Los mortales por Vicente Méndez

Los mortales por Vicente Méndez

por Vicente Méndez

LOS MORTALES.

Los mortales solo abren el corazón

Cuando están al borde del precipicio

Durante la vida van a la deriva buscando quien sabe qué

Mientras andan el camino a ninguna parte

No se preocupan de su destino

Y viven dando vueltas al laberinto sin parar.

   Aquellos que están ahí  para ser temidos o admirados

Sueñan con fastuosas  visiones

Que solo existen en su irascible imaginación

Que ven en los ojos de los pobres vasallos

¡Famélicos  de espíritu  crítico que

Ignoran que todo es solo apariencia!

Que eso nunca sería real sin su torpe debilidad

Deberían  saber que aquellos luego se lo harán pagar.

    En cualquier punto de la Tierra la vida permanece detenida,

Congelada en un solo instante que creemos larga

¡Más el tiempo es solo un suspiro de dolor!

Pobres hasta en eso pensamos que es un sueño la vida,

La belleza que creemos ver es un engaño

Mata a quien la posee y paraliza a quien la contempla

Párense a pensar, cuanto se dice de ella es falso,

¡Hasta la misma Muerte lo es!

 

Vicente Méndez. 21/5/2021

Vicente Méndez González

Vicente Méndez González

Poeta

Vicente Méndez González:  vive en Vigo, Pontevedra

Figura en la Guía Cultural de Artistas de Galicia. (Xunta de Galicia 2004)

Exposiciones: Colectiva Xuventude, Xunta de Galicia Universidade Popular de Vigo

OBRA:- Talla en Madera, Escultura, Pintura y Poesía.

POESÍA:-Libro publicado.  Necesito un Nombre.

Colactánea Literatura e Artes—Raía Luso Española

COLABORACIONES:-Colectivas en varias editoriales,  en libros de Poesía.—Amarga Hiel, Mar de Nubes, Melodía de colores, Días de Sol, Vientos del Pasado, Tragedias Poéticas II, y Erotismo Poético III. Poetas Nocturnos III.

NOVELAS:– La Coleccionista de Clavos.

Publicadas. Qué Vida más extraña= Una Mala Historia.

Los Gritos de los que se Creían Vivos y llevan años Muertos.

MICRO RELATOS.  Pluma, Tinta y Papel.

NOVELA   El  Regreso a Valdecasas.       

Olvidados

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

O verán por Charo Valcárcel Mato

O verán por Charo Valcárcel Mato

por Charo Valcárcel

O Verán

Eu non sei por que me

gusta tanto o verán

Debe ser polo mar, si

estou convencida,

nas demais estacións

 do ano non o podo

gozar da mesma maneira

pero eses días de verán

 tan longos nos que o ceo

e o mar rivalizan no seu azul

e a cor vermella do

crecúspulo se ergue

esplendorosa

Eses longos días nos que

me deixo atrapar polo

seu engado.

Nos que os meus ollos

devoran ávidos a paz e

sosego do mar en calma

E os meus pés se funden

na area deixándose

agarimar polas ondas

Eses días son os mellores do ano

Charo Valcárcel Mato

Charo Valcárcel Mato

Profesora de Galego

Eu son Charo Valcárcel. Nacín nunha pequena freguesía da Estrada (Sta. Cristina de Vinseiro) hai 60 anos, pero xa levo trinta e cinco vivindo en Pontevedra, case tantos como os que traballei no IES Valle Inclán (trinta e dous), toda unha vida…

Estudei Filoloxía Hispánica, aínda que me presentei e aprobei as oposicións para profesora de Lingua galega e sempre exercín como tal, do cal me sinto e sentirei sempre moi orgullosa.

No Valle Inclán coñecín a Ana, Manuel, Isidro, Benito e Sara que, considero, máis que compañeiros, amigos, bos amigos. Xuntos compartimos moitas experiencias.

Agora esta na que nos implicou Ana que, polo menos para min, é un salvavidas, un incentivo que chega para encher o oco que deixa o ensino nas nosas vidas.

