Curiosidades de Lisboa por Teresa López Rodríguez

Curiosidades de Lisboa por Teresa López Rodríguez

Cada ano o 12 de xuño celébrase unha das tradicións máis emblemáticas de Lisboa, os “Casamentos de Santo António,” onde múltiples parellas casan á vez patrocinadas polo Concello de Lisboa.

Esta tradición comezou en 1958, daquela a maioría das parellas non tiñan cartos para casaren e ao Concello ocorréuselle axudar dando facilidades e buscando patrocinadores coa roupa, aneis,etc.

Foise mantendo no tempo ata a Revoluçâo dos Cravos , quedou suspensa a tradición de 1974 ao 2019 que se retomou.

Actualmente faise dentro das festas patronais de Lisboa en honor de Santo António, patrón da cidade e considerado como o “santo casamenteiro”

A cerimonia é dobre:

– Vodas civís no Concello de Lisboa.

– Vodas relixiosas na Sé de Lisboa ( Catedral ).

ceremonia relixiosa

Cerimonia relixiosa dos Casamentos de Santo António na Sé de Lisboa. © Lisboa Cultura – Casamentos de Santo António

Vodas relixiosas

Diante da Sé a zona está acordoada , chegan os noivos que son recibidos ao pé da escaleira por un mordomo traxado de festa. Os invitados chegan todos en autocar e moita xente, incluídos turistas gozando do espectáculo.

procesión pola cidade

Os noivos en procesión polas rúas de Lisboa, acompañados por veciños e visitantes. © Lisboa Cultura – Casamentos de Santo António

Ao finalizar a cerimonia, os noivos diríxense camiñando en procesión ata unha praciña próxima que ten unha imaxe de Santo António e alí fan unha ofrenda floral. Despois van todos en fila camiñando cara ao centro da cidade, detrás unha banda de música e, para pechar a comitiva, a xente que quere participar desta cerimonia tan alegre.

 Pola noite hai un gran desfile pola Avenida da Liberdade no que participan os noivos.

 ¡ Unha experiencia inesquecible !

                                                                   Teresa López Rodríguez

Teresa López Rodríguez

Soy Teresa, nací en Mogor,Marin en 1950. A los 7 años mi familia se trasladó a A Coruña , estudié bachiller en el instituto Eusebio da Guarda y Enfermería en Salus Infirmorum, la única escuela en aquella época.

Al finalizar la carrera viví en Palma de Mallorca, Madrid y Barcelona pero la morriña me hizo pedir el traslado a Pontevedra y trabajé en el Hospital Montecelo y Atencíon Primaria en Marín los ùltimos treinta años de mi carrera profesional.
Actualmente soy alumna del PUM en el campus de Pontevedra , actividad que disfruto mucho en compañía de personas agradables y muy interesantes.

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

La Vendée por Ghislaine Gourlaouen

La Vendée por Ghislaine Gourlaouen

La Vendée  (/vɑ̃de/)  est un département français traversé par la rivière éponyme, affluent de la Sèvre Niortaise. Il est situé dans la région des Pays de la Loire et dans la province historique du Poitou, le département correspondant à l’ancien Bas-Poitou. Sa préfecture est La Roche-sur-Yon, ville la plus peuplée et principal centre urbain du département.

Toponymie

Le nom du département dont la forme originelle devait être « Vindeda » (la blanche) est dérivé du gaulois (celtique) uindos signifiant « blanc », voire « heureux ». On le retrouve fréquemment en toponymie (Vendœuvres, Vendeuil, etc.) et dans le nom vandoise (anciennement vendoise), issu de vindesiā. 

 Wikipedia, pour l´ histoire

la vendée

Que faire à Saint-Gilles et aux alentours ?

Saint-Gilles-Croix-de-Vie est une petite ville très animée, en été tout au moins. Les marchés sont pratiquement quotidiens, dans un quartier ou l´autre de la ville. Beaucoup de petits commerces également ainsi quelques grandes surfaces. (Super-U, Leclerc, Spar). Possibilité d’acheter des sardines directement à l’arrivée des bateaux.

