Que ves? de Benito Andrade

Que ves? de Benito Andrade

Que ves?

Lembro unha tarde na sala de espera dunha consulta médica na que, como parte da súa espartana decoración, se atopaba unha pequena peixeira cun peixe laranxa, deses máis comúns, fáciles de coidar e resistentes ás condicións máis adversas. Como o tempo non pasaba, púxenme a pensar como sería o mundo para ese anódino becho. Un mundo deformado polo vidro esférico do recipiente tralo que circulan coma sombras os pacientes de diferentes idades sobre un fondo branco da parede e cunha fiestra e un fluorescente como fontes de iluminación.  Como o tempo seguía correndo e non se me chamaba, no meu delirio, pareime a reflexionar se non será que nós, que os humanos, como o peixe, tamén temos unha visión deformada da realidade, 

Ilustración nº 1

se non estaremos nunha peixeira e o que nos parece real non é máis que unha percepción distorsionada polas nosas limitacións sensoriais, a nosa pobre capacidade de interpretación, os nosos instintos e os nosos prexuízos culturais e educacionais. A ver, se nos paramos a velo, a nosa realidade non é moito máis real que a realidade do peixe e, xa que chegamos aquí, existirá unha realidade que sexa verdadeiramente real? buf!

Ilustración nº 2
Ollo 3

No que estaremos de acordo é en que, cando miramos, só vemos unha parte do que temos diante. “A vista engana” ou “canto máis se mira menos se ve” adoitan dicir os prestidixitadores para despistar a súa audiencia. Probablemente a vista nos ofreza a percepción dunha cara da realidade que nós interpretamos coas nosas torpes capacidades deformándoa para construír un universo falseado de primeiras impresións. Raras veces nos fixamos no que hai tras esa aparente realidade que non é tal, só unha percepción groseira, unha imaxe parcial construída con febles soportes. Se nos parásemos a buscar o que hai detrás do aparente, atopariamos outro mundo, outro universo, outra realidade; máis real?

Construímos os nosos mundos visuais, fabricamos imaxes case sempre cunha primeira vista e engadindo elementos alleos da nosa colleita. Hai quen ve a deus, ou á virxe; hai quen ve fantasmas, quen ve o que non hai e quen non é capaz de ver o que ten diante. Talvez se procurásemos ver máis alá…

Benito Andrade

Benito Andrade

Profesor de Bioloxía

Son Benito Andrade, nacín en Salcedo, moi cerca de Pontevedra, no 59.

Cando terminei o bacharelato tiña decidido estudar Filoloxía Hispánica pero no último momento matriculeime en Bioloxía, coa ilusión de poder estudar o medio mariño.

Pero non, non era ese o meu camiño, acabei dando clases de Bioloxía en varios centros de Galicia, o último o IES Valle Inclán de Pontevedra.

Pero non perdín de vista o mar, como afección, como desfrute e como compromiso, na Asociación Pola Defensa da Ría, defendendo dentro das miñas posibilidades a saúde dos ecosistemas da Ría de Pontevedra.

Tamén quixen acercarme aos mares do pasado, estudando uns bichiños ben fermosos dos mares do Xurásico de bacía portuguesa desta época, anos recollendo e estudando braquiópodos mesozoicos fixeron que lles teña un grande cariño a estes amiguiños de pedra, unha compañía que quero seguir buscando.

O tempo é unha fera destrutiva que pasa case sempre moi rápido, pasan os meses, os cursos, os anos e chegou o momento de deixar de traballar no instituto.

Somos maiores dende logo pero agora libres para poder dedicarnos ás cousas que consideramos importantes, como este blogue de maiores e para maiores feito entre amigos xubiletas.

Vide aos Pirineos

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Sistelo. O pequeno Tibet portugués por Manuel Lastra

Sistelo. O pequeno Tibet portugués por Manuel Lastra

Sistelo. Unha das sete marabillas de Portugal

A pequena vila de Sistelo pertence ao concello de Arcos de Valdevez, distrito de Viana do Castelo e rexión do Alto Miño, no norte de Portugal.

Atópase nunha das entradas ao parque nacional de A Peneda-Gerês, nun enclave de alta montaña de singular beleza. O nome de “Pequeno Tibet portugués” obedece á particuar maneira en que ao longo dos anos os seus moradores organizaron as terras de labor en socalcos e terrazas para intentar suavizar as empinadas pendentes logrando así unha paisaxe moi característica que lembra a do Tibet.

Maravilla Sistelo

No ano 2017 os portugueses escolleron as súas sete marabillas e Sistelo foi elixida unha delas, ao mesmo tempo, os socalcos foron declarados Monumento Nacional e desde entón esta vila converteuse nun destino turístico moi apreciado. Parece ser que os habitantes de Sistelo comezaron a modular as súas montañas xa no S. XVI e desde entón foron estendendo e perfeccionando esta técnica consistente na construción de muros e o enchido do oco resultante con terra para conseguir unha superficie horizontal onde sementar cereais e pastorear o gado. A auga é conducida por un sistema específico de rega que converte os socalcos nunha forma intelixente e ecosustentada de obter proveito agrícola e pecuario.

Pero non son só os socalcos o único motivo polo que visitar Sistelo. O sendeirismo, a arquitectura popular e a gastronomía tamén son elementos salientables.

