Seleccionar página
«Eterno camino» por Isabel García Uría – devellabella

«Eterno camino» por Isabel García Uría – devellabella

por Isabel García Uría 

Vengo de lejos

de aquellos tiempos

de rutas sin frontera

cuyos límites de agua

detenían mi rumbo.

 

 Mi sangre viento

que busca los confines

de la última ribera

en los bosques sin nombre.

 

Mis ojos lluvia

que llena cada día

manantiales ocultos

en los valles del cielo.

 

Broto de nuevo

a través de los siglos

árbol y flor

que liban las abejas.

 

Soy noche en la noche

renazco con el alba

sensible a las caricias

de la luz y del fuego.

 

Me afirmo en la palabra

y en el diálogo eterno

universal y humilde

que crea mi universo

                        Isabel García Uría

Isabel García Uría

Isabel García Uría

Profesora de Música

Mª Isabel García Uría naceu en Bilbao e pasou a súa infancia en Asturias. Cando era adolescente a familia trasladouse a Vigo e alí estudou o bacharelato e a carreira de música no Conservatorio Elemental e posteriormente no Real Conservatorio Superior de Música de Madrid. É licenciada en Filoloxía Románica pola Universidade de Santiago de Compostela onde tamén realizou os cursos de doutoramento. Traballou como profesora en varios institutos de Galicia ata que obtivo destino definitivo en Pontevedra, cidade na que actualmente reside. Tamén impartiu clases na UNED. A súa gran afección desde nena foi escribir e recitar poesía. Ten publicados dous libros: Pingas de Luz e A Realidade Extraviada, ademais de varios poemas en antoloxías e revistas. Foi unha das organizadoras do XIII Encontro de Poetas na Rede que se realizou no Palacio da Deputación de Pontevedra no ano 2015. Colabora habitualmente co Brumario Poético que organiza cada ano a Fundación Cuña- Casasbellas. Edicións Casiopea seleccionoulle un microrrelato, titulado Unha Emoción Inexplicable, para publicalo no VII Premio Internacional de Mujeres Viajeras. Un dos seus haikus está no Muro dos Poetas de Vigo. Varios poemas seus foron traducidos ao árabe e publicados na Letra Nazarí, cadernos que edita a Embaixada Española en Marrocos. Na actualidade ten inédito un libro de poemas que espera que pronto poida ver a luz.

En la distancia

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

«Os abrazos» por Charo Valcárcel – devellabella

«Os abrazos» por Charo Valcárcel – devellabella

por Charo Valcárcel

Aínda sinto os abrazos que me deron,

os abeiros de congoxas,

os consolos,

os que estouran de ledicias compartidas,

os que irrompen de sorpresas degoxadas,

os que abrollan do amor

e da amizade,

os que fican en ti.

 

 Os abrazos que perduran na memoria

como lazos invísibeis

que te envolven nun nobelo

que aloumiña os teus recordos.

 

 Mais agora  son estériles caricias,

son acenos fanados,

son esquivos rozamentos,

son miradas,

os que suplen a falta que nos deixa

a saudade dos abrazos perdidos,

dos abrazos.                                                                                                              Charo Valcárcel

Charo Valcárcel Mato

Charo Valcárcel Mato

Profesora de Galego

Eu son Charo Valcárcel. Nacín nunha pequena freguesía da Estrada (Sta. Cristina de Vinseiro) hai 60 anos, pero xa levo trinta e cinco vivindo en Pontevedra, case tantos como os que traballei no IES Valle Inclán (trinta e dous), toda unha vida…

Estudei Filoloxía Hispánica, aínda que me presentei e aprobei as oposicións para profesora de Lingua galega e sempre exercín como tal, do cal me sinto e sentirei sempre moi orgullosa.

No Valle Inclán coñecín a Ana, Manuel, Isidro, Benito e Sara que, considero, máis que compañeiros, amigos, bos amigos. Xuntos compartimos moitas experiencias.

Agora esta na que nos implicou Ana que, polo menos para min, é un salvavidas, un incentivo que chega para encher o oco que deixa o ensino nas nosas vidas.

Pero tamén formamos parte dun grupo de teatro de profesores (en activo e xubilados) que naceu no 2005 no seo do Valle Inclán, Argallada, e que está esperando tempos mellores para retomar a súa actividade.

