FLASH-BLACK 13 de Ramón Caride por Charo Valcárcel

FLASH-BLACK 13 de Ramón Caride por Charo Valcárcel

Este libro de R. Caride está composto por 13 relatos publicados entre 1991 e 2014, só un foi escrito para a edición que os reúne a todos (O reinado dos ceos).

Ao final da obra o propio autor explícanos o porqué do título e tamén a razón de que sexan 13 os relatos, conta detalles curiosos dalgúns deles e fala da súa dedicación, desde o principio da súa carreira literaria, a este xénero que os define: a ficción científica e/ ou relatos fantásticos, que é como prefire nomealos Caride:

“…non foi a miña intención suxeitarme a ningún xénero ou variante determinada: están cociñados ao meu xeito, fóra receitarios”

Aínda que na súa narrativa atopamos, como el mesmo di,“outras teimas” sobre todo outra, que os coñecedores da súa obra identificarán ben: a narrativa criminal p. ex. en Sarou/Louzós”(2012)

FLASH-BLACK 13

Pero cinguíndonos a este libro publicado por Urco Editora na súa colección Alcaian no 2014 diremos que é un libro que se le dunha tirada, deses que nos manteñen en suspenso, que desenvolven argumentos que nos fan remexer no asento, sobre todo porque o bo quefacer do autor ao poñer ao servizo dalgunhas  das súas historias os seus amplos coñecementos de bioloxía (algo que é unha constante na súa narrativa) insire nelas datos técnicos e científicos que converte en base de situacións posíbeis pero desacougantes, proporcionándolles ao mesmo tempo uns visos de realidade que supoñen un atractivo extra para o lector. Aínda que non todos presentan os preocupantes resultados de certos adiantos da ciencia, si que en todos se nos introduce nun ambiente escuro e inquietante que arrastra ao individuo cara unha fin funesta e inelutábel.

Son relatos “escuros” como os califica o propio Caride, termo recollido xa no título no que se recorre a un xogo de palabras que procede da amálgama entre flash-back (referencia temporal á antigüidade de máis dunha década da maioría dos relatos respecto á data de publicación do conxunto) e black que claramente remite á súa escuridade, dando como resultado FLASH-BLACK.

Algúns están ambientados nun futuro non moi distante, pero futuro á fin e ao cabo, con novidades tecnolóxicas que non nos resultan demasiado irracionais ou absurdas porque xa no presente se están observando claros indicios destas orientacións da ciencia e da tecnoloxía, son historias como O reinado dos ceos na que coñecemos o perigosos que poden resultar certos microchips, ou Virtualidaderealidade con consolas simuladoras de estimulación nun mundo apocalíptico. Son relatos que semellan advertir sobre os riscos que determinados avances poden supoñer, afectando de forma, ás veces irreversible, á existencia humana tal e como a coñecemos.  Mais tamén atopamos outro tipo de historias, algunhas ben poderían provir do material onírico p. ex. as que contan Camiño longo ou Descontinuidade ou mesmo As formas gastadas dos soños, relato no que a existencia rutineira convértese nun desencadeante fatídico, outras afrontan os propios pesadelos dos escritores ante a rebelión dos seus personaxes, ou a durísima Foto-Shok  na que se nos amosa o terrible labor  dos fotoxornalistas de guerra levado ao extremo, etc., etc.

En definitiva o lector vese inmerso nun mundo que incita á reflexión, si, son relatos fantásticos pero, como toda fantasía, ten unha conexión coa realidade e é esa conexión, iso que entra dentro do eido do posible aínda que improbable, o que nos desacouga porque, como tamén indica o autor nas súas explicacións finais:

“ o fantástico é sinxelamente unha forma alternativa da realidade que en determinados casos ou circunstancias se manifesta. Non é algo paralelo ao cotián, non algo por riba nin por debaixo, senón algo tanxente ou interconectado co real, como un fluído que enche os poros da realidade e enchoupa as partículas sólidas do comunmente admitido como real e verdadeiro”

Esta nosa recomendación de hoxe non vai destinada unicamente aos amantes da narrativa fantástica, aínda que seguramente será neles onde atopará os lectores máis entusiastas, vai destinada a calquera tipo de lector, aos amantes da boa literatura, porque de seguro que non se van sentir decepcionados se deciden internarse nas páxinas de cada unha das historias de Flash-black.

Boa lectura!

 

Charo Valcárcel (abril2022)

Charo Valcárcel Mato

Charo Valcárcel Mato

Profesora de Galego

Nacín nunha pequena freguesía da Estrada (Sta. Cristina de Vinseiro) hai 60 anos, pero xa levo trinta e cinco vivindo en Pontevedra, case tantos como os que traballei no IES Valle Inclán (trinta e dous), toda unha vida…

Estudei Filoloxía Hispánica, aínda que me presentei e aprobei as oposicións para profesora de Lingua galega e sempre exercín como tal, do cal me sinto e sentirei sempre moi orgullosa.

Formamos parte dun grupo de teatro de profesores (en activo e xubilados) que naceu no 2005 no seo do Valle Inclán, Argallada, e que está esperando tempos mellores para retomar a súa actividade.

Agardo que as miñas contribucións no blog devellabella sexan merecedoras do voso beneplácito ou, polo menos, non do voso desgusto.

Un amor de Sara Mesa

máis artigos

Contacto

Ana Santos & De Vella a Bella

Hablemos ♥♥♥ No dudes en ponerte en contacto con nosotros, enviándonos un mensaje mediante el formulario siguiente.

Ana Santos & De Vella a Bella

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

23 de Abril: Día internacional do libro por devellabella

23 de Abril: Día internacional do libro por devellabella

Este 23 de abril, como todos os anos desde 1930, celébrase O Día Internacional do Libro; nada máis e nada menos que desde hai 92 anos, pero non sempre se conmemorou o 23 de abril. Imos lembrar brevemente como xurdiu a idea desta celebración e por que esa data.

Realmente nun primeiro momento e durante cinco anos o día elilxido foi o 7 de outubro por crerse que era a data do nacemento de Cervantes (estudos posteriores revelaron que fora o 29 de setembro). A idea de dita celebración partiu do escritor valenciano Vicente Clavel Andrés, que a propuxo á Cámara Oficial do Libro de Barcelona xa en 1923 e posteriormente foi aprobada polo rei Alfonso XIII en 1926, de maneira que o 7 de outubro dese ano foi o primeiro Día do Libro. Posteriormente xorden dúbidas con esta data e decídese cambiala polo 23 de abril ao coincidir nese día de 1616 o falecemento de Cervantes, Shakeaspeare e Inca Garcilaso de la Vega (en realidade Gómez Suárez de Figueroa, escritor e historiador de ascendencia hispano-incaica, renomeado como Inca Garcilaso de la Vega a partir de 1563, e coñecido tamén como “o príncipe dos escritores do novo mundo)T tamén nun 23 de abril naceron ou morreron outros escritores de recoñecemento mundial como Maurice Druon, K.Laxness, Vladimir Nabokov, Josep Pla ou Manuel Mejía Vallejo. Por este motivo a Conferencia Xeral da UNESCO escolleu ese día para render homenaxe ao libro e aos seus autores en todo o mundo e quedou fixada así desde 1930.