Trilhos

Trilhos(Rutas de sendeirismo)

Trilhos 2

Trilhos(Rutas de sendeirismo)

Conta Sistelo con numerosos trilhos (rutas de sendeirismo). Algúns seguen o río Vez (Trilho das Pontes) con zonas de baño e parques de merendas, outros soben as montañas (Travessia das Serras ou Trilho das Brandas). As brandas son refuxios de pedra onde os gandeiros gardaban o gado que subía a pastar na montaña. Recomendable é visitar a pequena aldea de Padrão desde onde desfrutaremos dunhas impresionantes vistas dos omnipresentes socalcos.

Ponte sobre o río Vez

Ponte sobre o río Vez

Trilho das Brandas

Trilho das Brandas

As vacas destas zonas caracterízanse pola súa adaptación á alta montaña, non moi grandes e moi habelenciosas para andar sempre entre pendentes. É a vaca cachena dotada de dous impresionantes cornos en forma de lira. Móvense as cachenas entre a vexetación típica da alta montaña: matos (toxos), xestas, uces e carqueixas, piñeiros de diversas especies, carballos, castiñeiros, bidueiros, capudres, loureiros e sobreiras.

Vaca Cachena

Vaca Cachena

Un  sardão

Un sardão

Sorprende a cantidade espigueiros (hórreos) que imos atopar. O espigueiro é moi similar ao galego e a súa función é a mesma: gardar e protexer da humidade e dos ratos a colleita, sobre todo o millo, pero tamén patatas e outros cererais.

Espigueiros

Espigueiros

Mirando pola pechadura

Asexando pola pechadura

As casas son as típicas de campesiños e gadeiros, de pedra e tella, bastante humildes, por iso sorprende en Sistelo a existencia do Castelo do Vizconde, edificio indiano do S XIX con dúas torres a modo de fortaleza que hoxe alberga o centro de interpretación da paisaxe e a oficina de turismo. Tamén atoparemos fontes, cruceiros e lavadoiros xurdidos das hábiles mans de anónimos pedreiros (canteiros).

Castelo do Visconde

Castelo do Visconde

Para comer recomendamos o Cantinho do Abade  ou a Tasquinha Ti Mélia . A carne de cachena é, naturalmente, o prato estrela, pero toda a cociña do alto Minho é excelente: o cabrito, os arroces (famoso é o de sarrabulho), a feijoada, o cocido, os rojoes á minhota… e de peixes, a lamprea e o bacalhau en todas a súas formas e, por suposto, o viño verde e os doces conventuais como o bolo de mel ou os charutos de ovos.

Padrão

A pequena aldea de Padrão

río Vez

O río Vez

Manuel Lastra Galiano

Manuel Lastra Galiano

Profesor de Galego

Son Manuel Lastra Galiano. Nacín hai case sesenta e un anos en Salcedo, ao lado de Pontevedra.

Sempre me gustou a literatura polo que decidín estudar Filoloxía e facerme profesor. O curso pasado puxen fin á miña etapa de docente despois de exercer durante trinta e sete anos, trinta deles no IES Valle Inclán desta cidade.

Penso que a xubilación non debe implicar o cese da vida activa. Ao contrario, agora podo dedicarme á realización de moitas actividades lúdicas e culturais que tiña aprazadas pola falta de tempo.

A publicación deste blog responde a esta ansia de manterme activo. Xunto cos meus compañeiros, espero que as propostas que vos fagamos sexan do voso agrado.

Nós

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Vide aos Pirineos! por Benito Andrade

Vide aos Pirineos! por Benito Andrade

O pasado verán, na primeira quincena do mes de xullo para fuxir da masificación que se produce nas montañas en xeral e nos Pirineos en particular durante o núcleo do verán, un grupo de montañeiros “senior”, xubilados na súa maioría, emprendemos unha viaxe habitual para nós xa que a vimos repetindo dende hai anos. Algúns membros do grupo levan de feito máis de 15 anos asistindo a esta cita anual coa montaña e outros levamos menos, pero iso si, podo asegurar unha cousa, os que probamos unha vez, ficamos enganchados para sempre.

Cada ano que pasa cargamos cun ano máis ás nosas costas co que iso significa nas calidades físicas pero seguimos e seguiremos aínda moito tempo desfrutando da montaña. O montañismo é visto polos non iniciados como unha actividade que implica un grande esforzo físico e que supón un certo perigo, unha ameaza para a nosa saúde e mesmo para a nosa vida; unha idea reforzada pola chegada ocasional de noticias de accidentes e lesións. Nada máis lonxe da realidade; efectivamente a montaña esixe esforzo pero debemos adaptalo ás nosas condicións e dosificar a nosa enerxía con intelixencia, e a idade axúdanos a realizar este recoñecemento e distribución das nosas posibilidades, aquí temos vantaxe sobre os máis mozos; os maiores, á hora de realizar un esforzo prolongado temos máis competencias para administrar o noso combustible biolóxico e mental. O risco, na montaña como na vida cotiá, elíxeo cada un. Na nosa vida eliximos acercarnos ou non a certos riscos, como conducindo, ou a certos hábitos perigosos, os tóxicos por exemplo, que sabemos que poden reducir a nosa esperanza de vida; e na montaña tamén, nós mantémonos sempre do lado da prudencia, virtude que levamos practicando anos, e do sentido común, que nos afastan de perigos e malas experiencias. A prudencia e o sentido común vannos permitir administrar a nosa actividade montañeira dentro dun nivel de risco practicamente igual ao que nos afecta durante a nosa vida cotiá no entorno habitual.

