Seleccionar página
A pomada de Graña por Charo Valcárcel – devellabella

A pomada de Graña por Charo Valcárcel – devellabella

Aínda hoxe, se as présas desta vida na que imos a galope sen tempo para acougar, aínda hoxe se temos vagar para escoitalas,  algunhas velliñas, das poucas que fican na aldea, contan a historia de María Graña, unha muller que tivera unha nenez difícil, pois nacera no seo dunha familia moi humilde  e quedara orfa de nai con só  seis anos.

O pai disque herdara dos seus devanceiros certos coñecementos sobre menciñas e curacións de males diversos, coñecementos que pasaron tamén a María, rapaza solitaria e introvertida que pasaba o día observando os remedios que fabricaba o seu pai. 

Ao medrar e facerse moza tivo varios pretendentes, pero non aceptou  ningún; ela prefería seguir aprendendo cousas sobre as enfermidades e a súa curación e, cando xa os coñecementos transmitidos polo pai non foron suficientes, comezou  a observar a natureza e experimentar por si mesma, tamén conseguiu que o boticario da vila lle  emprestase algún libro no que saciar a súa curiosidade innata.

Pódese dicir que se converteu na muller máis sabia da contorna e a súa sona  mesmo din que chegou a Compostela e outras cidades de Galicia, sobre todo desde que, valéndose de todo o que conseguira aprender, fabricou unha pomada que vendía como remedio contra moitos males da pel e que pasou a ser coñecida como “a pomada de Graña”.

Malia todo, cando nalgunha xuntanza os homes falaban, ela –como as outras mulleres da época- calaba, calaba aínda que rabiase por dentro coas ganas de dicir algo, sobre todo cando tiña que escoitar argumentos falaces sobre temas que ela coñecía ben. Era o papel social que as obrigaban a representar. Cantas veces o pai, adiviñando a súa intención,  parouna a tempo cun golpe no cóbado ou no pé!

Pero María un día non se puido conter e non calou. A labazada cruzoulle a cara e case tira con ela no chan. Un silencio sepulcral deu paso a un murmurio que se foi convertendo en estrondo escandalizado que seguía os pasos de María mentres chegaba á porta e saía coa cabeza ben alta, pero o orgullo ferido.

 Non volveu falar. Sabía que estaría na boca de todos, pero tamén sabía que habían recorrer a ela cando precisasen o seu remedio.

Así, cando pouco tempo despois, aparentemente esquecido o incómodo incidente, os homes volveron entrar na súa casa para mercar a súa pomada, María, ela si que non o esquecera, pedíalles que sentasen  e, valéndose nesa situación da súa superioridade, alongaba as explicacións  intencionadamente  sobre  o modo de emprego,  a dose apropiada e o tempo que debían utilizala, mentres eles, calados, escoitaban.

Entón era cando case esquecía a labazada.

                                                                                                                                                Charo Valcárcel (novembro 2020)

Charo Valcárcel Mato

Charo Valcárcel Mato

Profesora de Galego

Nacín nunha pequena freguesía da Estrada (Sta. Cristina de Vinseiro) hai 60 anos, pero xa levo trinta e cinco vivindo en Pontevedra, case tantos como os que traballei no IES Valle Inclán (trinta e dous), toda unha vida…

Estudei Filoloxía Hispánica, aínda que me presentei e aprobei as oposicións para profesora de Lingua galega e sempre exercín como tal, do cal me sinto e sentirei sempre moi orgullosa.

No Valle Inclán coñecín a Ana, Manuel, Isidro, Benito e Sara que, considero, máis que compañeiros, amigos, bos amigos. Xuntos compartimos moitas experiencias.

Agora esta na que nos implicou Ana que, polo menos para min, é un salvavidas, un incentivo que chega para encher o oco que deixa o ensino nas nosas vidas.

