos posteriores revelaron que fora o 29 de setembro). A idea de dita celebración partiu do escritor valenciano Vicente Clavel Andrés, que a propuxo á Cámara Oficial do Libro de Barcelona xa en 1923 e posteriormente foi aprobada polo rei Alfonso XIII en 1926, de maneira que o 7 de outubro dese ano foi o primeiro Día do Libro. Posteriormente xorden dúbidas con esta data e decídese cambiala polo 23 de abril ao coincidir nese día de 1616 o falecemento de Cervantes, Shakeaspeare e Inca Garcilaso de la Vega (en realidade Gómez Suárez de Figueroa, escritor e historiador de ascendencia hispano-incaica, renomeado como Inca Garcilaso de la Vega a partir de 1563, e coñecido tamén como “o príncipe dos escritores do novo mundo)T tamén nun 23 de abril naceron ou morreron outros escritores de recoñecemento mundial como Maurice Druon, K.Laxness, Vladimir Nabokov, Josep Pla ou Manuel Mejía Vallejo. Por este motivo a Conferencia Xeral da UNESCO escolleu ese día para render homenaxe ao libro e aos seus autores en todo o mundo e quedou fixada así desde 1930.

A seguir achegamos distintos textos elixidos por algúns de nós cos que queremos contribuír á celebración do día do libro.

                  “…E diríalles máis: “Prohibistes o galego nas escolas para producir no espírito dos nosos rapaces un complexo de inferioridade, facéndolles crer que falar galego era falar mal e que falar castelán era falar ben. Expulsastes o galego das igrexas, facendo que os representantes de Cristo explicasen o Evanxeo no idioma oficial, que o pobo non falaba nin comprendía ben. Refugastes o galego ante os Tribunais de xustiza e chegastes a castelanizar barbaramente  as toponimias galegas. E de que vos valeu? Porque despois de máis de catro séculos de política asimilista, exercida con toda riqueza de astucias e violencias, o noso idioma está vivo. Sodes pois, uns imperialistas fracasados…”

Castelao. Sempre en Galiza. Libro Primeiro.

Sempre en Galiza

Escollín este fragmento do Libro Primeiro de Sempre en Galiza de Castelao porque  me parece unha das máis atinadas defensas do noso idioma. Castelao escribiu estas  palabras nos primeiros anos da Guerra Civil polo que os “imperialistas fracasados” dos que fala non son aínda os vencedores desa guerra. Desafortunadamente, uns anos máis tarde comprobariamos como as afirmacións vertidas no texto continuarían a ter plena vixencia.

Manuel Lastra

“Puse el caballo al trote y subí por la ladera del cerro sin apresurarme. Al otro lado, una voz me detuvo antes de que terminara de bajar la pendiente.
—¡Alto! —y nunca en mi vida una sola palabra me había hecho tan feliz—. ¿Quién vive?
—¡La República! —grité, y tiré de las riendas suavemente.
—¿Qué?
Cuando escuché esa pregunta, temí haberme equivocado, pero los soldados
que salieron de detrás de una peña vestían un uniforme desconocido para mí excepto por los colores del parche, rojo, amarillo y morado, que llevaban cosido encima del pecho.
—Pero ¿esto qué es? —el que parecía estar al mando no había perdido en Francia ni una pizca de su acento andaluz—. ¿Una broma?
Me acerqué a ellos muy despacio, con las manos en alto, las riendas enganchadas en el pulgar, en los labios una sonrisa que terminó de desconcertarles.
—¿Vosotros sois rojos? —les pregunté cuando llegué a su altura.
—¿Qué? —volvió a preguntar el mismo de antes, como si no supiera decir tra cosa.
—Que si sois rojos —insistí con suavidad.
—Sí, somos rojos —me contestó un tercero, con la misma entonación que habría usado yo.
—¿Y habéis venido a invadir España?
—Sí —aunque a lo mejor era toledano—. ¿Qué pasa?
—¡Ay, qué alegría más grande! —y sin dejar de sonreír, sentí que se me
caían dos lágrimas de los ojos, tan gordas, tan redondas, tan saladas como si fueran las últimas que me quedaban—. ¡Qué alegría! No os podéis imaginar… Voy a desmontar, para daros un abrazo.