Ben, pero haberá quen se faga unha pregunta, que necesidade teño eu de saír da calor e a comodidade do meu fogar de ir suar e pasar frío e sufrir costa arriba nesas montañas? Que me proporciona a min ese esforzo estéril? Para min, os beneficios da actividade montañeira, físicos e psicolóxicos, son grandes e evidentes.

 Hai libros sobre o tema pero só quero falar dalgunhas das cousas que facemos e ocorren na montaña e que resultan moi beneficiosas e pracenteiras, non para todos claro. En primeiro lugar penso que é moi beneficioso o cambio de escenario, de pronto vémonos rodeados de paisaxes grandiosas, onde os ceos contrastan coas cimas rochosas e estas cos bosques de abetos, máis abaixo cos de faias e buxos, cos lagos glaciares, cos neveiros que lembran as neves do inverno, cos infinitos ríos e regatos, todo un espectáculo reconfortante e saudábel, que nos anima a respirar fondo e a inspirar os nosos pensamentos nesa beleza.

arco de piedrahita

A planificación das rutas, o estudo da cartografía, a fixación de obxectivos, algúns dos cales parecen case imposibles ao principio, a convivencia en camaradería cos nosos compañeiros e compañeiras de viaxe, estimúlannos e permítennos desfrutar dese pracer da planificación minuciosa dos nosos obxectivos inmediatos.

E, por suposto, as ascensións, todo un exercicio físico de longa duración, de perseverancia, de esforzo medido, físico e mental, para acadar a cima, ou non, se a prudencia o desaconsella. Gozamos de paisaxes que nos transmiten unha sensación de total plenitude, saboreamos o aire fresco e limpo da montaña, os aromas da exuberante flora alpina; sentindo a satisfacción de conseguir o que parece difícil ou mesmo imposible. Logo vén o regreso, tamén duro pero menos, e ao final toda unha morea de sentimentos e vivencias, toda unha experiencia sensorial e convivencial asegúrovolo, a satisfacción é plena.

orquideas

A nosa viaxe deste ano discorreu entre o 1 e o 12 de xullo, os nosos obxectivos centrábanse na zona de Panticosa, no Pirineo oscense; os plans consistían en combinar xornadas de actividade máis relaxada con un par de ascensións máis duras unha vez que a aclimatación fora boa. Alugamos unha vivenda para as 8 persoas que nos desprazamos; organizamos a intendencia sobre a marcha, o noso intendente planificou as primeiras comidas e pasamos por un supermercado polo camiño, tras todo un día de coche entre Pontevedra e Escarilla (unha pequena vila entre Panticosa e Formigal) estabamos na nosa residencia pirenaica reunidos entorno a sinxelos pero estupendos manxares.

Pero o que importa é a montaña, para o día seguinte da chegada, o primeiro de actividade, tras recoñecer que a maioría carecíamos da máis elemental preparación física, decidimos facer unha ruta de iniciación “tendidiña” de sendeirismo. Partimos do paso fronteirizo do Portalet co obxectivo de acadar a cima do Pene Blanc, xa en Francia. Un paseo espectacular co Pic de du Midi d’Oseaux por un lado e o Anayet polo outro. Case 9 quilómetros de percorrido cun desnivel de  728 m e coa cota máxima de 2361 m. Unha xornada suave pero intensa pola nosa falla de forma física e que resolvemos sen problemas desfrutando de vistas marabillosas de vales e cimas míticas a ambos lados da fronteira que percorremos  durante unha parte da traxectoria.

Ao día seguinte unha excursión moi interesante deica o arco de Piedrafita, unha formación xeolóxica de grandes dimensións despois dun fermoso paseo no que bordeamos o ibón do mesmo nome.

E así van pasando os días, combinando paseos con ascensións un pouco máis duras, talvez dentro destas as que supuxeron un maior esforzo foron a do Anayet de 2545m e o vértice do Anayet , a do Balaitús, de 3145 e a do Tebarray de 2961.

Gozamos tamén da rica e variada vexetación pirenaica que se escala en altitude, comezando polos bosques de faias, buxos, abeleiras e acivros para ir pasando aos bosques máis alpinos de abetos e aos prados, ata chegar a pequenas manchas de plantas adaptadas á altitude. Aínda que estamos xa no mes de xullo, nos Pirineos aínda florece a primavera e son abundantes os perfumados rododendros de montaña en flor, as xencianas e as orquídeas e moitas outras especies propias destas destes paisaxes alpinas alpinos.

arco de piedrahita

Ao final volvemos cun feixe de experiencias, algunhas de esforzo físico, que  pero moitas de contacto coa natureza e coas paisaxes de montaña, e por suposto as gastronómicas, que tamén é importante gozar desfrutar da gastronomía local.

Regresamos coma sempre pensando xa na próxima oportunidade de volver desfrutar da montaña.

