Destino caprichoso por Manel Monteagudo

Destino caprichoso por Manel Monteagudo

Nun luns calquera, un plan improvisado lévame a atopar un escrito, un corazón magoado desafoga a súa saudade. Un fillo escribe ao seu pai falecido unha carta e arrebólaa do máis alto da montaña situada na beira do mar. Ese luns calquera, a casualidade ou o caprichoso destino puxo nas miñas mans esta historia, escríboa baseada nesa carta.

 Ola papá:

Sempre me dicías que as augas deste belo lugar da costa atlántica eran máxicas, porque cambian de cor segundo o momento do día, eu quedaba horas e horas, cando era neno, embobado véndoas. Asustábame a idea de volver a velas e non miralas coa mesma ilusión que cando tiña dez anos, que non esteas para explicarme para que serve cada unha das cousas que construíu o home, ou repetirme que nin o mellor enxeñeiro de camiños conseguiu aínda, romper a regra de que “Todo o que se quita ao mar, este recupérao por outro lado”.

Volvo aquí despois de tanto tempo, volvo para purgar as miñas culpas.

A brisa mariña acaríñame agarimosamente os cabelos, finxo ser un neno por breves instantes que non teme a nada porque estás ao meu lado. Percibo todas as sensacións de paz e acougo que se fan palpables neste máxico paraxe, síntote aquí onde compartimos tantos momentos que por un tempo se volveron dolorosos , síntote en min.

Vén á miña memoria o recordo dun feito que me impactou profundamente, unha persoa espallou dende o alto desta montaña as cinzas da súa irmá. Este sitio é sagrado sóubeno desde entón.

Quero recuperar a ilusión perdida o día que ti te fuches para sempre, o día que se silenciou o teu alento, e eu despedinte cun bico e unha promesa. Fronte a este mar que amabas pídoche perdón, papá, por incumprir esa promesa.

A crueldade da enfermidade arrincoute deste mundo sen darme tempo de asimilalo, vivir o día a día contigo e ver como o cancro facía estragos en ti foi algo moi duro para todos, a min encheume dunha furia e unha ira contida. A miña ledicia foise contigo e, vivir convertérase en algo indiferente para min. Unha parte importante de min morreu contigo e esquecín vivir por un tempo.

Todas as túas ensinanzas, o teu exemplo como o meu guía, o teu apoio nos meus proxectos, todo o ignorei afogado na miña mágoa, sentíndome unha vítima . O meu amor propio esfumouse como se evapora a auga a cen graos de calor, no meu caso de furia. Todo o que saía de min era dor e odio cara ao mundo, o vitimismo era agora o meu compás.

Afasteime de todo o que me lembraba a ti para non sentir a túa ausencia, convertinme nunha persoa mediocre e gris, falto de sentimentos válidos para dar a quen máis me quería.

Ela deixoume un día, dous meses despois da túa morte, cansada de aguantar as miñas culpas cara a todo ao meu arredor, incapaz de vivir ao meu lado unha vida de sufrimento carente de esperanzas, de degoiros. Vivir a través dela facíame distanciarme da realidade e non notaba a túa ausencia. Ao non notar a fatiga de ter que remar nas turbulentas augas da vida non notaba que ti non estabas. Ti aprendíchesme a navegar, déchesme as suficientes ferramentas a través dos teus valores para saber guiarme polo mar de noite, polas estrelas. Estiven cego, deixara o leme da miña vida nas mans doutros.

Ela deixoume, e nese momento fun consciente do só que estaba, só co meu quebrado espírito.

Miro ao horizonte e respiro unha calma envolvente, a miña mente e o meu espírito comezan a curar. Aprendín a lección de como xestionar a miña dor, apoiándome nos meus seres queridos e dándolles apoio porque eles tamén te perderon.

Non te preocupes papá, volvín a ordenar de novo a miña vida e comecei a cumprir a promesa que che fixen, quería que te sentiras orgulloso de min. Estráñote tanto que pensar en ti alíviame a alma, sinto unha inmensa soidade ao lembrarte.

Hoxe remato esta carta que escribín oitenta e dous días despois da túa morte, e léocha aquí na cima desta montaña fronte a este mar testemuña das nosas vivencias compartidas, por sempre lembradas.

Quérote moito papá, botareite tanto de menos que non notarei a túa ausencia.

Até sempre, eternamente no meu pensamento.