A seguir achegamos distintos textos elixidos por algúns de nós cos que queremos contribuír á celebración do día do libro.

                  “…E diríalles máis: “Prohibistes o galego nas escolas para producir no espírito dos nosos rapaces un complexo de inferioridade, facéndolles crer que falar galego era falar mal e que falar castelán era falar ben. Expulsastes o galego das igrexas, facendo que os representantes de Cristo explicasen o Evanxeo no idioma oficial, que o pobo non falaba nin comprendía ben. Refugastes o galego ante os Tribunais de xustiza e chegastes a castelanizar barbaramente  as toponimias galegas. E de que vos valeu? Porque despois de máis de catro séculos de política asimilista, exercida con toda riqueza de astucias e violencias, o noso idioma está vivo. Sodes pois, uns imperialistas fracasados…”

Castelao. Sempre en Galiza. Libro Primeiro.

Sempre en Galiza

Escollín este fragmento do Libro Primeiro de Sempre en Galiza de Castelao porque  me parece unha das máis atinadas defensas do noso idioma. Castelao escribiu estas  palabras nos primeiros anos da Guerra Civil polo que os “imperialistas fracasados” dos que fala non son aínda os vencedores desa guerra. Desafortunadamente, uns anos máis tarde comprobariamos como as afirmacións vertidas no texto continuarían a ter plena vixencia.

Manuel Lastra

“Puse el caballo al trote y subí por la ladera del cerro sin apresurarme. Al otro lado, una voz me detuvo antes de que terminara de bajar la pendiente.
—¡Alto! —y nunca en mi vida una sola palabra me había hecho tan feliz—. ¿Quién vive?
—¡La República! —grité, y tiré de las riendas suavemente.
—¿Qué?
Cuando escuché esa pregunta, temí haberme equivocado, pero los soldados
que salieron de detrás de una peña vestían un uniforme desconocido para mí excepto por los colores del parche, rojo, amarillo y morado, que llevaban cosido encima del pecho.
—Pero ¿esto qué es? —el que parecía estar al mando no había perdido en Francia ni una pizca de su acento andaluz—. ¿Una broma?
Me acerqué a ellos muy despacio, con las manos en alto, las riendas enganchadas en el pulgar, en los labios una sonrisa que terminó de desconcertarles.
—¿Vosotros sois rojos? —les pregunté cuando llegué a su altura.
—¿Qué? —volvió a preguntar el mismo de antes, como si no supiera decir tra cosa.
—Que si sois rojos —insistí con suavidad.
—Sí, somos rojos —me contestó un tercero, con la misma entonación que habría usado yo.
—¿Y habéis venido a invadir España?
—Sí —aunque a lo mejor era toledano—. ¿Qué pasa?
—¡Ay, qué alegría más grande! —y sin dejar de sonreír, sentí que se me
caían dos lágrimas de los ojos, tan gordas, tan redondas, tan saladas como si fueran las últimas que me quedaban—. ¡Qué alegría! No os podéis imaginar… Voy a desmontar, para daros un abrazo.

Y abracé, uno por uno, a cinco hombres estupefactos, que no sabían qué hacer con el fusil mientras yo les rodeaba con mis brazos, ni supieron después qué hacer conmigo, mientras me miraban con tanta extrañeza como si nunca hubieran visto una mujer montada en un caballo.”

Inés y la alegría de Almudena Grandes

Inés y la alegría

Hai xa 12 anos da súa edición e segue a ser das miñas lecturas inesquecibles. Pola forza da protagonista principal, e a sabia combinación entre a ficción e a historia próxima que non sae nos libros de texto, é o máis entrañable para min dos libros de Almudena, das Grandes da literatura universal, por máis que lles pese aos trogloditas.

Peque González Novoa

Poema Machado

Isidro Cortizo del Río

Corazón tan blanco

“De ese modo me ha mirado siempre, desde que yo era niño y tenía que alzar mi vista hasta su gran altura a menos que él se agachara o estuviera sentado o tumbado. Ahora nuestra estatura es pareja, pero sus ojos siguen mirándome con la ligera ironía de sus cejas como sombrillas abiertas y la fulgurante fijeza de sus pupilas, manchas negras de sus iris solares, como dos centros de una sola diana.

“Corazón tan blanco” de Javier Marías

Encántame a forma de escribir de Javier Marías, entre o misterio e o segredo velado, o ir e non chegar, a narrativa dun instante que pode demorarse máis de vinte páxinas. En Corazón tan branco a novela atrapóume desde o primeiro instante, un limiar que prometía e abofé que o fixo ata o final.

Ana Santos Solla

Et midi luit comme un glaive

La mer lasse ne peigne plus

Ses flots bouffants et chevelus

 Au long des grèves.

 

Le silence est total et la torpeur

Est si vide qu´elle fait peur

En vain s´étend le ciel sur le temps et l´espace

Aucun nuage, aucun oiseau ne passse.

 

Le soleil chauffe à blanc,

Et seul un peu de sable lent

Sans qu´aucun vent le ride,

Se détache, très doucement,

Du flanc de la dune torride.

                                                                                                       Émile Verhaeren- 1907

J´ai toujours aimé ce poème de Verhaeren…. Sensation d´absolu, de plénitude qu´apportent ces paysages des Flandres. …plages infinies, extrêmes, sans limites. ….pas de frontières

Midi: chaleur extrême, lumière maximale,éblouissement total.

[Émile Verhaeren, contemporain et ami de Romain Rolland et Stéphane Zweig.]

Ghislaine Gourlaouen

Midi

“Provavelmente, só num mundo de cegos as coisas serão o que verdadeiramente são, (…)”

 Farás o que melhor te parecer, mas não esqueças daquilo que nós somos aqui, cegos, simplesmente cegos, cegos, sem retórica nem comiserações, o mundo caridoso e pitoresco dos ceguinhos acabou, agora é o reino duro, cruel e implacável dos cegos, Se tu pudesses ver o que eu sou obrigada a ver, quererias estar cego, (…)”

 Por que foi que cegamos, Não sei, talvez um dia se chegue a conhecer a razão, Queres que te diga o que penso, Diz, Penso que não cegamos, penso que estamos cegos, Cegos que vêem, Cegos que, vendo, não vêem.”

 “(…), a cegueira também é isto, viver num mundo onde se tenha acabado a esperança.”

Ensaio sobre a cegueira de J. Saramago

Ensaio sobre a cegueira

A miña escolla é esta novela de Saramago, publicada en 1995 e que nos ofrece unha visión desoladora da sociedade vítima dunha pandemia: a cegueira branca, metáfora da sociedade “podre” e “despezada” que o propio autor recoñece que quere plasmar. Cegueira branca que xa de por si é unha combinación de dous elementos aparentemente antitéticos e que é altamente significativa.  Aínda que é unha novela psicolóxica non por iso carece de acción, xa que esta xorde da necesidade de loitar pola supervivencia ao verse atrapados nunha cegueira global e inexplicable que acabará facendo fluír os máis baixos instintos. Só hai unha personaxe ,“a muller do médico”, que pode ver e que acabará converténdose na guía-líder do resto o que serve así mesmo para contrapoñer a súa posición  “privilexiada”??? fronte aos “invidentes”)

Para min é unha das mellores novelas de Saramago, unha parábola que  segue servindo para reflectir a sociedade actual e que ten unha “continuidade”  na tamén interesantísima reflexión que se nos ofrece en: Ensaio sobre a lucidez.