Les bars et restaurants sont assez nombreux. Soulignons un très bon restaurant : La Maison Demompion :  (Restaurant, traiteur, pâtissier) …on n´est jamais déçus !

La visite des salines est très intéressante et didactique. La visite est guidée-en français ! Il vaut mieux réserver. C’est aussi une réserve d´animaux marins. … de la mer, du soleil… et beaucoup de vent !

un Saunier au travail

Un Saunier au travail

Saline du Pays de vie, vue générale

Saline du Pays de vie, vue générale

 Les marais salants de la Vie

Ramassage du sel

Ramassage du sel

Les salines, réserve ornithologique

Les salines, réserve ornithologique

Deux plages à connaître

La Plage de Bois Vinet : pas très grande, assez familiale. École de voile.

La Grande Plage : comme son nom l´indique, la plage est très grande et très plate. Possibilité d´activités nautiques :  kite-surf, surf, et sinon marche sur la plage ! mais si vous y allez avec des enfants, surveillez-les ! on a vite fait de les perdre de vue ! Vu l´amplitude des marées, les plages se réduisent énormément à marée haute

plage de bois vinet

Plage de bois vinet

grand plage

La grand plage

la grand plage-Ghis

La grand plage

Petite excursion à l´île d´Yeu

On achète les billets sur le port ou online. 1 heure de traversée.

 Port Joinville est assez animé : bistrots, restos. Si l´on veut faire le tour de l ´île, il vaut mieux louer une bicyclette (électrique ?!).  

Le Fort de Pierre Levée -une citadelle du XIXè siècle peut être le but d´une randonnée : c´est là que le maréchal Pétain a été emprisonné à la fin de la deuxième guerre mondiale pour collaboration avec les nazis et c´est là qu´il y est mort.

https://www.france.fr/es/articulo/isla-de-yeu-vendee-atlantico/

Maisons de île d´Yeu

Maisons de île d´Yeu

Côte sauvage île d´Yeu

Côte sauvage île d´Yeu

Port-Joinville, Yeu

Port-Joinville, Yeu

Musée de la bourrine du bois Juquaud

C´est un musée ethnographique. On y visite les maisons traditionnelles du marais poitevin. Des vidéos expliquent comment ces maisons étaient construites : en argile et roseaux, toits de chaume. (Très intéressant et vivant)

Musée de la Bourrine du bois Juquaud

Musée de la Bourrine du bois Juquaud

Les maison en argile et roseaux

Les maison en argile et roseaux

Le village

Le village

Le haras de la Roche Sur Yon (à 45km de St Gilles)

Là aussi, il faut réserver et choisir jour et heures.  Possibilité de visite guidée du haras, puis plusieurs spectacles de cavalerie. Les chevaux sont vraiment magnifiques …. Les cavaliers et cavalières aussi ! Les cavaliers/-ères ont créé une histoire qu´ils racontent…. à cheval ! (histoire située à l´époque napoléonienne).

PhotosPhotos

Les Haras

 Le haras de la Roche sur Yon

Les produits de la région :

Il convient de visiter les marchés :  on y trouve pas mal de fromages de la régions -chèvre et brebis- et aussi des stands de vins. Le pineau étant le plus connu. (Apéritif)

Comment y aller ?

-Vol Porto-Nantes

-Il existe à Nantes une navette (=un bus qui fait le va et vient, mais ce n´est pas gratuit) de l´aéroport à la gare SNCF

-Train : Nantes-> Saint Gilles Croix de Vie (le trajet dure 1h10 à peu près)

Se loger à St Gilles : personnellement nous avons eu recours à un airbnb (pas difficile à trouver) ; il y a aussi des gîtes et bien sûr des hôtels. St Gilles -Croix-de-Vie étant une station balnéaire assez prisée, il vaut mieux s´y prendre à l´avance.

Se déplacer : Beaucoup de touristes à pied !  Saint-Gilles est une ville où l´on se déplace facilement à pied. Ce qui est très appréciable.  Sinon il y a aussi énormément de bicyclettes auxquelles il faut faire très attention !