 O protagonista desta historia é un mozo valente con inquedanzas, o seu sorriso chegoume ao corazón. Tiven o pracer de compartir con el unha agradable conversa fronte a un descafeinado. A carta volveu ás súas mans, grazas a que asinou cunha inicial e un apelido e nas redes sociais atopeina.

Manel Monteagudo

Manel Monteagudo

Escritor

Nacín en Cando, concello de Outes aínda que cando só tiña  dous anos trasladeime coa miña familia ó lugar de Corral de Orro, pertencente ao concello de Noia. Ao saír da escola, con 14 anos, enroleime como engraxador nun buque pesqueiro-conxelador que facía a campaña de pesca en Sudáfrica, na captura da pescada. Despois nun buque mercante español, pero como o salario non cubría as miñas perspectivas (14.000 pesetas), marchei para Hamburgo; após de estar hospedado durante catro días no Stella Maris, conseguín enrolarme, tamén de engraxador, nun buque mercante alemán cun moi bo salario que permitiu que a economía no eido familiar mellorase. Entón comecei a estudar electricidade e electrónica naval por correspondencia. Despois de rematar o servizo militar marchei de novo para Alemaña e reincorporeime á mesma navieira que estivera. Enroláronme como oficial electricista nun mercante novo que saíra dos estaleiros no tempo que eu estivera facendo a mili. Salientar que tiven a prestixiosa honra de ser o oficial máis novo de toda a mariña mercante alemá (tiña 21 anos). Neste buque estiven tan só cinco meses e medio dado que o 28 de febreiro do ano 1979 (ese día cumpría 22 anos) tiven un accidente gravísimo ao caer dende seis metros de altura á adega do barco. A causa das secuelas que me deixou o accidente, estiven practicamente vexetal durante 35 anos, pero o 15 de outubro de 2014  déronme a alta médica, no entanto teño que tomar medicación o resto da miña vida.
No ano 2015 escribín un pequeno poemario que titulei Reflexións Poéticas, auto-editado. Na actualidade, ademais de escribir relatos, que publico semanalmente nas redes sociais, escribo poemas e prosa poética e no 2019 saíu do prelo o meu segundo poemario   Camiño á Lagoa dos Bardos.

Dende o ceo

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

El barro de mi destino por Isabel García Uría

El barro de mi destino por Isabel García Uría

por Isabel García Uría 

Necesito un momento luminoso

aunque sea fugaz

sobre las ruinas de este tiempo futuro

porque me estoy apagando

 

mientras la lluvia cruza el día

mojada por la penumbra de la noche

que permite que no nos encontremos

 

que seamos columnas solitarias

soportando el peso de la incertidumbre.

 

Camino por la calle.

 

Los árboles se mueven lentamente

en los espejos de las aguas estancadas

 

Ahí estoy yo, junto a ellos

contemplándome ensimismada

con el propósito de continuar.

 

Entre tanto la lluvia inexorable empapa

el barro de mi destino.

                        Isabel García Uría

Isabel García Uría

Isabel García Uría

Profesora de Música

Mª Isabel García Uría naceu en Bilbao e pasou a súa infancia en Asturias. Cando era adolescente a familia trasladouse a Vigo e alí estudou o bacharelato e a carreira de música no Conservatorio Elemental e posteriormente no Real Conservatorio Superior de Música de Madrid. É licenciada en Filoloxía Románica pola Universidade de Santiago de Compostela onde tamén realizou os cursos de doutoramento. Traballou como profesora en varios institutos de Galicia ata que obtivo destino definitivo en Pontevedra, cidade na que actualmente reside. Tamén impartiu clases na UNED. A súa gran afección desde nena foi escribir e recitar poesía. Ten publicados dous libros: Pingas de Luz e A Realidade Extraviada, ademais de varios poemas en antoloxías e revistas. Foi unha das organizadoras do XIII Encontro de Poetas na Rede que se realizou no Palacio da Deputación de Pontevedra no ano 2015. Colabora habitualmente co Brumario Poético que organiza cada ano a Fundación Cuña- Casasbellas. Edicións Casiopea seleccionoulle un microrrelato, titulado Unha Emoción Inexplicable, para publicalo no VII Premio Internacional de Mujeres Viajeras. Un dos seus haikus está no Muro dos Poetas de Vigo. Varios poemas seus foron traducidos ao árabe e publicados na Letra Nazarí, cadernos que edita a Embaixada Española en Marrocos. Na actualidade ten inédito un libro de poemas que espera que pronto poida ver a luz.