Pero tamén formamos parte dun grupo de teatro de profesores (en activo e xubilados) que naceu no 2005 no seo do Valle Inclán, Argallada, e que está esperando tempos mellores para retomar a súa actividade.

Agardo que as miñas contribucións no blog devellabella sexan merecedoras do voso beneplácito ou, polo menos, non do voso desgusto.

Aquela Carta

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Aquela carta…por Charo Valcárcel Mato

Aquela carta…por Charo Valcárcel Mato

Aquela carta…

Aquel día avisáronme en portería que pasara a recoller algo que deixaran para min. Supuxen que se trataría dalgún comunicado interno do centro, aviso de claustro, de CCP, de reunión de titores, as datas das avaliacións, dos exames de pendentes…, en fin o normal e rutineiro nun centro de ensino; mais naquela ocasión as miñas suposicións ían moi desencamiñadas pois o que atopei foi algo completamente distinto. Tratábase dun sobre pequeno elaborado  cunha folla dun caderno escolar, con moita precipitación e pouca pericia a xulgar polas múltiples dobreces que aínda se marcaban e descubrían a existencia de varios intentos previos ao escollido finalmente como definitivo. O sobre ía dirixido a min e non levaba remite. Por todo isto non era difícil imaxinar que tiña que proceder dalgún alumno ou alumna. As posibilidades eran moitas: unha queixa por algunha cualificación de alguén que non fora capaz de dicirmo á cara, algunha broma de mal gusto, algunha confidencia… en fin, nisto ía pensando mentres buscaba un recuncho libre de miradas indiscretas para abrir o sobre e lelo na intimidade.

     Teño que confesar que sentía curiosidade por descubrir o que agochaba no seu interior e a verdade é que aínda que intentei abrilo sen estragalo non puiden conseguilo  completamente xa que fora pegado varias veces con cinta adhesiva, sen dúbida tratando de resgardar o mellor posible o que contiña. Dentro había outra folla, exactamente igual á que facía as veces de sobre, escrita cunha caligrafía bastante infantil, polo que deducín que se debía tratar dun dos alumnos do primeiro ciclo da ESO, pero o máis sorprendente era que, malia os erros habituais nun rapaz dese nivel, pouco habituado xeralmente a utilizar ese tipo de mensaxe, o texto pretendía ser unha carta de amor.

Segundo ía lendo crecía o meu asombro á vez que, sen poder evitalo, comezaba a provocarme unha gran tenrura. Tratábase dunha carta de amor escrita por un rapaz de doce anos á súa profe que daquela debía andar preto dos corenta.

Souben, aínda que non o dicía, de quen era. Ese tipo de reaccións que sen querer ás veces provocamos nos nosos pupilos é algo do que nos percatamos, frases, miradas… A eterna historia do alumno namorado da súa profe. Na maioría dos casos, obviamente, trátase dun amor totalmente platónico, dunha admiración e unha idealización, mais teño que dicir que a súa carta, aquela carta que escribiu aquel neno de doce anos, conmoveume,  desbordaba inxenuidade e inocencia e, ao mesmo tempo, era digna de admirar a súa afouteza ao atreverse a poñer por escrito todas aquelas cousas tan fermosas que me dicía…

Aquela carta aínda repousa hoxe nunha das miñas gavetas da mesiña de noite a carón doutros prezados tesouros que fun gardando ao longo dos anos, e é que non quero esquecer o que ese neno me escribiu hai xa tanto tempo nunha folla do seu caderno.

Non quero esquecer o nerviosismo e esmero co que o imaxino convertendo outra no sobre que gardaría a súa ousada declaración.

Non quero esquecer a candidez e agarimo que inunda a súa lingua sinxela e inocente…

Por iso neses días que amenzo somerxida nunha tristeza envolvente, ou que esperto co ánimo fatigado, sen azos para afrontar a xornada que comeza; e mesmo aqueles nos que o espello é o meu peor inimigo, nos que as voltas da vida me amosan a súa face menos amable… 

Neses días é cando a rescato do caixón e, tras determe uns segundos sosténdoa entre as miñas mans como querendo apreixar de novo o fugaz momento da súa creación, volvo lela. Entón regresa a min toda esa tenrura que me invadiu a primeira vez que a lin  converténdose  no mellor remedio para todas as miñas coitas.