Y abracé, uno por uno, a cinco hombres estupefactos, que no sabían qué hacer con el fusil mientras yo les rodeaba con mis brazos, ni supieron después qué hacer conmigo, mientras me miraban con tanta extrañeza como si nunca hubieran visto una mujer montada en un caballo.”

Inés y la alegría de Almudena Grandes

Inés y la alegría

Hai xa 12 anos da súa edición e segue a ser das miñas lecturas inesquecibles. Pola forza da protagonista principal, e a sabia combinación entre a ficción e a historia próxima que non sae nos libros de texto, é o máis entrañable para min dos libros de Almudena, das Grandes da literatura universal, por máis que lles pese aos trogloditas.

Peque González Novoa

Poema Machado

Isidro Cortizo del Río

Corazón tan blanco

“De ese modo me ha mirado siempre, desde que yo era niño y tenía que alzar mi vista hasta su gran altura a menos que él se agachara o estuviera sentado o tumbado. Ahora nuestra estatura es pareja, pero sus ojos siguen mirándome con la ligera ironía de sus cejas como sombrillas abiertas y la fulgurante fijeza de sus pupilas, manchas negras de sus iris solares, como dos centros de una sola diana.

“Corazón tan blanco” de Javier Marías

Encántame a forma de escribir de Javier Marías, entre o misterio e o segredo velado, o ir e non chegar, a narrativa dun instante que pode demorarse máis de vinte páxinas. En Corazón tan branco a novela atrapóume desde o primeiro instante, un limiar que prometía e abofé que o fixo ata o final.

Ana Santos Solla

Et midi luit comme un glaive

La mer lasse ne peigne plus

Ses flots bouffants et chevelus

 Au long des grèves.

 

Le silence est total et la torpeur

Est si vide qu´elle fait peur

En vain s´étend le ciel sur le temps et l´espace

Aucun nuage, aucun oiseau ne passse.

 

Le soleil chauffe à blanc,

Et seul un peu de sable lent

Sans qu´aucun vent le ride,

Se détache, très doucement,

Du flanc de la dune torride.

                                                                                                       Émile Verhaeren- 1907

J´ai toujours aimé ce poème de Verhaeren…. Sensation d´absolu, de plénitude qu´apportent ces paysages des Flandres. …plages infinies, extrêmes, sans limites. ….pas de frontières

Midi: chaleur extrême, lumière maximale,éblouissement total.

[Émile Verhaeren, contemporain et ami de Romain Rolland et Stéphane Zweig.]

Ghislaine Gourlaouen

Midi

“Provavelmente, só num mundo de cegos as coisas serão o que verdadeiramente são, (…)”

 Farás o que melhor te parecer, mas não esqueças daquilo que nós somos aqui, cegos, simplesmente cegos, cegos, sem retórica nem comiserações, o mundo caridoso e pitoresco dos ceguinhos acabou, agora é o reino duro, cruel e implacável dos cegos, Se tu pudesses ver o que eu sou obrigada a ver, quererias estar cego, (…)”

 Por que foi que cegamos, Não sei, talvez um dia se chegue a conhecer a razão, Queres que te diga o que penso, Diz, Penso que não cegamos, penso que estamos cegos, Cegos que vêem, Cegos que, vendo, não vêem.”

 “(…), a cegueira também é isto, viver num mundo onde se tenha acabado a esperança.”

Ensaio sobre a cegueira de J. Saramago

Ensaio sobre a cegueira

A miña escolla é esta novela de Saramago, publicada en 1995 e que nos ofrece unha visión desoladora da sociedade vítima dunha pandemia: a cegueira branca, metáfora da sociedade “podre” e “despezada” que o propio autor recoñece que quere plasmar. Cegueira branca que xa de por si é unha combinación de dous elementos aparentemente antitéticos e que é altamente significativa.  Aínda que é unha novela psicolóxica non por iso carece de acción, xa que esta xorde da necesidade de loitar pola supervivencia ao verse atrapados nunha cegueira global e inexplicable que acabará facendo fluír os máis baixos instintos. Só hai unha personaxe ,“a muller do médico”, que pode ver e que acabará converténdose na guía-líder do resto o que serve así mesmo para contrapoñer a súa posición  “privilexiada”??? fronte aos “invidentes”)

Para min é unha das mellores novelas de Saramago, unha parábola que  segue servindo para reflectir a sociedade actual e que ten unha “continuidade”  na tamén interesantísima reflexión que se nos ofrece en: Ensaio sobre a lucidez.

