Certezas de Charo Valcárcel Mato  – devellabella –

Certezas de Charo Valcárcel Mato – devellabella –

Raquel tremía debaixo do albornoz de patiños amarelos que puxera despois de ducharse en auga ben quente. O cabelo mollado caíalle sobre a fronte e algunhas pingas humedecían o pano que levaba bordado o seu nome. Sentada diante da mesa da cociña coa mirada perdida e unha palidez extrema ofrecía un aspecto que impresionaría a calquera, mesmo a aqueles que non a tivesen visto antes. Tratábase dunha rapaza de apenas once anos aparentemente alegre e vital, dirían.

            Agora baleiraba dúas culleradas de cacao nunha cunca de leite quente que logo achegaba aos beizos con vagar, demorándose naquel acto rutineiro e cotián coma se quixese concederlle certo ar de excepcionalidade. Desaparecera por completo do seu xesto calquera rastro de candidez ou inocencia, fora substituído por unha mirada fría, case xélida, que producía arrepíos.

            Só bebeu uns grolos, logo pousou definitivamente a cunca no prato e colocouna no centro da mesa coidando os detalles cunha precisión matemática. Durante uns segundos ficou observándoa, sen mover un músculo, só as grosas pingas que esvaraban do seu cabelo mollado insuflaban algo de vida á estampa ao seguir enchoupando o pano de mesa que continuaba dobrado no mesmo lugar que ocupaba cando Raquel sentara.

As dez badaladas do reloxo que colgaba da parede da cociña  romperon o silencio que se apoderara da casa. A rapaza, como impulsada por un resorte invisible, ergueuse, empurrou a cadeira ata deixala pegada á mesa e saíu. Atravesou a sala coma unha autómata sen fixarse na caótica desorde que reinaba na estancia. Subiu as escaleiras que conducían ao sobrado e entrou nun cuarto. Pouco despois apareceu vestida cunha camiseta e uns vaqueiros.  Aínda tremía levemente e o cabelo seguía mollado deixando un circo de humidade ao seu redor. Avanzou polo corredor da planta superior con determinación e ficou parada diante da última porta da dereita. Antes de abrila permaneceu á espreita uns segundos, agora si parecía dubidar, logo arrimou a cabeza e pegou a orella. Aínda se mantivo nesa posición durante uns intres nos que os seus ollos reflectían con rápidos movementos a esquerda e dereita a evidencia daquel axexo misterioso. Finalmente introduciu unha chave na fechadura, xirou o pomo e atravesou o limiar deixando á vista un cuarto pequeno en penumbra. Alí, malia a escasa luz que atravesaba a persiana baixada case por completo, podíase  adiviñar a presenza dun berce no que un bebé de escasos meses semellaba durmir placidamente. Raquel anicouse e a frialdade que a posuíra deu paso a unha visible delicadeza coa que pousou a man sobre o minúsculo corpo que acariñou levemente, sen apenas rozalo, tratando de evitar seguramente calquera sobresalto que puidese alterar o seu sono. Por iso actuou cun coidadoso sixilo cando abriu as portas do armario e tirou do seu interior unha manta que estendeu enriba dunha mesa estreita e de pés elevados que formaba parte do escaso mobiliario do cuarto do bebé. Despois colleuno en brazos e deixouno sobre a manta asegurándose de que permanecía durmido. Arroupouno ben e con el no colo baixou as escaleiras. Ao chegar abaixo sentou no sofá da sala tras apartar co pé a lámpada e outros obxectos que se amontoaban enriba.

Raquel mirou, agora si, ao seu redor mentres apreixaba con forza o pequeno corpo que comezaba a remexer. A súa ollada percorría o espazo que reflectía un caos coma o que sucede ao fragor dunha batalla. Mobles tirados por aquí e por alá, anacos de obxectos rotos cubrindo o chan e algunhas pingas de sangue que poñían a nota máis tráxica a aquela visión desacougante.

            Ese exame ao que someteu o seu entorno actuou coma un correctivo que a devolveu á unha realidade que afastara de si cubríndoa cunha máscara de frialdade e insensibilidade que agora ameazaba con derrubarse deixándoa núa ante o horror desapiadado que se instalara na súa vida aquela mañá.

Non quería lembrar. A súa dor perdíase nas noites interminables poboadas de berros que chegaban a ela escasamente amortecidos polas finas paredes que dividían os cuartos. Unha dor enganada  polas mentiras que se convertían na súa salvación e que lle devolvían  unha nai garimosa de sorriso efémero que creaba para ela  unha realidade ficticia colmada de momentos felices que non existían, pero que acababa asumindo como propia, tal era a súa necesidade de crer, e que fabricaban un pai atento que a enchía de agasallos e promesas por cumprir.