Charo Valcárcel Mato

Charo Valcárcel Mato

Profesora de galego

Eu son Charo Valcárcel. Nacín nunha pequena freguesía da Estrada (Sta. Cristina de Vinseiro) hai 60 anos, pero xa levo trinta e cinco vivindo en Pontevedra, case tantos como os que traballei no IES Valle Inclán (trinta e dous), toda unha vida…

Estudei Filoloxía Hispánica, aínda que me presentei e aprobei as oposicións para profesora de Lingua galega e sempre exercín como tal, do cal me sinto e sentirei sempre moi orgullosa.

No Valle Inclán coñecín a Ana, Manuel, Isidro, Benito e Sara que, considero, máis que compañeiros, amigos, bos amigos. Xuntos compartimos moitas experiencias.

Agora esta na que nos implicou Ana que, polo menos para min, é un salvavidas, un incentivo que chega para encher o oco que deixa o ensino nas nosas vidas.

Pero tamén formamos parte dun grupo de teatro de profesores (en activo e xubilados) que naceu no 2005 no seo do Valle Inclán, Argallada, e que está esperando tempos mellores para retomar a súa actividade.

Agardo que as miñas contribucións no blog devellabella sexan merecedoras do voso beneplácito ou, polo menos, non do voso desgusto.

Sen ver as horas

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Olvidados de Vicente Méndez

Olvidados de Vicente Méndez

por Vicente Méndez

OLVIDADOS.

       Dejados, separados, divorciados,

Fantasmas silenciosos,

Tienden su mirada al camino

Un día ése mal día,

¡Sucedía!

¡Tantas ilusiones!_ Ser felices

Ilusión macabra,

Junto a vos el desamor, el odio, la traición dormían.

¡Se espera decir Amor!

El corazón lleno para tantos te quiero

Esa sonrisa hermosa entreabre la boca,

La vida en su girar de los días,

Cada instante os recuerda

Ese mundo del adiós,

Complejos recuerdos el Alma llenan

El corazón en pedazos se deshace,

Sus trozos de la boca silenciosa,

¡Apretada!__ ¿Con rabia cerrada?

Se caen, se desprenden

No queda nada

Levemente de cuando en cuando

Se reúnen la esperanza y el valor,

Para que los demás no vean,

Que tenéis fría el Alma,

__ (Gritáis) __ ¡Estoy bien!

Por los poros de la piel

La Pena asoma su cara,

Suda desesperanza

Cansado el cuerpo y el Alma.

 

Vicente Méndez. 5/9/18

Vicente Méndez González

Vicente Méndez González

Poeta

Vicente Méndez González:  vive en Vigo, Pontevedra

Figura en la Guía Cultural de Artistas de Galicia. (Xunta de Galicia 2004)

Exposiciones: Colectiva Xuventude, Xunta de Galicia Universidade Popular de Vigo

OBRA:- Talla en Madera, Escultura, Pintura y Poesía.

POESÍA:-Libro publicado.  Necesito un Nombre.

Colactánea Literatura e Artes—Raía Luso Española

COLABORACIONES:-Colectivas en varias editoriales,  en libros de Poesía.—Amarga Hiel, Mar de Nubes, Melodía de colores, Días de Sol, Vientos del Pasado, Tragedias Poéticas II, y Erotismo Poético III. Poetas Nocturnos III.

NOVELAS:– La Coleccionista de Clavos.

Publicadas. Qué Vida más extraña= Una Mala Historia.

Los Gritos de los que se Creían Vivos y llevan años Muertos.

MICRO RELATOS.  Pluma, Tinta y Papel.

NOVELA   El  Regreso a Valdecasas.       

