Viaxe a Panamá por Sara Valenzuela Viz

Viaxe a Panamá por Sara Valenzuela Viz

Viaxe a Panamá

Sara Valenzuela Viz

Xaneiro 2024. Decidimos facer unha viaxe un pouco longa, os lugares pedíano, fomos 15 días a Panamá e outros 15 ao suroeste de EE.UU.

Saímos de Madrid. Unha visita rápida a Ana e a Dani e esa noite durmimos alí e ceamos con eles.

O día 31 voamos. Once horas de viaxe. Para Benito entre os viños que nos deron no avión e un par de tranquimazins, a viaxe foi bastante ben, e eu entre películas e a lectura que tiña no meu ebook, ben tamén.

E chegamos a Panamá.

En primeiro lugar, gustaríame dicir que os panameños/as son moi simpáticos, agradables, atentos e dispostos sempre a axudar. No aeroporto compramos unha tarxeta de datos para dispoñer de conexión e evitar os sablazos de Vodafone. Idea inútil porque, como non quitaramos a tarxeta española por se producía algunha chamada urxente, Vodafone quere cobrarnos 12 euros por día e, claro, estamos a facer unha reclamación pedindo que nos devolvan todo o que nos meteron nas facturas, case 500 euros. Temos todas as capturas de pantalla que mostran que usamos a tarxeta do país. En fin…

rúa dos sombreiros
museo panamá
Panamá
Sara Valenzuela Viz

Sara Valenzuela Viz

Profesora de Historia

Nacín na parroquia de Santirso de Manduas, en Bandeira.

Aos nove anos mandáronme estudar a Santiago e alí pasei uns cantos anos da miña vida, xa que logo fixen Filosofía e letras e liciencieme en Xeografía-Historia.

Exercín de profesora percorrendo moitos centros educativos das catro provincias, penso que de aí vén o que me gusta viaxar.

Levo en Pontevedra 27 anos, nesta fermosa cidade coñecín a unha parte dos integrantes do blog devellabella, no IES Valle Inclán e tamén no Frei Martín Sarmiento. Con eles vivín moitas aventuras, dende a nosa dedicación común ao teatro a festas diversas relacionadas co noso traballo, e sempre me sentín en total confianza.

Levo xubilada dous anos e procuro aproveitalo ao máximo, sobre todo facendo viaxes.

Neste proxecto vou poñer o meu graniño de area, e espero que sexa do voso agrado

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Viaxe ao sudeste asiático: Cambodia, Tailandia por Sara Valenzuela

Viaxe ao sudeste asiático: Cambodia, Tailandia por Sara Valenzuela

Viaxe a Cambodia, Tailandia

Sara Valenzuela Viz

24 de febreiro,

Chau Doc, como comentamos na outra crónica, foi o último lugar que visitamos en Vietnam; é o punto fronteirizo entre Vietnam e Cambodia. Todos os viaxeiros que queiran cruzar a fronteira entre os dous países deben pasar por esta cidade. Desde aquí parten os barcos que se dirixen á capital de Cambodia, Phnom Penh, navegando polo río Mekong (o río é  un dos máis longos do mundo, atravesando China, Myanmar, Tailandia, Cambodia e finalmente Vietnam para formar este delta no seu tramo final ata o océano).

Foi unha viaxe de 5 horas, pero fixémola  moi ben. Saímos moi cedo para coller o barco-bus, o sol estaba a saír e gozamos dun fermoso amencer.

porto chau doc
pagoda de prata
rio chao
Sara Valenzuela Viz

Sara Valenzuela Viz

Profesora de Historia

Nacín na parroquia de Santirso de Manduas, en Bandeira.

Aos nove anos mandáronme estudar a Santiago e alí pasei uns cantos anos da miña vida, xa que logo fixen Filosofía e letras e liciencieme en Xeografía-Historia.

Exercín de profesora percorrendo moitos centros educativos das catro provincias, penso que de aí vén o que me gusta viaxar.

