La soledad de Vicente Méndez  -devellabella-

La soledad de Vicente Méndez -devellabella-

       Hoy voy a hablar de la soledad como retiro marchito que es algo así como un aislamiento angustioso en medio de la gente moderna, esa multitud ansiosa de placer banal y de pasatiempo obsceno, sí sirviera para algo.

      Hoy esas inmensas muchedumbres que como rebaños de borregos marchan al rebufo del cencerro del líder iluminado que solo busca conseguir  como sea su ansia de poder. Estas hordas de seres vociferantes van triscando las migajas que les va prometiendo el iluminado, sin la más mínima posibilidad de que se las conceda; individualmente son incapaces de ver a un palmo más allá de su nariz para comprender y ver que son manipulados, usados como carnaza para alcanzar la meta del voraz líder, solo él en su interior sabe que una vez conseguida la silla que anhela, los abandonará en las mazmorras del olvido.

       Y esto es lo triste, que siempre ha sido así, ni ayer ni hoy la manada se da  cuenta que las promesas esa cosa que iluminado les  promete puño en alto y agritos, sí me apoyas te haré…, serás lo que tú quieras…, es siempre la misma rutina que el cencerro repite una y otra vez a todo aquel que se acerca a él, toda promesa en compensación por su apoyo solo lleva al triste resultado de que los hombres que le rodean se rocen sin tocarse, convivan sin el magma del  bien común que hace crear y crecer la unión y que haría peligrar el poder del líder.

       Conseguir esta soledad del individuo en medio de la multitud ajeno a él mismo y a los demás por supuesto, es hoy lo que se considera un líder mesiánico.

      La soledad se puede vivir por dentro y por fuera, más solo desde dentro se logra saber lo terrorífica o purificadora que puede ser para aquel que sabe vivir con ella. Y aún que el espirito tiene y siente angustia de sí mismo, parece que tampoco puede librarse  uno del mismo sin un enorme esfuerzo, aunque me he encontrado durante esta larga  travesía que se me ha impuesto para ir o venir; mejor dicho deambular durante los años que se me han concedido en este desfiladero de soledad  para buscar con que llenar el Alma; juzgué que unos cuantos  lo habían logrado o eso parecía, quizás porque  la  soledad, la angustia y todo eso les importaba una mierda, los días de soledad y de angustia: ya no de la semana siguiente y ni si quiera  la del momento presente no les merecía la menor  indagación, ‹‹para que decían y dicen››, pasará lo que tenga que pasar, por estar rompiéndome la cabeza no voy arreglar nada, así que me voy a tomar un par de vinos al bar y listo…

Vicente Méndez

Vicente Méndez

Poeta

Vicente Méndez González:  vive en Vigo, Pontevedra

Figura en la Guía Cultural de Artistas de Galicia. (Xunta de Galicia 2004)

Exposiciones: Colectiva Xuventude, Xunta de Galicia Universidade Popular de Vigo

OBRA:- Talla en Madera, Escultura, Pintura y Poesía.

POESÍA:-Libro publicado.  Necesito un Nombre.

Colactánea Literatura e Artes—Raía Luso Española

COLABORACIONES:-Colectivas en varias editoriales,  en libros de Poesía.—Amarga Hiel, Mar de Nubes, Melodía de colores, Días de Sol, Vientos del Pasado, Tragedias Poéticas II, y Erotismo Poético III. Poetas Nocturnos III.

NOVELAS:– La Coleccionista de Clavos.

Publicadas. Qué Vida más extraña= Una Mala Historia.

Los Gritos de los que se Creían Vivos y llevan años Muertos.

MICRO RELATOS.  Pluma, Tinta y Papel.

NOVELA   El  Regreso a Valdecasas.    

Me has hecho frágil 

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Florencio Delgado Gurriarán por Manuel Lastra

Florencio Delgado Gurriarán por Manuel Lastra

A Real Academia Galega acordou dedicarlle este ano 2022 o Día das Letras Galegas ao poeta Florencio delgado Gurriarán, recoñecendo tanto a súa valía como escritor como a súa defensa dos valores democráticos e galeguistas nunha época escura da nosa historia que o levaron á persecución e ao desterro.

Delgado Gurriarán naceu en Córgomo (Vilamartín de Valdeorras) en 1903. A causa da profesión do  pai, a familia desprazouse a Palencia cando Florencio contaba seis anos de idade. Estudou en Palencia e Valladolid onde se licenciou en Dereito pero nunca rompeu os lazos coa aldea natal á que volvía todos os veráns.

