Croacia por Manolo Gulías Márquez

Croacia por Manolo Gulías Márquez

Croacia

Manolo Gulías Márquez

Outro verán máis para saír da rutina. Despois de visitar unha axencia de viaxes en Pontevedra e consultar uns catálogos de itinerarios e países onde puideramos ir, decidímonos por Croacia. Pareceunos un destino tan bo coma calquera outro.

Nunha soleada tarde do mes de agosto, saímos do aeroporto de Lavacolla en Santiago de Compostela e, coma sempre, despois da escala obrigatoria no aeroporto de El Prat en Barcelona, outras veces toca Madrid, nun novo avión embarcamos para o aeroporto de Cilipi en Dubrovnik.

As esperas nos aeroportos fan que as dúas horas e pouco de voo de Barcelona ata Dubrovnik poidan ser máis do dobre, se a isto lle sumamos o voo de  Lavacolla ó Prat…

Pincha no PDF da dereita para ler a viaxe completa

Croacia1
Croacia 3
Croacia 2
Manolo Gulias Márquez

Manolo Gulias Márquez

Docente

Xosé Manuel Gulías Márquez naceu en Pontevedra en 1952, pero foi bautizado en Forcarei de onde eran seus pais. En 1983 aprobou as oposicións por ciencias logo fixo a especialidade de galego e daba as clases nesa lingua. O seu último destino levouno ao instituto onde estudou, é dicir ao Valle Inclán, non podía estar máis feliz xa que despois de case 20 anos non tivo que volver coller o coche. Neste instituto estivo 18 anos ata que con 65 xubilouse, porque xa tiña o tempo de servizo e xa tocaba. Colabora con nós relatando as súas viaxes.

De Jaca a Pontevedra

Ávila

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Marsella por Ana Santos Solla

Marsella por Ana Santos Solla

Marsella

Ana Santos Solla

Hai anos que soño con ir a Marsella, só aterrei no seu aeroporto camiño de Córcega, imaxinaba unha cidade caótica, multicultural, chea de contrastes e moi luminosa, atopamos unha cidade ateigada de turistas e só dos 20 establecementos que levaba anotados resistían 3 abertos, a pandemia tamén se ceibara neste lado de Europa.

Fixemos esta viaxe Elena e mais eu, xa coincidiramos noutras aventuras e tiñamos ganas de saír de Pontevedra uns días. Deixamos que o vo e mais o hotel fora cousa da axencia de viaxes, nós encargabamonos de gozar do sur de Francia.

Saímos de Porto con Ryanair e con media hora de retraso chegamos a Marsella ás 19:00 horas, collemos o bus 91, 16 euros ida e volta, cara ao centro da cidade, tardou 25 minutos en chegar á estación St Charles e o noso hotel estaba apenas a 900 metros, quedamos nun B&B cerca do barrio do Panier e do vieux port, limpo, cómodo, céntrico e ben de prezo. Leer máis

Hai anos que soño con ir a Marsella, só aterrei no seu aeroporto camiño de Córcega, imaxinaba unha cidade caótica, multicultural, chea de contrastes e moi luminosa, atopamos unha cidade ateigada de turistas e só dos 20 establecementos que levaba anotados resistían 3 abertos, a pandemia tamén se ceibara neste lado de Europa.

Fixemos esta viaxe Elena e mais eu, xa coincidiramos noutras aventuras e tiñamos ganas de saír de Pontevedra uns días. Deixamos que o vo e mais o hotel fora cousa da axencia de viaxes, nós encargabamonos de gozar do sur de Francia.

Saímos de Porto con Ryanair e con media hora de retraso chegamos a Marsella ás 19:00 horas, collemos o bus 91, 16 euros ida e volta, cara ao centro da cidade, tardou 25 minutos en chegar á estación St Charles e o noso hotel estaba apenas a 900 metros, quedamos nun B&B cerca do barrio do Panier e do vieux port, limpo, cómodo, céntrico e ben de prezo. Leer máis

Marsella2
Marsella 1
calanques
Ana Santos Solla

Ana Santos Solla

Profesora de Educación Física

Son Ana Santos, nacín en Pontevedra no ano 1960, a miña infancia estivo moi ligada a Santa María de Xeve, a terra da miña nai, son a terceira de 8 irmáns, a maior das mozas, a máis vella como me dicían de pequena. Sempre me gustou o deporte e estudei INEF en Madrid, estiven 34 anos no IES Valle Inclán impartindo Educación Física alí foi onde coñecín ao resto dos meus compañeiros que agora me acompañan neste proxecto. Decidín xubilarme para dar un novo rumbo á miña vida e levar a cabo este tipo de iniciativas como @devellabella ue pretende que o envellecemento activo convértase en embelecemento persoal e poder achegar a miña experiencia nesta etapa da vida.