Levo en Pontevedra 27 anos, nesta fermosa cidade coñecín a unha parte dos integrantes do blog devellabella, no IES Valle Inclán e tamén no Frei Martín Sarmiento. Con eles vivín moitas aventuras, dende a nosa dedicación común ao teatro a festas diversas relacionadas co noso traballo, e sempre me sentín en total confianza.

Levo xubilada dous anos e procuro aproveitalo ao máximo, sobre todo facendo viaxes.

Neste proxecto vou poñer o meu graniño de area, e espero que sexa do voso agrado

Viaxe a Singapur

Viaxe a Vietnan

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Descubrindo Marrocos por Charo Valcárcel Mato

Descubrindo Marrocos por Charo Valcárcel Mato

Camiñas de vagar cativada polas cores, olores e sabores que emanan das canellas labirínticas da medina, polo algareo da xente que, coma ti, vén e vai observando a infindade de pequenos postos de venda que ofrecen todo tipo de produtos, especialmente aos engaiolados visitantes foráneos abrumados pola enorme diversidade de mercancías que desfilan ante os seus ollos.

Deteste a admirar unha tenda de especias sabiamente colocadas en pequenos recipientes circulares ofrecendo unha estudada combinación de cores que dificilmente pode pasar desapercibida, un agasallo para a vista e o olfacto. Uns pasos máis adiante, tras parar noutros postos de cerámica, coiro e froitas, atopas a espectacular entrada dunha das trescentas mezquitas que se encontran no interior da medina; desafotunadamente só os musulmáns teñen permitida a entrada para a oración. Tamén descobres os riads, as casas tradicionais marroquís que se utilizan como hospedaxe, co seu patio interior arredor do cal se sitúa a vivenda, en xeral con distintas terrazas e alturas; as medersas -escolas de Corán- pouco accesibles aos turistas e, tras un longo percorrido por quilómetros de calellas, o gran curtidoiro Chouwara que se pode divisar desde unha zona elevada na que se atopan xa os distintos produtos fabricados coas peles resultantes do proceso de lavado, tinguido e secado ao que se someten previamente na multitude de fosas nas que ducias de curtidores traballan sen descanso.

O percorrido pola medina é coma unha viaxe no tempo, coma se, de súpeto, tras atravesar os fermosos arcos de entrada, o reloxo atrasáse varios séculos e ti apareceses alí convertida en espectadora privilexiada de semellante prodixio.

Despois de case tres horas andando sen apenas deterte ficas esgotada e un pouco agobiada polo boureo e a enxurrada de xente que vén e vai; por iso decides dar por rematada a visita.

Moitas imaxes deste día van ficar retidas na túa retina, sen dúbida, e coándose no medio delas as dos centos de gatos que pululaban por todas partes coma un elemento necesario que adobiaba o conxunto. Recoñeces que che resultou difícil conter o desexo de acariñalos, mais a prudencia impúxose finalmente .

Fez é unha das grandes cidades de Marrocos e a súa medina unha das máis impresionantes e extensas do mundo árabe (7.500m²)

A viaxe de Fez a Volúbilis (ruínas dunha cidade romana) vaite achegando ao Atlas Medio con parada en Mulay Idris, pequena vila situada nun outeiro, na que o coidado e a limpeza brillan pola súa ausencia, malia ser lugar de peregrinaxe ao albergar o Santuario de Idris I, fundador da Dinastía Idrisí, inaccesible para os turistas. A imaxe máis fermosa da cidade é a que obtés desde a distancia, percorrendo a pé o camiño ata as ruínas, no cal te cruzas con varios campesiños a cabalo de burros e mulas cargados con produtos da terra. A verdade é que a omnipresencia destes animais usados como medio de transporte e carga nas vilas marroquís que visitas é o común e fai que acudan á túa mente lembranzas da nenez nas que na túa pequena aldea do rural galego tamén se usaban dese xeito, hai xa moitos anos.