Pero tamén formamos parte dun grupo de teatro de profesores (en activo e xubilados) que naceu no 2005 no seo do Valle Inclán, Argallada, e que está esperando tempos mellores para retomar a súa actividade.

Muller

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Dende o ceo de Manel Monteagudo – devellabella

Dende o ceo de Manel Monteagudo – devellabella

E volveu a pasar. Síntome volver a nacer, entre un mar de bágoas inesperado.

A miña vida reflectíase naquel charco de bágoas que os meus ollos fixeron. Todo terminara, incluso eu, que me sentía a propia sombra da miña alma. Tiña que chorar, a vida seguía dándome onde máis me doe, seguía sen escoitar as miñas peticións, as miñas palabras, nin sequera entendía que todas aquelas postais de amor que lle escribín antes da miña ida estaban escritas co corazón.

Así foi, só me quedaba pechar os ollos e lamentarme por non terme despedido. O soño de tela entre as miñas mans pasara a ser lembranza entre todo o que máis desexaba nesta vida. Berrarei ao vento que xa non a terei, que se foi, que agora está sen min, quizais nun lugar mellor que este no que estou. E é que algunhas palabras son tan difíciles de dicir que nin sequera as miñas propias bágoas son capaces de facerlle entender todo aquilo que sinto. O mar está calmo, nin sequera as súas ondas lles poden explicar o que o vento lles leva. A súa propia mirada fíxose parte de min, cravada en min como un puñal no corazón. As súas bágoas ao ver o meu corpo inerte, o meu derrube. A súa vida coa miña era unha. Por que as cousas sempre teñen que ocorrer no mellor momento? Quizais non haxa un porqué, ou poida ser que aínda non teña atopado esa resposta que tanto tempo levo procurando, un porqué, que me faga entender por que a amo tanto, un porqué que resolva todas as dúbidas do meu corazón. Non era propio de min sentir que era eu o único habitante do seu mundo. Pero foi nese momento, cando agarrou a miña man, cando sentín de verdade o que significaba a vida. Decateime de que nin os soños máis profundos que tivera ao longo da miña vida poderían ser tan profundos como o amor que había no meu corazón. E si, é triste, falar de amor cando alguén se vai, agora ben, que podería facer se xa non está ao meu lado o que máis amo neste mundo? Podería quedar sentado vendo pasar as horas, vendo como o reloxo avanza segundo a segundo, que para min era unha vida interminable, podería esperar a que volvese, incluso mirar todas as súas fotos e imaxinar que é ela a que está ao meu lado en cada un dos meus sorrisos. Porén todo isto non era o mellor. Decidín saír aí fóra e buscala, loitar por ela. Buscala en todas as nubes do ceo, en cada promesa, en cada regalo de aniversarios, en cada unha das apertas que un día tiven. Só me quedaba berrarlle que a quería e que sen ela non podería vivir. Non obstante o ceo non entende, non entendía a alguén que amaba de verdade, non entendía o significado de morrer de amor, de sen ela seguir.

O tempo está correndo moito máis rápido ca min e estou comezando a lamentar o non ter pasado todo o meu tempo alí contigo. Mais quería dicirche que, aínda que te sintas soa e creas que a vida che está deixando ir, nunca vas estar soa.

Entón rompín a chorar, cando espertei do soño máis triste da miña vida.

 

