Fendas

A todas esas mulleres ás que                                                o franquismo encarceirou, rapou e escravizou.

Asfixia de cal,

pezas de tea penduradas no arame da humillación.

Dedos fendidos na xistra,

ollada cara a dentro.

As agullas incrustadas no coiro cabizbaixo,

e a carne ofertada aos uniformes do odio.

Os marcos da ría foron celas,

acubillo de ordes rosmadas en castelán.

Os corpos eran domesticados coa bota do patriarca

e o facho convertido en cadea.

As máis novas,

afeitas ao leite de eira,

vestiron o trapo da obediencia

baixo a mirada virada dos varóns do altar.

Unha traíña de sal afundía no lombo

baixo a orde do cal e o gume.

A dignidade é rasurada baixo o fel da obediencia

mentres nos beizos,

un mar de aceite amargo

fai nacer estralos no pulso do ventre.

E aínda así,

unha mirada porfiaba

detrás do farrapo do tempo.

Había un latexo agochado,

clandestino.

Unha trenza soterrada no fondo da rede,

un berro que non apodrecía,

furando as tapias

e escribindo nos muros

que aquí houbo verdugos.

Os despoxos da vida

Palabras imperfectas construíndo pensamentos    desencaixados que xermolan entre os silencios rotos              coa voz quebrada da alma.

Versos inacabados que

convidan a reflexionar

pensamentos desencaixados

que xermolan entre  silencios

para abrir conciencias

Os despoxos da vida que se queiman
quedando en cinzas grises que non voan.

As verdades agochadas nas mentiras
que só fan dano ao que as contan.

Espiñas que se cravan na gorxa
para matar a voz descontenta que non cala.

O destiño que non para no camiño
e non ten hora de chegada.

O perdón dos pecados que limpa a conciencia
para volver a pecar de novo.

Os que din falar en nome doutros
sen preguntar o que pensan.

Os que loitan xa vencidos
e se senten derrotados sen esperanzas.

O alento contaminado que se respira
entre enganos que teñen présa.

Os corruptos que se agochan
disfrazados de decencia
e sabendo quenes son, ergueseñe a cabeza.

Os que creen que os cartos o compran todo
e conseguen o respecto co medo.

A desconfianza que nos queda
da xustiza que se fai inxusta.

Os anoxos sen sentido que che danan
e marchan doridos sen palabras.

As baguas amargas que se beben
e afóganse de tristura.

As miradas que espertan na noite
coa luz dos ollos que se dormen.

Os murmurios vacíos que danan
para tapar as miserias que gardan.

Os abusos do pasado que nos fixeron inseguros.

As promesas que se esquécen
e alteran nosa sangue.

Os berros da xente
manifestándose nas rúas.

O nón que quere decir nón, e sempre será nón.

As inxustizas que nos fan màis solidarios.

E a Poesía que xamais se esconde
e sempre amosa o seu rostro
aínda que sexa coa voz quebrada.

A suma de dous mundos

Somos quen se marchou
sen deixar de ser de onde veñen

Somos quen chega sen terminar de ser
de onde están.

Non fuximos
Non escapamos da fame
Non deixamos atrás a guerra
Non cruzamos mares sobre balsas rotas

Fomos camiñando sobre decisións
difíciles, sobre a certeza incómoda,
sobre mapas cheos de dúbidas

Vimos de casas con libros
De mesas onde nunca faltou un prato.
De cidades onde aprendemos a soñar,
crendo que o mundo é grande
fixemos todo o que nos dixeron que
faría posible o futuro.
e aínda así— Nos fomos.

Chegar non é empezar de cero
chegar é empezar desde menos un
menos o idioma que crías coñecer.
menos as bromas que non entendes,
menos os xestos que significan outra cousa.

Aprendes que o teu currículo pesa menos
trouxemos títulos, diplomas, anos de esforzo
e descubrimos que cabían nun caixón que
ninguén abría.
Aprendemos a traballar no que non soñamos

O pan que sabía a infancia
O non ter que explicar quen somos
Estrañamos, sen querer regresar e
iso doe.

Construímos unha vida nova e somos
estranxeiros mesmo… para nós mesmos.

Somos mapas debuxados a lapis.

Somos a suma de dous mundos.