Raquel tremía debaixo do albornoz de patiños amarelos que puxera despois de ducharse en auga ben quente. O cabelo mollado caíalle sobre a fronte e algunhas pingas humedecían o pano que levaba bordado o seu nome. Sentada diante da mesa da cociña coa mirada perdida e unha palidez extrema ofrecía un aspecto que impresionaría a calquera, mesmo a aqueles que non a tivesen visto antes. Tratábase dunha rapaza de apenas once anos aparentemente alegre e vital, dirían.

            Agora baleiraba dúas culleradas de cacao nunha cunca de leite quente que logo achegaba aos beizos con vagar, demorándose naquel acto rutineiro e cotián coma se quixese concederlle certo ar de excepcionalidade. Desaparecera por completo do seu xesto calquera rastro de candidez ou inocencia, fora substituído por unha mirada fría, case xélida, que producía arrepíos.

            Só bebeu uns grolos, logo pousou definitivamente a cunca no prato e colocouna no centro da mesa coidando os detalles cunha precisión matemática. Durante uns segundos ficou observándoa, sen mover un músculo, só as grosas pingas que esvaraban do seu cabelo mollado insuflaban algo de vida á estampa ao seguir enchoupando o pano de mesa que continuaba dobrado no mesmo lugar que ocupaba cando Raquel sentara.

As dez badaladas do reloxo que colgaba da parede da cociña  romperon o silencio que se apoderara da casa. A rapaza, como impulsada por un resorte invisible, ergueuse, empurrou a cadeira ata deixala pegada á mesa e saíu. Atravesou a sala coma unha autómata sen fixarse na caótica desorde que reinaba na estancia. Subiu as escaleiras que conducían ao sobrado e entrou nun cuarto. Pouco despois apareceu vestida cunha camiseta e uns vaqueiros.  Aínda tremía levemente e o cabelo seguía mollado deixando un circo de humidade ao seu redor. Avanzou polo corredor da planta superior con determinación e ficou parada diante da última porta da dereita. Antes de abrila permaneceu á espreita uns segundos, agora si parecía dubidar, logo arrimou a cabeza e pegou a orella. Aínda se mantivo nesa posición durante uns intres nos que os seus ollos reflectían con rápidos movementos a esquerda e dereita a evidencia daquel axexo misterioso. Finalmente introduciu unha chave na fechadura, xirou o pomo e atravesou o limiar deixando á vista un cuarto pequeno en penumbra. Alí, malia a escasa luz que atravesaba a persiana baixada case por completo, podíase  adiviñar a presenza dun berce no que un bebé de escasos meses semellaba durmir placidamente. Raquel anicouse e a frialdade que a posuíra deu paso a unha visible delicadeza coa que pousou a man sobre o minúsculo corpo que acariñou levemente, sen apenas rozalo, tratando de evitar seguramente calquera sobresalto que puidese alterar o seu sono. Por iso actuou cun coidadoso sixilo cando abriu as portas do armario e tirou do seu interior unha manta que estendeu enriba dunha mesa estreita e de pés elevados que formaba parte do escaso mobiliario do cuarto do bebé. Despois colleuno en brazos e deixouno sobre a manta asegurándose de que permanecía durmido. Arroupouno ben e con el no colo baixou as escaleiras. Ao chegar abaixo sentou no sofá da sala tras apartar co pé a lámpada e outros obxectos que se amontoaban enriba.

Raquel mirou, agora si, ao seu redor mentres apreixaba con forza o pequeno corpo que comezaba a remexer. A súa ollada percorría o espazo que reflectía un caos coma o que sucede ao fragor dunha batalla. Mobles tirados por aquí e por alá, anacos de obxectos rotos cubrindo o chan e algunhas pingas de sangue que poñían a nota máis tráxica a aquela visión desacougante.

            Ese exame ao que someteu o seu entorno actuou coma un correctivo que a devolveu á unha realidade que afastara de si cubríndoa cunha máscara de frialdade e insensibilidade que agora ameazaba con derrubarse deixándoa núa ante o horror desapiadado que se instalara na súa vida aquela mañá.

Non quería lembrar. A súa dor perdíase nas noites interminables poboadas de berros que chegaban a ela escasamente amortecidos polas finas paredes que dividían os cuartos. Unha dor enganada  polas mentiras que se convertían na súa salvación e que lle devolvían  unha nai garimosa de sorriso efémero que creaba para ela  unha realidade ficticia colmada de momentos felices que non existían, pero que acababa asumindo como propia, tal era a súa necesidade de crer, e que fabricaban un pai atento que a enchía de agasallos e promesas por cumprir.