Ghislaine Gourlaouen Bryselbout

Ghislaine Gourlaouen Bryselbout

Profesora de francés

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Emigrantes de Castelao por Ghislaine Gourlaouen

Emigrantes de Castelao por Ghislaine Gourlaouen

por Ghislaine Gourlaouen

Emigrantes

 Centos, miles de galegos 
foron a buscar o pan, 
fora, lonxe de Galicia, 
que perto xa nono hai; 
que toda a fariña nosa 
non se sabe pra quen vai. 
Centos, miles de galegos, 
empuxados a emigrar, 
oxe viven coas galiñas 
porque outra casa non hai 
en Paris, Ginebra, Hamburgo, 
en ninguna capital.

Nun galiñeiro d’Europa, 
Galicia, tés o teu Lar. 
¡Poñamos un galiñeiro 
na bandeira de Breogán! 
Son boa xente as galiñas, 
millor que moitos irmáns:
sua merda é menos merda 
si vos poñedes a pensar. 
E sendo veciños d’elas 
poderánnos crecer ás. 
Tataranetos de condes 

¿saberán tatarescar 
sobor dun pao europeo 
os fillos de Breogán? 

¿Saberán cacarescar 
istes galegos de oxe, 
botados por seus irmáns 
os banqueiros e almirantes, 
os xueces i os capitás? 
¡A Patria éche un galiñeiro, 
en terra alléa, pra mais! 
¡E millor que ser galego 

ser porco, cabalo ou cán!
Nun galiñeiro d’Europa 
Galicia, tés o teu Lar. 
¡Poñamos un galiñeiro 
na bandeira de Breogán! 
E que cada Casa ilustre 
de Galicia, d’oxe en máis, 
poña merda de galiña
no seu blasón galiñán. 
Mais ouvide ben o galo, 
señoritos galiñás:
un día ou outro, moi cedo, 
¡outro galo cantará! 

Ghislaine Gourlaouen

Ghislaine Gourlaouen

Profesora de Francés

Nací en noviembre de 1957 en Douarnenez, una villa costera del “Finistère” bretón. Soy la última de una familia de cuatro hermanos. Viví en varias ciudades en Bretaña: Quimper, Brest y Rennes, donde me licencié en español.

Llegué a Pontevedra como lectora de francés y me quedé trabajando en varias academias de enseñanza. Aquí me licencié, esta vez en filología románica en la USC.

Trabajé en la UNED, la Escuela Naval y finalmente en la Escola Oficial de Idiomas de Pontevedra después de aprobar las oposiciones.

Ahora, recién jubilada, me dedico a todas las actividades que no podía realizar antes por falta de tiempo: música, dibujo, pintura, lectura, deporte,…

Para mí, la jubilación es sobre todo eso: un espacio de libertad y de encuentros. De hecho, Ana fue el nexo entre la EOI y este blog de vella a bella!

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

O regreso das botellas de vidro por Ghislaine Gourlaouen

O regreso das botellas de vidro por Ghislaine Gourlaouen

O regreso das botellas de vidro: unha lección desde Alsacia

Todos coñecemos ou lembramos o sistema que se comenta nesta pequena reportaxe: a recuperación das botellas de vidro nos comercios e grandes superficies. O consumidor recibe unha pequena compensación económica pola devolución das botellas, que logo se limpan e reutilizan. En Francia, este sistema estivo en funcionamento ata mediados dos anos setenta, cando o plástico comezou a invadir os mercados.

Nun pequeno concello da rexión de Alsacia, no nordeste de Francia, asistimos a unha escena que semella doutra época, pero que volve coller forza nos últimos anos: a entrega a domicilio de tres caixas de auga mineral, a cambio doutras tres valeiras.

As caixas devoltas quedan rexistradas na conta do cliente, e o importe (4,20 € por cada caixa, pagado inicialmente co pedido) dedúcese do seguinte encargo. As botellas recóllense, límpanse, quítaselles a etiqueta e reutilízanse. Trátase dun costume que sempre existiu nesta rexión, que perdeu algo de forza coa chegada do plástico, pero que nunca desapareceu do todo.