Baixo un sol inclemente chegas a Volúbilis e ficas abraiada coa extensión que ocupan as ruínas e que dan idea da grandeza e trascendencia que debeu ter no seu momento este asentamento romano no que aínda se poden admirar impresionantes mosaicos e termas nos restos dalgunhas casas; tamén O Capitolio, a Basílica ou os muíños de aceite pertencentes á época púnica, xa que antes dos romanos foi habitada polos cartaxineses. Averiguas que na época de maior esplendor chegou a ter 20.000 habitantes.

Alí, baixo o Arco de Caracalla, deteste a admirar a paisaxe do fermoso val no que está situado este tesouro arqueolóxico.

A viaxe ata Meknés permíteche gozar das vistas que ofrece a un lado e outro da estrada este amplo territorio ao pé do Atlas Medio, totalmente cultivado e no que destacan as enormes extensións de oliveiras. O azul do ceo e as distintas tonalidades de verde dos campos e das árbores coas montañas do Atlas ao fondo é todo un luxo para a vista!

Meknes é unha das cidades imperiais de Marrocos, rodeada dunha espectacular muralla e arcos de entrada que para a túa desgraza atópanse en restauración ao igual que outros puntos de interese turística, co cal conclúes que se fai necesaria unha segunda visita cando o traballo de recuperación teña rematado. Aínda así pódese apreciar a súa beleza e o constante buligar das súas rúas e da medina converténdoa nunha cidade chea de vida.

As noites na terraza do fermoso riad no que te hospedaches, os espectaculares almorzos e a chamada a oración (adhan) do almuecín, acompañada nalgunha ocasión polo canto dos galos que saudaban xa o novo día, constitúen parte desas pegadas indelébeis que, de seguro, han ficar en ti unha vez rematada a viaxe.

A chegada a Azrou e Ifrán supuxo o encontro coa zona montañosa do Atlas Medio, co frío, coa neve, coa chuvia converténdose en neve a medida que a furgoneta devoraba Km. cara ás zonas máis altas. As folerpas batendo no parabrisas, a euforia apoderándose de ti ao descubrir a máxica estampa do bosque nevado. A visión dos monos de espesa pelaxe baixo a neve, agardando polos cacahuetes dos visitantes, ou arrebatándollelos dos petos. Os teus pasos buscando manterse firmes nun solo irregular cun leito de follas, garabullos, pólas e pedras que formaban parte do percorrido circular da ruta polo engaiolante bosque de cedros.

Silenzo e natureza, auténtico privilexio.

E chegas a Aguelman onde se atopa o lago de Aguelmame Sidi Ali de augas cristalinas dunha cor esmeralda que resalta no medio da aridez dourada predominante, salferida, iso si, de sabinas milenarias e rabaños de ovellas. Este lago atópase na provincia de Khenifra, que pertence á rexión de Meknès-Tafilalet, e está rodeado de montañas. A túa visita á zona non se limita a admirar a paisaxe, chegas co propósito de coroar un dos cumes de 2734 metros de altura. Podes experimentar a dificultade do ascenso, os teus pasos inseguros no medio das pedras que alfombran a ruta, o desnivel cada vez maior e a vista atrás asombrada ante a beleza que ofrece a visión do lago desde as alturas, o efémero descanso ao lado da sabina milenaria e por fin a chegada á cima.

Sensacións cruzadas de placidez, esgotamento e orgullo tras ser quen de coroar.

Deixas o Atlas Medio, deixas Marrocos coa maleta cargada de experiencias novas e momentos inesquecibles de ceos azuis, de luz, de neve, de frío, de calor, das chamadas á oración dos almuecíns, das medinas, da súa saborosa gatronomía, dos fermosos riads, dos contrastes da paisaxe, das súas xentes…

Deixas Marrocos co propósito de volver.

