Olvidados de Vicente Méndez

Olvidados de Vicente Méndez

por Vicente Méndez

OLVIDADOS.

       Dejados, separados, divorciados,

Fantasmas silenciosos,

Tienden su mirada al camino

Un día ése mal día,

¡Sucedía!

¡Tantas ilusiones!_ Ser felices

Ilusión macabra,

Junto a vos el desamor, el odio, la traición dormían.

¡Se espera decir Amor!

El corazón lleno para tantos te quiero

Esa sonrisa hermosa entreabre la boca,

La vida en su girar de los días,

Cada instante os recuerda

Ese mundo del adiós,

Complejos recuerdos el Alma llenan

El corazón en pedazos se deshace,

Sus trozos de la boca silenciosa,

¡Apretada!__ ¿Con rabia cerrada?

Se caen, se desprenden

No queda nada

Levemente de cuando en cuando

Se reúnen la esperanza y el valor,

Para que los demás no vean,

Que tenéis fría el Alma,

__ (Gritáis) __ ¡Estoy bien!

Por los poros de la piel

La Pena asoma su cara,

Suda desesperanza

Cansado el cuerpo y el Alma.

 

Vicente Méndez. 5/9/18

Vicente Méndez González

Vicente Méndez González

Poeta

Vicente Méndez González:  vive en Vigo, Pontevedra

Figura en la Guía Cultural de Artistas de Galicia. (Xunta de Galicia 2004)

Exposiciones: Colectiva Xuventude, Xunta de Galicia Universidade Popular de Vigo

OBRA:- Talla en Madera, Escultura, Pintura y Poesía.

POESÍA:-Libro publicado.  Necesito un Nombre.

Colactánea Literatura e Artes—Raía Luso Española

COLABORACIONES:-Colectivas en varias editoriales,  en libros de Poesía.—Amarga Hiel, Mar de Nubes, Melodía de colores, Días de Sol, Vientos del Pasado, Tragedias Poéticas II, y Erotismo Poético III. Poetas Nocturnos III.

NOVELAS:– La Coleccionista de Clavos.

Publicadas. Qué Vida más extraña= Una Mala Historia.

Los Gritos de los que se Creían Vivos y llevan años Muertos.

MICRO RELATOS.  Pluma, Tinta y Papel.

NOVELA   El  Regreso a Valdecasas.       

Nostalgia

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Poema para unha revolución por Xaime Toxo

Poema para unha revolución por Xaime Toxo

Nun onte que non chegou a ser hoxe,

nadaba, espido e sorrindo, polo zume

salgado das árbores que medran

nos soños dunha tarde en bicicleta,

houbera mareas de chuvia pola mañá

e a calor das voces celebrábano,

durante semanas non caera

unha pinga do ceo,

eu era, de xeito consciente,

tan variable como o tempo:

escuro, metamórfico, invisible, sonoro,

ollábanme de lonxe e saudábanme

con cordialidade adestrada de timidez compartida,

se chegara a perder as tarxetas de creto

ou as chaves, se incumprira unha cita

ou dixera o que pensaba,

non sería outro,

ocuparía o mesmo lugar na fila,

andaría baixo corda, de cadeira en cadeira,

como ese xogo en roda que sempre leva

ao mesmo sitio: a única maneira definida de ser

é obedecer, sentir como a chuvia empapa

os ollos de bágoas, estartelar con mirada

desenfocada á xente que pasa,

sen deixar de estar aí,

apreixado por corpos que esmagan

a caixa torácica do berro,

non sucedeu onte nin mañá,

está sucedendo agora mesmo,

o lume arde no facho e as noites

cabalgan no lombo de estar á espreita,

aquí, neste sitio, sempre no mesmo sitio,

na transparencia incorpórea de ollarme.

Xaime Domínguez Toxo

Xaime Domínguez Toxo

Escritor

 Bueu,  11 de Novembro de 1955.

Licenciado en Filosofía e Ciencias da Educación.

Presidente do Ateneo de Pontevedra dende o ano 2007.

 Ten publicado na editorial Xerais o libro de relatos AS PALABRAS QUE MOVE O MAR, polo servizo de publicacións da Deputación de Pontevedra conxuntamente co artista Antón Sobral ten publicado o CADERNO DE MAR, na editorial Ancoradouro o libro de relatos PROTEXER O INVISIBLE, na editorial Laiovento o poemario A CASA SEN NÓS. Conta no seu haber con distintos relatos e poemas publicados en libros colectivos, revistas e xornais.

