O patrimonio inmaterial dunha comunidade adquire a súa máxima expresión cando se reduce ao estritamente esencial. Onte, na cociña de Anita, aos seus 58 anos, as fronteiras do tempo desdebuxáronse para recrear un ritual doméstico que hoxe resulta case exótico para os ollos contemporáneos. A bica de millo cocido que preparou, seguindo as pautas exactas que herdou de súa nai, non entende de lévedos químicos, fariñas refinadas nin aditivos industriais. O seu proceso é a crónica dunha simbiose perfecta entre a terra, a auga e a man humana.
Porcións
3
Listo en:
1/2 hora
Ideal para:
Acompañamento
Ingredientes
- 1 litro de auga
- Fariña de millo
- Sal
A xornada arrincou co xesto físico e ancestral de debrullar o millo, separando o gran do carozo cun compás rítmico que evoca as vellas esfolladas comunitarias de Muimenta. De alí, o cereal pasou directamente polo mecanismo do muíño, onde a fricción transformou o gran nesa fariña rústica, dourada e de recendo denso que constitúe a base de todo. O asombro xorde ao observar a execución da masa: unha alquimia onde interveñen unicamente tres ingredientes: o millo moído, a auga e o sal. Sen máis aderezos nin concesións á cociña moderna, a bica elévase sobre a súa propia pureza.
A culminación deste proceso cultural culminou coa súa degustación, compartida e analizada mentres se acompañaba cun anaco de queixo cremoso. Para quen escribe estas liñas, habituada a outras formas de entender a panificación, descubrir esta modalidade supuxo unha revelación xornalística e humana. A bica de millo de Anita non busca a sofisticación do padal moderno; busca a honestidade do alimento elemental. É o testemuño comestible dunha Galicia que sabía alimentarse co que ofrecía o camiño, un saber protexido por unha filla que hoxe, ao acender o lume, volve poñer en pé o recordo da súa nai.
Fase 1: O debrullado. O gran sepárase da mazorca coa axuda dun carozo.
Fase 2: O moido, móese o gran no muiño.
Fase 3: A bica elemental. Sen lévedos, sen artificios. Só auga, sal e memoria.
Ana Santos Solla
Profesora de E.F.
Son Ana Santos, nacín en Pontevedra no ano 1960, a miña infancia estivo moi ligada a Santa María de Xeve, a terra da miña nai, son a terceira de 8 irmáns, a maior das mozas, a máis vella como me dicían de pequena. Sempre me gustou o deporte e estudei INEF en Madrid, estiven 34 anos no IES Valle Inclán impartindo Educación Física alí foi onde coñecín ao resto dos meus compañeiros que agora me acompañan neste proxecto. Decidín xubilarme para dar un novo rumbo á miña vida e levar a cabo este tipo de iniciativas como @devellabella ue pretende que o envellecemento activo convértase en embelecemento persoal e poder achegar a miña experiencia nesta etapa da vida.
Nós os maiores aínda temos moita guerra que dar, espero que este blogue motívevos a querer colaborar connosco.
máis artigos
♥♥♥ síguenos ♥♥♥