Charo Valcárcel Mato

“Le dió el golpe precisamente en la mollera, a lo que contribuyó la baja estatura de la víctima. Enseguida, le hirió por segunda y por tercera vez, siempre con el revés del hacha y siempre en la mollera. La sangre brotó cual una copa volcada, y el cuerpo se desplomó hacia delante en el suelo. El se echó atrás para facilitar la caída y se inclinó sobre su rostro: estaba muerta. Las pupilas de los ojos, dilatadas, parecían querer salírsele de sus órbitas; la frente y la cara muequeaban en las convulsiones de la agonía.”

Crimen y castigo de  Fedor Dostoiesvski

Crimen y castigo

Crimen y castigo es una grandisima novela que describe la vida de un joven estudiante de Derecho en la Universidad de San Petesburgo, que deja sus estudios debido a su estado de semipobreza. Para salir de su extrema situación económica decide hacerse una prueba en la que demuestre o no ser un hombre extraordinario ante la adversidad que lo rodea y buscando el bien de la humanidad. ¿Se puede matar a una mujer ruin, prestamista insaciable, para favorecer a otra gente que sufre lo inenarrable?

  Todo el libro es un diálogo interno consigo mismo, lo que hace de esta obra una pieza fundamental del conocimiendo humano.

     Obra que leí muchas veces y que no descarto leer una vez más.

     Dejo aquí este enlace ya que empatizo mucho con su contenido sobre el valor psicológico, social y filosófico de esta grandiosa obra.

Jose Cerdeira Soto

“Pues ya puedes estar me agradecido, botarate, porque con ese examen debería haberte suspendido, y a punto he estado, por cierto. Nunca he leído tantas insensateces juntas sobre el 2 de mayo de 1808. El pueblo en armas, los motivos de los afrancesados, el patriotismo de Jovellanos, la Revolución Francesa…

No sé de dónde ha sacado usted todos esos disparates, pero ya puede darme las gracias por haber roto su examen, porque la próxima vez lo guardaré en un cajón para comentarlo con el inspector. Está usted advertido”

 “Aquella tarde, para que no me equivocara al juzgar a mi maestro, doña Elena me dijo, las personas cobardes tienen miedo hasta de sí mismas, y eso es lo que le pasa a don Eusebio. Él no es una mala persona. Es un hombre culto, amable y considerado siempre que serlo no entrañe ningún riesgo, pero al mismo tiempo es tan cobarde que, ante la menor crisis, el miedo le domina hasta el punto de hacerle parecer tonto a los ojos de un niño de diez años. A ti, que eres valiente, tiene que hacerte más listo, más astuto, más consciente del peligro que, por ejemplo, correrás si sigues poniéndole a don Eusebio en los exámenes lo que yo te cuento aquí, donde no nos oye nadie, ¿de acuerdo?

 El lector de Julio Verne de Almudena Grandes

El lector

Escollín estas frases por que me parecen significativas , e creo que están moi ao día co pin parental que nalgúns colexios pretenden poñer.. E por ser o día do libro, destacando as propias palabras da autora: unha novela de aventuras e tamén unha homenaxe á lectura

 A Nino os libros ábrenlle unha porta a un mundo descoñecido, dándolle unha visión máis ampla da vida e axudándoo a pensar de maneira independente sobre os asuntos que ocorren ao seu arredor.

 Almudena Grandes retratou detalladamente a dous mestres de escola nesta novela que representan dúas formas totalmente diferentes de educar. Unha é dona Elena e o outro, don Eusebio. Elena é unha profesora que ensina a Nino a escribir a máquina, pero ao mesmo tempo explícalle aos poucos ao neno como é a vida e a historia e axúdalle a pensar de maneira independente. Ela é aberta e intelixente. O outro é don Eusebio, o mestre do pobo, que non permite que os seus alumnos se expresen con liberdade e actúa de forma inxusta cando algún lle di o que pensa.

Destacar o importante que é transmitir a lectura desde que os nenos son pequenos, a educación sen molestias, restricións e a importancia sobre a amizade, reflectida na relacion entre Nino e Pepe o portugués que converterán a Nino nun neno diferente e formarano como unha persoa moi distinta da que estaba destinada a ser.

Sara Valenzuela Viz

Renuncia ao coñecemento e non sufrirás.

Renuncia á sabedoría e deixa de lado a erudición, e o todos se beneficiarán.

Renuncia á humanidade, rexeita a xustiza e a xente recobrara os sentimentos naturais.

Renuncia á astucia e rexeita o beneficio, e non haberá máis bandidos nin ladróns.

Sen embargo, estas normas son externas e insuficientes.

Mellor é que o home actúe libremente.

Amósate sinxelo e garda a túa natureza orixinal.

Fai que “eu” sexa máis pequeno e limita os teus desexos.

Libro do Tao, de Lao Tsé

Lao Tsé

Neste testiño do libro do Tao, de Lao Tsé, fálase do retorno á espontaneidade, e vén dicirnos que a espontaneidade, a nosa propia natureza, permite que as persoas amosen os seu verdadeiros sentimentos en plenitude, acadando a harmonía consigo e co mundo.

Moitos, acho que todos, libros deixan a súa pegada. Eu elixo este porque talvez é o que máis me axudou a mudar a miña visión do mundo. Lino con prevención pero divertíndome, con escepticismo pero con desexo de busca, e atopei liberación certa. Cando me sentía encadeado no mundo opresivo que se me ofrecía dende a óptica occidental, atopei outra visión na antítese, na antítese da brutalidade, da irracionalidade feroz e violenta. O Tao non era ningún deus, menos un dos deuses verdadeiros malhumorados, crueis e vingativos. O Tao é o curso sereno, o camiño aberto, a ataraxia, a harmonía, a imperturbalidade, a calma, a serenidade, a paz, a tranquilidade.  Dende entón vou buscando e seguindo o Tao.

Benito Andrade

“(…)

Erguémonos no monte do Seixo e vemos pasar mandas de nubes brancas   Van tolas como monxas coas saias levantadas muxindo de gozo humidades e luxuria frétanse coas cimas e os penedos logo míranse atrevidas nas augas do Navia

Ou Navia Navia! Onde irán todas esas nubes silandeiras?

