Seleccionar página
Dous xastres por Charo Valcárcel

Dous xastres por Charo Valcárcel

O señor Braulio e o señor Francisco eran xastres. Os dous gobernaban cadansúa xastrería no mellor lugar da parroquia. E se xa era pouco corrente que nunha aldea houbese dúas xastrerías, aínda o era menos que estivesen a unha en fronte da outra.

Fora algo fortuíto, froito da casualidade. Os dous aprenderan o oficio na vila, no taller de D. Raimundo, famoso na contorna porque seica aprendera as artes da costura en París. 

A súa rivalidade medrara parella aos seus anos e cando remataron coa aprendizaxe os dous montaron unha xastrería na aldea natal. Braulio arranxou un cuarto na casa que herdara dos pais e Francisco alugoulle outro a unha viúva con catro fillos que casualmente era veciña de Braulio.

O señor Braulio era miúdo e pálido, de aspecto tan fráxil que semellaba que un sopro de vento o elevaría do chan e sairía voando polo aire. As súas mans delicadas, de dedos longos e finos, falaban de longas horas de agulla e dedal. Sempre vestía cunha elegancia antiga, decimonónica; reloxo de peto, pantalóns con tirantes e zapatos lustrosos. No seu taller os aprendices apenas se facían notar, cosían en silencio seguindo as indicacións do mestre.

O señor Francisco era pequeno e falangueiro, inquedo e alegre, amigo de charabiscas. O seu rostro reflectía decote a vitalidade que lle abrollaba por cada poro de pel e, aínda que non posuía unha gran elegancia, era moi bo no seu oficio. O seu taller convertíase nun recuncho de vida, poboado de risos e falas, de chanzas e contos que acompañaban as longas xornadas de costura.

Os dous mestres de agulla e dedal  pasaron a vida sen apenas falarse. Os primeiros anos estiveron marcados por unha dura competencia. Pero co tempo o afán competitivo foi dando paso a unha rivalidade sa, na que cada xastre creara un espazo de seu, ben distinto, reflexo da súa personalidade.

Un case inaudible saúdo cando coincidían pechando ou abrindo o taller supuxo durante anos o seu único contacto verbal. Malia todo a xenreira non aniñaba nos seus corazóns. Non se odiaban, simplemente ignorábanse.

Cóntase que cando a enfermidade obrigou a  Braulio a pechar as portas do seu local, Francisco non volveu ser o mesmo, a ledicia que sempre acompañara as longas xornadas de traballo foi esmorecendo ata desaparecer e, co peso dos anos sobre as súas costas, non tardou en abandonar o que fora o seu labor durante décadas, deixando tamén a aldea orfa do seu taller.

Os dous xastres sostiveran o seu oficio non só na mestría coa agulla senón tamén nos azos dunha sa rivalidade.

Agora, moitos anos despois, as vellas xastrerías, coma dúas testemuñas silandeiras doutro tempo, permanecen pechadas na aldea esquecida, unha fronte da outra, para sempre.

Charo Valcárcel (relato finalista Microcatro relato 2017)

Charo Valcárcel Mato

Charo Valcárcel Mato

Profesora de Galego

Nacín nunha pequena freguesía da Estrada (Sta. Cristina de Vinseiro) hai 60 anos, pero xa levo trinta e cinco vivindo en Pontevedra, case tantos como os que traballei no IES Valle Inclán (trinta e dous), toda unha vida…

Estudei Filoloxía Hispánica, aínda que me presentei e aprobei as oposicións para profesora de Lingua galega e sempre exercín como tal, do cal me sinto e sentirei sempre moi orgullosa.

No Valle Inclán coñecín a Ana, Manuel, Isidro, Benito e Sara que, considero, máis que compañeiros, amigos, bos amigos. Xuntos compartimos moitas experiencias.

Agora esta na que nos implicou Ana que, polo menos para min, é un salvavidas, un incentivo que chega para encher o oco que deixa o ensino nas nosas vidas.

Pero tamén formamos parte dun grupo de teatro de profesores (en activo e xubilados) que naceu no 2005 no seo do Valle Inclán, Argallada, e que está esperando tempos mellores para retomar a súa actividade.

máis artigos

Do 17 ao 23 de maio 2021

Do 10 ao 16 de maio 2021

Do 3 ao 9 de maio 2021

Do 26 de abril ao 2 de maio

Do 19 ao 25 de abril 2021

Do 12 ao 18 de abril 2021

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

«O murmurio do regato» de Antonio Lois

«O murmurio do regato» de Antonio Lois

por Antonio Lois Pérez

«O murmurio do regato»

¿Onde se foron as risas

que se escoitaban no prado,

cando as mozas da parroquia

levaban alí o ganado?

¿Onde se foron as risas

que, coas augas do regato,

se xuntas as escoitabas,

xa non semellaban risas;

era unha sinfonía

o que soaba no prado?.