Marrocos1
neve en Marrocos
Marrocos lago
Moulin Idris
Marrocos3
medina Fez
Fez
Charo Valcárcel Mato

Charo Valcárcel Mato

Profesora de Galego

Nacín nunha pequena freguesía da Estrada (Sta. Cristina de Vinseiro) hai 60 anos, pero xa levo trinta e cinco vivindo en Pontevedra, case tantos como os que traballei no IES Valle Inclán (trinta e dous), toda unha vida…

Estudei Filoloxía Hispánica, aínda que me presentei e aprobei as oposicións para profesora de Lingua galega e sempre exercín como tal, do cal me sinto e sentirei sempre moi orgullosa.

Formamos parte dun grupo de teatro de profesores (en activo e xubilados) que naceu no 2005 no seo do Valle Inclán, Argallada, e que está esperando tempos mellores para retomar a súa actividade.

Agardo que as miñas contribucións no blog devellabella sexan merecedoras do voso beneplácito ou, polo menos, non do voso desgusto.

Golpes de luz

70º Norte

máis artigos

Contacto

Ana Santos & De Vella a Bella

Hablemos ♥♥♥
No dudes en ponerte en contacto con nosotros, enviándonos un mensaje mediante el formulario siguiente.

Ana Santos & De Vella a Bella

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Viaxe a Brasil 2ª parte por Manolo Gulias Márquez

Viaxe a Brasil 2ª parte por Manolo Gulias Márquez

Viaxe a Brasil 2ª parte

Manolo Gulías Márquez

VIAXE a Brasil en Xuño do 1989

(Segunda PARTE)     

Xa en Sao Paulo de novo fixemos outra vez a maleta, esta vez para viaxar a Brasilia, a capital do país.

O voo, dende que o avión despega ata que aterra no aeroporto internacional de Brasilia, dura aproximadamente hora e media ou pouco máis.

Á saída do aeroporto xa nos estaba esperando o conductor da furgoneta-taxi que tiñamos contratada con antelación.

Sen perda de tempo levounos ó hotel, eu diría que era o hotel Bristol, no centro da cidade, na Asa Sul.

Brasilia foi feita como unha cidade xa proxectada dende moitos anos atrás por mandatarios brasileños, pero tivo o empuxón final co presidente Juscelino  Kubitschek, elexido no ano 1953, que foi quen tivo a idea orixinal de buscar unha cidade no interior do Brasil para convertila en capital pero como non atopou ningunha que lle parecera adecuada tomou a decisión de fundar unha nova.

Houbo quen nos dixo que o que fixo Kubitschek foi empeñar Brasil para toda a eternidade.

O primeiro que se fixo foi seleccionar o lugar onde facer a cidade no medio do país, e a mediados no ano 1956 decidíuse  por unha meseta ó sureste do estado de Goiás onde comezaron as obras o 23 de outubro dese ano.

Ó trasladar a capital ó interior, o gobernó do Brasil pretendía poblar esa zona atraendo habitantes de outras partes xa moi poboadas da nación, mediante o traslado da administración pública chegaría xente de todo o país.

O deseño da cidade correu a cargo do urbanista e arquitecto Lúcio Costa e a maior parte dos edificios públicos foron deseñados polo arquitecto Oscar Niemeyer, amigo de Lúcio, sendo tamén Roberto Burle Marx o deseñador da paisaxe.

O día 21 de abril do ano 1960 foi inaugurada a capital do Brasil, pasando os poderes Executivo, Lexislativo e Xudicial á nova cidade.

Realmente é unha cidade curiosísima pois ten unha especie de eixo central chamado Eixo Monumental onde está a Torre de Televisión no medio, a Explanda dos Ministerios, a Catedral a Praza Dos Tres Poderes… e a un lado e ó outro a Asa Sur e a Asa Norte divididas en Zona ou Sectores de Hoteis, Zona de Bancos, Zona de Restaurantes, Zona de Farmacias, das Embaixadas, Hospital na Asa Sul, Hospital na Asa Norte…eses sectores ou zonas parecen alas, e o total do deseño parece un avión ou un paxaro… arredor de este, que poderiamos chamar núcleo central de Brasilia, están o que chaman cidades satélite ou cidades dormitorio.

