Burdeos, a cidade que brillou dúas veces por Ana Santos
Burdeos, a cidade que brillou dúas veces
Ana Santos SollaA viaxe a Burdeos era unha espiña cravada. Cando fixemos a ruta en furgoneta, decidimos deixala para outro momento: intuíamos que a cidade merecía máis dun día. Setembro converteuse na escusa perfecta.
Os voos, ao final, atopámolos con EasyJet desde Porto: 120 euros cada un, saída un xoves ás cinco da tarde e regreso o domingo á mesma hora. Escollimos un hotel preto da estación, xa que o bus do aeroporto deixa xusto alí. O billete, ida e volta, custou dez euros. Din que pronto haberá un tranvía directo, pero por agora hai que facer transbordo.
Deixar o coche no aeroporto sempre é un exercicio de paciencia. Despois de varias probas, decidímonos por Vuelapark: catro días por dezaoito euros. O sistema é sinxelo: deixas o coche a cinco minutos da terminal e lévante, o mesmo á volta.
Chegamos a Burdeos ás seis e cuarto. Ás seis e media xa estabamos no bus 30’ Direct rumbo á estación. Media hora despois, tras un pequeno paseo, atopamos o noso aloxamento: unha casa particular rexentada por Isabelle, con cinco cuartos preparados con agarimo. O xardín, con tumbonas á sombra, convidaba a parar; dentro, unha pequena cociña con café, infusións, auga fresca e mesmo unha caixa de galletas a vontade.
A nosa habitación chamábase Elianor: unha cheminea no recuncho, un balcón á rúa, un baño luminoso con ventá ao patio. Todo tiña un encanto antigo, coidado, cálido. O lugar merece ser compartido: B & B Haute Montaigne, 363 euros por tres noites con almorzo incluído.
Cando nos instalamos, Isabelle ensinounos a sala común, tamén con cheminea, e a galería acristalada que dá ao xardín, onde se serve o almorzo. Deunos un mapa e unha primeira orientación para a tarde.
Saímos xa preto das oito. A nosa primeira parada foi a Porta da Moeda, elegante e serena, deseñada por André Portier en 1758, declarada monumento histórico en 1965. Seguimos ata a Porta de Borgoña, entrada principal da cidade, construída uns anos antes pola man do mesmo arquitecto. A máis fermosa, porén, foi a Porta Cailhau, do século XV, xunto ao río: impoñente, medieval, coma saída dun conto…..
Camiñamos ata a Praza da Bolsa, onde o espello de auga reflectía o luscofusco e a lúa chea. A escena tiña unha calma hipnótica. O paseo levounos despois polas igrexas de Sainte-Croix e San Miguel, co seu campanario elevado sobre o bulicio das rúas.
Volvimos á beira do Garona. As luces da cidade prendían unha a unha, e nós camiñabamos coa serenidade de quen sabe que está no lugar axeitado e coa persoa precisa. Para ser feliz non se necesitan tantas cousas: quizais só isto, quizais só alguén ao lado. Rematamos o día cansos, pero cheos.
……….
Ana Santos Solla
Profesora de Educación Física
Son Ana Santos, nacín en Pontevedra no ano 1960, a miña infancia estivo moi ligada a Santa María de Xeve, a terra da miña nai, son a terceira de 8 irmáns, a maior das mozas, a máis vella como me dicían de pequena. Sempre me gustou o deporte e estudei INEF en Madrid, estiven 34 anos no IES Valle Inclán impartindo Educación Física alí foi onde coñecín ao resto dos meus compañeiros que agora me acompañan neste proxecto. Decidín xubilarme para dar un novo rumbo á miña vida e levar a cabo este tipo de iniciativas como @devellabella ue pretende que o envellecemento activo convértase en embelecemento persoal e poder achegar a miña experiencia nesta etapa da vida.
Nós os maiores aínda temos moita guerra que dar, espero que este blogue motívevos a querer colaborar connosco.
máis artigos
♥♥♥ síguenos ♥♥♥