Manel Monteagudo

Manel Monteagudo

Escritor

Nacín en Cando, concello de Outes aínda que cando só tiña  dous anos trasladeime coa miña familia ó lugar de Corral de Orro, pertencente ao concello de Noia. Ao saír da escola, con 14 anos, enroleime como engraxador nun buque pesqueiro-conxelador que facía a campaña de pesca en Sudáfrica, na captura da pescada. Despois nun buque mercante español, pero como o salario non cubría as miñas perspectivas (14.000 pesetas), marchei para Hamburgo; após de estar hospedado durante catro días no Stella Maris, conseguín enrolarme, tamén de engraxador, nun buque mercante alemán cun moi bo salario que permitiu que a economía no eido familiar mellorase. Entón comecei a estudar electricidade e electrónica naval por correspondencia. Despois de rematar o servizo militar marchei de novo para Alemaña e reincorporeime á mesma navieira que estivera. Enroláronme como oficial electricista nun mercante novo que saíra dos estaleiros no tempo que eu estivera facendo a mili. Salientar que tiven a prestixiosa honra de ser o oficial máis novo de toda a mariña mercante alemá (tiña 21 anos). Neste buque estiven tan só cinco meses e medio dado que o 28 de febreiro do ano 1979 (ese día cumpría 22 anos) tiven un accidente gravísimo ao caer dende seis metros de altura á adega do barco. A causa das secuelas que me deixou o accidente, estiven practicamente vexetal durante 35 anos, pero o 15 de outubro de 2014  déronme a alta médica, no entanto teño que tomar medicación o resto da miña vida.
No ano 2015 escribín un pequeno poemario que titulei Reflexións Poéticas, auto-editado. Na actualidade, ademais de escribir relatos, que publico semanalmente nas redes sociais, escribo poemas e prosa poética e no 2019 saíu do prelo o meu segundo poemario   Camiño á Lagoa dos Bardos.

Dende o ceo

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

«Emigrantes» de Charo Valcárcel – devellabella

«Emigrantes» de Charo Valcárcel – devellabella

MANUEL  1950

Apenas podía avanzar arrastrando os pés e alombando o corpo co peso da maleta. Tan só meterá algo de roupa, co traxe dos domingos, e comida para que non pasase fame, cousas da madriña, ademais das dúas restras de chourizos para darllos ao  seu tío, que o estaría agardando no peirao. Os poucos cartos que levaba  escondérallos ben nunha faltriqueira que ía cosida pola parte interior do forro da maleta e, aínda que todo isto non pesaba moito, abondaba para un corpo tan fráxil tan miúdo tan mal alimentado e tan necesitado do soño das Américas.

 Era só un rapaz que non cumprira os vinte anos e nunca saíra da súa pequena aldea da Galicia máis pobre. Fora duro conseguir os cartos para o barco, chegar a Vigo e resistir os días eternos que durou a viaxe sen lograr que lle parase a comida no estómago.

Pero agora estaba alí percorrendo as longas avenidas bonaerenses que se lle antollaban cóbregas xigantes que o tragaban e o convertían nunha minúscula partícula de po no medio daquela caterva nunca vista. Era un mundo tan diferente a aquel do que procedía! O irmán de seu pai non aparecera e el só tiña un papel engurrado na man cunha dirección descoñecida, mais non importaba porque agora estaba alí, na terra da que todos falaban, na terra  na que podería construír o futuro que soñaba e onde deixaría atrás a miseria e a fame da aldea abandonada.

AYHAM   2019

Apenas se sostiña en pé despois da longa e accidentada travesía na embarcación coa que cruzaran o mar desde Nador. A lembranza do abrazo da nai e da promesa dunha xuntanza futura axudábao a seguir.  Case non podía manter o equilibrio mentres trataba de abandonar a praia sen ser detido pola Garda Costeira. E aínda que non era moito o que tiña que percorrer, tendo en conta os quilómetros que xa camiñara ata Nador, abondaba para un corpo tan fráxil e miúdo tan mal alimentado e tan necesitado do soño de Europa.

Era só un rapaz que non cumprira os vinte anos e nunca saíra da súa pequena aldea no deserto do Sahara. Fora dura a viaxe, o vaivén das ondas que movían o barco, o frío, o horror de ver caer corpos pola borda e temer ser o próximo, o medo compartido. Custáralle xuntar os cartos que precisaba para pagar os que controlaban o tráfico de seres humanos movidos pola desesperación, e a súa era moita.