Nostalgia

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Poema para unha revolución por Xaime Toxo

Poema para unha revolución por Xaime Toxo

Nun onte que non chegou a ser hoxe,

nadaba, espido e sorrindo, polo zume

salgado das árbores que medran

nos soños dunha tarde en bicicleta,

houbera mareas de chuvia pola mañá

e a calor das voces celebrábano,

durante semanas non caera

unha pinga do ceo,

eu era, de xeito consciente,

tan variable como o tempo:

escuro, metamórfico, invisible, sonoro,

ollábanme de lonxe e saudábanme

con cordialidade adestrada de timidez compartida,

se chegara a perder as tarxetas de creto

ou as chaves, se incumprira unha cita

ou dixera o que pensaba,

non sería outro,

ocuparía o mesmo lugar na fila,

andaría baixo corda, de cadeira en cadeira,

como ese xogo en roda que sempre leva

ao mesmo sitio: a única maneira definida de ser

é obedecer, sentir como a chuvia empapa

os ollos de bágoas, estartelar con mirada

desenfocada á xente que pasa,

sen deixar de estar aí,

apreixado por corpos que esmagan

a caixa torácica do berro,

non sucedeu onte nin mañá,

está sucedendo agora mesmo,

o lume arde no facho e as noites

cabalgan no lombo de estar á espreita,

aquí, neste sitio, sempre no mesmo sitio,

na transparencia incorpórea de ollarme.

Xaime Domínguez Toxo

Xaime Domínguez Toxo

Escritor

 Bueu,  11 de Novembro de 1955.

Licenciado en Filosofía e Ciencias da Educación.

Presidente do Ateneo de Pontevedra dende o ano 2007.

 Ten publicado na editorial Xerais o libro de relatos AS PALABRAS QUE MOVE O MAR, polo servizo de publicacións da Deputación de Pontevedra conxuntamente co artista Antón Sobral ten publicado o CADERNO DE MAR, na editorial Ancoradouro o libro de relatos PROTEXER O INVISIBLE, na editorial Laiovento o poemario A CASA SEN NÓS. Conta no seu haber con distintos relatos e poemas publicados en libros colectivos, revistas e xornais.

 Premios:

  •  Premio Primeiro Certame Literario “O xadrez faise palabra” da ONCE, Madrid, ano 2000, co relato Escuro é o rostro da memoria.
  • Accésit do Premio Modesto R. Figueiredo no 2002.
  • Primeiro premio do Certame de relatos do Concello de Paradela no 2002.
  • Primeiro premio do Certame Manuel Murguía de narracións breves no 2004.
  • Accésit do Premio Modesto R. Figueiredo no 2011, por Eco da afasia.
  • Accésit no Certame Manuel Murguía de narracións breves do ano 2011 polo relato Unha viaxe de inverno.

 Pedagogo e mestre especialista en Cegueira e Baixa Visión. Forma parte do Equipo de Intervención Pedagóxica en Cegueira, Baixa Visión e Orientación Escolar da O.N.C.E. na provincia de Pontevedra.

O estrobo no tolete

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

SANTI PLAYS GUITAR de Ramón Caride

SANTI PLAYS GUITAR de Ramón Caride

Tocaba como nunca. Era a súa gran noite, a do seu aniversario. Talmente como a noite inaugural que abrise unha nova era. Endexamais experimentara antes unha euforia semellante riba dun escenario. Sentiu que toda a súa vida agardara este momento. Santi Soul estaba de volta cunha forza inaudita. Sen dúbidas nin vacilacións. Coa seguridade de saber o que quería, quen era, e o que os seus seguidores esperaban esta noite del. Repasou toda a súa carreira, sen deixar ningún tema fóra, nin as cancións coñecidas nin as malditas. Estremecía escoitar pezas como Ruído mental, Moscas de estrea, A curmá do baixo ou Puto flasback. As cantigas, feitas de rabia e sentimento, non perderan actualidade ningunha co paso dos anos, ao contrario. Santi Soul reviviu as pegadas que fora deixando no ronsel do seu itinerario; un camiño coutado, de verbas iradas e notas distorsionadas, que os cambios tecnolóxicos e as decisións gobernamentais interrumpiran catro décadas antes, de xeito brusco e previsíbel. Cantaba e pulsaba as cordas da súa vella Fender descunchada gozando de cada inflexión da voz, de cada pulsación, de cada fricción da puga contra as cordas tensas da guitarra, como se fose a reencarnación do mesmo Hendrix.