            Raquel resistírase a aceptar a evidencia. Non podía admitila, non quería. O seu pai era un pai coma os outros, coma o da súa amiga Claudia, coma o de Sofía, coma o de Luís. Por que tiña que ser doutro xeito? Que pecado cometera ela para merecer ser castigada?  Pero a evidencia mostrábase cada vez con máis forza e xa non podía pechar os ollos para non vela, non podía finxir que non estaba alí.

            Pasou o tempo mentres nela medraban á vez o medo e a xenreira. A súa nai xa había moito que perdera os azos para construír realidades falsas, aínda así esforzábase en rescatar unha normalidade eivada pero serena e poder agasallar con ela a existencia dos seus fillos.

Porén as noites volvéronse máis escuras e nin sequera a luz da mañá era quen de disipar as sombras.           

            Os últimos meses foran os máis duros. A chegada da policía, a orde de afastamento, o traslado a casa dos avós mentres a súa nai convalecía no hospital… E o retorno.

             Aquela mañá espertou sobresaltada. Escoitara uns golpes e a voz inconfundible, atronadora do pai que lle puxo os pelos de punta. Primeiro pensou que se trataba dun pesadelo. Tiña que estar soñando. El xa non vivía alí e desde que marchara as noites e os días recuperaran o acougo perdido. Mais os berros e os golpes sucedéronse acompañados dos laios da nai, das súplicas desesperadas e inútiles.

            A pesar do medo correu cara ao cuarto do irmán, como facía sempre. Comprobou que non espertara, malia todo, e  buscou lixeira as orelleiras na gabeta da mesiña, despois púxollas con extremo coidado e sentou no chan co lombo apoiado na porta e as mans taponando os oídos.  O corazón latexaba con forza ameazando con saírselle do peito. Non quería estar alí, pechaba os ollos con forza ansiando que ao volver abrilos todo aquel pesadelo se tivese esvaecido no ar, mais os seus anhelos estalaron en mil anacos co estrondo dun disparo que fixo tremer as portas e as ventás.

El estaba anicado coas mans na cabeza, encolleito, mentres o corpo de súa nai xacía no chan.

Raquel, convidada forzosa daquela terrible escena, ficara de pé, inerte, incapaz de reaccionar ante aquela realidade insoportable que absorbera cada gota do seu sangue e conxelara o espazo e o tempo para amosarlle aquela visión arrepiante que xa nunca esquecería.

De súpeto algo dentro dela comezou a rebulir e accionouna, como se acciona un mecanismo que ficara obstruído e, como unha autómata, recolleu a pistola do chan, suxeitouna forte coas súas mans pequenas e apuntou.

Quizais foi un acto mecánico, mais non inconsciente, porque a dor, a carraxe e o medo empuñaban a arma, porque o último alento da nai deulle azos para apreixala con forza.

Antes de disparar aínda puido ver o rostro asombrado do pai, incrédulo. Só uns segundos.

Despois disparou.      

UN NOVO CASO DE VIOLENCIA DE XÉNERO

Foi a filla de once anos da parella quen alertou a policía

R. López

          Na mañá de onte o que semella un novo caso de violencia machista sacudía a pequena localidade de P. ao descubrir os corpos sen vida de A. G. S.,muller de 35 anos, e R.S.P., o seu ex marido, de 40 anos.

          As primeiras investigacións apuntan a que o home matou a súa ex muller e despois utilizou a mesma arma para acabar coa súa vida. Fontes policiais informan de que foi a filla maior da parella, unha nena de só once anos, a que alertou do acontecido pedindo axuda ao temer pola súa propia vida e a do seu irmán, un bebé de poucos meses, pouco antes do tráxico desenlace.

Charo Valcárcel Mato

Charo Valcárcel Mato

Profesora de galego

Eu son Charo Valcárcel. Nacín nunha pequena freguesía da Estrada (Sta. Cristina de Vinseiro) hai 60 anos, pero xa levo trinta e cinco vivindo en Pontevedra, case tantos como os que traballei no IES Valle Inclán (trinta e dous), toda unha vida…

Estudei Filoloxía Hispánica, aínda que me presentei e aprobei as oposicións para profesora de Lingua galega e sempre exercín como tal, do cal me sinto e sentirei sempre moi orgullosa.

No Valle Inclán coñecín a Ana, Manuel, Isidro, Benito e Sara que, considero, máis que compañeiros, amigos, bos amigos. Xuntos compartimos moitas experiencias.

Agora esta na que nos implicou Ana que, polo menos para min, é un salvavidas, un incentivo que chega para encher o oco que deixa o ensino nas nosas vidas.