Pero agora estaba alí. No peto cosido no interior do forro da cazadora levaba os poucos cartos que lle quedaban e a dirección do seu curmán, nalgún lugar do norte. A furgoneta que o transportaba lonxe da praia deixáballe ver un mundo ben distinto a aquel do que procedía, un mundo no que el era tan só unha minúscula partícula do po do deserto, mais non importaba porque agora estaba alí na terra da que todos falaban, na terra na que podería construír o futuro que soñaba e onde deixaría atrás a miseria e a fame da aldea abandonada.

Charo Valcárcel Mato

Charo Valcárcel Mato

Profesora de galego

Eu son Charo Valcárcel. Nacín nunha pequena freguesía da Estrada (Sta. Cristina de Vinseiro) hai 60 anos, pero xa levo trinta e cinco vivindo en Pontevedra, case tantos como os que traballei no IES Valle Inclán (trinta e dous), toda unha vida…

Estudei Filoloxía Hispánica, aínda que me presentei e aprobei as oposicións para profesora de Lingua galega e sempre exercín como tal, do cal me sinto e sentirei sempre moi orgullosa.

No Valle Inclán coñecín a Ana, Manuel, Isidro, Benito e Sara que, considero, máis que compañeiros, amigos, bos amigos. Xuntos compartimos moitas experiencias.

Agora esta na que nos implicou Ana que, polo menos para min, é un salvavidas, un incentivo que chega para encher o oco que deixa o ensino nas nosas vidas.

Pero tamén formamos parte dun grupo de teatro de profesores (en activo e xubilados) que naceu no 2005 no seo do Valle Inclán, Argallada, e que está esperando tempos mellores para retomar a súa actividade.

Agardo que as miñas contribucións no blog devellabella sexan merecedoras do voso beneplácito ou, polo menos, non do voso desgusto.

Antón Riveiro Coello

máis artigos

Contacto

Ana Santos & De Vella a Bella

Hablemos ♥♥♥ No dudes en ponerte en contacto con nosotros, enviándonos un mensaje mediante el formulario siguiente.

Ana Santos & De Vella a Bella

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

«O Gato» por Manuel Lastra, deseños de Isidro Cortizo

«O Gato» por Manuel Lastra, deseños de Isidro Cortizo

Contaban miña ñai e miña tía que a principios dos anos 40 do pasado século, na escola na que andaban, a de dona Finucha, situada na Praza do Teucro de Pontevedra, unha alumna vestida de campesiña recitaba este romanciño cando chegaba o Nadal. Tal vez algún lector o lembre ou lembre que alguén da súa familia o contaba noutro tempo. Se é así, gostaríanos que nos axudase a completalo porque a memoria das nosas fontes xa non é a que era.

Oín unha vez
que un neno moi guapo
nacera en Belén
envolto en farrapos
e que toda a xente
ía agarimalo
porque tiña frío
e estaba tembrando.
E como ninguén
facer sabe o caldo
coma min, pensei
-xa tes un regalo
pra ese neno, Marica,
unha cunca de caldo-
Fun ao galiñeiro
e collín un galo,
mateino, esplumeino
e, despois de limpalo,
metino na ola
partido en anacos,
con sal e con auga,
patacas e nabos,
cacheira e chourizos,
un pouco de rabo
e dous pés de porco
que tiña gardados.

Da fariña de óelo
botinlle un puñado
e prendín o lume
con paus de carballo
e pouquiño a pouco
fervía o meu caldo,
pof, pof pof, pof, pof,
un cheiro botando
que para os que temos
un pouco de frato
era aquel resolio
para aquí un bo reparo.
Para un pucheiriño
que tiña apartado
botei un pouquiño
da proba do caldo
para así ben quente
ao neno levalo.