 Premios:

  •  Premio Primeiro Certame Literario “O xadrez faise palabra” da ONCE, Madrid, ano 2000, co relato Escuro é o rostro da memoria.
  • Accésit do Premio Modesto R. Figueiredo no 2002.
  • Primeiro premio do Certame de relatos do Concello de Paradela no 2002.
  • Primeiro premio do Certame Manuel Murguía de narracións breves no 2004.
  • Accésit do Premio Modesto R. Figueiredo no 2011, por Eco da afasia.
  • Accésit no Certame Manuel Murguía de narracións breves do ano 2011 polo relato Unha viaxe de inverno.

 Pedagogo e mestre especialista en Cegueira e Baixa Visión. Forma parte do Equipo de Intervención Pedagóxica en Cegueira, Baixa Visión e Orientación Escolar da O.N.C.E. na provincia de Pontevedra.

O estrobo no tolete

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

SANTI PLAYS GUITAR de Ramón Caride

SANTI PLAYS GUITAR de Ramón Caride

Tocaba como nunca. Era a súa gran noite, a do seu aniversario. Talmente como a noite inaugural que abrise unha nova era. Endexamais experimentara antes unha euforia semellante riba dun escenario. Sentiu que toda a súa vida agardara este momento. Santi Soul estaba de volta cunha forza inaudita. Sen dúbidas nin vacilacións. Coa seguridade de saber o que quería, quen era, e o que os seus seguidores esperaban esta noite del. Repasou toda a súa carreira, sen deixar ningún tema fóra, nin as cancións coñecidas nin as malditas. Estremecía escoitar pezas como Ruído mental, Moscas de estrea, A curmá do baixo ou Puto flasback. As cantigas, feitas de rabia e sentimento, non perderan actualidade ningunha co paso dos anos, ao contrario. Santi Soul reviviu as pegadas que fora deixando no ronsel do seu itinerario; un camiño coutado, de verbas iradas e notas distorsionadas, que os cambios tecnolóxicos e as decisións gobernamentais interrumpiran catro décadas antes, de xeito brusco e previsíbel. Cantaba e pulsaba as cordas da súa vella Fender descunchada gozando de cada inflexión da voz, de cada pulsación, de cada fricción da puga contra as cordas tensas da guitarra, como se fose a reencarnación do mesmo Hendrix.

A electricidade estaba nas xemas dos seus dedos, atravesáballe o corpo todo. Unha enerxía especial subía do granito do pavimento, chegaba á súa gorxa e inflamaba o ar, verténdose nun auditorio enfebrecido. Ou se cadra era só a emoción dun día tan sinalado, pero non. Era algo especial, irrepetíbel, unha noite como non habería outra na historia do mundo. A súa banda de gala, os que sobreviran aos anos silandeiros, os que venderan os instrumentos en poxas para coleccionistas, os que se reciclaran coma historiadores da arte, os novos seaeiros, un público que agardaba esta velada contando os días.

     Cumpría setenta anos. Tocaba con público presencial, por vez primeira en trinta anos. Tocaba coma se ardese cun lume interior xamais apagado. Tocaba e cantaba coma se fose o espírito vivo de todos os músicos, os comediantes, os xograres, os poetas que o precederan desde a noite dos tempos. Santi Soul era todo iso esta noite, sen deixar de ser el mesmo. E nunca tanto foi el mesmo. As horas corrían e por terminar apagaron. O artista choraba de pura emoción, esgotado. O seu público, co corazón sobrecollido abandonaba o recinto, coas mans doridas de aplaudir.

Estamos no ano 2073. A esperanza de vida no planeta Terra supera os setenta anos, e mesmo acada os cen de ordinario, pero non para os artistas. Os artistas saen da norma, e presentan anomalías. Hai que lles dar de comer á parte. O común dos humanos superou innúmeros problemas de saúde, ambientais e de toda caste, e vive doadamente, sen lle buscar as tripas á máquina. A intelixencia artificial global, a verdadeira autoridade que goberna este mundo, decidiu tolerar os artistas novos, deixalos facer no furor creativo da súa primeira xuventude, mais pasada esta non liberalos de traballos rutineiros, e telos en cintura, até que acaden a idade de retiro laboral. Cando esta chega todos os artistas, que aínda conserven azos nesa altura, poden reverdecer os seus loureiros nunha fermosa noite, á vez de apoteose e de despedida. Ao seu remate, deben optar entre as dúas posibilidades reservadas para eles.