Pero tamén formamos parte dun grupo de teatro de profesores (en activo e xubilados) que naceu no 2005 no seo do Valle Inclán, Argallada, e que está esperando tempos mellores para retomar a súa actividade.

Agardo que as miñas contribucións no blog devellabella sexan merecedoras do voso beneplácito ou, polo menos, non do voso desgusto.

Inocente

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Ouro sobre azul por António Silva

Ouro sobre azul por António Silva

Nesta primeira colaboración, António Silva, preséntanos un cadro cheo de color no que representa a vida das abellas e as cores que a acompañan. Benvido ao noso blog a este poeta e artista portugués.

Abellas

Título: Ouro sobre azul.

Esta pintura retrata a vida das abelhas em busca do néctar das flores. O ouro a que faço referência, é o seu mel dourado, e elas voam num lindo céu azul. A pintura é para nos fazer lembrar da importância da preservação do meio ambiente para que as abelhas melíferas continuem a fazer a polinização e dar-nos o seu mel que alegra nosso paladar e torna a vida mais doce.

António Silva

António Silva

Poeta e artista

Eu me chamo António Silva. Sou português e da província do Baixo Alentejo. Gosto muito de pintar e escrever poesia.

Meus poemas são pequenas pinturas coloridas. Cada tela que pinto é um poema colorido. E meus poemas são pinturas que retratam pedaços da minha vida. Recordações de infância que ficaram gravadas em meu coração. Eu gosto de colorir a vida com meus poemas e minhas pinturas. Assim a vida é mais fácil e mais bonita. Pinto e escrevo, como se ainda eu fosse uma criança.

Pois por dentro, eu não mudei, sou uma criança que tem um corpo de adulto.

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Camiño de Brañagallones por Amancio Castro

Camiño de Brañagallones por Amancio Castro

por Amancio Castro 

Brañagallones

Camiño de Brañagallones

Esta Braña queda no Parque Natural de Redes (Asturias).

Unha “Braña” en Asturias é un pasto de altura e recibe o nome de Gallones porque así se denominan en Asturias aos machos da Pita do monte (Urogaio). Nas proximidades desta braña existían varios cantadeiros destes machos nos bosques de faias que a rodean.

A foto está feita o 28 de novembro de 2008 e as follas das faias queren empezar a despedirse antes de que empece o inverno ofrecendo ese espectáculo de color.

Datos técnicos da foto:

Cámara: Canon dixital PowerShot A630

f:2,8   ; v 1/60 ; ISO: 161

Amancio Castro García

Amancio Castro García

Fotógrafo

Nacín na zona vella de Pontevedra, nunha familia onde se potenciaban os valores referentes ao respecto polo mundo natural e ás artes por diante dos temas materiais.
Tremendamente curioso dende neno pola natureza estudei para mestre especializándome en ciencias naturais.
Dende 1980 fun percorrendo toda Galicia e zonas limítrofes coa Sociedade Galega de Xeografía fotografando a natureza para ter material de apoio para o estudo dos ecosistemas e formacións xeo-morfolóxicas, materiais que utilizaba para as miñas clases e que figuran en libros de texto e guías didácticas que fun publicando con varios autores.
A partir de 1990 funme especializando na fotografía científica, macro de plantas e fungos de menos de 2mm que saen publicadas nos artigos científicos do micólogo Jaime Blanco Dios co que sigo a colaborar na actualidade.

O Tromentelo

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Venus de Vicente Méndez  -devellabella-

Venus de Vicente Méndez -devellabella-

por Vicente Méndez

 Entristecido en las noches más amargas

La angustia de las víctimas se alarga

Hasta que llega el turno

Y respirar el hálito desde la cuna

Ejerciendo esplendor y fortuna

 

      La majestad de las estrellas

Teme tu audacia

Al pequeño proteges

De la furia de los grandes

Cuando impetuosos se desmandan

 

     Tu llama intensa

Siempre encendida

Refleja tu fuerza inmensa

Centro de la vida que mueve el mundo

La emoción se oscurece y llora

 

    Encantadora en el Arte

Diáfana en el Amor

Dulce y arrulladora es tu aroma

Tu hermosura embelesa, Venus

La esencia de tus besos me inunda.

Vicente Méndez González

Vicente Méndez González

Poeta

Vicente Méndez González:  vive en Vigo, Pontevedra

Figura en la Guía Cultural de Artistas de Galicia. (Xunta de Galicia 2004)

Exposiciones: Colectiva Xuventude, Xunta de Galicia Universidade Popular de Vigo

OBRA:- Talla en Madera, Escultura, Pintura y Poesía.

POESÍA:-Libro publicado.  Necesito un Nombre.