En 1928 regresou a Córgomo para exercer a avogacía no Barco de Valdeorras e comeza a colaborar no Heraldo ourensano e A Nosa Terra con poemas e artigos. En 1933 ingresa no Partido Galeguista.

Florencio

Pola súa actividade cultural e política tivo que fuxir da represión franquista en xullo do 36. Pasou primeiro a Portugal e de alí a Francia. Despois dun curto periodo en Cataluña, xa acabada a guerra, cruzou de novo a fronteira francesa para embarcar, camiño do exilio, rumbo a México.

En México exerceu diversos oficios e viviu en distintas cidades ata que se estableceu en Veracruz. Continuou a súa actividade política e cultural e xunto con outros exiliados fundou a revista Vieiros e participou na creación do Ateneo de Galicia e o Padroado da Cultura Galega de México.

Regresou varias veces a Galicia pero xa nunca para ficar. Morreu en California en 1987.

A obra poética de Florencio Delgado Gurriarán consta de catro libros: Bebedeira (1934), Galicia infinda (1963), Cantarenas. Poemas (1934-1980) (1981) e O soño do guieiro (1985). Tamén se encargou de escolmar e traducir os poemas franceses de Poesía inglesa e francesa vertida ao galego (1949) e da tradución de Cemeterio mariño de Paul Valéry.

bebedeira
Galicia infinda
cantarenas
o soño do guieiro

Delgado Gurriarán adcríbese na chamada Xeración do 25 e, dentro dela, na corrente hilozoísta ou animista que se caracteriza pola constante animación da paisaxe. O poema hilozoísta é unha sucesión de imaxes animistas ou persnificacións que dotan de ánima a natureza a cal cobra vida e adquire características animais e mesmo humanas: “…O vento / baril mociño das festas / mercou na tenda do souto / seu perfume de candeas…” (Bebedeira). O representante máis recoñecido desta estética vangardista é o pontevedrés Lois Amado Carballo e, ademais de Delgado Gurriarán, tamén foi seguida por poetas como Eugenio Montes, Anxel Sevillano ou Augusto Casas.

Pero Delgado Gurriarán soubo trascender a poesía meramente paisaxista. Sobre todo en O soño do guieiro atopamos poemas de claro contido social e mesmo político. Moi interesantes son os chamados “poemas sociolingüísticos” nos que o poeta fai unha notable defensa da fala e da tradición lingüística galegas. Destacamos nesta liña o poema “Louvanza dos nomes enxebres” no que se critica a torpe castelanización dos topónomos tradicionais: “...Arriba Penouta e abaixo Penota / que é nome en castrapo e rima con Jota. / Afora Jaguaza, nome cacofónico / adiante Xaguaza, enxebre e eufónico…”

Tanto pola súa obra como pola traxectoria persoal, social e política, a elección da Academia deste ano foi plenamente acertada e esperamos que a figura de Florencio Delgado Gurriarán a partir de agora sexa un pouco máis coñecida e recoñecida.

Louvanza dos nomes enxebres” é un dos poemas nos que Florencio Delgado Gurriarán critica a deturpación da toponimia galega e a diglosia. Un grupo de alumnas e alumnos do CEIP Julio Gurriarán do Barco de Valdeorras dramatiza estes versos do protagonista do Día das Letras

Manuel Lastra Galiano

Manuel Lastra Galiano

Profesor de galego

Son Manuel Lastra Galiano. Nacín hai case sesenta e un anos en Salcedo, ao lado de Pontevedra.

Sempre me gustou a literatura polo que decidín estudar Filoloxía e facerme profesor. O curso pasado puxen fin á miña etapa de docente despois de exercer durante trinta e sete anos, trinta deles no IES Valle Inclán desta cidade.

Penso que a xubilación non debe implicar o cese da vida activa. Ao contrario, agora podo dedicarme á realización de moitas actividades lúdicas e culturais que tiña aprazadas pola falta de tempo.

A publicación deste blog responde a esta ansia de manterme activo. Xunto cos meus compañeiros, espero que as propostas que vos fagamos sexan do voso agrado.

O gato

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Amor que perdura de Marina Filgueira

Amor que perdura de Marina Filgueira

por Marina Filgueira

Aquella tarde soleada, 

paseamos la pradera
senda de la primavera,
hechicera de alborada.

Los sentidos despertaban

y nos miraba la luna,
brillaba la gran laguna,
tambores de amor sonaban.

Y tus eternas caricias,

yo guardé con emoción,
jugué con tu corazón,
universo de delicias.