Marcharon aquelas risas

cando non houbo ganado,

converténdose en monte

o que antes era prado.

Hoxe xa non quedan mozas

que leven ganado ó prado,

pero aquelas súas risas

aínda seguen resoando;

tan só terás que escoitar

o murmurio do regato.

Marcharon aquelas mozas,

pero as súas risas quedaron,

quedaron aprisionadas

no murmurio do regato.

                     Antonio Lois

Antonio Lois pérez

Antonio Lois pérez

Economista

Nacín un día 4 do  mes de xaneiro, ano 1948, no lugar do Castro de Mourelos, parroquia de Mourelos (Saviñao – Lugo). Son economista e técnico en tintes, estampación e acabados téxtiles. Actualmente vivo en Barcelona.

Gústame escribir poesía en galego do pobo, o galego dos meus pais, que é o galego que amo; non en galego ilustrado! Participei en tres libros de poesía (Poetas do Reencontro, Caminhos da Poesía e Raia Luso Española), así coma na revista Xistral do Concello de Lugo.  Non hai moito máis que contar de unha  vida moi vulgar!

Son do Castro de Mourelos;
onde mellor se ve o Miño,
onde mellor se ve o ceo;
onde, ulindo ó seu vento,
eu xa sei se vai chover.
¡Que pena que non estén
aqueles que eu amei;
que pena que xa non vexa
o Castro que eu deixei!
A pesar de todo eso;
ou pode sexa por eso,
do Castro sempre serei

máis artigos

Do 17 ao 23 de maio 2021

Do 10 ao 16 de maio 2021

Do 3 ao 9 de maio 2021

Do 26 de abril ao 2 de maio

Do 19 ao 25 de abril 2021

Do 12 ao 18 de abril 2021

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Flor de Outono por Charo Valcárcel

Flor de Outono por Charo Valcárcel

por Charo Valcárcel

Flor de outono exultante,

atraente,

          sedutora,

 de agochadas primaveras

              que abrollan por cada poro,

xordas,

cegas

ante o tempo,

emisario de advertencias,

que  envía o vento  do norte

e azouta

os seus pés descalzos,

     deixando     xélidas chagas,

lembranzas de desvaríos,

 de delirios,

             de loucuras,

efémeras como a brisa

que a agarima

         traizoeira

para esquecela despois

na máis senlleira soidade,

arrincando

            implacábel,

coas feridas     aínda abertas,

os gromos de primavera.

E sen pudor exhibila

núa,

espida,

ensumida

baixo os pétalos caídos,

luída

pola chuvia dos trebóns

crueis ante a súa indixencia

sen dó

das follas roubadas.

               Charo Valcárcel (abril 2021)

Charo Valcárcel Mato

Charo Valcárcel Mato

Profesora de Galego

Eu son Charo Valcárcel. Nacín nunha pequena freguesía da Estrada (Sta. Cristina de Vinseiro) hai 60 anos, pero xa levo trinta e cinco vivindo en Pontevedra, case tantos como os que traballei no IES Valle Inclán (trinta e dous), toda unha vida…

Estudei Filoloxía Hispánica, aínda que me presentei e aprobei as oposicións para profesora de Lingua galega e sempre exercín como tal, do cal me sinto e sentirei sempre moi orgullosa.

No Valle Inclán coñecín a Ana, Manuel, Isidro, Benito e Sara que, considero, máis que compañeiros, amigos, bos amigos. Xuntos compartimos moitas experiencias.

Agora esta na que nos implicou Ana que, polo menos para min, é un salvavidas, un incentivo que chega para encher o oco que deixa o ensino nas nosas vidas.

Pero tamén formamos parte dun grupo de teatro de profesores (en activo e xubilados) que naceu no 2005 no seo do Valle Inclán, Argallada, e que está esperando tempos mellores para retomar a súa actividade.

Agardo que as miñas contribucións no blog devellabella sexan merecedoras do voso beneplácito ou, polo menos, non do voso desgusto.

máis artigos

Do 17 ao 23 de maio 2021

Do 10 ao 16 de maio 2021

Do 3 ao 9 de maio 2021

Do 26 de abril ao 2 de maio

Do 19 ao 25 de abril 2021

Do 12 ao 18 de abril 2021

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

MICROCÁPSULA por Charo Valcárcel

MICROCÁPSULA por Charo Valcárcel

por Charo Valcárcel

Entro nerviosa e impaciente no cuarto de baño. Saco do bolso o minúsculo envoltorio que apenas son quen de soster entre as miñas mans trementes. Cústame crer que algo tan pequeno agoche tanto poder.

            Fun ben advertida sobre a  súa fraxilidade. Debía ter especial coidado, calquera golpe podería alterar o composto e inutilizalo por completo. Non me atrevo  nin  a considerar sequera a posibilidade de que algo así aconteza. A soa idea de ter que renunciar ao que anhelo atérrame.

