Se São Miguel foi unha illa que se nos foi revelando entre néboa, auga e luz, Terceira chegou como unha continuación natural, coma se a viaxe non cambiase de lugar, senón de ritmo.

Marchamos coa sensación de deixar algo aberto atrás, pero tamén coa certeza de que nas Azores nada remata de todo: as illas non se pechan, enlázanse. O voo curto, case suspendido sobre o Atlántico, foi apenas unha transición, un paso suave entre paisaxes que, sendo distintas, falan a mesma lingua.

Terceira recibiu-nos sen estridencias, cunha beleza máis humana, máis construída, onde as cores das casas e a vida das rúas dialogan cunha natureza que segue presente, pero menos abrupta. Aquí, o tempo pareceu desacelerar aínda máis, coma se a illa nos convidase non só a mirar, senón a quedar.

E nós, sen présa, aceptamos.

Saímos da illa de San Miguel coa sensación de pechar unha porta que aínda quedaba entreaberta. Devolvemos o coche en Enterprise —Guerin, ao fin e ao cabo, é da mesma familia— e deixámonos levar pola inercia das despedidas breves. O avión agardaba ás 13:00, deses pequenos, de hélices, onde o ceo parece máis próximo e o mar máis fondo. Trinta e sete pasaxeiros, un silencio case cómplice e, tras corenta minutos de travesía doce, como quen pasa unha páxina sen facer ruído, chegamos ao aeroporto de Aeroporto das Lajes, onde tamén pousan voos que veñen directos desde Oporto.

Esta vez o coche agardábanos con Hertz. Dous euros por un segundo condutor, catro días a todo risco, e un Opel Corsa disposto a acompañarnos polas estradas da illa. Pequenos detalles que, coma sempre, fan máis leve o camiño.

Fai cousa dun mes decidimos preparar unha viaxe ás Azores. Eu xa coñecía São Miguel, pero apetecíanos volver e engadir Terceira. O que ía ser unha viaxe de dous acabou converténdose nunha viaxe de catro, desas que xa nacen cun aquel de aventura compartida.

Buscamos os voos máis axeitados para febreiro e finalmente decidimos saír do 8 ao 17 con SATA, desde Oporto. O plan quedaba así: de Oporto a São Miguel do 8 ao 13, de São Miguel a Terceira do 13 ao 17, e regreso o día 17. En total, os tres voos saíron por 170,22 euros por persoa.

A saída era ás 12:40, con chegada a Ponta Delgada ás 14:10.

Saímos de Pontevedra ás 9:15 da mañá. Ao chegar ao aeroporto deixamos o coche no parking Prime Park (70 euros por 10 días). Xa na terminal avisáronnos de que podiamos facturar gratuitamente: nos billetes indicaba que só se podía levar unha mochila ou maleta de 8 kg, pero en realidade permitían ambas cousas sen pesar. Nós, por prudencia, cumprimos estritamente e levabamos só a maleta de 8 kg e unha mochila pequena.

O voo foi tranquilo, envolto nun ceo moi nubrado que, por sorte, non chegou a romper en chuvia. Chegamos puntuais, recollemos as maletas e fomos directamente buscar o coche que tiñamos reservado.

Era un Renault Clio da compañía Enterprise: cinco días con seguro a todo risco por 156,22 euros. Co coche xa en marcha, puxemos rumbo ao noso aloxamento, a apenas doce minutos do aeroporto: a Herdade do Ananás. Cinco noites con almorzo e parking por 400 euros a parella. Un lugar especial, case máxico, situado no medio dunha plantación de piñas, onde o aire parece ter outro ritmo.