Nós os maiores aínda temos moita guerra que dar, espero que este blogue motívevos a querer colaborar connosco.

Dublín

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Ávila por Manolo Gulías Márquez

Ávila por Manolo Gulías Márquez

Ávila

Manolo Gulías Márquez

Xa tiñamos ganas de saír da casa e tamén tempo para facelo, pensando en ir a algunha cidade na que non estiveramos antes, decidímonos.

O domingo nove de xullo do ano 2017 collemos o coche e a iso das  oito da mañá puxemos rumbo cara Ávila.

Metémonos na AP-9 camiño de Vigo continuamos logo pola A-55 a A-52, enlazamos coa A-6 un pouco antes de Benavente, e seguimos pola autoestrada ata enlazar coa N-403, pouco antes de chegar a Adanero, que nos levou dereitos a Ávila.

Indo sen présa tardamos algo máis de cinco horas en percorrer uns cincocentos corenta quilómetros que é aproximadamente a distancia que hai dende Pontevedra ata alí.

Xa en Ávila, indo pouco a pouco tiramos cara o centro da cidade, entramos na muralla pola porta de san Vicente e logo seguindo pola rúa Tostado chegamos ata a Praza da Catedral.

Pincha no PDF da dereita para ler a viaxe completa

Concha en Ávila
Ávila
Ávila
Manolo Gulias Márquez

Manolo Gulias Márquez

Docente

Xosé Manuel Gulías Márquez naceu en Pontevedra en 1952, pero foi bautizado en Forcarei de onde eran seus pais. En 1983 aprobou as oposicións por ciencias logo fixo a especialidade de galego e daba as clases nesa lingua. O seu último destino levouno ao instituto onde estudou, é dicir ao Valle Inclán, non podía estar máis feliz xa que despois de case 20 anos non tivo que volver coller o coche. Neste instituto estivo 18 anos ata que con 65 xubilouse, porque xa tiña o tempo de servizo e xa tocaba. Colabora con nós relatando as súas viaxes.

De Jaca a Pontevedra

Grecia

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Menorca por Sara Valenzuela Viz

Menorca por Sara Valenzuela Viz

Menorca

Sara Valenzuela Viz

Vouvos falar desta escapadinha que fixemos ás Illas Baleares, a Menorca concretamente. Foi só unha semana pero aproveitámolo ao máximo. Non coñecíamos esta illa, si foramos a Baleares, a Maiorca, e a verdade é que Menorca sorprendeunos gratamente.

As praias, pequenas calas na súa maioría, son preciosas, non hai moita xente nelas e a auga nesta época do ano, na primaveira, está xenial, nin quente nin fría. Hai turistas, pero prefiren as piscinas de hoteis ou apartamentos á praia e iso é de agradecer. Non cabe dúbida, as súas calas de augas cristalinas e turquesa e area branca son espectaculares

Menorca, ademais da súa beleza natural, que lle permitiu ser declarada Reserva da Biosfera pola Unesco, conta cun grande patrimonio histórico que se concentra nos bonitos cascos antigos das cidades e pobos de pescadores, así como con interesantes restos prehistóricos que se atopan repartidos pola illa.

Estivemos unha semana e visitamos algunhas calas, nós alugamos nun apartamento na praia Cala Galdana,

saber máis

ciudadela
aasentamentos en Menorca
mahon
Sara Valenzuela Viz

Sara Valenzuela Viz

Profesora de Historia

Nacín na parroquia de Santirso de Manduas, en Bandeira.

Aos nove anos mandáronme estudar a Santiago e alí pasei uns cantos anos da miña vida, xa que logo fixen Filosofía e letras e liciencieme en Xeografía-Historia.

Exercín de profesora percorrendo moitos centros educativos das catro provincias, penso que de aí vén o que me gusta viaxar.

Levo en Pontevedra 27 anos, nesta fermosa cidade coñecín a unha parte dos integrantes do blog devellabella, no IES Valle Inclán e tamén no Frei Martín Sarmiento. Con eles vivín moitas aventuras, dende a nosa dedicación común ao teatro a festas diversas relacionadas co noso traballo, e sempre me sentín en total confianza.

Levo xubilada dous anos e procuro aproveitalo ao máximo, sobre todo facendo viaxes.

Neste proxecto vou poñer o meu graniño de area, e espero que sexa do voso agrado

Exipto

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Dublín, a viaxe do dó por Ana Santos

Dublín, a viaxe do dó por Ana Santos

Dublín

Ana Santos Solla

Cada viaxe é unha aprendizaxe, sempre leo antes de saír, cada vez menos, e sempre leo ao chegar, cada vez máis. Dáme a impresión que esa viaxe que preparei non é a mesma que a que realicei, programo o básico e déixome levar polo momento no que me atopo, encántame perderme e descubrir cousas ocultas ás propostas dás guías tradicionais.