Pincha no PDF da dereita para ler a viaxe completa

basilica vella2
brasilia2
maradouro2
Manolo Gulias Márquez

Manolo Gulias Márquez

Docente

Xosé Manuel Gulías Márquez naceu en Pontevedra en 1952, pero foi bautizado en Forcarei de onde eran seus pais. En 1983 aprobou as oposicións por ciencias logo fixo a especialidade de galego e daba as clases nesa lingua. O seu último destino levouno ao instituto onde estudou, é dicir ao Valle Inclán, non podía estar máis feliz xa que despois de case 20 anos non tivo que volver coller o coche. Neste instituto estivo 18 anos ata que con 65 xubilouse, porque xa tiña o tempo de servizo e xa tocaba. Colabora con nós relatando as súas viaxes e os seus relatos.

Viaxe por A Brasil 1ª parte

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Viaxe a Brasil 1ª parte por Manolo Gulias Márquez

Viaxe a Brasil 1ª parte por Manolo Gulias Márquez

Viaxe a Brasil 1ª parte

Manolo Gulías Márquez

VIAXE a Brasil en Xuño do 1989

(Primeira PARTE)     

Fixemos unha viaxe a Brasil, os tres membros da familia, cunha duración de preto dun mes a finais de xuño do ano 1989. A primeiros de xullo do ano 2002 fixemos a nosa segunda viaxe ó mesmo país.

Nesta segunda viaxe vimos o mesmo que na primeira e algo máis, pero noutra compañía.

Repetimos tódolos sitios, non sendo que na primeira fomos á cidade de Maceió, no nordeste brasileiro, e na segunda viaxe non o fixemos, pero fomos a máis lugares que da primeira vez.

Brasil é un país excepcional onde poderiamos perfectamente vivir si non foran os moitos motivos que nos atan á nosa terra.

Nas dúas viaxes a cousa comezou igual: collemos o taxi que nos mandou a compañía aérea dende Portugal para trasladarnos ó aeroporto Francisco Sá Carneiro de Oporto. Daquela a terminal de saídas e chegadas era pouco máis ca un pequeno galpón.

A primeira vez fomos os tres nun avión  McDonnell Douglas DC 10-30 da compañía brasileira Varig cunha capacidade para algo máis de 230 pasaxeiros.

A segunda vez que fomos tamén veu buscarnos un taxista, que nos levou ó aeroporto de Oporto, pero nesta ocasión tan só iamos a muller e eu e a terminal do aeroporto xa era outra cousa.

O avión que nos levou nesta ocasión era un Airbús da compañía Tap portuguesa.

As dúas veces, despois de facer escala en Lisboa e en Río de Xaneiro, sobre as seis ou sete da tarde chegamos ó aeropuerto internacional de Guarulhos en Sao Paulo, onde nos estaba esperando a familia.

O aeroporto de Guarulhos tamén coñecido como aeroporto de Cumbica fora inaugurado no ano 1985, poucos anos antes da nosa primeira viaxe, ten tres grandes terminais e unha extensión de 14 millóns de metros cadrados, pouco máis que o de Oporto cando viaxamos por primeira vez…

Dende o aeroporto ó centro de Sao Paulo hai como 25 quilómetros de distancia, que en autobús pode ser unha hora e en taxi pouco menos e dependendo do tráfico pódense tardar ata dúas horas.

Nós tiñamos o coche da familia, que nos veu a recibir, e a casa deles, un fermoso chalé de tres plantas con piscina interior, está a medio camiño. Viven na Avenida Sao Bento, no barrio residencial Vila Rosalía, tamén no concello de Guarulhos, co que indo con calma tardamos unha media hora en chegar.