Agardo que as miñas contribucións no blog devellabella sexan merecedoras do voso beneplácito ou, polo menos, non do voso desgusto.

Emigrantes

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

«Se van pasando los años» por Marina Filgueira

«Se van pasando los años» por Marina Filgueira

por Marina Filgueira

Se van pasando los años…

y me quedan las lecciones

que me llenan de emociones

subiendo viejos peldaños.

 

Siendo precioso vivirlos

ya van los zuecos pesando

y los proyectos mermando…

debo por fuerza sentirlos.

 

Me levanto esperanzada,

dejo guardado mi sueño

en un cántaro pequeño

mientras llega la alborada

 

El tiempo pasa deprisa

Con la bella sensación

Que aún brinca el corazón

Y me saca una sonrisa

 

                         Marina Filgueira

Marina Filgueira

Marina Filgueira

Poeta

Naceu en Santa María de de Xeve, lugar das Raposeiras, un 27 de marzo de 1934, as súas afeccións son ler, escribir poesía, pasear e viaxar. Viaxou por medio mundo. viaxar é aprender moitas… é cultura en definitiva.

Blog

Nace un nuevo resplandor

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

A Vellez / La Vejez por Charo Valcárcel – devellabella

A Vellez / La Vejez por Charo Valcárcel – devellabella

A VELLEZ

Un día descóbrela no espello,

non chegou de repente,

estaba aí,

foise coando amodo ante os teus ollos,

sen case decatarte,

pero ti

non querías vela.

 

Foise abrindo paso entre os enfeites,

cada vez máis necesarios,

máis visibles,

ata que non puideron ocultala,

facíase evidente, era tanxíbel,

pero ti

aínda non querías vela.

 

E teimaches na loita contra ela

sen saber apenas que loitabas

por borrar os signos delatores

porque ti

seguías sen querer vela.

 

Ata que un día admites

que non te podes enganar

e comprendes que esa imaxe, que es ti,

chegou aí para quedar e empeorar,

aínda que ti

te negues a vela.

 

Pero sabes

que é o reflexo da vida que viviches,

e descobres aínda na mirada

un brillo tenue

da infancia distante

entón é cando ti

xa  por fin podes vela.

Charo Valcárcel outubro 2020

LA VEJEZ

La descubres un día en el espejo,

no llegó de repente,

estaba ahí,

se fue colando despacio ante tus ojos,

sin casi darte cuenta,

pero tú

no querías verla.

 

Se fue abriendo paso entre aderezos,

cada vez más necesarios,

más visibles,

hasta que no pudieron ocultarla,

se hacía evidente, era tangible,

pero tú

aún no querías verla.

 

Y porfiaste en tu lucha contra ella

sin saber apenas que luchabas

por borrar sus signos delatores

porque tú

seguías sin querer verla.

 

Hasta que un día admites

que no te puedes engañar

y comprendes que esa imagen, que eres tú,

llegó ahí para quedar y empeorar,

aunque tú

te niegues a verla.

 

Pero sabes

que refleja la vida que viviste,

y descubres aún en tu mirada

un brillo tenue

de la infancia lejana,

y es entonces cuanto tú

ya por fin puedes verla.

Charo Valcárcel outubro 2020

Charo Valcárcel Mato

Charo Valcárcel Mato

Profesora de galego

Eu son Charo Valcárcel. Nacín nunha pequena freguesía da Estrada (Sta. Cristina de Vinseiro) hai 60 anos, pero xa levo trinta e cinco vivindo en Pontevedra, case tantos como os que traballei no IES Valle Inclán (trinta e dous), toda unha vida…

Estudei Filoloxía Hispánica, aínda que me presentei e aprobei as oposicións para profesora de Lingua galega e sempre exercín como tal, do cal me sinto e sentirei sempre moi orgullosa.

No Valle Inclán coñecín a Ana, Manuel, Isidro, Benito e Sara que, considero, máis que compañeiros, amigos, bos amigos. Xuntos compartimos moitas experiencias.

Agora esta na que nos implicou Ana que, polo menos para min, é un salvavidas, un incentivo que chega para encher o oco que deixa o ensino nas nosas vidas.