Sempre me gustou viaxar, quizás fora porque meus pais nunca me deixaron facelo e comecei a saír cando estaba estudando en Madrid.

Esta non é a primeira viaxe nin a última que fixen pero quería empezar pola primeira despois das restricións pola pandemia, sempre a recordarei como a viaxe do dó, pola perda da parella, pola viaxe que quedou sen facer xuntos….

Eliximos Dublín nun almorzo na miña casa, era a primeira vez que ía viaxar cos meus irmáns, deixamos que a axencia Arany se ocupara das reservas, do voo e do hotel.

Saímos o mércores, 15 de xuño do 2022, de Santiago con Ryanair no primeiro voo da mañá, unha maleta de man, unha mochila e cinco días completos por diante.

Ao aterrar collemos o bus cara ao centro, 10 euros ida e volta, en 40 minutos chegamos ao corazón da cidade, camiñamos un anaco ata o noso hotel  Belvedere Hotel  e deixamos a equipaxe na consigna.

O noso é camiñar e se digo que nestes 5 días fixemos máis de 30 mil pasos ao día quedo  curta.

Comezamos polo canal e as diferentes pontes, fixemos fotos no monumento aos emigrantes e pasamos pola ponte de Calatrava, un calco das que ten espalladas por Europa, adentrámonos pola zona peonil e sobre as dúas entramos no primeiro pub, Lincolns Inn, para degustar o famoso fish and chips cunha cervexa ben fresquiña, logo tomamos un café nunha cafetería onde  o acompañaban cun bombón, Butlers chocolate/café. Entramos no Trinity collegue onde a cola para ir á biblioteca era enorme e xa non quedaban tíckets, camiñamos polo campus, que tiña moita animación, paseamos pola zona de Candem, Portobelo e Temple bar, pasamos pola Ponte do Medio Penique e como xa eran as 21:00 fomos cear a un restaurante italiano La góndola, moi recomendable, ao saír aínda tomamos outra cervexa camiño do hotel. Moitas horas a pé dende que saímos da casa.

Pincha no PDF  para ler a viaxe completa

Jamenson
Bray
Belfast
Ana Santos Solla

Ana Santos Solla

Profesora de Educación Física

Son Ana Santos, nacín en Pontevedra no ano 1960, a miña infancia estivo moi ligada a Santa María de Xeve, a terra da miña nai, son a terceira de 8 irmáns, a maior das mozas, a máis vella como me dicían de pequena. Sempre me gustou o deporte e estudei INEF en Madrid, estiven 34 anos no IES Valle Inclán impartindo Educación Física alí foi onde coñecín ao resto dos meus compañeiros que agora me acompañan neste proxecto. Decidín xubilarme para dar un novo rumbo á miña vida e levar a cabo este tipo de iniciativas como @devellabella ue pretende que o envellecemento activo convértase en embelecemento persoal e poder achegar a miña experiencia nesta etapa da vida.

Nós os maiores aínda temos moita guerra que dar, espero que este blogue motívevos a querer colaborar connosco.

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Grecia por Manolo Gulías Márquez

Grecia por Manolo Gulías Márquez

Grecia

Manolo Gulías Márquez

No verán, aínda que non tiñamos boas referencias de Grecia, decidimos ir a ver de cerca o que dende lonxe non parecía demasiado atractivo. A pesar de que o humorista Miguel Gila dicía que estaba toda rota  fomos igualmente.

Como sempre, collemos o avión, e despois da escala de rigor, unhas veces toca Madrid e outras Barcelona, chegamos ao aeroporto de Eleftherios Venizelos de Atenas.

Alí apareceu para recibirnos unha persoa da axencia de viaxes que nos levou nun taxi por unha ampla avenida na que tivemos que soportar un monumental atasco.

Fomos ata o centro da cidade e xa logo ao Athens Thiare Hotel, na praza Omonoias daquela en obras, facendo o que hoxe é unha gran praza cunha fermosa fonte no medio.

Pincha no PDF da dereita para ler a viaxe completa

Atenas
Partenón
Grecia
Manolo Gulias Márquez

Manolo Gulias Márquez

Docente

Xosé Manuel Gulías Márquez naceu en Pontevedra en 1952, pero foi bautizado en Forcarei de onde eran seus pais. En 1983 aprobou as oposicións por ciencias logo fixo a especialidade de galego e daba as clases nesa lingua. O seu último destino levouno ao instituto onde estudou, é dicir ao Valle Inclán, non podía estar máis feliz xa que despois de case 20 anos non tivo que volver coller o coche. Neste instituto estivo 18 anos ata que con 65 xubilouse, porque xa tiña o tempo de servizo e xa tocaba. Colabora con nós relatando as súas viaxes.

De Jaca a Pontevedra

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