Charo Valcárcel Mato

“Le dió el golpe precisamente en la mollera, a lo que contribuyó la baja estatura de la víctima. Enseguida, le hirió por segunda y por tercera vez, siempre con el revés del hacha y siempre en la mollera. La sangre brotó cual una copa volcada, y el cuerpo se desplomó hacia delante en el suelo. El se echó atrás para facilitar la caída y se inclinó sobre su rostro: estaba muerta. Las pupilas de los ojos, dilatadas, parecían querer salírsele de sus órbitas; la frente y la cara muequeaban en las convulsiones de la agonía.”

Crimen y castigo de  Fedor Dostoiesvski

Crimen y castigo

Crimen y castigo es una grandisima novela que describe la vida de un joven estudiante de Derecho en la Universidad de San Petesburgo, que deja sus estudios debido a su estado de semipobreza. Para salir de su extrema situación económica decide hacerse una prueba en la que demuestre o no ser un hombre extraordinario ante la adversidad que lo rodea y buscando el bien de la humanidad. ¿Se puede matar a una mujer ruin, prestamista insaciable, para favorecer a otra gente que sufre lo inenarrable?

  Todo el libro es un diálogo interno consigo mismo, lo que hace de esta obra una pieza fundamental del conocimiendo humano.

     Obra que leí muchas veces y que no descarto leer una vez más.

     Dejo aquí este enlace ya que empatizo mucho con su contenido sobre el valor psicológico, social y filosófico de esta grandiosa obra.

Jose Cerdeira Soto

“Pues ya puedes estar me agradecido, botarate, porque con ese examen debería haberte suspendido, y a punto he estado, por cierto. Nunca he leído tantas insensateces juntas sobre el 2 de mayo de 1808. El pueblo en armas, los motivos de los afrancesados, el patriotismo de Jovellanos, la Revolución Francesa…

No sé de dónde ha sacado usted todos esos disparates, pero ya puede darme las gracias por haber roto su examen, porque la próxima vez lo guardaré en un cajón para comentarlo con el inspector. Está usted advertido”

 “Aquella tarde, para que no me equivocara al juzgar a mi maestro, doña Elena me dijo, las personas cobardes tienen miedo hasta de sí mismas, y eso es lo que le pasa a don Eusebio. Él no es una mala persona. Es un hombre culto, amable y considerado siempre que serlo no entrañe ningún riesgo, pero al mismo tiempo es tan cobarde que, ante la menor crisis, el miedo le domina hasta el punto de hacerle parecer tonto a los ojos de un niño de diez años. A ti, que eres valiente, tiene que hacerte más listo, más astuto, más consciente del peligro que, por ejemplo, correrás si sigues poniéndole a don Eusebio en los exámenes lo que yo te cuento aquí, donde no nos oye nadie, ¿de acuerdo?

 El lector de Julio Verne de Almudena Grandes

El lector

Escollín estas frases por que me parecen significativas , e creo que están moi ao día co pin parental que nalgúns colexios pretenden poñer.. E por ser o día do libro, destacando as propias palabras da autora: unha novela de aventuras e tamén unha homenaxe á lectura

 A Nino os libros ábrenlle unha porta a un mundo descoñecido, dándolle unha visión máis ampla da vida e axudándoo a pensar de maneira independente sobre os asuntos que ocorren ao seu arredor.

 Almudena Grandes retratou detalladamente a dous mestres de escola nesta novela que representan dúas formas totalmente diferentes de educar. Unha é dona Elena e o outro, don Eusebio. Elena é unha profesora que ensina a Nino a escribir a máquina, pero ao mesmo tempo explícalle aos poucos ao neno como é a vida e a historia e axúdalle a pensar de maneira independente. Ela é aberta e intelixente. O outro é don Eusebio, o mestre do pobo, que non permite que os seus alumnos se expresen con liberdade e actúa de forma inxusta cando algún lle di o que pensa.

Destacar o importante que é transmitir a lectura desde que os nenos son pequenos, a educación sen molestias, restricións e a importancia sobre a amizade, reflectida na relacion entre Nino e Pepe o portugués que converterán a Nino nun neno diferente e formarano como unha persoa moi distinta da que estaba destinada a ser.