Somos ríos e a vida só é pasar por baixo da ponte Ponte de ponte   Tempo que se vai e non volve   sen cifras nin días nin calendarios   Tempo inantes do tempo   O río que nos leva ata o mar que é o morrer   Morremos   O mar é un violín azul   Nace curta unha melodía doce   A luz cae vermella sobre a costa verdescente

(…)

Chegan as mulleres Agripina a das maos rachadas de lavar sabas nos fríos do regueiro de Corveira Alcira que cebou dous mil cochos e gastou infinidade de fíos na máquina de coser   O tempo é ouro e Sigma é un tesouro   Chega a Carmiña de Ribón que fixo máis de un millón de camas no hotel Albeit de Sión Suíza   Chega Mercedes dos ollos fondos Isabel Juárez con cabelos de Botticelli Lula Laura Carmiña de Lucita Mariví Mela Isolina Rosamari Solucha Magdalena Rosario a máis fermosa Chelo a do Brigada Carmiña de Sabane Clotilde de Trigal a das verdes mazás   Chegan e chegan   Non deixan de chegar

(…)”

 O gran Poema de Tino de Féliz

Este texto é un fragmento de O gran Poema, primeira publicación en galego de Constantino Bértolo (Tino de Féliz), levada a cabo no ano 2020 despois de “asomarse uns minutos ao outro lado da morte e ao seu regreso tiña o corpo ateigado de saudades e nostalxias”. Animoume á súa reprodución neste Día Internacional do Libro 2022 a grande sintonía vital e existencial que partillamos, a frustración provocada pola imposibilidade de regresar -a non ser que viaxemos no tempo- a aquel paraíso no que tivemos a fortuna de vivirmos unha infancia que tanto arelamos: Navia de Suarna, as súas xentes e lugares, a ponte vella, o castelo, aquelas paisaxes montesías que me provocan aínda hoxe arrepíos de emoción que me soben polo ventre como cando percorres unha montaña rusa a grande velocidade…

Marcos Seixo Pastor

O gran poema

máis artigos

Contacto

Ana Santos & De Vella a Bella

Hablemos ♥♥♥
No dudes en ponerte en contacto con nosotros, enviándonos un mensaje mediante el formulario siguiente.

Ana Santos & De Vella a Bella

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Virtudes (e misterios) de Xesús Fraga por Fernando Fernández e Charo Valcárcel

Virtudes (e misterios) de Xesús Fraga por Fernando Fernández e Charo Valcárcel

Nesta ocasión a nosa recomendación vén avalada pola concesión do XXXVIII premio Blanco Amor de novela e o Premio Nacional de Narrativa 2021 do Ministerio de Cultura (O xurado concédelle este galardón, o máis importante das letras de España, por unanimidade e pasa a ser o segundo galego premiado despois de Suso de Toro).
Así pois, como é de xustiza, antes de falarmos do libro imos presentar brevemente o seu autor.

Virtudes e misterios

Xesús Fraga naceu en Londres en 1971. Aos seis anos trasládase cos seus pais á Coruña e máis tarde a Betanzos, terra natal da familia. Cursa estudos de Filoloxía inglesa e de Xornalismo en Salamanca onde acada a licenciatura pola Universidade Pontificia. Traballa en Radiovoz Lugo e pasa a formar parte do equipo de redactores de La Voz de Galicia, tamén colabora no programa da TVG Libro aberto.

Xesús Fraga

As súas obras están publicadas en varias editoriais galegas, acadando a maioría delas algún galardón: Solimán, Premio Rubia Barcia de Ferrol (Xerais). O elefante branco, Premio Martín Sarmiento (Tambre). Reo, Premio Raíña Lupa (Galaxia). Tute para catro (Xerais). AZ, relatos (Xerais).
Así mesmo realizou traducións do inglés ao galego de Julian Barnes, Nabokov, Roald Dahl, Patrick Ness ou Kerouac. César Casal en La Voz trátao como “o Emmanuel Carrére galego que o coloca onde se merece, a carón de Aramburu, Almudena Grandes, Chirves etc”.

Virtudes (e misterios)
Neste libro o autor novela boa parte da historia da súa familia, nomeadamente a partir da emigración da súa avoa Virtudes a Londres, unha vez que o seu avó Marcelino, emigrado a América en busca de fortuna, non regresa e deixan de recibir noticias súas. A través da narración da traxectoria vital de todos eses personaxes que formaron parte da súa vida ofrécesenos unha estampa moi completa dos distintos aspectos da emigración e dos distintos resultados que dela se desprenden, sen menosprezar en ningún caso a crueza da situación que a provoca e as enormes dificultades polas que teñen que pasar no lugar do destino ata acadar certa estabilidade, como foi o caso da súa avoa, e mesmo o fracaso absoluto que conduce a situacións de desamparo, como as vividas polo seu avó Marcelino.

Aínda que se trata dunha novela de protagonismo colectivo, por razóns obvias, unha novela autobiográfica na que imos da man do narradorautor descubrindo a través dos seus ollos os membros da súa familia e as súas vidas, como tamén a súa propia, hai un personaxe que ten un peso especial, un personaxe no que se detén con coidadas e esmeradas descricións que deseguida acapara a nosa atención, trátase, como non, de Virtudes a muller que se ve obrigada a converterse no motor familiar e cuxo comportamento nos vai deparar varias sorpresas, mesmo ata o final da novela.
A historia de Virtudes é a de moitas mulleres galegas que emigran a Europa a partir dos anos cincuenta, e dicimos mulleres porque elas encetan este período, aínda non rematado hoxe en día, a pesar das diferenzas temporais lóxicas e as motivacións, pois na actualidade marchan portando diversas licenciaturas, sen que isto sexa sempre garantía de éxito.

Virtudes

Virtudes, a avoa de Xesús, á que chamaban Betty cariñosamente as amas inglesas que a van recomendando dunhas casas a outras, é o eixe central de todo o que se nos vai contando a través dos seis apartados nos que se estrutura a novela, denominados ZONAS.
Son totalmente insustituíbles as páxinas ocupadas no relato detallado do decorrer da vida da emigrante galega no Londres dos anos sesenta e como foi cambiando ata que, xubilada, retorna a Betanzos.

Na mente de calquera galego emigrado está sempre a idea de volver, de aforrar levando unha vida de sacrificio, pasando penurias por mor da soidade, do idioma, da distancia… O obxectivo é mercar un pisiño na cidade e ter un futuro de progreso para a familia e isto reflíctese moi ben na historia de Virtudes cuxa vida en Londres deixa mínimos espazos de aventura e de xolda coas amigas galegas, coas que comparte pequenas alegrías matando o becho da morriña. O autor-neto relátanos unha chea de anécdotas moi divertidas que van dende o vocabulario particular “galenglish” ou partidas de cartas ata algunhas visitas a pubs algúns domingos, pasando pola astuta recollida de obxectos de valor, que os da urbe deixan nos portais, ou os percorridos por mercados para ir adquirindo cousas a bo prezo como agasallos para todos nas distintas viaxes a Betanzos.