Benito Andrade González

Benito Andrade González

Profesor de Bioloxía

Son Benito Andrade, nacín en Salcedo, moi cerca de Pontevedra, no 59.

Cando terminei o bacharelato tiña decidido estudar Filoloxía Hispánica pero no último momento matriculeime en Bioloxía, coa ilusión de poder estudar o medio mariño.

Pero non, non era ese o meu camiño, acabei dando clases de Bioloxía en varios centros de Galicia, o último o IES Valle Inclán de Pontevedra.

Pero non perdín de vista o mar, como afección, como desfrute e como compromiso, na Asociación Pola Defensa da Ría, defendendo dentro das miñas posibilidades a saúde dos ecosistemas da Ría de Pontevedra.

Tamén quixen acercarme aos mares do pasado, estudando uns bichiños ben fermosos dos mares do Xurásico de bacía portuguesa desta época, anos recollendo e estudando braquiópodos mesozoicos fixeron que lles teña un grande cariño a estes amiguiños de pedra, unha compañía que quero seguir buscando.

O tempo é unha fera destrutiva que pasa case sempre moi rápido, pasan os meses, os cursos, os anos e chegou o momento de deixar de traballar no instituto.

Somos maiores dende logo pero agora libres para poder dedicarnos ás cousas que consideramos importantes, como este blogue de maiores e para maiores feito entre amigos xubiletas.

Primate coma tí

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Primate coma ti de Benito Andrade

Primate coma ti de Benito Andrade

Primate coma ti

Benito Andrade

Non é a máis forte das especies a que sobrevive, tampouco é a máis intelixente. É aquela que se adapta mellor ao cambio”

Charles Darwin

Hai uns meses, o meu querido e admirado José Luis López de Guereñu, ilustrábanos cun artigo en DE VELLA A BELLA que, baixo o título de “Primates”, reflexionaba e deixaba voar a imaxinación acerca de como sería o mundo se non se tivera producido a hominización nin a humanización, transmitindo a idea de que a aparición e expansión de sapiens tiña sido un feito transcendente na historia da vida. Eu, dende o aprecio absoluto polas palabras de Darwin cando escribiu que “é recomendable percibir claramente a nosa ignorancia” quixera facer unha pequena achega e, antes de entrar neste tema, acho que sería importante abandonar o antropocentrismo e a soberbia que nos levan a situarnos no máis alto da pirámide evolutiva e, xa que logo, a ter unha visión distorsionada de quen somos. E que fique claro, somos tan primates como calquera mona ou como os lémures ou os loris. Agora, a pregunta que eu me fago é se somos tan distintos e superiores como para que a nosa seguramente breve existencia deba ser considerada de forma realista como un evento especial, único, importante ou decisivo na historia da Terra.

Postos a imaxinar, imaxínome o que pensaría Lucy, a Australopithecus afarensis que descansa nunha caixa forte en Addis Abeba, se erguese os seus ósos e captase o contido de moitos dos escritos que sitúan o home actual na cima da escala evolutiva. Se entendese aos que aseguran que Homo sapiens é “a especie máis evolucionada” ou “a especie que dominou o mundo” ou cousas polo estilo, seguro que pensaría que, na realidade, trátase dunha especie de fachendosos soberbios que teñen capacidades especiais si, para prender lume, para matarse entre eles a miles, para escribir textos non sempre con boa intención, para pintar a mona, para facer o parvo, para facer ruídos chamados música moitas veces de dubidoso gusto, para perder o tempo e para unha chea de cousas que eles consideran útiles e importantes. Pero, se nos baixamos da burra da cima da evolución, poderemos ver que os circuítos neuronais que nos permiten “flipar” cunha orquestra de cámara tocando unha fermosa sinfonía, non están ausentes nos nosos parentes evolutivos próximos e incluso nos non tan próximos, outros vertebrados tamén poder desfrutar, seguramente coa mesma intensidade, de sons sen tanta corda, vento, ou percusión. O noso cerebro é grande, si, pero non contén ningún área milagrosa por máis que nolo pareza, teriamos que ver se en realidade son tan diferenciadores a área de Broca, os lóbulos prefrontais hiperdesenvoltos o supercórtex ou outras zonas desenvoltas no cerebro dos sapiens, se son suficientemente especiais como para separarnos do resto da “creación”. A cultura está presente en moitos grupos animais e seguramente produza neles unhas sensacións tan intensas como as que provoca en nós. Tampouco estarán ausentes, nin serán tan diferentes nin química nin estrutural ni funcionalmente os centros que determinan outros rasgos sapiens que exaltamos como nosos como a espiritualidade, o raciocinio ou o pensamento abstracto.

E no noso comportamento, os aspectos máis determinantes, posúen a súa orixe en pautas comportamentais innatas, é dicir determinadas xeneticamente e xa que logo filtradas pola selección natural; pautas como o gregarismo, a territorialidade por máis que marquemos o territorio con marcos en vez de con mexo, o altruísmo ou o establecemento de xerarquías que están presentes en moitos grupos zoolóxicos e grazas aos cales sobreviviron. E tamén son comúns os mecanismos de modulación destes comportamentos co que, en realidade, a nosa suposta liberdade de albedrío está moi limitada resultando máis aparente que real. Máis ben parece que a superioride sapiens non é máis que que unha sensación que nace dun carácter moi propio este si da especie, a arrogancia, que probablemente tamén contribúa á supervivencia doutras moitas outras especies; o ego ou a autoestima, tan necesarias para manter un ritmo de actividade individual compatible coa vida.