Vireime de costas
e o demo do gato
subiuse á lareira
e enredou co rabo,
tropezou na trepia
cos paus de carballo
e rompéndome a ola
tiroume co caldo.
Malas papas te leven!
gato enrevesado.
Meu caldo, caldiño,
polo chan abaixo.
E que fago agora?
E agora que fago?
Xa sei, xa sei eu:

A ese demo de gato
torcerlle o pescozo,
matalo, esfolalo
e co seu pelexo
facer un cadrado,
levalo ao pesebre
e deixalo alfombrado
que aínda que sexa
ben pobre o regalo
a ese santo neno
eu hei de quentalo.
Perdón, meu neniño,
se foi un pecado
matar e esfolar
a un demo dun gato
pero son tan feros,
tan malos, tan malos,
máis malos que o demo,
máis malos que o trasno.

Manuel Lastra Galiano

Manuel Lastra Galiano

Profesor de galego

Son Manuel Lastra Galiano. Nacín hai case sesenta e un anos en Salcedo, ao lado de Pontevedra.

Sempre me gustou a literatura polo que decidín estudar Filoloxía e facerme profesor. O curso pasado puxen fin á miña etapa de docente despois de exercer durante trinta e sete anos, trinta deles no IES Valle Inclán desta cidade.

Penso que a xubilación non debe implicar o cese da vida activa. Ao contrario, agora podo dedicarme á realización de moitas actividades lúdicas e culturais que tiña aprazadas pola falta de tempo.

A publicación deste blog responde a esta ansia de manterme activo. Xunto cos meus compañeiros, espero que as propostas que vos fagamos sexan do voso agrado.

A descoñecida música portuguesa

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Un paseo pola Mariña por Sara Valenzuela

Un paseo pola Mariña por Sara Valenzuela

Paseo pola Mariña Lucense

O concello de Foz está situado na vertente máis norte da provincia de Lugo, a uns 5 metros sobre o nivel do mar, pertencente á comarca da Mariña Central. Na desembocadura do río Masma fórmase a Ría de Foz, cunha superficie de 100,29 km² e 10.002 habitantes.

O xentilicio dos habitantes de Foz é focense para o xénero neutral, focego para o caso dos homes e focega para o caso das mulleres.

En 1987 déronlle a Benito a praza definitiva en Burela, e alá fomos como non podía ser doutro xeito, pero o día que fomos buscar a casa para vivir, gustounos máis Foz e alugamos un piso alí. Benito viaxaba todos os días ata o instituto, hai unha distancia duns 14 km.

O piso que alugamos estaba nunha urbanización chamada «Las Torres», o noso estaba no andar 14, era o penúltimo, tiña unha vista incrible da vila e da costa. Hoxe en día xa non se poden ver os edificios dende a praia, a «torre» está cuberta por outras novas edificacións. Cando viviamos alí podíanse ver desde todas as partes  da vila e era o elemento máis vistoso cando te achegabas. Hai tres edificios o F, o O, o noso e o máis alto, e o Z, que orixinal! saber máis 

Torre
A Mariña
Sara Valenzuela Viz

Sara Valenzuela Viz

Profesora de Historia

Nacín na parroquia de Santirso de Manduas, en Bandeira. Aos nove anos mandáronme estudar a Santiago e alí pasei uns cantos anos da miña vida, xa que logo fixen Filosofía e letras e liciencieme en Xeografía-Historia. Exercín de profesora percorrendo moitos centros educativos das catro provincias, penso que de aí vén o que me gusta viaxar.

Levo en Pontevedra 27 anos, nesta fermosa cidade coñecín a unha parte dos integrantes do blog devellabella, no IES Valle Inclán e tamén no Frei Martín Sarmiento. Con eles vivín moitas aventuras, dende a nosa dedicación común ao teatro a festas diversas relacionadas co noso traballo, e sempre me sentín en total confianza. Levo xubilada dous anos e procuro aproveitalo ao máximo, sobre todo facendo viaxes.