A consigna, tamén nas grandes superficies

Mesmo nos supermercados, o sistema de consignas mantívose grazas á automatización. Unha máquina permite aos clientes introducir as botellas valeiras e recuperar alí mesmo o importe. “Dóullo na caixa e descóntanmo das miñas compras”, comenta unha señora.

Este sistema funciona con botellas de vidro de gaseosa, auga ou cervexa, que curiosamente son máis baratas ca as de plástico. De momento, só participan marcas locais alsacianas, que souberon manter viva esta práctica grazas tamén ao apoio dos supermercados, que lle deron maior visibilidade no mercado.

Un modelo en crecemento

Por agora, só representa arredor do 5 % dos volumes totais, pero vai medrando. Hai uns anos falábase de 20.000 ou 30.000 botellas reutilizadas. En 2024, xa superan as 80.000.

Moitas destas botellas veñen dunha fábrica de cervexa situada en Hochfelden, ao norte de Estrasburgo. Alí, as botellas devoltas lávanse, retíraselles a etiqueta e prepáranse para un novo uso. Estímase que cada botella pode reutilizarse arredor de vinte veces, o que lle dá unha vida útil duns sete anos.

reciclaxe

Beneficios económicos e ecolóxicos

As consecuencias son claras: redúcese o custo de produción e o prezo de venda mellora lixeiramente. Pero sobre todo, é unha práctica ecolóxica: afórrase ata un 79 % de emisións de CO₂.

E en Galiza, sería posible?

Non sei se isto sería aplicable en Galiza. Lembro que se facía, e quizais aínda se faga, coas botellas de gaseosa, que antes se consumían moito. É unha cuestión cultural e organizativa: cada país ou rexión podería facelo dun xeito distinto.

Aquí, tal vez terían que ser as marcas as que liderasen a iniciativa. Por exemplo, Estrella Galicia podería recuperar as súas botellas nos centros comerciais. E tampouco sei se en Catalunya se recuperan as botellas de cava.

En Francia, existe tradicionalmente un consumo de cervexa “de mesa”, en botellas de litro ou tres cuartos, e moitas augas minerais seguen a envasarse en vidro.

Un tema para reflexionar

Aquí queda o tema enriba da mesa. Creo que todos estamos un pouco fartos de tanto plástico. E ti, que opinas? Recuperarías as botellas de vidro se tiveses a opción?

Outro artigo interesante para reflexionar

Ghislaine Gourlaouen Bryselbout

Ghislaine Gourlaouen Bryselbout

Profesora de francés

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

A Marquesiña de Castelao por Ghislaine Gourlaouen

A Marquesiña de Castelao por Ghislaine Gourlaouen

por Ghislaine Gourlaouen

Chámanlle a “Marquesiña” e os seus peíños endexamáis se calzaron.

 Vai á fonte, depelica patacas e chámanlle a “Marquesiña”.

 Non foi á escola por non ter chambra que pór, e chámanlle a “Marquesiña”.

 Non probóu máis lambetadas que unha pedra de zucre, e chámanlle a “Marquesiña”.

 A súa nai é tan probe que traballa de xornaleira na casa do Marqués.

 ¡E aínda lle chaman a “Marquesiña”!

Ghislaine Gourlaouen

Ghislaine Gourlaouen

Profesora de Francés

Nací en noviembre de 1957 en Douarnenez, una villa costera del “Finistère” bretón. Soy la última de una familia de cuatro hermanos. Viví en varias ciudades en Bretaña: Quimper, Brest y Rennes, donde me licencié en español.

Llegué a Pontevedra como lectora de francés y me quedé trabajando en varias academias de enseñanza. Aquí me licencié, esta vez en filología románica en la USC.

Trabajé en la UNED, la Escuela Naval y finalmente en la Escola Oficial de Idiomas de Pontevedra después de aprobar las oposiciones.

Ahora, recién jubilada, me dedico a todas las actividades que no podía realizar antes por falta de tiempo: música, dibujo, pintura, lectura, deporte,…

Para mí, la jubilación es sobre todo eso: un espacio de libertad y de encuentros. De hecho, Ana fue el nexo entre la EOI y este blog de vella a bella!

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