A electricidade estaba nas xemas dos seus dedos, atravesáballe o corpo todo. Unha enerxía especial subía do granito do pavimento, chegaba á súa gorxa e inflamaba o ar, verténdose nun auditorio enfebrecido. Ou se cadra era só a emoción dun día tan sinalado, pero non. Era algo especial, irrepetíbel, unha noite como non habería outra na historia do mundo. A súa banda de gala, os que sobreviran aos anos silandeiros, os que venderan os instrumentos en poxas para coleccionistas, os que se reciclaran coma historiadores da arte, os novos seaeiros, un público que agardaba esta velada contando os días.

     Cumpría setenta anos. Tocaba con público presencial, por vez primeira en trinta anos. Tocaba coma se ardese cun lume interior xamais apagado. Tocaba e cantaba coma se fose o espírito vivo de todos os músicos, os comediantes, os xograres, os poetas que o precederan desde a noite dos tempos. Santi Soul era todo iso esta noite, sen deixar de ser el mesmo. E nunca tanto foi el mesmo. As horas corrían e por terminar apagaron. O artista choraba de pura emoción, esgotado. O seu público, co corazón sobrecollido abandonaba o recinto, coas mans doridas de aplaudir.

Estamos no ano 2073. A esperanza de vida no planeta Terra supera os setenta anos, e mesmo acada os cen de ordinario, pero non para os artistas. Os artistas saen da norma, e presentan anomalías. Hai que lles dar de comer á parte. O común dos humanos superou innúmeros problemas de saúde, ambientais e de toda caste, e vive doadamente, sen lle buscar as tripas á máquina. A intelixencia artificial global, a verdadeira autoridade que goberna este mundo, decidiu tolerar os artistas novos, deixalos facer no furor creativo da súa primeira xuventude, mais pasada esta non liberalos de traballos rutineiros, e telos en cintura, até que acaden a idade de retiro laboral. Cando esta chega todos os artistas, que aínda conserven azos nesa altura, poden reverdecer os seus loureiros nunha fermosa noite, á vez de apoteose e de despedida. Ao seu remate, deben optar entre as dúas posibilidades reservadas para eles.

Isto acontece ao cumpriren setenta anos, idade na que eses raros temperamentos comezan a dar, estatisticamente, á sociedade que os tolera, un gran número de problemas. Das dúas cousas a elixir, alternativa pola que optou Santiago Cousido, Santi Soul de nome artístico, é a de emigrar ao planeta Marte, onde unha colonia humana pioneira se bate contra un medio hostil. Con esta idade, sete décadas no lombo, só unha terceira parte dos pasaxeiros sobreviven á viaxe; pero en compensación, caso de chegaren a Marte en condicións, poden adicarse á arte sen restricción ningunha, en compaña de espíritos tan creativos e anómalos coma os seus. A intelixencia omnisapiente matou así dous paxaros dun tiro: librarse de espécimes estraños, antes de que envellezan e confundan de máis e, ao tempo, repoboar o afastado planeta vermello. A outra única alternativa para os artistas, cumprido o aniversario sinalado, é o suicidio voluntario. Mais poucos elixen esta segunda posibilidade.

Ramón Caride Ogando

Ramón Caride Ogando

Profesor de Bioloxía, escritor

Ramón Caride Ogando naceu en Cea, Galicia, en 1957. Estudou Bioloxía na Universidade de Santiago de Compostela e  traballou como profesor de secundaria. É un prolífico escritor que cultivou diversos xéneros como a poesía, a narrativa para nenos e adultos e o ensaio. Escribe en galego, e a súa primeira obra narrativa publicouse en 1990, “Os ollos da noite. Algunhas das súas obras traducíronse ao castelán como Perigo vertical, O futuro roubado, Ameaza na Antártida ou O frío azul. Pola súa produción de literatura infantil e xuvenil, o autor galego foi recoñecido co Premio Merlín. Tamén se fixo con premios como “Risco ou Café Dublín”, polas súas novelas. É un dos fundadores da revista A Santa Compaña de Cambados(segunda época) e colaborou como columnista en El Mundo, Faro de Vigo ou O Correo Galego.

“No 2017 xubilouse do ensino formal, da escrita por agora aínda non”

Realismo socialista

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