Recogías una flor,

del campo las más bonita
la de aromas exquisita,
luciendo con esplendor.

En mi pelo la prendías,

brincaba mi corazón
abrazando la ilusión,
mi vida de amor vestías.

Y fue nuestro amor alado

un idilio transparente
nos miramos tiernamente,
sin secretos ni pecado.

Tus ojos me fascinaron
me trasmitieron ternura,
fueron tus brazos ventura

y tus labios me tocaron.

 

El alma sencilla y pura

y mi vida transformaron,

y tus besos me dejaron,

el gran amor que perdura.

 

Pensando en él me muere el alma,

ahora que llegó el atardecer de la vida,

siento más la profunda ausencia.

Sus brazos fueron mis brazos,

y su cuerpo fue mi cuerpo,

y mi cuerpo suyo fue, por eso he sentido

su calor en los inviernos,

sus manos fueron caricias,

sus ojos fueron luceros,

que siguieron alumbrando

mis pasos en el tiempo. 

 

                         Marina Filgueira

Marina Filgueira

Marina Filgueira

Poeta

Naceu en Santa María de de Xeve, lugar das Raposeiras, un 27 de marzo de 1934, as súas afeccións son ler, escribir poesía, pasear e viaxar. Viaxou por medio mundo. viaxar é aprender moitas… é cultura en definitiva.

Blog

Historia de vida

Añoranza

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

“O Gato” por Manuel Lastra, deseños de Isidro Cortizo

“O Gato” por Manuel Lastra, deseños de Isidro Cortizo

Contaban miña ñai e miña tía que a principios dos anos 40 do pasado século, na escola na que andaban, a de dona Finucha, situada na Praza do Teucro de Pontevedra, unha alumna vestida de campesiña recitaba este romanciño cando chegaba o Nadal. Tal vez algún lector o lembre ou lembre que alguén da súa familia o contaba noutro tempo. Se é así, gostaríanos que nos axudase a completalo porque a memoria das nosas fontes xa non é a que era.

Oín unha vez
que un neno moi guapo
nacera en Belén
envolto en farrapos
e que toda a xente
ía agarimalo
porque tiña frío
e estaba tembrando.
E como ninguén
facer sabe o caldo
coma min, pensei
-xa tes un regalo
pra ese neno, Marica,
unha cunca de caldo-
Fun ao galiñeiro
e collín un galo,
mateino, esplumeino
e, despois de limpalo,
metino na ola
partido en anacos,
con sal e con auga,
patacas e nabos,
cacheira e chourizos,
un pouco de rabo
e dous pés de porco
que tiña gardados.

Da fariña de óelo
botinlle un puñado
e prendín o lume
con paus de carballo
e pouquiño a pouco
fervía o meu caldo,
pof, pof pof, pof, pof,
un cheiro botando
que para os que temos
un pouco de frato
era aquel resolio
para aquí un bo reparo.
Para un pucheiriño
que tiña apartado
botei un pouquiño
da proba do caldo
para así ben quente
ao neno levalo.

Vireime de costas
e o demo do gato
subiuse á lareira
e enredou co rabo,
tropezou na trepia
cos paus de carballo
e rompéndome a ola
tiroume co caldo.
Malas papas te leven!
gato enrevesado.
Meu caldo, caldiño,
polo chan abaixo.
E que fago agora?
E agora que fago?
Xa sei, xa sei eu:

A ese demo de gato
torcerlle o pescozo,
matalo, esfolalo
e co seu pelexo
facer un cadrado,
levalo ao pesebre
e deixalo alfombrado
que aínda que sexa
ben pobre o regalo
a ese santo neno
eu hei de quentalo.
Perdón, meu neniño,
se foi un pecado
matar e esfolar
a un demo dun gato
pero son tan feros,
tan malos, tan malos,
máis malos que o demo,
máis malos que o trasno.

Quixemos recitar este conto tan vello para lembrar que si alguén recorda escoitalo na súa familia que nos poida axudar a rematalo e completalo.

Recitado por:

Manuel Lastra

Charo Valcárcel

Manuel Lastra Galiano

Manuel Lastra Galiano

Profesor de galego

Son Manuel Lastra Galiano. Nacín hai case sesenta e un anos en Salcedo, ao lado de Pontevedra.

Sempre me gustou a literatura polo que decidín estudar Filoloxía e facerme profesor. O curso pasado puxen fin á miña etapa de docente despois de exercer durante trinta e sete anos, trinta deles no IES Valle Inclán desta cidade.