Viaxe a Limia

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Pont-Aven por Ghislaine Gourlaouen

Pont-Aven por Ghislaine Gourlaouen

Pont- Aven, (Pronúnciese [pɔ̃tavɛn]), es una pequeña villa del departamento de Finistère*. Este departamento se sitúa  en la punta oeste de la región de  Bretaña. Actualmente, Pont- Aven cuenta con algo menos de 3000 habitantes y debe su nombre al río Aven a las orillas del cual está construido, en un lugar donde el río termina en estuario formando una ría  (aber, en bretón). Pont-Aven está a 18km  de Concarneau -famoso puerto pesquero- , dirigiéndose tierra adentro.

Los 5 départements bretones (= provincias):

Son Le Finistère– el département más occidental, de ahí su nombre latino,Finis-terrae,ahí donde se acaba el mundo; aunque en bretón se llama Pen ar bed (la cabeza del mundo, “ahí donde todo empieza”!) = todo es relativo!

Les Côtes d´Armor, ( = “ Côtes du pays de la mer”, acordaos que estamos hablando de    Armórica, nombre de Bretaña en la época de la conquista romana.

 Le Morbihan, único département que tiene nombre bretón: “mar pequeño”

 L´ Ile-et- Vilaine,del nombre de dos ríos que confluyen en el centro de la ciudad de Rennes.

   El de Loire-Atlantique  está en este mapa aunque pertenece a otra región para la administración (Pays de la Loire),pero históricamente es territorio bretón. Su unión a Bretaña es una reivindicación permanente para muchos.

Situación de Bretaña en Europa

Pont-Aven, es conocida  también como “La cité des peintres” –ciudad de los pintores– pues muchos  de ellos estuvieron allí trabajando, siendo Gauguin (1848-1903)  el más famoso.

Paul Gauguin llegó à Pont-Aven en 1886, siguiendo los consejos de un amigo pintor. Después de ser marinero, luego empleado de un corredor de bolsa, decide intentar vivir de su pasión por la pintura. En París, había sido alumno de Pisarro.

Llegó a Pont Aven por motivos económicos en un primer momento. En efecto, Marie-Jeanne Gloanec, la dueña de la pensión Gloanec, muy querida por los impresionistas, les daba muchas facilidades de pago por sus estancias.

Gauguin descubre el pueblo de Pont-Aven  y sus encantos en la primavera de 1886. Ese mismo año, embarca con su amigo Charles Laval para Panamá y Martinica en busca de exotismo.

Su segunda estancia en Pont-Aven tiene lugar en 1888 y fue el momento de encuentros decisivos con jóvenes artistas.

Paul Gauguin

Charles Laval

sermon

Vision après le sermon

Le moulin David à Pont-Aven

Lavandières

Émile Bernard: Les Bretonnes

 En primer lugar se encontró con Émile Bernard 20 años menor que él. Los dos se complementan bien: Émile Bernard tiene muchos conocimientos técnicos y quiere desarrollar sus ideas,  Gauguin, él, tiene una fuerte personalidad adquirida  por su experiencia de vida. El encuentro entre los dos hombres es fundamental  para el nacimiento de lo que se va a llamar la Escuela de Pont-Aven, grupo de artistas que busca  hacer evolucionar las cosas, intercambiar ideas y buscar otras técnicas.

Émile Bernard

Paul Sérusier

Paul Gauguin va a renunciar al impresionismo y va a elaborar con Emile Bernard una nueva teoría de pintura “el Sintetismo”. Buscan la simplificación de las formas, eliminando detalles y no conservan más que la forma esencial. Consiguen esa simplificación con el uso del delineado y el aplanamiento de colores.

En el otoño de ese mismo año, Gauguin conoce a un joven pintor realista, Paul Sérusier (1864-1927). Éste le enseña un estudio sobre los helechos que acaba de hacer. Gaugin lo invita al día siguiente en el Bois D´Amour* para enseñarle su teoría del sintetismo.