Isto acontece ao cumpriren setenta anos, idade na que eses raros temperamentos comezan a dar, estatisticamente, á sociedade que os tolera, un gran número de problemas. Das dúas cousas a elixir, alternativa pola que optou Santiago Cousido, Santi Soul de nome artístico, é a de emigrar ao planeta Marte, onde unha colonia humana pioneira se bate contra un medio hostil. Con esta idade, sete décadas no lombo, só unha terceira parte dos pasaxeiros sobreviven á viaxe; pero en compensación, caso de chegaren a Marte en condicións, poden adicarse á arte sen restricción ningunha, en compaña de espíritos tan creativos e anómalos coma os seus. A intelixencia omnisapiente matou así dous paxaros dun tiro: librarse de espécimes estraños, antes de que envellezan e confundan de máis e, ao tempo, repoboar o afastado planeta vermello. A outra única alternativa para os artistas, cumprido o aniversario sinalado, é o suicidio voluntario. Mais poucos elixen esta segunda posibilidade.

Ramón Caride Ogando

Ramón Caride Ogando

Profesor de Bioloxía, escritor

Ramón Caride Ogando naceu en Cea, Galicia, en 1957. Estudou Bioloxía na Universidade de Santiago de Compostela e  traballou como profesor de secundaria. É un prolífico escritor que cultivou diversos xéneros como a poesía, a narrativa para nenos e adultos e o ensaio. Escribe en galego, e a súa primeira obra narrativa publicouse en 1990, “Os ollos da noite. Algunhas das súas obras traducíronse ao castelán como Perigo vertical, O futuro roubado, Ameaza na Antártida ou O frío azul. Pola súa produción de literatura infantil e xuvenil, o autor galego foi recoñecido co Premio Merlín. Tamén se fixo con premios como “Risco ou Café Dublín”, polas súas novelas. É un dos fundadores da revista A Santa Compaña de Cambados(segunda época) e colaborou como columnista en El Mundo, Faro de Vigo ou O Correo Galego.

“No 2017 xubilouse do ensino formal, da escrita por agora aínda non”

Realismo socialista

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

La soledad de Vicente Méndez  -devellabella-

La soledad de Vicente Méndez -devellabella-

       Hoy voy a hablar de la soledad como retiro marchito que es algo así como un aislamiento angustioso en medio de la gente moderna, esa multitud ansiosa de placer banal y de pasatiempo obsceno, sí sirviera para algo.

      Hoy esas inmensas muchedumbres que como rebaños de borregos marchan al rebufo del cencerro del líder iluminado que solo busca conseguir  como sea su ansia de poder. Estas hordas de seres vociferantes van triscando las migajas que les va prometiendo el iluminado, sin la más mínima posibilidad de que se las conceda; individualmente son incapaces de ver a un palmo más allá de su nariz para comprender y ver que son manipulados, usados como carnaza para alcanzar la meta del voraz líder, solo él en su interior sabe que una vez conseguida la silla que anhela, los abandonará en las mazmorras del olvido.

       Y esto es lo triste, que siempre ha sido así, ni ayer ni hoy la manada se da  cuenta que las promesas esa cosa que iluminado les  promete puño en alto y agritos, sí me apoyas te haré…, serás lo que tú quieras…, es siempre la misma rutina que el cencerro repite una y otra vez a todo aquel que se acerca a él, toda promesa en compensación por su apoyo solo lleva al triste resultado de que los hombres que le rodean se rocen sin tocarse, convivan sin el magma del  bien común que hace crear y crecer la unión y que haría peligrar el poder del líder.

       Conseguir esta soledad del individuo en medio de la multitud ajeno a él mismo y a los demás por supuesto, es hoy lo que se considera un líder mesiánico.