Penso que a xubilación non debe implicar o cese da vida activa. Ao contrario, agora podo dedicarme á realización de moitas actividades lúdicas e culturais que tiña aprazadas pola falta de tempo.

A publicación deste blog responde a esta ansia de manterme activo. Xunto cos meus compañeiros, espero que as propostas que vos fagamos sexan do voso agrado.

A descoñecida música portuguesa

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Sal común por Selo Blanco

Sal común por Selo Blanco

Hai xa uns cantos anos, fun compradora habitual da revista “Sal Común”. Dirixíase a un público xuvenil e a maior parte dos seus contidos estaban dedicados á música, aínda que tamén tiña espazo para o cine, a literatura, a ecoloxía, a política, etc.

Nas súas páxinas interiores tiña un apartado dedicado ao correo dos lectores onde se podían atopar todo tipo de mensaxes, dende persoas que intercambiaban discos, libros ou cómics, mercaban ou vendían algún tipo de aparello electrónico, ou simplemente contactos.

Sal común
interior sal común

Sempre botaba unha ollada a esta sección sen outra intención que curiosear, pero algo debeu chamarme a atención aquela vez. Non lembro as palabras exactas, pero si que me lembro  dunha mensaxe na que unha persoa buscaba de xeito claro e desesperado amizade, ou iso me pareceu a min.

Sen dubidalo, e a pesar de ser a primeira vez -e tamén a última- que o fixen, escribín.

Era un rapaz chamado Manuel, de Pasaxes de San Pedro.

En pouco tempo tiven  resposta súa. Tamén souben que non fora a única en responder á “chamada” e que foran varias mozas as que fixeran o mesmo ca min.

Estivemos escribíndonos uns meses. As súas cartas eran moi longas, varias follas a dobre cara, a caligrafía moi apertada, densa. Mesturábanse reflexións filosóficas, cuestións persoais, fobias…

Deduzo, despois de lelas agora, que as miñas non debían ser moi diferentes xa que, como el mesmo dicía, conectabamos en moitas cousas.

carta

Un día chego á casa do instituto e a miña nai dime que teño unha carta. Cólloa e noto axiña que a letra non é a mesma. Doulle a volta e comprobo que o remitente tampoco é el.

Creo que foi Mark Twain quen dixo que era máis difícil escribir unha carta que un libro. Non sei, porque nunca escribín un libro, pero podería engadir que ás veces tamén é difícil ler.

A carta viña da súa irmá e dicía, entre outras cousas e despois dun amable e afectuoso saúdo, isto:

“Ben, hai cousa duns días o meu irmán recibiu unha carta túa na que lle preguntabas o motivo da súa non resposta e a ver se chegara a túa carta anterior de cinco páxinas; ben, si, pero cando iso pasou, el, Manuel , estaba no psiquiátrico (non, non estou de broma), agora me aclaro pero primeiro déixame fumar ou, polo menos, prender un cigarro, porque cada vez que recordo todo “aquilo” póñenseme os pelos de punta.

Xa está, imos alá. Todo comezou o 12 de marzo…”.

Cóntame que ese día morreu un familiar e o seu irmán queda “cortado”, expresión á que daquela non lle dá moita importancia. Os días seguintes observa comportamentos que ela mesma define como “raros”.

 “A mañá do día 14, cando entrei no seu cuarto, atopeino no medio del, espido e coa persiana completamente levantada, pregunteille que facía porque nunca o vira así e co tímido que é estrañoume moito; despois díxome que quería durmir e deixeino metido na cama. Arredor das 10:30 fun  ver se durmía e véxoo vestíndose . Pregunteille onde ía e díxome que ía ao monte. Puxo un pantalón que nunca levaba (dos que tiñan petos nas pernas) e despois colleu unhas cousas como eran, 3 luvas, un desodorizante en spray, un chisqueiro, unha foto dunha moza coa que se escribía e unhas cantas cousas máis. Sacou toda a roupa do armario e espallouna  polo chan. Isto xa me puxo en alerta, e cando marchou chamei a miñas tías para que viñesen, e despois dunha hora máis ou menos, chegou, coa cara demacrada e ao ver a miña tía botoume unha ollada que nunca esquecerei (como reprochándome que a trouxese), logo veu o meu tío e xa arredor das tres máis ou menos chegamos á casa e estaba espido nunha habitación. Dixéronlle que se vestise e levárono ao psiquiatra e alí estivo 6 días, ata que descubriron que estaba queimado (de cando fora ao monte). O 20 de marzo ingresou no hospital para facer os enxertos e segue alí. Os psiquiatras diagnosticáronlle ESQUIZOFRENIA, ideas delirantes, despersonalización, etc.