En la distancia

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Licor Amargo de Vicente Méndez – devellabella –

Licor Amargo de Vicente Méndez – devellabella –

por Vicente Méndez

Sí, he soportado tantas vejaciones

Dios solo sabe de la primera primavera,

Nunca quise el goce breve por superficial

Como siempre fuí yunque

Ahora el propio martillo siento leve

Me duele que la vejez con el dolor se intimide,

Y cada día trato de no ser abatido por los golpes

Por los recuerdos, amarguras y traiciones

Y poder llevar en soledad la ternura que busqué

Al Alma algunas alegrías

Para olvidar los míseros rencores

Más el cuerpo viejo desfallece a veces

Y las lágrimas brotan sin llamarlas

Pues el espíritu quiere permanecer entero

Y mi figura todavía desde dentro luzca firme

Para los que aún me dan desde fuera

Ni siquiera sé, si soy o no soy yo.

Me busco a medida que avanzo

Mas me encuentro cerca del fondo

Y hago fuerza desde dentro

Mas el valor por cada estría se escapa

Ignoro si soy o no soy

Si estoy dentro o fuera

O si la vida en confundirme se afana

Así que ni siquiera sé si voy o vengo.

Vicente Méndez González

Vicente Méndez González

Poeta

Vicente Méndez González:  vive en Vigo, Pontevedra

Figura en la Guía Cultural de Artistas de Galicia. (Xunta de Galicia 2004)

Exposiciones: Colectiva Xuventude, Xunta de Galicia Universidade Popular de Vigo

OBRA:- Talla en Madera, Escultura, Pintura y Poesía.

POESÍA:-Libro publicado.  Necesito un Nombre.

Colactánea Literatura e Artes—Raía Luso Española

COLABORACIONES:-Colectivas en varias editoriales,  en libros de Poesía.—Amarga Hiel, Mar de Nubes, Melodía de colores, Días de Sol, Vientos del Pasado, Tragedias Poéticas II, y Erotismo Poético III. Poetas Nocturnos III.

NOVELAS:– La Coleccionista de Clavos.

Publicadas. Qué Vida más extraña= Una Mala Historia.

Los Gritos de los que se Creían Vivos y llevan años Muertos.

MICRO RELATOS.  Pluma, Tinta y Papel.

NOVELA   El  Regreso a Valdecasas.       

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Septiembre por Enrique Piñeiro – Devellabella –

Septiembre por Enrique Piñeiro – Devellabella –

por Enrique Piñeiro

Hoy asoma el otoño,
silencioso,
aunque el calendario señale el ocho de septiembre,
ya se sabe
que el clima es caprichoso
como lo es el humor
o los niños demasiado consentidos

Las nubes grises que resbalan lentas
más allá de los pinos
traen aromas de pasados remotos
y recuerdos que suelen acarrear melancolía.

Es fácil olvidar que más vale
no volver la vista atrás,
pensar en positivo
como predican los manuales de autoayuda,
es fácil olvidar
las tibias resoluciones
los proyectos apenas esbozados,
es fácil dejarse rebozar
por la luz cenicienta que tiñe el horizonte
y ensucia los colores de las petunias.

Ya no se oyen los pájaros en los aleros,
los melocotones se pudren en el suelo
en una amalgama de colores pastel,
las hojas de los arces se inclinan fatigadas
y la luz se deshace en prismas multicolores.

De repente el silencio se espesa
como la mermelada de higos
que hierve en la cazuela,
no quedan palabras nuevas que masticar,
no quedan brillos de oro en las miradas,
es momento de concentrarse en el rincón
que algunos llaman alma
y a otros nos parece un castillo embrujado

Una hilera de hormigas recorre laboriosa
los márgenes del porche,
en su actividad frenética se adivina
la pelea contra el oscuro invierno.

Enrique Piñeiro

Enrique Piñeiro

Profesor de francés

Nacido en Boiro o 10 de xaneiro de 1956.

Estudou o bacharelato en Santiago e  despois Filoloxía Románica na Universidade desta cidade.

Foi lector de español na Escola Secundaria Estatal de Corbeil-Essonnes.

Profesor de Francés en diferentes institutos de Galicia: Ferrol, A Coruña, Pontevedra, Chapela, Marín.