Pero tamén formamos parte dun grupo de teatro de profesores (en activo e xubilados) que naceu no 2005 no seo do Valle Inclán, Argallada, e que está esperando tempos mellores para retomar a súa actividade.

Agardo que as miñas contribucións no blog devellabella sexan merecedoras do voso beneplácito ou, polo menos, non do voso desgusto.

Despedida

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

‘Noite de San Xoán’  por Anxo González Guerra

‘Noite de San Xoán’ por Anxo González Guerra

Noite de San Xoán

Anxo González Guerra

A miña noite de San Xoán

Nas miñas primeiras lembranzas a noite de San Xoán está ligada a unha decepción. Deitábame coa ilusión de erguerme cedo para ver bailar o sol, porque era seguro que na mañanciña de San Xoán o sol sempre bailaba. Acórdame que corría a mirar pola fiestra e sempre había néboa ou estaban unhas nubes inoportunas. E alá se ía a miña ilusión, tocaba agardar para outro ano en Trasar de Carballo.

Buscando as flores de Sabugueiro

Polo menos quedaba o de lavar a cara. O día antes íamos buscar flores de sabugueiro que poñiamos nunha almofía con auga. Tiña que quedar fóra toda a noite para coller o orballo e a friaxe. Lavabamos a cara con esa auga e xa quedabamos protexidos para todo o ano. E menos mal que só era a cara. O Susiño tiña seis anos, estaba sempre coa pel encetada e iso que xa fora aos médicos a Lugo. Unha menciñeira díxolles a seus pais dunha cura segura. Antes de saír o sol na mañá de San Xoán había que poñer o neno en coiros de todo e que se botase a rolos pola herba verde dun lameiro. El mesmo me contou o moito que chorara desa vez. Pero en pouco tempo o Suso curou, fora co susto ou coas herbas o caso é que a doenza desapareceu. Unha médica díxome que nese tempo florecen moitas herbas que teñen propiedades medicinais, algo de ciencia debía haber no remedio natural.

Volvendo ao día. Escoitábase falar de que noutros tempos os mozos se dedicaban a mover os apeiros. Tan ben aparecía un arado nun carballo como un carro coas rodas para arriba ou no eido dun veciño. Mais no meu tempo xa non se estilaba no Carballedo lugués.

Sabugueiro

flores de sabugueiro

axeitada

Herbas axeitadas para a pel na noite de S. Xoán

Meu pai, Juán

Na miña casa meu pai era Juan e meu irmán pequeno tamén Juan. Na familia nunca se celebraron os aniversarios, o cumprir dos anos, celebrábase o día do santo. Mais non o San Xoán porque meu pai e meu irmán marchaban todo o día a outro lugar como convidados dun parente afastado na festa do San Xoán. Naquela casa eran xente do país. Chegaba meu pai, o dono da casa saía fóra a recibilo e antes de nada ían ver a facenda á corte. Mirábanse as vacas, tocábanse, dábanse novidades de doenzas, compras, vendas. E logo xa se subía á casa, saudábase o resto da familia e tomábase un vaso de viño. O primeiro era o primeiro.

Noite das Cancelas

Aos seis anos deixei o Trasar de Carballo natal pola Cervela do Incio para ir vivir cun tío cura. E alí o San Xoán tampouco tiña moita festa. Lembro que era a noite das cancelas, os mozos cambiábanas de sitio por diversión. E tamén que un ano a roupa que quedara a secar no sitio habitual apareceu ben pendurada nos fíos da luz no campo da festa. Mozos trouleiros. E contábase que un ano alguén atara un burro ás campás da igrexa para que soasen de noite.

Os Telladiños

Moitos anos despois en Cela-Bueu volvín bater co San Xoán. Resulta que alí a eses telladiños que cobren unha porta de entrada a unha finca ou herdade chámanlles “sanghuansiños”, e el que terán que ver co santo? Non sei, pero é un fermoso nome. E tamén alí volvín ver que as cancelas mudaban de sitio na noite máxica, coma na Cervela.

Polo que as fogueiras, cacharelas e demais luminarias da noite de San Xoán non están nas miñas lembranzas de cativo, nin o saltar por enriba do lume, nin comer sardiñas asadas ou recitar palabras milagrosas. Serán tradición, pero non no meu caso.