O home occidental tende a pensar que pode dobregar a natureza. Temos aprendido a subxugala, pero estamos cegos. Necesitamos una ciencia da sabedoría”

Frank Herbert

Temos que admitir, penso, que os diferentes animais poden ter diferentes tipos de procesos cognitivos que son o resultado da adaptación cognitiva aos seus diferentes nichos ecolóxicos e que non ten sentido situarnos nun determinado nivel de xerarquía.

Que tería ocorrido logo se sapiens non tivese adquirido as funcións cognitivas que o caracterizan e que algúns chaman “superiores”, pois simplemente que o que chamamos hominización, nalgún momento tería entrado en vía morta evolutiva con anterioridade, unha vía morta na que nos atopamos agora.

Pero non se trata de pesimismo, moitos pensan, e eu tamén, que sapiens podería chegar a construír unha sociedade sen o sufrimento que provoca a desigualdade, por máis que nazamos cun instinto de xerarquización, onde compartamos os recursos con honestidade aínda que sexamos territoriais e onde sexamos libres por máis que o noso comportamento estea embridado polo instinto de supervivencia. Esa sería unha demostración de racionalidade, pero, será posible?

Benito Andrade González

Benito Andrade González

Profesor de Bioloxía

Son Benito Andrade, nacín en Salcedo, moi cerca de Pontevedra, no 59.

Cando terminei o bacharelato tiña decidido estudar Filoloxía Hispánica pero no último momento matriculeime en Bioloxía, coa ilusión de poder estudar o medio mariño.

Pero non, non era ese o meu camiño, acabei dando clases de Bioloxía en varios centros de Galicia, o último o IES Valle Inclán de Pontevedra.

Pero non perdín de vista o mar, como afección, como desfrute e como compromiso, na Asociación Pola Defensa da Ría, defendendo dentro das miñas posibilidades a saúde dos ecosistemas da Ría de Pontevedra.

Tamén quixen acercarme aos mares do pasado, estudando uns bichiños ben fermosos dos mares do Xurásico de bacía portuguesa desta época, anos recollendo e estudando braquiópodos mesozoicos fixeron que lles teña un grande cariño a estes amiguiños de pedra, unha compañía que quero seguir buscando.

O tempo é unha fera destrutiva que pasa case sempre moi rápido, pasan os meses, os cursos, os anos e chegou o momento de deixar de traballar no instituto.

Somos maiores dende logo pero agora libres para poder dedicarnos ás cousas que consideramos importantes, como este blogue de maiores e para maiores feito entre amigos xubiletas.

Voltemos a Chernobil

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

La casa Palazuelo por Luisma Morante -devellabella-

La casa Palazuelo por Luisma Morante -devellabella-

Situada en la Calle Mayor 4 este es uno de los más soberbios secretos de esta ciudad, precisamente por estar en una situación concurrida como pocas, a escasísimos metros de la Puerta del Sol, sin que los azarosos peatones sean conscientes de su cercana existencia. Construida entre 1919 y 1921 bebiendo los aires de la Escuela de Chicago, su responsable es Antonio Palacios, 

Esta joya fue uno de los primeros edificios comerciales y de oficinas de los que dispuso Madrid, obviamente lo que más impacta al visitarlo es el enorme y elegante patio central, iluminado por la luz natural que procede de una vidriera del techo. En su contorno se van articulando blancas y relucientes galerías, un seductor juego de curvas cóncavas y convexas que precede a los diferentes locales y despachos.

Cuando Palacios recibió este encargo por parte del promotor Demetrio Palazuelo la premisa fue clara: la fachada no debería llamar tanto la atención como el interior, verdadero protagonista de la obra, y como podéis comprobar, así fue. Atravesar el umbral de esta puerta (algo totalmente permitido y sencillo de hacer en horario comercial) es una de las experiencias más cautivadoras y bellas de Madrid.

Entrada a la casa Palazuelo
vidriera alta
Escaleras
interior

Breve historia de la casa Palazuelo

El edificio se alza en el lugar donde en su día estuvo el palacio de los condes de Oñate. Un palacio de siglo XVI derribado en 1910.

Años más tarde, en 1919, el arquitecto Antonio Palacios recibe por parte de Demetrio Palazuelo el encargo de construir un edificio destinado a oficinas y locales de alquiler.

Para este fin, Antonio Palacios se inspira en los edificios comerciales que se construían en Estados Unidos por aquella época.

La Casa Palazuelo fue declarada Bien de Interés Cultural en la categoría de Monumento, en el año 1997.

En la actualidad, el edifico mantiene mismas funciones (comerciales y de oficinas) para las que fue construido.

El edificio fue restaurado en los años 90 por Pablo Díaz Baruque. Su construcción se enmarcaba dentro de un gran proyecto de Palacios que abarcaba toda la manzana, y que a su vez formaba parte de una importante reforma de la Puerta del Sol.

Vista general
balcones
ascensor

Cómo es la casa Palazuelo

Exterior

En el diseño exterior, parece ser que el objetivo era que no destacara entre los nuevos edificios de la Puerta del Sol.