      La soledad se puede vivir por dentro y por fuera, más solo desde dentro se logra saber lo terrorífica o purificadora que puede ser para aquel que sabe vivir con ella. Y aún que el espirito tiene y siente angustia de sí mismo, parece que tampoco puede librarse  uno del mismo sin un enorme esfuerzo, aunque me he encontrado durante esta larga  travesía que se me ha impuesto para ir o venir; mejor dicho deambular durante los años que se me han concedido en este desfiladero de soledad  para buscar con que llenar el Alma; juzgué que unos cuantos  lo habían logrado o eso parecía, quizás porque  la  soledad, la angustia y todo eso les importaba una mierda, los días de soledad y de angustia: ya no de la semana siguiente y ni si quiera  la del momento presente no les merecía la menor  indagación, ‹‹para que decían y dicen››, pasará lo que tenga que pasar, por estar rompiéndome la cabeza no voy arreglar nada, así que me voy a tomar un par de vinos al bar y listo…

Vicente Méndez

Vicente Méndez

Poeta

Vicente Méndez González:  vive en Vigo, Pontevedra

Figura en la Guía Cultural de Artistas de Galicia. (Xunta de Galicia 2004)

Exposiciones: Colectiva Xuventude, Xunta de Galicia Universidade Popular de Vigo

OBRA:- Talla en Madera, Escultura, Pintura y Poesía.

POESÍA:-Libro publicado.  Necesito un Nombre.

Colactánea Literatura e Artes—Raía Luso Española

COLABORACIONES:-Colectivas en varias editoriales,  en libros de Poesía.—Amarga Hiel, Mar de Nubes, Melodía de colores, Días de Sol, Vientos del Pasado, Tragedias Poéticas II, y Erotismo Poético III. Poetas Nocturnos III.

NOVELAS:– La Coleccionista de Clavos.

Publicadas. Qué Vida más extraña= Una Mala Historia.

Los Gritos de los que se Creían Vivos y llevan años Muertos.

MICRO RELATOS.  Pluma, Tinta y Papel.

NOVELA   El  Regreso a Valdecasas.    

Me has hecho frágil 

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Florencio Delgado Gurriarán por Manuel Lastra

Florencio Delgado Gurriarán por Manuel Lastra

A Real Academia Galega acordou dedicarlle este ano 2022 o Día das Letras Galegas ao poeta Florencio delgado Gurriarán, recoñecendo tanto a súa valía como escritor como a súa defensa dos valores democráticos e galeguistas nunha época escura da nosa historia que o levaron á persecución e ao desterro.

Delgado Gurriarán naceu en Córgomo (Vilamartín de Valdeorras) en 1903. A causa da profesión do  pai, a familia desprazouse a Palencia cando Florencio contaba seis anos de idade. Estudou en Palencia e Valladolid onde se licenciou en Dereito pero nunca rompeu os lazos coa aldea natal á que volvía todos os veráns.

En 1928 regresou a Córgomo para exercer a avogacía no Barco de Valdeorras e comeza a colaborar no Heraldo ourensano e A Nosa Terra con poemas e artigos. En 1933 ingresa no Partido Galeguista.

Florencio

Pola súa actividade cultural e política tivo que fuxir da represión franquista en xullo do 36. Pasou primeiro a Portugal e de alí a Francia. Despois dun curto periodo en Cataluña, xa acabada a guerra, cruzou de novo a fronteira francesa para embarcar, camiño do exilio, rumbo a México.

En México exerceu diversos oficios e viviu en distintas cidades ata que se estableceu en Veracruz. Continuou a súa actividade política e cultural e xunto con outros exiliados fundou a revista Vieiros e participou na creación do Ateneo de Galicia e o Padroado da Cultura Galega de México.

Regresou varias veces a Galicia pero xa nunca para ficar. Morreu en California en 1987.

A obra poética de Florencio Delgado Gurriarán consta de catro libros: Bebedeira (1934), Galicia infinda (1963), Cantarenas. Poemas (1934-1980) (1981) e O soño do guieiro (1985). Tamén se encargou de escolmar e traducir os poemas franceses de Poesía inglesa e francesa vertida ao galego (1949) e da tradución de Cemeterio mariño de Paul Valéry.

bebedeira
Galicia infinda
cantarenas
o soño do guieiro

Delgado Gurriarán adcríbese na chamada Xeración do 25 e, dentro dela, na corrente hilozoísta ou animista que se caracteriza pola constante animación da paisaxe. O poema hilozoísta é unha sucesión de imaxes animistas ou persnificacións que dotan de ánima a natureza a cal cobra vida e adquire características animais e mesmo humanas: “…O vento / baril mociño das festas / mercou na tenda do souto / seu perfume de candeas…” (Bebedeira). O representante máis recoñecido desta estética vangardista é o pontevedrés Lois Amado Carballo e, ademais de Delgado Gurriarán, tamén foi seguida por poetas como Eugenio Montes, Anxel Sevillano ou Augusto Casas.