Pero ben agora vai moito mellor, está moi contento alí coas enfermeiras e tal, xa teño moitas ganas de que o baixen (porque aínda que non nos dixeron nada creo que o van baixar, aínda que hai veces en que está “noutro mundo”).

[…]

Sinto moito terte preocupado, porque contestei a todas as cartas que lle escribiron. Contestei, pero polo que vexo esquecín facelo coas túas. Síntoo e perdóame, se podes.

líneas

Espero que o que che contei  non te defraude, porque me gustaría que lle seguiras escribindo, necesita esas cartas, é dicir, as túas cartas. […] E sen outra cousa polo momento déixote, porque xa che contei todo o que sei e creo que a ti tamén che interesaría saber, ah! pero xa non te preocupes por nada, está moito mellor, así que ATA SEMPRE, AGUR!”.

Deixei pasar un tempo antes de escribirlle de novo, o que supuxen que sería necesario para a “curación” da súa enfermidade… e da miña impresión.

A resposta tardou , así que entre esta carta e a seguinte pasaron case seis meses.

E a seguinte -por sorte- xa non se parecía en nada ás anteriores, nin sequera na aparencia.

A carta máis curta, a letra máis solta, redonda, alegre. Díxome que estivo máis de dous meses ingresado no hospital, que fixo amizade coas enfermeiras, que as súas queimaduras curaban, que saía cos amigos, que ía ao cine, que viaxaba…

As miñas circunstancias estaban cambiando (estaba máis ocupada cos estudos) e as del tamén. A necesidade de comunicación foi pouco a pouco esvaecendo e as cartas fóronse espallando  ao longo do tempo ata que finalmente se cortou a comunicación.

Pasou moito tempo dende entón, pero ao escribir isto non puiden evitar buscar na rede algunha “noticia” súa, xa que coñezo o seu nome e apelidos.

Atopeina: vive na mesma cidade e traballa nun hospital.

Selo Blanco Blanco

Selo Blanco Blanco

Profesora de dibujo

Selo Blanco Blanco. Nace en Chantada el 28 de mayo de 1961. Dos años después su familia se traslada a Vigo, donde reside hasta 1989. Arquitecto por la E.T.S.A de La Coruña. Ejerce como profesora de Dibujo en el IES Valle Inclán de Pontevedra desde el año 1996 hasta la actualidad.

Xenaro Carrero. A xeración Doente

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Abril de Enrique Piñeiro

Abril de Enrique Piñeiro

por Enrique Piñeiro

Abril amence con ceo encapotado

e ameaza de chuvia

parece que se cumprirá o refrán

en abril augas mil

o ar é tépedo e perfumado

e as flores colorean o lenzo transparente

da gran xanela

abril florecía

frente a mi ventana

A man máxica da natureza

executa cos seus dedos de aire

un lento vals de follas

e brotes recén nacidos

Non

abril non é o mes máis cruel

la luna fue en abril

en abril fue el amor

lembro a voz máxica de Carlos Cano

Abril acende bicos

que o inverno apagou

e que estalan en vereas floridas

baixo un sol inconstante

que asoma ós poucos entre espesos nubeiros

Escóitase un silencio coma de tumba aberta

á fin cae a chuvia de abril

e o corazón vaise amodorrando

arrolado polas pingas saltaricas

que compoñen pandeiradas nas fiestras

Non

abril non é o mes máis cruel

abril para vivir

abril para cantar

abril para encontrar un nuevo amor

e neste novo abril lembro

outro distante abril

de rosas nas meixelas

de caraveis vermellos nos cabelos

de mil verdes de auga nas miradas.

10 abril 2021

Enrique Piñeiro

Enrique Piñeiro

Profesor de francés

Nacido en Boiro o 10 de xaneiro de 1956.

Estudou o bacharelato en Santiago e  despois Filoloxía Románica na Universidade desta cidade.

Foi lector de español na Escola Secundaria Estatal de Corbeil-Essonnes.

Profesor de Francés en diferentes institutos de Galicia: Ferrol, A Coruña, Pontevedra, Chapela, Marín.

Diploma «Las nuevas tecnologías aplicadas a la enseñanza de los idiomas», en la Sorbonne Nouvelle-Paris III, durante o curso 1993-94.

Xubilado en 2016. Estivo os últimos anos no IES Valle Inclán.

Inverno

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