Expectativas que se cumplieron. Y podemos comprobarlo, pues actualmente a simple vista tampoco destaca. Y los transeúntes pasamos por delante sin reparar en él.

Hasta el día que te percatas de ciertos detalles que resaltan y embellecen esta ecléctica fachada: las columnas pareadas en estilo corintio, los balcones de hierro y cristal o las cabezas aladas, posiblemente de Hermes.

Interior

No ocurre los mismo con su interior que deslumbra desde el momento que pisas el primer peldaño.

De la sobriedad y líneas rectas del exterior, pasamos al despliegue de fantasía, en un patio central ovalado donde predominan los juegos de líneas curvas, cóncavas y convexas.

Son muchos los elementos a admirar. Empezando por el atractivo diseño de la escalera de doble tiro, la rejería de los ascensores y la cerámica en la tabica de las escaleras.

Elementos muy característicos de las obras del arquitecto Antonio Palacios

La admiración continúa en el magnífico patio central donde se distribuyen las cuatro alturas. Una serpenteante barandilla negra y dorada recorre cada planta.

La cubierta es un gran lucernario que permite la entrada de luz natural al interior. Por lo visto tuvo una bonita vidriera, lamentablemente desaparecida y sustituida por la actual cristalera.

Un edificio deslumbrante donde la belleza late por todos los lados, pero no por eso carente de funcionalidad.

vidriera casa Palazuelo
pomo del pasamanos
vidriera

Visitar la casa Palazuelo

Es un edificio destinado a locales comerciales, despachos y oficinas, por lo que las puertas están abiertas.

Basta con pedir permiso al conserje para acceder a este tesoro oculto en pleno centro histórico de Madrid. Eso sí, guardando silencio y sin causar molestias.

Las plantas se distribuyen en torno a un patio central en forma de V, circundado por un corredor en torno al hueco central al que se abren los distintos locales y oficinas. Todo ello recibe iluminación cenital a través de una espléndida vidriera que aún se conserva.

La fachada intenta reflejar la función del edificio, aunque mantiene un cierto clasicismo utilizando columnas pareadas de orden gigante, que combina con el uso de nuevos materiales, como hierro y vidrio, en los miradores encastrados entre ellas.

Luisma Morante

Luisma Morante

Profesor de Educación Física

Inefo vocacional

Curioso profesional

Baloncestoterapia

La casa Palazuelo

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Jorge Arias, fisioterapeuta e osteópata por Charo Valcárcel

Jorge Arias, fisioterapeuta e osteópata por Charo Valcárcel

Entrevista con:

Jorge Arias Rial

Nesta ocasión entrevistamos a Jorge Arias, fisioterapeuta e osteópata de recoñecido prestixio en Pontevedra.

A fisioterapia é unha terapia física definida pola OMS en 1958 como “a ciencia do tratamento a través de medios físicos, exercicio terapéutico, masoterapia e electroterapia

Fálase de que o primeiro fisioterapeuta foi Hipócrates, médico da antiga Grecia que xa practicou terapias físicas, co cal as súas orixes remóntanse  ao século IV a. C., case nada! A importancia desta ciencia é indiscutible no tratamento de moitas doenzas antigas e modernas. Sobradamente xustificada, pois, a súa escolla para darlle o protagonismo que merece na nosa sección de BENESTAR.

Jorge diplomouse  como fisioterapeuta pola Universidade de Vigo no 2001. Ademais é osteópata C.O. pola Escola de Osteopatía de Madrid desde o 2014.

As súas especialidades son a fisioterapia do deporte, as terapias naturais, a síndrome da dor miofascial e punción seca e a fisioterapia vestibular.

Impartiu aulas na Escola de Fisioterapia dous anos, e parte dunha materia en Ciencias da Actividade Física e do Deporte. Tamén deu charlas sobre ergonomía na mobilización de pacientes para auxiliares a domicilio.

Ten consulta privada desde o 2014 en Pontevedra na rúa Manuel Quiroga,  onde os tratamentos máis frecuentes que leva a cabo son dores de lombo de orixe laboral, lesións deportivas, escoliose, vertixes de orixe vestibular, trauma e osteopatía infantil, migrañas…

Jorge Arias

Benvido, Jorge, ao noso blog e moitas grazas por aceptar esta entrevista.

Se che parece ben gustaríame empezar polo principio, ou polo menos o que para min sería o principio.

Sinalabamos máis arriba a definición de fisioterapia dada pola OMS en 1958. Estás de acordo con ela ou hoxe, 63 anos despois, queda escasa? Como definirías ti a fisioterapia?

A verdade é que 63 anos despois queda un pouco escasa pero no seu momento foi unha definición bastante completa e acertada. Naquel momento a fisioterapia víase como un tratamento, pero hoxe en día non só é iso, pois o papel que ten na prevención de lesións é importantísimo. Cabe destacar tamén os avances na investigación. Grazas a eles temos novas técnicas cunha base científica probada e sólida.

Para min a fisioterapia é a prevención e tratamento de doenzas  a través de medios físicos pero sen esquecer o noso papel como educadores da saúde.

Cando soubeches que te querías dedicar a isto? Xa querías ser fisioterapeuta desde noviño ou foi algo que chegou a ti máis tarde? Quizais antecedentes familiares?