            Raquel resistírase a aceptar a evidencia. Non podía admitila, non quería. O seu pai era un pai coma os outros, coma o da súa amiga Claudia, coma o de Sofía, coma o de Luís. Por que tiña que ser doutro xeito? Que pecado cometera ela para merecer ser castigada?  Pero a evidencia mostrábase cada vez con máis forza e xa non podía pechar os ollos para non vela, non podía finxir que non estaba alí.

            Pasou o tempo mentres nela medraban á vez o medo e a xenreira. A súa nai xa había moito que perdera os azos para construír realidades falsas, aínda así esforzábase en rescatar unha normalidade eivada pero serena e poder agasallar con ela a existencia dos seus fillos.

Porén as noites volvéronse máis escuras e nin sequera a luz da mañá era quen de disipar as sombras.           

            Os últimos meses foran os máis duros. A chegada da policía, a orde de afastamento, o traslado a casa dos avós mentres a súa nai convalecía no hospital… E o retorno.

             Aquela mañá espertou sobresaltada. Escoitara uns golpes e a voz inconfundible, atronadora do pai que lle puxo os pelos de punta. Primeiro pensou que se trataba dun pesadelo. Tiña que estar soñando. El xa non vivía alí e desde que marchara as noites e os días recuperaran o acougo perdido. Mais os berros e os golpes sucedéronse acompañados dos laios da nai, das súplicas desesperadas e inútiles.

            A pesar do medo correu cara ao cuarto do irmán, como facía sempre. Comprobou que non espertara, malia todo, e  buscou lixeira as orelleiras na gabeta da mesiña, despois púxollas con extremo coidado e sentou no chan co lombo apoiado na porta e as mans taponando os oídos.  O corazón latexaba con forza ameazando con saírselle do peito. Non quería estar alí, pechaba os ollos con forza ansiando que ao volver abrilos todo aquel pesadelo se tivese esvaecido no ar, mais os seus anhelos estalaron en mil anacos co estrondo dun disparo que fixo tremer as portas e as ventás.

El estaba anicado coas mans na cabeza, encolleito, mentres o corpo de súa nai xacía no chan.

Raquel, convidada forzosa daquela terrible escena, ficara de pé, inerte, incapaz de reaccionar ante aquela realidade insoportable que absorbera cada gota do seu sangue e conxelara o espazo e o tempo para amosarlle aquela visión arrepiante que xa nunca esquecería.

De súpeto algo dentro dela comezou a rebulir e accionouna, como se acciona un mecanismo que ficara obstruído e, como unha autómata, recolleu a pistola do chan, suxeitouna forte coas súas mans pequenas e apuntou.

Quizais foi un acto mecánico, mais non inconsciente, porque a dor, a carraxe e o medo empuñaban a arma, porque o último alento da nai deulle azos para apreixala con forza.

Antes de disparar aínda puido ver o rostro asombrado do pai, incrédulo. Só uns segundos.

Despois disparou.      

UN NOVO CASO DE VIOLENCIA DE XÉNERO

Foi a filla de once anos da parella quen alertou a policía

R. López

          Na mañá de onte o que semella un novo caso de violencia machista sacudía a pequena localidade de P. ao descubrir os corpos sen vida de A. G. S.,muller de 35 anos, e R.S.P., o seu ex marido, de 40 anos.

          As primeiras investigacións apuntan a que o home matou a súa ex muller e despois utilizou a mesma arma para acabar coa súa vida. Fontes policiais informan de que foi a filla maior da parella, unha nena de só once anos, a que alertou do acontecido pedindo axuda ao temer pola súa propia vida e a do seu irmán, un bebé de poucos meses, pouco antes do tráxico desenlace.

Charo Valcárcel Mato

Charo Valcárcel Mato

Profesora de galego

Eu son Charo Valcárcel. Nacín nunha pequena freguesía da Estrada (Sta. Cristina de Vinseiro) hai 60 anos, pero xa levo trinta e cinco vivindo en Pontevedra, case tantos como os que traballei no IES Valle Inclán (trinta e dous), toda unha vida…

Estudei Filoloxía Hispánica, aínda que me presentei e aprobei as oposicións para profesora de Lingua galega e sempre exercín como tal, do cal me sinto e sentirei sempre moi orgullosa.

No Valle Inclán coñecín a Ana, Manuel, Isidro, Benito e Sara que, considero, máis que compañeiros, amigos, bos amigos. Xuntos compartimos moitas experiencias.

Agora esta na que nos implicou Ana que, polo menos para min, é un salvavidas, un incentivo que chega para encher o oco que deixa o ensino nas nosas vidas.

Pero tamén formamos parte dun grupo de teatro de profesores (en activo e xubilados) que naceu no 2005 no seo do Valle Inclán, Argallada, e que está esperando tempos mellores para retomar a súa actividade.

Agardo que as miñas contribucións no blog devellabella sexan merecedoras do voso beneplácito ou, polo menos, non do voso desgusto.

Inocente

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