            Observo con degaro o paquete  e, antes de abrilo, repaso mentalmente as instrucións recibidas.

             A microcápsula debe ser introducida baixo a unlla do dedo polgar. Despois, para facilitar a rápida absorción dos compostos, debe deitarse. En poucos segundos ficará durmida e cando esperte o proceso terase completado na súa totalidade.

            O momento que estou vivindo é tan importante que me demoro adrede nos prolegómenos para gozalo con maior intensidade. Por iso agora mírome no espello e observo  por última vez a imaxe que me devolve, a imaxe dun rostro perfecto, un artificio esculpido coa mestría dun artista, pero no que xa nada queda de min. Os meus ollos buscan un rasgo familiar que non atopan e, frustrados, van na procura da cápsula que sosteño entre os dedos.

            Sobre a cama xace o corpo dunha muller descoñecida. O seu rostro, sulcado de profundas engurras, case sorrinte no seu hieratismo, recorda vagamente alguén. Mentres, na radio, a voz flegmática dun locutor calquera comeza o relato das noticias:

            “A chamada INVERSIÓN DO PROCESO é un avance científico deostado, rexeitado pola maioría. Hoxe por hoxe atópase en fase experimental tratando de anular os graves efectos secundarios que, ao parecer, pode producir”.

                                                                       Charo Valcárcel (2017)

máis artigos

Do 17 ao 23 de maio 2021

Do 10 ao 16 de maio 2021

Do 3 ao 9 de maio 2021

Do 26 de abril ao 2 de maio

Do 19 ao 25 de abril 2021

Do 12 ao 18 de abril 2021

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

«Tarde de sábado» por Enrique Piñeiro

«Tarde de sábado» por Enrique Piñeiro

por Enrique Piñeiro

Va terminando abril
el corazón rebosa de latidos
que han quedado atrapados
en este sueño febril de primavera
y las palabras flotan como vilanos
por las estancias tranquilas de la casa
te preguntas cuánto resta de ti
en ti
cuánto de la mirada límpida del niño
cuánto de la zozobra del adolescente
de las dudas del joven taciturno
del ardor del primer hombre
cuánto de la serena madurez de unos pocos momentos
fraguada a lo largo de los años
qué queda del alma que en la noche
rebuscaba paraísos perdidos
creyendo ingenuamente
que el paraíso existe
y mientras los claveles renacen
en balcones lejanos donde abuelos y niños
cantan a coro la alegría de aquel jueves de abril
tú sigues atornillando el tiempo
saboreando la luz recién nacida de las siete
la fresca brisa matutina
la cálida caricia del sol de mediodía
el esplendor sereno de la tarde
el tul terso y misterioso de la noche
y esperando
coser viejos abrazos con tu piel renacida

Enrique Piñeiro

Enrique Piñeiro

Profesor de francés

Nacido en Boiro o 10 de xaneiro de 1956.

Estudou o bacharelato en Santiago e  despois Filoloxía Románica na Universidade desta cidade.

Foi lector de español na Escola Secundaria Estatal de Corbeil-Essonnes.

Profesor de Francés en diferentes institutos de Galicia: Ferrol, A Coruña, Pontevedra, Chapela, Marín.

Diploma «Las nuevas tecnologías aplicadas a la enseñanza de los idiomas», en la Sorbonne Nouvelle-Paris III, durante o curso 1993-94.

Xubilado en 2016. Estivo os últimos anos no IES Valle Inclán.

más articulos

Do 17 ao 23 de maio 2021

Do 10 ao 16 de maio 2021

Do 3 ao 9 de maio 2021

Do 26 de abril ao 2 de maio

Do 19 ao 25 de abril 2021

Do 12 ao 18 de abril 2021

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

FILII por Charo Valcárcel

FILII por Charo Valcárcel

por Charo Valcárcel

Cando aínda buscaban os teus ollos
e atopaban alí o seu acougo,
o seu mundo eras ti.

Cando aínda sentían os teus brazos
coma rexos refuxios imbatibles
e buscaban moreas de aloumiños
nas fábricas de bicos dos teus beizos.

Cando aínda a calma eran arrolos
que facían esvaer todos os medos
O seu mundo eras ti.

Mais caeron as follas dos outonos
E tras elas naceron primaveras
e o seu mundo amodiño xa medraba
afastándoos de ti.

É a vida que bole sen vagar,
e no seu constante decorrer
arrastra as horas emprestadas.

Mais deixa pegadas no camiño
que nutren o mundo que che queda
no que lonxe ou preto
eles sempre serán
o mellor agasallo recibido.

Charo Valcárcel (abril 2021)

máis artigos

Do 17 ao 23 de maio 2021

Do 10 ao 16 de maio 2021

Do 3 ao 9 de maio 2021

Do 26 de abril ao 2 de maio

Do 19 ao 25 de abril 2021

Do 12 ao 18 de abril 2021

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Español