Pincha no PDF da dereita para ler a viaxe completa

  CATEDRAL METROPOLITANA E MARCO ZERO NA PRAZA DA SÉ
museo paulista brasil
cataratas iguazú
Manolo Gulias Márquez

Manolo Gulias Márquez

Docente

Xosé Manuel Gulías Márquez naceu en Pontevedra en 1952, pero foi bautizado en Forcarei de onde eran seus pais. En 1983 aprobou as oposicións por ciencias logo fixo a especialidade de galego e daba as clases nesa lingua. O seu último destino levouno ao instituto onde estudou, é dicir ao Valle Inclán, non podía estar máis feliz xa que despois de case 20 anos non tivo que volver coller o coche. Neste instituto estivo 18 anos ata que con 65 xubilouse, porque xa tiña o tempo de servizo e xa tocaba. Colabora con nós relatando as súas viaxes e os seus relatos.

Viaxe por A Coruña 1ª parte

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Viaxe ao Sudeste Asiático: Vietnan por Sara Valenzuela

Viaxe ao Sudeste Asiático: Vietnan por Sara Valenzuela

Viaxe a Vietnan

Sara Valenzuela Viz

Esta viaxe foi inesquecible, estivemos do 25 de xaneiro ao 24 de marzo. Vouvos falar dos lugares que visitamos e contar un pouquiño do que alí fixemos. Agardo que desfrutedes connosco.

Neste tempo visitamos Singapur, Vietnam, Cambodia e Tailandia.
 
Continuamos por Vietnan.
 

29 de Xaneiro. Día de traslado de  Singapur camiño de Vietnam. Fomos ao aeroporto nun Grab, ás 17:30 e chegamos a Hanoi, cambiamos cartos e compramos tarxetas de datos, esperábanos un taxista que acordamos previamente co propietario do piso, cobrounos 350.000 Dong, 1E= 25.000, chámanlle 25K.

Estivemos en Vietnam do 29 de xaneiro ao 23 de febreiro, viaxamos por toda a costa ata Chau Doc. Impresionante país e cidadáns. Gustounos moito, cando rematou a viaxe a Vietnam, seguimos uns 15 días máis, queriamos ver Cambodia e algo de Tailandia,xa vos contarei un pouco máis adiante, vou deixar esta parte só con Vietnam e unha terceira será Cambodia, e  Bangkok.
 
 Vou contar o que vivimos cos de Vietnam. Hai que ter en conta que é un país moi poboado, ten uns 100 millóns de habitantes nun territorio relativamente pequeno. Tamén é un país cunha longa e apaixonante historia que tamén fomos percorrendo nos días que alí estivemos. A xente é moi agarimosa e honesta e a seguridade é total.
 O apartamento que alugamos os primeiros días  estaba no centro antigo de Hanoi. A rúa durante o día estaba chea de xente, chea de postos de venda de verduras, carne, peixe, postos de comida con pequenos asentos e mesas, os pratos lavábanse en tinas de plástico na rúa que sempre estaba encharcada . Ao redor das 20.00 horas unha varredora recolleu todo tipo de lixo, papeis, bolsas, restos de verduras, peixe, e moi cedo pola mañá volveu a funcionar o mercado, incluso un dos días que estivemos , nunha das tendas do mercado celebrouse unha voda.

Saber máis

Vietnan
Sara e Benito en Vietnan
sara e Bento en grupo
Sara Valenzuela Viz

Sara Valenzuela Viz

Profesora de Historia

Nacín na parroquia de Santirso de Manduas, en Bandeira.

Aos nove anos mandáronme estudar a Santiago e alí pasei uns cantos anos da miña vida, xa que logo fixen Filosofía e letras e liciencieme en Xeografía-Historia.

Exercín de profesora percorrendo moitos centros educativos das catro provincias, penso que de aí vén o que me gusta viaxar.

Levo en Pontevedra 27 anos, nesta fermosa cidade coñecín a unha parte dos integrantes do blog devellabella, no IES Valle Inclán e tamén no Frei Martín Sarmiento. Con eles vivín moitas aventuras, dende a nosa dedicación común ao teatro a festas diversas relacionadas co noso traballo, e sempre me sentín en total confianza.

Levo xubilada dous anos e procuro aproveitalo ao máximo, sobre todo facendo viaxes.

Neste proxecto vou poñer o meu graniño de area, e espero que sexa do voso agrado

Viaxe a Singapur

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