Pero Delgado Gurriarán soubo trascender a poesía meramente paisaxista. Sobre todo en O soño do guieiro atopamos poemas de claro contido social e mesmo político. Moi interesantes son os chamados “poemas sociolingüísticos” nos que o poeta fai unha notable defensa da fala e da tradición lingüística galegas. Destacamos nesta liña o poema “Louvanza dos nomes enxebres” no que se critica a torpe castelanización dos topónomos tradicionais: “...Arriba Penouta e abaixo Penota / que é nome en castrapo e rima con Jota. / Afora Jaguaza, nome cacofónico / adiante Xaguaza, enxebre e eufónico…”

Tanto pola súa obra como pola traxectoria persoal, social e política, a elección da Academia deste ano foi plenamente acertada e esperamos que a figura de Florencio Delgado Gurriarán a partir de agora sexa un pouco máis coñecida e recoñecida.

Louvanza dos nomes enxebres” é un dos poemas nos que Florencio Delgado Gurriarán critica a deturpación da toponimia galega e a diglosia. Un grupo de alumnas e alumnos do CEIP Julio Gurriarán do Barco de Valdeorras dramatiza estes versos do protagonista do Día das Letras

Manuel Lastra Galiano

Manuel Lastra Galiano

Profesor de galego

Son Manuel Lastra Galiano. Nacín hai case sesenta e un anos en Salcedo, ao lado de Pontevedra.

Sempre me gustou a literatura polo que decidín estudar Filoloxía e facerme profesor. O curso pasado puxen fin á miña etapa de docente despois de exercer durante trinta e sete anos, trinta deles no IES Valle Inclán desta cidade.

Penso que a xubilación non debe implicar o cese da vida activa. Ao contrario, agora podo dedicarme á realización de moitas actividades lúdicas e culturais que tiña aprazadas pola falta de tempo.

A publicación deste blog responde a esta ansia de manterme activo. Xunto cos meus compañeiros, espero que as propostas que vos fagamos sexan do voso agrado.

O gato

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Amor que perdura de Marina Filgueira

Amor que perdura de Marina Filgueira

por Marina Filgueira

Aquella tarde soleada, 

paseamos la pradera
senda de la primavera,
hechicera de alborada.

Los sentidos despertaban

y nos miraba la luna,
brillaba la gran laguna,
tambores de amor sonaban.

Y tus eternas caricias,

yo guardé con emoción,
jugué con tu corazón,
universo de delicias.

Recogías una flor,

del campo las más bonita
la de aromas exquisita,
luciendo con esplendor.

En mi pelo la prendías,

brincaba mi corazón
abrazando la ilusión,
mi vida de amor vestías.

Y fue nuestro amor alado

un idilio transparente
nos miramos tiernamente,
sin secretos ni pecado.

Tus ojos me fascinaron
me trasmitieron ternura,
fueron tus brazos ventura

y tus labios me tocaron.

 

El alma sencilla y pura

y mi vida transformaron,

y tus besos me dejaron,

el gran amor que perdura.

 

Pensando en él me muere el alma,

ahora que llegó el atardecer de la vida,

siento más la profunda ausencia.

Sus brazos fueron mis brazos,

y su cuerpo fue mi cuerpo,

y mi cuerpo suyo fue, por eso he sentido

su calor en los inviernos,

sus manos fueron caricias,

sus ojos fueron luceros,

que siguieron alumbrando

mis pasos en el tiempo. 

 

                         Marina Filgueira

Marina Filgueira

Marina Filgueira

Poeta

Naceu en Santa María de de Xeve, lugar das Raposeiras, un 27 de marzo de 1934, as súas afeccións son ler, escribir poesía, pasear e viaxar. Viaxou por medio mundo. viaxar é aprender moitas… é cultura en definitiva.

Blog

Historia de vida

Añoranza

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