De Bolonia a Rávena: unha viaxe a lume lento por Emilia-Romaña

Introdución
Ás veces, unha soa vez non chega para coñecer a alma dunha cidade. Por iso, sen moito preparar, decidimos volver a Bolonia. É unha desas cidades ás que hai que regresar máis dunha vez. Eu xa o fixera dúas, e sempre me quedara o gusanillo de volver.

Mirando voos para Azores, Lisboa… de súpeto dixemos: por que non Bolonia? Puxémolo no navegador e apareceu un voo Santiago–Valencia, Valencia–Bolonia por 92 euros ida e volta con Ryanair. Había que facer unha pequena escala no aeroporto de Valencia, tanto na ida como na volta, pero como iamos con sete días por diante, ben valeu a pena.

Collemos un apartamento preto da estación de tren e buses para movernos mellor, xa que queriamos visitar algúns dos pobos da contorna como Parma, Rávena, Módena e Ferrara.

Día 1 – Chegada a Bolonia (Xoves)

Saímos ás 5:45 da mañá desde Santiago de Compostela e chegamos a Bolonia ás 11:30, antes do previsto. A entrada no apartamento estaba prevista para as 15:00, pero chamáronnos para dicir que podiamos entrar ás 12:00. Perfecto.

Ao chegar ao aeroporto, mercamos a tarxeta Marconi Express para coller o tren que, en sete minutos, te deixa na estación central. Ida e volta: 23,50 euros. O apartamento estaba a apenas 10 minutos de camiño. Deixamos as mochilas e decidimos comezar a ruta das torres, un percorrido circular polas torres máis emblemáticas da cidade: Uguzzoni, Prendiparti, Altabella, Conoscenti… Seguimos máis ou menos unha ruta de Wikiloc

Aínda que eu xa visitara o Archiximnasio noutra ocasión, quixen volver a entrar. Subimos polas súas maxestosas escaleiras, que che obrigan a mirar cara arriba si ou si. Os escudos de armas que decoran as paredes son recordo dos estudantes ilustres que pasaron por alí, nunha universidade considerada a máis antiga de Europa.

Visitamos tamén o Teatro Anatómico (entrada: 3 euros), unha sala dedicada ao estudo da anatomía, flanqueada polas figuras de Hipócrates e Galeno. Na Aula Magna, non queda máis remedio que sentarse e deixarse levar pola beleza que te envolve. Desde alí víase a biblioteca, unha sala que, por desgraza, estaba pechada para visitantes.