Colactánea Literatura e Artes—Raía Luso Española

COLABORACIONES:-Colectivas en varias editoriales,  en libros de Poesía.—Amarga Hiel, Mar de Nubes, Melodía de colores, Días de Sol, Vientos del Pasado, Tragedias Poéticas II, y Erotismo Poético III. Poetas Nocturnos III.

NOVELAS:– La Coleccionista de Clavos.

Publicadas. Qué Vida más extraña= Una Mala Historia.

Los Gritos de los que se Creían Vivos y llevan años Muertos.

MICRO RELATOS.  Pluma, Tinta y Papel.

NOVELA   El  Regreso a Valdecasas.       

Me has hecho frágil

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Versos na lúa por Antonio Lois

Versos na lúa por Antonio Lois

por Antonio Lois Pérez

Versos na lúa”

 

Na túa lúa escribín versos

en noite de lúa chea.

Son versos de sentimentos

que non precisan de letra,

para así eu poder lelos

atopándome onde sexa.

Nunca, así,  esquecerei

meu lugar e miña aldea,

e parte da miña vida

que pasei na miña terra.

Diso, e non doutra cousa,

é dó que fala o poema.

Son versos de sentimentos

que non precisan de letra.

Versos que escribín pra mín,

pra mín e pra miña terra.

Só preciso ollar a lúa,

non preciso ler a letra.

Son versos dó corazón

que sempre escribo sen letra

e, cada vez que ós leo,

síntome un pouco poeta!

                     Antonio Lois

Antonio Lois pérez

Antonio Lois pérez

Economista

Nacín un día 4 do  mes de xaneiro, ano 1948, no lugar do Castro de Mourelos, parroquia de Mourelos (Saviñao – Lugo). Son economista e técnico en tintes, estampación e acabados téxtiles. Actualmente vivo en Barcelona.

Gústame escribir poesía en galego do pobo, o galego dos meus pais, que é o galego que amo; non en galego ilustrado! Participei en tres libros de poesía (Poetas do Reencontro, Caminhos da Poesía e Raia Luso Española), así coma na revista Xistral do Concello de Lugo.  Non hai moito máis que contar de unha  vida moi vulgar!

Son do Castro de Mourelos;
onde mellor se ve o Miño,
onde mellor se ve o ceo;
onde, ulindo ó seu vento,
eu xa sei se vai chover.
¡Que pena que non estén
aqueles que eu amei;
que pena que xa non vexa
o Castro que eu deixei!
A pesar de todo eso;
ou pode sexa por eso,
do Castro sempre serei

Historia de vida

Estampa dunha lembranza

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Navidad por Isabel García Uría  -devellabella-

Navidad por Isabel García Uría -devellabella-

por Isabel García Uría 

Pasan los años, estamos en invierno

llegan días de sueños y de magia

forjando lunas de ilusión

en las ventanas iluminadas.

En tu memoria se despiertan

sentimientos adormecidos:

el amor de fuego que derretía el hielo

el sabor azucarado de los besos

los cimientos que conforman tu sangre

las luces amarillas de la ciudad

las personas que siguen encendidas

y se unen a ti con los recuerdos.

La gente corre de un lugar a otro.

El viento trae música navideña.

Y tú estás como Alfonsina Storni

en una casa oscura y solitaria.

 

                        Isabel García Uría

Isabel García Uría

Isabel García Uría

Profesora de Música

Mª Isabel García Uría naceu en Bilbao e pasou a súa infancia en Asturias. Cando era adolescente a familia trasladouse a Vigo e alí estudou o bacharelato e a carreira de música no Conservatorio Elemental e posteriormente no Real Conservatorio Superior de Música de Madrid. É licenciada en Filoloxía Románica pola Universidade de Santiago de Compostela onde tamén realizou os cursos de doutoramento. Traballou como profesora en varios institutos de Galicia ata que obtivo destino definitivo en Pontevedra, cidade na que actualmente reside. Tamén impartiu clases na UNED. A súa gran afección desde nena foi escribir e recitar poesía. Ten publicados dous libros: Pingas de Luz e A Realidade Extraviada, ademais de varios poemas en antoloxías e revistas. Foi unha das organizadoras do XIII Encontro de Poetas na Rede que se realizou no Palacio da Deputación de Pontevedra no ano 2015. Colabora habitualmente co Brumario Poético que organiza cada ano a Fundación Cuña- Casasbellas. Edicións Casiopea seleccionoulle un microrrelato, titulado Unha Emoción Inexplicable, para publicalo no VII Premio Internacional de Mujeres Viajeras. Un dos seus haikus está no Muro dos Poetas de Vigo. Varios poemas seus foron traducidos ao árabe e publicados na Letra Nazarí, cadernos que edita a Embaixada Española en Marrocos. Na actualidade ten inédito un libro de poemas que espera que pronto poida ver a luz.

Vulcano

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