Sara Valenzuela Viz

Renuncia ao coñecemento e non sufrirás.

Renuncia á sabedoría e deixa de lado a erudición, e o todos se beneficiarán.

Renuncia á humanidade, rexeita a xustiza e a xente recobrara os sentimentos naturais.

Renuncia á astucia e rexeita o beneficio, e non haberá máis bandidos nin ladróns.

Sen embargo, estas normas son externas e insuficientes.

Mellor é que o home actúe libremente.

Amósate sinxelo e garda a túa natureza orixinal.

Fai que “eu” sexa máis pequeno e limita os teus desexos.

Libro do Tao, de Lao Tsé

Lao Tsé

Neste testiño do libro do Tao, de Lao Tsé, fálase do retorno á espontaneidade, e vén dicirnos que a espontaneidade, a nosa propia natureza, permite que as persoas amosen os seu verdadeiros sentimentos en plenitude, acadando a harmonía consigo e co mundo.

Moitos, acho que todos, libros deixan a súa pegada. Eu elixo este porque talvez é o que máis me axudou a mudar a miña visión do mundo. Lino con prevención pero divertíndome, con escepticismo pero con desexo de busca, e atopei liberación certa. Cando me sentía encadeado no mundo opresivo que se me ofrecía dende a óptica occidental, atopei outra visión na antítese, na antítese da brutalidade, da irracionalidade feroz e violenta. O Tao non era ningún deus, menos un dos deuses verdadeiros malhumorados, crueis e vingativos. O Tao é o curso sereno, o camiño aberto, a ataraxia, a harmonía, a imperturbalidade, a calma, a serenidade, a paz, a tranquilidade.  Dende entón vou buscando e seguindo o Tao.

Benito Andrade

“(…)

Erguémonos no monte do Seixo e vemos pasar mandas de nubes brancas   Van tolas como monxas coas saias levantadas muxindo de gozo humidades e luxuria frétanse coas cimas e os penedos logo míranse atrevidas nas augas do Navia

Ou Navia Navia! Onde irán todas esas nubes silandeiras?

Somos ríos e a vida só é pasar por baixo da ponte Ponte de ponte   Tempo que se vai e non volve   sen cifras nin días nin calendarios   Tempo inantes do tempo   O río que nos leva ata o mar que é o morrer   Morremos   O mar é un violín azul   Nace curta unha melodía doce   A luz cae vermella sobre a costa verdescente

(…)

Chegan as mulleres Agripina a das maos rachadas de lavar sabas nos fríos do regueiro de Corveira Alcira que cebou dous mil cochos e gastou infinidade de fíos na máquina de coser   O tempo é ouro e Sigma é un tesouro   Chega a Carmiña de Ribón que fixo máis de un millón de camas no hotel Albeit de Sión Suíza   Chega Mercedes dos ollos fondos Isabel Juárez con cabelos de Botticelli Lula Laura Carmiña de Lucita Mariví Mela Isolina Rosamari Solucha Magdalena Rosario a máis fermosa Chelo a do Brigada Carmiña de Sabane Clotilde de Trigal a das verdes mazás   Chegan e chegan   Non deixan de chegar

(…)”

 O gran Poema de Tino de Féliz

Este texto é un fragmento de O gran Poema, primeira publicación en galego de Constantino Bértolo (Tino de Féliz), levada a cabo no ano 2020 despois de “asomarse uns minutos ao outro lado da morte e ao seu regreso tiña o corpo ateigado de saudades e nostalxias”. Animoume á súa reprodución neste Día Internacional do Libro 2022 a grande sintonía vital e existencial que partillamos, a frustración provocada pola imposibilidade de regresar -a non ser que viaxemos no tempo- a aquel paraíso no que tivemos a fortuna de vivirmos unha infancia que tanto arelamos: Navia de Suarna, as súas xentes e lugares, a ponte vella, o castelo, aquelas paisaxes montesías que me provocan aínda hoxe arrepíos de emoción que me soben polo ventre como cando percorres unha montaña rusa a grande velocidade…

Marcos Seixo Pastor

O gran poema

máis artigos

Contacto

Ana Santos & De Vella a Bella

Hablemos ♥♥♥
No dudes en ponerte en contacto con nosotros, enviándonos un mensaje mediante el formulario siguiente.

Ana Santos & De Vella a Bella

♥♥♥ síguenos ♥♥♥