Ocupa así mesmo parte moi relevante da narración a vida de Isabel, nai de Xesús e a maior das tres fillas de Virtudes que ficaron en Betanzos na casa dos avós maternos cando ela toma a decisión de emigrar. A historia detense no relato da súa vida antes e despois de ser reclamada pola nai (cando cumpriu 18 anos) para que fose vivir a Londres con ela e alí desenvolver a súa vida.
O seu avó Marcelino é o personaxe máis enigmático da historia e ese enigma morre con el, non só polo seu carácter tan introvertido e o seu estraño comportamento en ocasións, senón tamén porque quedan moitas preguntas sobre o que realmente sucedeu en Venezuela para que non permitise que a súa muller se reunise con el nin el puidese volver.
Os espazos nos que se sitúan a maior parte das acción narradas son Betanzos e Londres, lugar de orixe e lugar de destino das mulleres emigradas, logo retornadas, describíndose ademais ese sentimento común a tantos migrantes de sentirse parte dos dous lugares, botando de menos o un ou o outro dependendo da situación na que se atopen.

Xesús Fraga, con esta obra, teima en reunir todas as pezas do seu álbum familiar, álbum de tapas azuis do que vai tirando distintas fotografías das que se axuda para acompañar o texto. Fainos unha descrición polo miúdo de cada personaxe-membro familiar analizando con moito detalle xestos, vestimenta ou miradas que axuden a desvelar as preguntas sen resposta que rodean o avó Marcelino, a mirada firme e decisiva da avoa ou o xesto de Isabel rodeando co brazo as dúas irmás menores, nunha mensaxe de protección, de responsabilidade de quen se fai cargo cando lle chega a quenda.

 Cóntanos as preguntas que movían a súa curiosidade xuvenil e que forman parte dos “misterios” dos que fala o título. Tamén nos fala dos moitos agarimos dos seus pais, das súas tías, das rifas e sobre todo dos agasallos recibidos da avoa a quen respecta e admira recoñecéndoa coma o faro que foi. En definitiva, cóntanos as “virtudes” coas que puido coñecer a fondo unha gran cidade e ser o único membro da familia que cursa estudos universitarios.

Insírenos, pois, nunha parte moi relevante da historia de varias xeracións da súa familia, sobre todo a que xorde a raíz da emigración da súa avoa Virtudes a Londres, convertendo esta cidade nun espazo crucial nas súas vidas, permitindo ao lector coñecer polo miúdo o día a día do labor de tantas mulleres que escolleron este destino na procura dunha solución aos seus graves problemas económicos no país que as tiñan sumidas na miseria ou en enormes privacións que imposibilitaban o seu sustento. Unha parte da nosa historia pouco coñecida, ensombrecida talvez polo gran protagonismo que sempre obtivo o estudo da emigración a América, así como a súa presenza na literatura e no cine. Porén é ben sabido que a emigración galega non se limitou ao soño de “facer as Américas”. As distintas etapas desa emigración foron tratadas por autores como Castelao, Neira Vilas ou X. Alcalá, e Xesús Fraga vai poñer o foco na etapa europea que acolleu tanta man de obra necesaria despois da Gran Guerra, abríndonos así as portas a ese mundo do que el tamén formou parte. Un outro mundo da emigración que nos leva a lembrar o traballo do loado Chano Piñeiro (con Sempre Xonxa ou Mamasunción) ou as achegas do cine español como Un franco, catorce pesetas ou Las chicas de la sexta planta.
Un libro que vale a pena ler de vagar, gozando de cada páxina.

Fernando Fernández González e Charo Valcárcel Mato

Fernando Fernández González

Fernando Fernández González

comercial de Galaxia

Fernando Fernández González, nado en Salceda de Caselas o 14 de setembro de 1957.

Formación a nivel de bacharelato no ies Pino Manso do Porriño e COU no Sta Irene de Vigo.

En 1975 comeza a andaina laboral con 18 anos como dependiente na desaparecida  librería Rafael Rodriguez no casco vello de Vigo.

En 1980 despois de cumprir co servizo militar inicia distintos traballos de representante comercial en empresas de papelería polo noroeste peninsular.

En marzo do 1989 pasa a formar parte do plantel de Editorial Galaxia como promotor de vendas ata a súa xubilación en 2020.

Morgana en Esmelle

Charo Valcárcel Mato

Charo Valcárcel Mato

Profesora de Galego

Nacín nunha pequena freguesía da Estrada (Sta. Cristina de Vinseiro) hai 60 anos, pero xa levo trinta e cinco vivindo en Pontevedra, case tantos como os que traballei no IES Valle Inclán (trinta e dous), toda unha vida…

Estudei Filoloxía Hispánica, aínda que me presentei e aprobei as oposicións para profesora de Lingua galega e sempre exercín como tal, do cal me sinto e sentirei sempre moi orgullosa.

Formamos parte dun grupo de teatro de profesores (en activo e xubilados) que naceu no 2005 no seo do Valle Inclán, Argallada, e que está esperando tempos mellores para retomar a súa actividade.

Agardo que as miñas contribucións no blog devellabella sexan merecedoras do voso beneplácito ou, polo menos, non do voso desgusto.

O paraíso dos inocentes

máis artigos

Contacto

Ana Santos & De Vella a Bella

Hablemos ♥♥♥
No dudes en ponerte en contacto con nosotros, enviándonos un mensaje mediante el formulario siguiente.

Ana Santos & De Vella a Bella

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Un Amor de Sara Mesa por Charo Valcárcel

Un Amor de Sara Mesa por Charo Valcárcel

Esta novela que propoñemos hoxe foi considerada por cen críticos, escritores e periodistas a mellor novela do 2020.  Con esta presentación era difícil resistirse a comprobar por un mesmo que tiña de especial para merecer tan alta consideración.

Nunca lera nada de Sara Mesa, así que este era un bo momento para pórlle remedio a ese descoñecemento.

Comecemos, pois, polo principio que non foi outro que informarme sobre a autora:

Sara Mesa naceu en Madrid en 1976, pero trasladouse coa familia sendo unha nena a Sevilla, cidade na que aínda reside na actualidade.  Estudou Periodismo e Filoloxía Hispánica.

Xa desde nena foi unha grande amante da lectura pero en cambio non descubriu a súa vocación pola escritura ata cumprir os 30 anos.

Comezou escribindo poesía conseguido no 2007 o Premio de Poesía Miguel Hernández co libro: Este jilguero agenda.

Un Amor

Pero é coñecida sobre todo polas súas narracións, novelas e relatos, nos que crea un mundo moi persoal cheo de espazos opresivos, que en ocasións  se converten nun protagonista máis do relato, e personaxes solitarios, cuxo comportamento nada convencional, desconcerta o lector.

Publicou tres libros de relatos:

La sobriedad del galápago (2008)

No es fácil ser verde (2009)

Mala letra ((2016).

E seis novelas:

El trepanador de cerebros (2010)

Un incendio invisible (2011, Premio Málaga de Novela, reeditada e revisada pola autora en 2017)

Cuatro por cuatro (2013, Finalista do Premio Herralde)

Cicatriz (2015, Premio Ojo Crítico de Narrativa)

Cara de pan (2018)  e

Un amor (2020).

Tamén é coautora, xunto con Pablo Martín Sánchez, de Agatha (2017) na que os dous escritores reescriben a novela perdida de Herman Melville, Isle of the Cross, cada un ofrecendo a súa versión da mesma.

A obra de Sara Mesa foi traducida a varios idiomas como o inglés, italiano, francés, alemán, portugués, danés, holandés, etc.