Pois a verdade é que sempre me chamou a atención a anatomía do corpo humano dende pequeno. Lémbrome da serie Érase unha vez a vida. Comprender o funcionamento do corpo, as células, o sangue, a respiración… Pero non coñecía a fisioterapia de nada. Foi con 18 anos cando vendo as carreiras relacionadas coa saúde vin unha que me chamou a atención, mirei o plan de estudos e dixen, esta é a miña. E aquí estou.

Jorge pequeno
Jorge de neno
Jorge de mozo

Comprobamos que manexas varias especialidades: a fisioterapia do deporte, as terapias naturais, a fisioterapia vestibular… Hai algunha ou algunhas coas que te sintas máis cómodo traballando? Se a resposta é afirmativa  por que?

Pois a verdade gústanme todas as que trato pero se teño que elixir unha quedo coa patoloxía de orixe laboral, porque os tratamentos son moito máis complexos. Temos que ver onde está a orixe do problema, darlle solución e unhas pautas para evitar a recidiva. Son tratamentos onde o paciente ten que poñer moito da súa parte e así funcionamos coma un equipo.

Eu, particularmente, descoñezo en que consisten algunhas delas e gustaríame que nolo explicases, por exemplo que é o que trata a fisioterapia vestibular?

A fisioterapia vestibular trata as vertixes de orixe vestibular que nun 90% son posicionais. Son pacientes que se senten moi mareados e que cos cambios de posición do corpo ou da cabeza no espazo presentan vertixes moi intensas. Todo lle dá voltas e permanecen sentados ou tumbados. En consulta, tras descartar que poidan ser motivados por patoloxía grave susceptible de ir a urxencias, valoramos e tratamos a vertixe a través dunha serie de manobras moi sinxelas e o paciente nun 85% dos casos vaise moito mellor para a súa casa.

Algo que tamén chamou a miña atención foi o das charlas sobre ergonomía na mobilización de pacientes. Podes contarnos en que consiste?

Neste tipo de charlas ou cursos ensinamos ás persoas que coidan a pacientes con dificultades, a movelos e trasladalos de forma eficiente e cun gasto enerxético menor para evitar lesións. Dores de cabeza, lumbalxias, distorsións…son moitas as lesións que podes ter ó mover un paciente sen saber ou sen ter coidado.

Supoño, Jorge, que os teus estudos na Universidade de Cádiz sobre terapias naturais viñeron completar a túa formación como fisio e osteópata, corríxeme se me equivoco. Eses coñecementos aplícalos aos teus tratamentos de forma complementaria? Ou non teñen nada que ver?

A verdade é que me chamou a atención o seu plan de estudos e quería coñecer un pouquiño máis a fondo distintas terapias naturais como a acupuntura e a fitoterapia. Como digo eu, polo menos para non falar do que non sei. Pero hoxe en día non as utilizo, hai moi bos profesionais en Pontevedra sobre estes temas.

Respecto da osteopatía cres que aínda segue habendo certa reticencia por parte da sociedade cara a esta disciplina? Podes ilustrarnos un pouco sobre en que consiste e cales son os seus beneficios?

Creo que non. Cada vez son máis os pacientes que buscan este tipo de tratamentos aínda que máis que tratamentos son unha visión da patoloxía do paciente moito máis xeral.

A osteopatía consiste en ver e valorar o paciente dunha maneira máis global, como un todo. Os síntomas están nunha parte do corpo e a causa pode estar totalmente afastada. Pode doerme  unha man e estar a causa no lombo. O tratamento é moito máis complexo xa que inclúe a parte estrutural, a visceral e a cranial. Unha vez tratadas estas tres esferas, os beneficios son rápidos e temos efectos máis globais. Actuamos sobre o sistema musculoesquelético, o vascular, o sistema nervioso central e periférico…

Jorge traballando

Traballando no lombo dunha paciente

Jorge Arias Rial

Jorge na entrada da súa consulta 

Sei que durante un tempo traballaches na Seguridade Social e ao tempo mantiñas a túa consulta privada. Como foi esa experiencia?

Pois foron 14 anos e o resultado chamouse estrés ( risas). Moitas horas, moito coche e moitos pacientes. Pero moita, moita experiencia clínica que é a base da nosa profesión. Canto máis, mellor, pero todo ten unha idade e para render ao 100% hai que baixar horas.

Cóntanos un pouco sobre o teu paso pola Escola de Fisio como profe e pola facultade de Ciencias da Actividade Física e o Deporte, imaxino que foi algo ben distinto ao que fas agora. Gustouche a experiencia de ensinar a outros?

Con 21 anos e a carreira fresquiña foi unha experiencia inesquecíbel. Deilles clase a amigos que fixen na facultade e era moi estraño, pero cando nos xuntamos e o lembramos, rimos. Era fisioterapia en xeriatría, clases prácticas. E na outra facultade era unha parte dunha materia que se chamaba Valoración funcional. Sempre tiven un pouco de ensinanza no sangue, pois os meus pais foron mestres. E sempre que podo e teño tempo imparto algún cursiño, o último de fisioterapia vestibular.

Cres que a fisioterapia e a osteopatía gozan do suficiente recoñecemento no mundo da medicina?