A Mera de San Xoán…

Na fraseoloxía de Pilar Guerra (miña nai) recóllense tres ditos nos que aparece esta data do 24 de xuño:

A mera de San Xoán leva o viño e non deixa o pan: a choiva miúda, a néboa mesta de xuño son prexudiciais para os campos, sobre todo para as viñas e os cereais.

Do San Antonio ao San Xoán once días van: Celébranse as súas festas o 13 e o 24 de xuño.

Do San Xoán ao San Pedro bota a conta polo dedo: son 5 días, do 24 ao 29 de xuño.

Tampouco escoitei na miña casa o de  que na noite de San Xoán fai o que todos fan ou polo San Xoán a sardiña pinga no pan, nin sabía eu o que era un solsticio de verán.

Mais como os vellos nos volvemos nenos, pois vou de novo ilusionarme con ver bailar o sol. Por que non empezar neste ano de pandemia e vacinas? Seguro que agora xa non virán a néboa nin as nubes estragarme o espectáculo.

Anxo González Guerra

Anxo González Guerra

Profesor de Galego

Son Anxo González Guerra. Crieme entre Trasar de Carballo e a Cervela, lugares da montaña luguesa. No Seminario tiven de profesor ao mestre das etimoloxías Nicandro Ares, no Instituto a Alonso Montero, no Colexio Universitario a Anxo Tarrío e na Facultade de Filoloxía a Carvalho Calero. Terán algo que ver en que sexa un dos integrantes da 1ª promoción de Galego-Portugués?

De xaneiro de 1980 a abril de 2015 fun profesor de Lingua Galega e Literatura no IES Sánchez Cantón onde tiven alumnos e alumnas marabillosos. Desde 2005 Vitoria Ogando e mais eu fomos poñendo materiais na Internet: ogalego.eu. E seguimos de xubilados.

Alá na miña terra da infancia aos xubilados dáselles por traballar unha ribeira ou un morteiro. A min dáseme por cousas de lingua e literatura, alí onde queiran escoitarme. A cabeza non para, non convén estar ocioso.

Lección de Portugués

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

«Simbiose» de Charo Valcárcel Mato – devellabella

«Simbiose» de Charo Valcárcel Mato – devellabella

por Charo Valcárcel

Os días de xullo van ficando atrás

nas mañás de praia,

mergullado o corpo no atlántico frío que aguilloa a pel

e logo agarímaa co seu tacto leme de ondas distantes,

na visión das illas pertas que te saudan no teu continuo retorno

de volver sen terse ido,

porque ti formas parte desa praia longa de area branca

cercada polas dunas e as illas,

por iso sempre estarás aí,

serás un gran de area fina,

serás un sopro da brisa que eleva o voo das píllaras

Serás escuma,

serás rocha,

serás alga,

serás unha raiola

que converte en prata o manto do mar cando morre o día.

               Charo Valcárcel Xullo 2020

Charo Valcárcel Mato

Charo Valcárcel Mato

Profesora de Galego

Eu son Charo Valcárcel. Nacín nunha pequena freguesía da Estrada (Sta. Cristina de Vinseiro) hai 60 anos, pero xa levo trinta e cinco vivindo en Pontevedra, case tantos como os que traballei no IES Valle Inclán (trinta e dous), toda unha vida…

Estudei Filoloxía Hispánica, aínda que me presentei e aprobei as oposicións para profesora de Lingua galega e sempre exercín como tal, do cal me sinto e sentirei sempre moi orgullosa.

No Valle Inclán coñecín a Ana, Manuel, Isidro, Benito e Sara que, considero, máis que compañeiros, amigos, bos amigos. Xuntos compartimos moitas experiencias.

Agora esta na que nos implicou Ana que, polo menos para min, é un salvavidas, un incentivo que chega para encher o oco que deixa o ensino nas nosas vidas.

Pero tamén formamos parte dun grupo de teatro de profesores (en activo e xubilados) que naceu no 2005 no seo do Valle Inclán, Argallada, e que está esperando tempos mellores para retomar a súa actividade.

Agardo que as miñas contribucións no blog devellabella sexan merecedoras do voso beneplácito ou, polo menos, non do voso desgusto.

Flor de Outono

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Español