Ademais ten escrito crítica literaria (no blog Estado Crítico, na revista Letras Libres e no xornal El Norte de Castilla)  e publicado un ensaio titulado Silencio administrativo inspirado nun caso real no que toca o tema da pobreza, os sen teito e todas as trabas burocráticas que deben superar para acceder á axudas prometidas pola administración.

É considerada unha das autoras máis importantes da literatura española contemporánea.

Sara Mesa 1
Sara Mesa

Un amor

Quixera comezar cunha cita da propia autora falando da súa novela.

“Un amor es una novela misteriosa para mí. Surge, de hecho, de un sueño recurrente —con toda la ambigüedad que conlleva el mundo onírico—, de historias escuchadas hace muchos años y de imágenes que me asaltaron de pronto, sin explicación aparente —goteras en una casa, un perro atado a una estaca, el sonido de la lluvia en el tejado de un cobertizo, una mujer espiando los movimientos de la furgoneta de un hombre—. Con todo eso, hace años, empecé a construir una historia que no sabía bien dónde me llevaba  (…)

Un amor no es una novela de amor y sin embargo se titula así porque amor es la palabra más manoseada del mundo. La confusión que origina el título, la posible decepción o desconcierto que ocasiona en los lectores, es buscada. Si en los grandes almacenes colocaran el libro en el apartado de novela romántica, me sentiría muy feliz, porque sería como activar una pequeña bomba en sus anaqueles.”

Así mesmo quixera destacar dúas opinións que coido que resumen bastante ben a impresión que produce a súa lectura:

Un amor es una novela sorprendente, en la que la autora consigue enfrentar al lector con los límites de su propia moralidad.   (Cristóbal Terrer, publicada no blog  El quinto libro en decembro de 2020)

El último libro de la escritora, ’Un amor’, es tan opresivo y a la vez liberador, y hasta cierto punto sórdido, como el resto (Laura Fernández, crítica publicada en El País en setembro do 2020)

Nesta novela vémonos inmersos na atmosfera abafante que rodea a protagonista, Nat, desde as primeiras páxinas.  Unha muller que busca aillarse nunha pequena vila (La Escapa) para traballar nunha tradución.  Este espazo  acaba sendo un personaxe máis da novela, o ambiente desacougante, por veces onírico, inquietante, que se describe, amósasenos en boa medida como responsable das accións  que ocorren alí, unido ao carácter da protagonista,  muller chea de conflitos, insegura, que aluga unha casa  en estado ruinoso, miserenta, na que acaba malvivindo, que soporta vexacións  e humillacións sen apenas queixarse e mesmo acaba mantendo unha relación enfermiza de posesión e celos.

Os habitantes da vila: o caseiro, os veciños con fillos, os vellos aos que coida, Píter, Andreas … conforman un conxunto de personalidades diversas e peculiares que completan o cadro, e ela no medio, perdida, sen rumbo, sen saber quen é en realidade, provocando ás veces compaixón, ás veces repulsión no lector ao que lle custa entender por que segue aí, ao que  lle gustaría ter o poder de arrastrala e levala a outro lugar.

Porén Nat só se irá cando estea preparada para facelo, primeiro ten que sufrir unha catarse necesaria. O seu paso pola Escapa é iso, a súa catarse, a que a purifica e libera para poder comezar de novo e entender:

“Comprende que no se llega al blanco apuntando, sinó descuidadamente, mediante oscilaciones y rodeos, casi por casualidad.”

                                                               (Sara Mesa, Un amor, ed. Anagrama, páx.185)

Un amor é unha novela curta, pero moi intensa, que implica ao lector na comprensión dunha historia e sobre todo dun personaxe  cuxo comportamento  resultará desconcertante, mesmo incomprensible, sumamente complexo, que de seguro vai provocar reaccións antagónicas pero que tamén nos conducirá a unha necesaria reflexión sobre a sempre sorprendente condición humana.

                                                                                                                             Charo Valcárcel

Charo Valcárcel Mato

Charo Valcárcel Mato

Profesora de Galego

Nacín nunha pequena freguesía da Estrada (Sta. Cristina de Vinseiro) hai 60 anos, pero xa levo trinta e cinco vivindo en Pontevedra, case tantos como os que traballei no IES Valle Inclán (trinta e dous), toda unha vida…

Estudei Filoloxía Hispánica, aínda que me presentei e aprobei as oposicións para profesora de Lingua galega e sempre exercín como tal, do cal me sinto e sentirei sempre moi orgullosa.

Formamos parte dun grupo de teatro de profesores (en activo e xubilados) que naceu no 2005 no seo do Valle Inclán, Argallada, e que está esperando tempos mellores para retomar a súa actividade.

Agardo que as miñas contribucións no blog devellabella sexan merecedoras do voso beneplácito ou, polo menos, non do voso desgusto.

O paraíso dos inocentes

máis artigos

Contacto

Ana Santos & De Vella a Bella

Hablemos ♥♥♥
No dudes en ponerte en contacto con nosotros, enviándonos un mensaje mediante el formulario siguiente.

Ana Santos & De Vella a Bella

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

AFTER DARK de Haruki Murakami por Charo Valcárcel

AFTER DARK de Haruki Murakami por Charo Valcárcel

Esta novela de Murakami  ten, como non!, o seu selo característico. O desacougo, a suxestión dun outro mundo que quizais está en nós mesmos, que quizais coexiste sen que o saibamos ou… quen sabe? poida que haxa quen si o intúa ou mesmo o poida percibir.

            A historia de After dark transcorre ao longo dunha noite dende as 11.55 deica as 6.52. Sabemos con absoluta precisión a hora na que ocorren as distintas accións xa que un reloxo, que forma parte da tipografía textual e encabeza o texto que corresponde a cada unha desas accións, sinala a hora exacta.

            No transcurso desas horas imos descubrindo os personaxes protagonistas. Algúns deles coñécense e comparten momentos desa noite, outros, aínda que están relacionados non chegan a coincidir.

            As irmás Mari e Eri Asai son dúas das protagonistas. Mari pasa a noite fóra, está nun local dos que permanecen abertos toda a noite: Denny´s. Alí atópase con Takahashi, un mozo que coñeceu hai tempo nunha cita á que acudiu coa súa irmá.

Haruki Murakami

Takahashi toca o trombón nun grupo e ensaian pola noite. Cóntalle a Mari como descubriu o jazz: foi cando encontrou un disco e nel a canción Five Spot After Dark. Canción que, como vemos, contén o título que elixiría Murakami para a novela ( xa somos coñecedores da afección do autor polo jazz e do amplo coñecemento do mesmo).

            Mari entrará en contacto máis tarde con varias mozas que traballan no local Alphaville (de citas): Kaoru, Komugi e Kôrogi ás que axudará cunha rapaza chinesa á que un cliente dera unha malleira.

Saberemos quen foi ese cliente, trátase de Shirakawa. Un home que traballa nunha oficina ata tarde. Un home estraño ao que está agardando a súa familia, pero que apenas coincide con ela polos seus horarios de traballo. Un home que sofre unha transformación durante a noite ( a poderosa influencia das tebras?)