Si. Grazas á investigación en fisioterapia e na osteopatía. En saúde é a base e a maneira de facerte valer.

O voso traballo complementa e mellora moitos tratamentos médicos, non é así? Supoño que con frecuencia chegan a vós pacientes derivados por profesionais da medicina, mais tamén se produce o contrario, non?

Sempre. Cada un debe saber dos seus límites, non somos magos. O fisio debe formar parte dun equipo multidisciplinar formado por moitos profesionais da saúde cun denominador común que é o paciente. E se non sabes, deriva. Afórraslle cartos e tempo ó paciente e séntese ben tratado.

Teño entendido que moitas doenzas que nos levan á consulta dun fisio teñen bastante que ver con malos hábitos, tales como malas posturas, alimentación pouco equilibrada, etc. É así?

A patoloxía dun paciente ven determinada por tres factores que son o físico, o químico e o síquico. No físico é onde traballamos nós coas nosas mans e os distintos medios de tratamento que podemos aplicar sobre o paciente, pero tamén é importante a educación para a saúde. Ensinamos ós pacientes onde está o problema e como solucionalo e refírome a sentarse ben no traballo, levar e levantar ben os pesos, adecuar o posto de traballo, levar ben a mochila ó colexio…

Podes darnos algúns consellos para tratar de evitar certas lesións moi comúns provocadas por eses malos hábitos aos que faciamos referencia?

Son moitos os consellos que damos a diario pero hai algúns que son importantes. Cando vas ó supermercado hai que repartir o peso entre os dous brazos e evitar grandes cargas. Se vas levantar un peso do chan, flexiona os xeonllos e baixa coa columna estirada. Mellor sentarse en superficies altas e duras que en brandas e baixas. Durmir de lado coa cabeza apoiada totalmente na almofada e alineada co resto da columna. Reducir horas de pantallas para evitar dores de cabeza ou de ollos. Se estás co móbil ou co pc a pantalla debe quedar na horizontal da mirada…

A fisioterapia tamén traballa no campo da prevención. Como se leva á práctica? en charlas, conferencias…?

O ideal é cara a cara co paciente. Sempre é mellor para explicar as cousas. Por iso as charlas grupais son o mellor sistema.

Algunhas das lesións que acaban sendo graves poden xestarse na adolescencia, ou mesmo antes? Por exemplo?  Hai solucións para iso?

Si, por eso a importancia do diagnóstico precoz por parte dos distintos profesionais da saúde.

Un exemplo é a escoliose.  Cando se diagnostica  unha escoliose grave por parte do pediatra, o paciente é derivado directamente ó médico rehabilitador que con axuda do fisioterapeuta e do ortopeda confeccionan un tratamento específico para cada caso. Se este paciente non é tratado pronto, a curto ou medio prazo comezaría con síntomas que poden persistir de maneira crónica.

Jorge 2

Cal dirías que é a túa porcentaxe de éxito cos distintos tratamentos que levas a cabo? Cales son as doenzas máis difíciles de tratar?

A verdade é que nunca o pensei, pero para min o éxito é que che veña un cliente porque foi recomendado por outro. Aí é cando penso que a cousa funciona.

En canto ás doenzas máis difíciles de tratar, quizais aquelas onde o paciente ten unha patoloxía central grave como o alzhéimer ou outro tipo de demencias ou alteracións da sensibilidade. Nestes casos non temos o total control da situación.

E xa para rematar gustaríame que nos deses a túa opinión sobre o labor realizado por compostores e menciñeiros que, aquí en Galicia, conta cunha gran tradición. Cres que é intrusismo ou respectas os seus métodos?

Este é un tema complicado na nosa profesión pero tamén para o resto de profesionais sanitarios. Sempre digo que o paciente ten a liberdade de elixir pero hoxe en día a xente conta coa información suficiente para saber onde ir e onde non.

Moitas grazas, Jorge, por dedicar parte do teu prezado tempo a contestar as nosas preguntas.

                                                                                                                            

                                                                                                                             Charo Valcárcel

Charo Valcárcel Mato

Charo Valcárcel Mato

Profesora de Galego

Eu son Charo Valcárcel. Nacín nunha pequena freguesía da Estrada (Sta. Cristina de Vinseiro) hai 60 anos, pero xa levo trinta e cinco vivindo en Pontevedra, case tantos como os que traballei no IES Valle Inclán (trinta e dous), toda unha vida…

Estudei Filoloxía Hispánica, aínda que me presentei e aprobei as oposicións para profesora de Lingua galega e sempre exercín como tal, do cal me sinto e sentirei sempre moi orgullosa.

No Valle Inclán coñecín a Ana, Manuel, Isidro, Benito e Sara que, considero, máis que compañeiros, amigos, bos amigos. Xuntos compartimos moitas experiencias.

Agora esta na que nos implicou Ana que, polo menos para min, é un salvavidas, un incentivo que chega para encher o oco que deixa o ensino nas nosas vidas.

Pero tamén formamos parte dun grupo de teatro de profesores (en activo e xubilados) que naceu no 2005 no seo do Valle Inclán, Argallada, e que está esperando tempos mellores para retomar a súa actividade.

Agardo que as miñas contribucións no blog devellabella sexan merecedoras do voso beneplácito ou, polo menos, non do voso desgusto.

Manel Monteagudo

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