Diploma «Las nuevas tecnologías aplicadas a la enseñanza de los idiomas», en la Sorbonne Nouvelle-Paris III, durante o curso 1993-94.

Xubilado en 2016. Estivo os últimos anos no IES Valle Inclán.

Tarde de sábado

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Un canto a Pontevedra por Marina Filgueira

Un canto a Pontevedra por Marina Filgueira

por Marina Filgueira

Brilla no ceo unha estrela

tamén brilla no meu lar,

ela é guía dos meus soños

non os deixa magoar.

 

Canta, Pontevedra, canta

nunca deixes de cantar

cantan os ríos e fontes

e o vento no piñeiral.

 

Cantas nos prados e leiras,

na vendima e no lagar,

nas palleiras e colleitas

nas festas dalgún xantar.

 

E canta a roda do muíño,

canta o galo no curral

canta o lume na lareira,

canta o cuco aló no val.

 

Cántame belas cantigas.

Que me fagan namorar,

e me saquen as fatigas

que non me deixan soñar.

 

Canta, auga do regueiro

Brinca na beira do mar

Canta o merlo no salgueiro

Eu tamén quero cantar.

 

Non esquezas que te quero

de ledicia hei de chorar

cando estea de ti lonxe,

eu sempre te hei de lembrar.

 

Pois desta dourada terra,

eu xa non quero marchar

que sinto amor e desexo

de quedar aquí a morar.

 

                         Marina Filgueira

Marina Filgueira

Marina Filgueira

Poeta

Naceu en Santa María de de Xeve, lugar das Raposeiras, un 27 de marzo de 1934, as súas afeccións son ler, escribir poesía, pasear e viaxar. Viaxou por medio mundo. viaxar é aprender moitas… é cultura en definitiva.

Blog

Nace un nuevo resplandor

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

A roseira branca por Antonio Lois. – devellabella –

A roseira branca por Antonio Lois. – devellabella –

por Antonio Lois

O día 4 de setembro, sábado presentouse no Círculo Saviñao de Escairón o poemario “Lembranzas e sentimentos” de Antonio Lois, entre os seus poemas encóntrase A roseira branca.

Fíxose eco da noticia o diario de Lemos

Circulo Saviñao

“A roseira branca”

En unha esquina da casa

hai unha roseira branca

Ten unhas rosas pequenas,

pero con moita fragancia.

Collíanas os rapaces

pra poñelas no ollal,

no ollal da sua solapa;

mesturandoas,a veces,

con unhas ramas de albahaca;

e ir,así, perfumados

cando iban as rapazas.

Era a roseira da nai,

a sua roseira branca;

a que coidaba con mimo

anque estivera cansada.

Hoxe non queda roseira;

xa non hai roseira branca.

Cando marchou nosa nai,

foi perdendo a sua fragancia,

e, xa, nunca volveu dar

aquelas rosiñas brancas;

as que collian os mozos,

cando iban as rapazas.

Foise indo pouco a pouco.

Semellaba que chorara,

vendo as gotas de orballo

nas follas sen rosas brancas.

Non se quixo quedar soa,

foise coa nai que á coidaba.

¡Era a roseira da nai,

a sua roseira branca

                      Antonio Lois

Antonio Lois Pérez

Antonio Lois Pérez

Colaborador

O meu nome é Antonio Lois Pérez.

Nacín un día 4 do  mes de xaneiro, ano 1948, no lugar do Castro de Mourelos, parroquia de Mourelos (Saviñao – Lugo).

Son economista e técnico en tintes, estampación e acabados téxtiles.

Actualmente vivo en Barcelona.

Gústame escribir poesía en galego do pobo, o galego dos meus pais, que é o galego que amo; non en galego ilustrado!

Participei en tres libros de poesía (Poetas do Reencontro, Caminhos da Poesía e Raia Luso Española), así coma na revista Xistral do Concello de Lugo.  

Non hai moito máis que contar de unha  vida moi vulgar!

Son do Castro de Mourelos;
onde mellor se ve o Miño,
onde mellor se ve o ceo;
onde, ulindo ó seu vento,
eu xa sei se vai chover.
¡Que pena que non estén
aqueles que eu amei;
que pena que xa non vexa
o Castro que eu deixei!
A pesar de todo eso;
ou pode sexa por eso,
do Castro sempre serei

Falando cos meus fantasmas

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