            Mari percorrerá varios lugares nesas horas nocturnas, algúns deles en compañía de Takahashi con quen ao final da noite chega a ter unha importante conexión que vai máis alá da amizade.

            Mentres, a súa irmá Eri Asai dorme, dorme de forma continuada desde hai meses, desde que un día advertiu que ía durmir. O cuarto no que dorme descríbese con precisión, igual que á propia Eri.  É un lugar desacougante no que un aparato de televisión semella reflectir o mundo no que entra no seu soño interminable, ata o punto de que desaparece do cuarto e aparece na pantalla; alí un ser inquietante, co rostro oculto, míraa imperturbable, sen descanso. Ela, nun momento, esperta dentro da pantalla e berra como querendo fuxir.  Alguén que parece flotar  entre os dous mundos, a testemuña oculta do seu soño, descríbeo todo coma se fose o obxectivo dunha cámara. Finalmente Eri regresa, o seu corpo aparece de novo na súa cama real, dentro do cuarto real, pero segue durmindo.

            O ambiente de After dark é un ambiente nocturno, no que ás veces se desdibuxa a realidade, coma nos soños, porén todo parece estar unido e relacionado: os personaxes que vagan nas horas nocturnas polos barrios que permanecen espertos da cidade, fiel reflexo desa vida na escuridade, á espera da luz, dunha luz que convirta en po os pesadelos, igual que converte en po os tenebrosos vampiros.

Xorde unha esperanza coa chegada do día: Mari volve acadar a unión coa súa irmá, volven ser unha como non o eran desde había demasiado tempo e esa unión quizais nos traia de novo a Eri Asai , quizais a esperte do seu soño interminable porque agora a súa irmá está con ela, deitada na mesma cama e abrazada a ela, facéndolle chegar a súa calor:

“Pero poco después los pequeños labios de Eri se mueven ligeramente, como si estuviera reaccionando a algo”

            Con esa esperanza remata a novela, mais tamén co anuncio de que as tebras volverán:

“La noche se ha acabado por fin. Aún falta mucho tiempo para que nos visiten de nuevo las tinieblas”

            Chama a atención a técnica narrativa utilizada:

            O narrador actúa, como quedou xa sinalado, como unha cámara que vai escollendo o mellor punto de vista, a mellor perspectiva para describir o que ocorre, xa desde as primeiras liñas da novela:

            “Perfil de una gran ciudad.

                Captamos esta imagen desde las alturas, a través de los ojos de un ave nocturna que vuela muy alto”

          “Nuestra mirada escoge una zona donde se concentra la luz, enfoca aquel punto. Empezamos a descender despacio hacia allí”

            E permanece ese punto de vista obxectivo que deixa que os personaxes se vaian dando a coñecer ao lector a través dos seus actos e das súas conversas ata o final:

            “Nuestra mirada se aleja del cielo sobre el centro de la ciudad y se traslada a una tranquila zona residencial de las afueras…

                Elegimos una de esas viviendas que parecen iguales y nos dirigimos directamente hacia allí abajo. Atravesamos la ventana del primer piso, con la persiana de color crema bajada, y entramos, sin hacer ruído, en la habitación de Eri Asai”

            Por suposto tamén chama a atención a utilización dos reloxos: o debuxo dun reloxo –sempre o mesmo, de gran sinxeleza- marcando as horas, precisando os minutos, nas que acontecen os distintos feitos.

Sempre volvo a Murakami e non me decepciona. Quedei presa desde o principio desta historia de personaxes que deambulan pola cidade nocturna, que os acolle no seu mundo poboado de seres perdidos nas tebras, que pasean por elas a súa soedade, ás veces voluntaria, mesmo perseguida; outras froito das circunstancias, e en ocasións esas mesmas tebras semellan ser as responsables da crueldade que se asenta nalgúns dos seus asiduos habitantes.   

UNHA BREVE PERO NECESARIA PRESENTACIÓN DE HARUKI MURAKAMI

Haruki Murakami (村上 春樹 Murakami Haruki?) naceu en Kioto o 12 de xaneiro de 1949) .

Foi candidato ao Premio Nobel de literatura en repetidas ocasións, aínda que de momento non foi galardoado con el (Preguntado sobre este punto Murakami di que a Academia non publica finalistas, que son especulacións dos editores e que non lle interesan, el é feliz escribindo, que o demais non é tan importante).

É considerado un dos grandes escritores da literatura posmoderna. The Guardian situouno entre os maiores novelistas da actualidade.

É escritor e tradutor, autor de novelas e ensaios, obtendo numerosos premios como o Franz Kafka, o Mundial de Fantasía, o Jerusalén ou o Hans Christian Andersen de literatura.

Murakami

Desde moi novo estivo influído pola cultura occidental, sobre todo pola música (principalmente o jazz) e a literatura. Estas influencias occidentais distíngueno doutros escritores xaponeses e quizais por iso tamén o establishment literario xaponés critícaa como “non xaponesa.”

É un grande afeccionado ao deporte participando en maratóns e triatlón. En 1996 correu o seu primeiro ultramaratón, unha carreira de 100 quilómetros arredor do lago Saroma en Hokkaido, Japón, que completou. Sobre esta afección escribiu ensaios como o coñecido: De qué hablo cuando hablo de correr.

A súa obra está traducida a 50 idiomas, influída polo surrealismo céntrase en temas como a soedade e a alienación. Nela ten unha grande importancia a música, nomeadamete o jazz, o seu gran coñecemento deste estilo musical ten a súa orixe nos seus anos universitarios nos que traballou nunha tenda de discos e pasaba moito tempo en bares de jazz, máis tarde abriu un propio ( Peter Cat) que rexentou coa súa muller dende o 74 ao 81.

Non lle gusta conceder entrevistas, malia iso nunha das últimas no xornal El País 

recóllense declaracións súas altamente reveladoras da súa personalidade como escritor:

“Todos vivimos nunha especei de gaiola. Pode ser de ouro e fermosa, pero é a gaiola que supón ser só un mesmo. Como escritor de ficción podes saír e ser diferente”

“Eu non soño, ou non lembro os soños, pero a miña literatura está chea deles; imaxínoos. Un amigo psiquiatra dicíame: escribes, non tes que soñar”

“Cando escribo penso en música”

…”Se alguén no libro enferma, gustaríame que o lector vivise os seus síntomas. Ese é o propósito do relato”

Entre as súas obras destacamos:

NOVELAS:

El fin del mundo y un despiadado país de las maravillas (2009)

Tokio blues (Norwegian Wood) (2005)

Baila, baila, baila (2012, Tusquets)

Al sur de la frontera, al oeste del sol (2003, Tusquets)

Crónica del pájaro que da cuerda al mundo (2001, Tusquets)                                                

Kafka en la orilla (2006, Tusquets)

After Dark (2008, Tusquets)

1Q84 (2011, Tusquets)

La muerte del comendador (2018, libro 1; 2019,

libro 2; Tusquets)

LIBROS DE RELATOS:

Sauce ciego, mujer dormida (2008, Tusquets)

Hombres sin mujeres (2015, Tusquets)

ENSAIOS:

Underground (1997-1998), Tusquets, 2014

Retrato en jazz (1997), no publicado en español

Retrato en jazz 2 (2001), no publicado en español

De qué hablo cuando hablo de correr (2007), Tusquets, 2010

De qué hablo cuando hablo de escribir (職業としての小説家, Novelista como profesión, 2015), Tusquets, 2017

 

Webgrafía:

https://es.wikipedia.org/wiki/Haruki_Murakami

https://elpais.com/elpais/2019/01/21/eps/1548073413_533993.html

Charo Valcárcel Mato

Charo Valcárcel Mato

Profesora de Galego

Nacín nunha pequena freguesía da Estrada (Sta. Cristina de Vinseiro) hai 60 anos, pero xa levo trinta e cinco vivindo en Pontevedra, case tantos como os que traballei no IES Valle Inclán (trinta e dous), toda unha vida…

Estudei Filoloxía Hispánica, aínda que me presentei e aprobei as oposicións para profesora de Lingua galega e sempre exercín como tal, do cal me sinto e sentirei sempre moi orgullosa.