El “Bois d’Amour” en Pont-Aven: fue donde Gauguin dió su famosa clase de pintura a Paul Sérusier : « Comment voyez-vous cet arbre ? Il est vert. Mettez du vert, le plus beau vert de votre palette. Et cette ombre; plutôt bleue ? Ne craignez pas de la peindre aussi bleue que possible ».

[¿Cómo ve Ud. este árbol? Es verde. Échele verde, el más bonito de su paleta. Y esa sombra; ¿más bien azul? No tema pintarla tan azul como pueda”.]

*Le Bois dAmour se encuentra en la parte alta de Pont-Aven. Es un lugar de paseo muy bonito entre los árboles y el río Aven; fue un gran lugar de inspiración para los pintores de Pont-Aven. Hoy es como un lugar atemporal que se ofrece al visitante, bordeando el río, a dos pasos del centro de la villa.

Les galletas de Pont-Aven

Las galletas de mantequilla son la otra faceta no menos importante para la economía del pueblo. Se puede decir sin chovinismo que son conocidas en el mundo entero!

Desde hace un siglo ya, las galletas de la empresa Traou mad   (“cosas buenas”, en bretón) seducen a los consumidores. ¿La clave del éxito? Algo tan sencillo como productos locales y de calidad y un saber hacer artesano y ancestral: huevos de gallinas criadas  al aire libre, mantequilla bretona, harina elaborada en el molino de Pont-Aven, sal de  Guérande

*ciudad del sur de Bretaña famosa por sus salinas

petites

No hay secreto, la receta es la misma desde hace más de 100 años tal como lo indica un responsable de la producción de la fábrica Traou Mad, sita en el pueblo. Traou Mad produce esencialmente dos tipos de galletas: les galettes y les palets, siendo estos últimos más gruesos.

El consumidor tiene a veces su particular capricho! Algunos prefieren el palet, otros la galette!

Las galletas Traou Mad han sabido conquistar los mercados americanos y asiáticos: Las exportaciones representan ya el 20% de sus beneficios. La fábrica ambiciona alcanzar el 25% en los años venideros.

Desde el año de su creación -1920-, la historia de Traou Mad ha conocido otras fechas importantes como el año en que aparecieron por primera vez algunas obras de Gauguin en las cajas  de las galletas-1980-. El éxito fue rotundo! La caja de galletas se ha transformado en el regalo/recuerdo de Bretaña para muchísimos turistas y no-turistas! Rara es la casa de Bretaña donde no hay una caja metálica -mejor- de Pont-Aven. Unir gastronomía y arte ha sido un acierto total, hay que reconocerlo.

Está claro que una etapa en Pont-Aven ha de gustar a muchos, por varias razones que acabamos de presentar: el pueblo es muy bonito,- bajo el sol o bajo los cielos con tantos matices de grises tan peculiares en los países atlánticos; el museo también vale la pena, ahí uno se impregna de la presencia de los pintores que lo hicieron tan famoso, y finalmente la gastronomía también juega su papel: una buena “crêpe” siempre resulta apetecible con una buena taza de sidra. 

crepe

¿Cómo llegar hasta Bretaña?

Lo más fácil es coger un vuelo directo desde Oporto a Nantes y luego seguir, o con coche de alquiler, o porque no, en tren. Hace unos años había un vuelo hasta Lorient, pero parece que lo han suprimido.

Existe también la posibilidad del ferry desde Gijón en Asturias hasta Saint-Nazaire, puerto en el estuario del río Loire. Esa opción permite viajar en su propio coche. Habría que investigar también las posibilidades desde Santander.

Gauguin, atelier de Pont Aven; Émission Visite privée de Stéphane Bern

Une journée à Pont-Aven / Série Terres de France

Ghislaine Gourlaouen Bryselbout

Ghislaine Gourlaouen Bryselbout

Profesora de francés

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Español