Formamos parte dun grupo de teatro de profesores (en activo e xubilados) que naceu no 2005 no seo do Valle Inclán, Argallada, e que está esperando tempos mellores para retomar a súa actividade.

Agardo que as miñas contribucións no blog devellabella sexan merecedoras do voso beneplácito ou, polo menos, non do voso desgusto.

O paraíso dos inocentes

máis artigos

Contacto

Ana Santos & De Vella a Bella

Hablemos ♥♥♥ No dudes en ponerte en contacto con nosotros, enviándonos un mensaje mediante el formulario siguiente.

Ana Santos & De Vella a Bella

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Sibila de Rosa Aneiros por Charo Valcárcel

Sibila de Rosa Aneiros por Charo Valcárcel

Acabo de rematar a lectura desta novela engaiolante e máxica, mais tamén crítica e valente que pon o punto de mira en problemas que xa hoxe nos están afectando, denunciándoos abertamente  ao introducilos como pezas cruciais na historia.

Pero para falar máis polo miúdo deste libro quixera destacar  o tratamento de varios elementos narrativos:

En primeiro lugar quizais o TEMPO.  Efectivamente reparamos deseguida en que o xogo temporal é fundamental no discurso narrativo, mais non é unha carga pesada que o lector deba superar para a comprensión dos feitos. A novela comeza in extrema res, algo do que nos decatamos ben avanzada a lectura, case ao final; tamén da frecuente ida e vida do pasado da protagonista e doutros personaxes, que nolos van dando a coñecer e van tecendo a narración. 

En canto á ambientación temporal a historia transcorre  varias décadas despois da pandemia mundial, nun mundo afectado polo cambio climático, a escaseza de recursos naturais, a caída da poboación, etc., o que leva as autoridades a executar o que chaman a racionalización de recursos públicos que obriga a trasladarse a vivir ás grandes cidades atlánticas, xa que as aldeas de montaña e as pequenas vilas deixan de ter servizos de primeira necesidade, pechándose paridoiros, escolas, farmacias, etc. (isto resúltanos bastante familiar xa) e creando, para xustificar a súa imaxe de protectores do medio, lugares de vestixio e lugares gaia.  

Sibila

Precisamente o ESPAZO é outro elemento clave. Os principais acontecementos transcorren nunha illa que é realmente un espazo-personaxe de grande importancia, da que non se di o nome, pero que se describe con precisión, presentándoa como unha das Illas Atlánticas situada ao norte, nunha das rías (tampocuco se di cal, a verdade é que esta información non é necesaria) e que vén sendo un deses lugares gaia, que non son outra cousa que lugares de acceso restrinxido nos que só se permite que vivan uns poucos habitantes nados alí e todos de idade superior aos setenta anos. Ese é o lugar no que naceu Sibila e varias xeracións de mulleres da súa familia e é o lugar ao que vai regresar, de incógnito e agochada das autoridades, para levar a cabo unha misión que só descubrimos ao final da novela.

Neste espazo imos coñecendo un a un os seus escasos habitantes, personaxes que van entrando en nós, como entran as continuas treboadas que visitan a illa e que crean un ambiente entre máxico e irreal. Personaxes como Fina, Amalia, Eleuterio, Melgacho… e, como non, a Rubia –alcume da avoa de Sibila que acaba herdando ela.

Desde logo, de entre todos os PERSONAXES, destaca a protagonista, Sibila, unha científica de prestixio que tras unha vida de éxitos profesionais descobre que precisa ser nai.  A procura dese soño convertido en obsesión e a súa relación coa illa e a súa xente é clave na historia. Porén o nome chama a atención, por que Sibila? Non semella algo fortuíto, elixido ao chou, non é un nome común.  Sabemos que Sibila era unha profetisa na mitoloxía grega e romana capaz de coñecer o futuro e ademais que vivía en grutas ou preto de correntes de auga. Mais a propia autora contou na presentación do libro en Pontevedra que o nome elixiuno pola entomóloga Maria Sibylla Merian, pola relación que o pai do noso personaxe ten con ese mundo. Aínda así para os lectores que non pensaran neste dato e si no mitolóxico non é difícil  establecer esa relación xa que a nosa Sibila ten igualmente moito que ver co futuro e co líquido elemento, non só pola illa en si, tamén pola presenza nela dunha fonte que é esencial, a de Setestrelo, cuxa auga  vai buscar para darlla á nai moribunda e que ao final da novela volve cobrar protagonismo…, pero para  saber cal  haberá que lela. Vale a pena.

Así pois novela moi recomendable que, malia as dificultades que atravesa a protagonista e o mundo bastante inxusto e desalentador que describe, agasállanos cun final que nos deixa aínda un fío de esperanza, un chisco de fe na humanidade.

E iso é de agradecer.

 

                                                                                                                                             Charo Valcárcel

 

P.S. En breve publicaremos unha entrevista coa autora, que completará esta información.

Charo Valcárcel Mato

Charo Valcárcel Mato

Profesora de Galego

Nacín nunha pequena freguesía da Estrada (Sta. Cristina de Vinseiro) hai 60 anos, pero xa levo trinta e cinco vivindo en Pontevedra, case tantos como os que traballei no IES Valle Inclán (trinta e dous), toda unha vida…

Estudei Filoloxía Hispánica, aínda que me presentei e aprobei as oposicións para profesora de Lingua galega e sempre exercín como tal, do cal me sinto e sentirei sempre moi orgullosa.

Formamos parte dun grupo de teatro de profesores (en activo e xubilados) que naceu no 2005 no seo do Valle Inclán, Argallada, e que está esperando tempos mellores para retomar a súa actividade.

Agardo que as miñas contribucións no blog devellabella sexan merecedoras do voso beneplácito ou, polo menos, non do voso desgusto.

O paraíso dos inocentes

máis artigos

Contacto

Ana Santos & De Vella a Bella

Hablemos ♥♥♥
No dudes en ponerte en contacto con nosotros, enviándonos un mensaje mediante el formulario siguiente.

Ana Santos & De Vella a Bella

♥♥♥ síguenos ♥♥♥