Miraba a folla en branco que descansaba desafiante sobre o pupitre.

            A man tremente suxeitaba o bolígrafo bic azul que, apenas se pousaba sobre a superficie inmaculada, voltaba  quedar suspendido no ar posuído por un pánico irracional que lle impedía consumar o acto aparentemente sinxelo e rutineiro da escrita.

             Nesta ocasión o peso da responsabilidade era tal que se derrubaba sobre a súa vontade oprimíndoa e esmagándoa, tornándoa fráxil e temerosa…

            Aquela man  que noutrora esvarara áxil e firme sobre sílabas que se convertían en palabras e palabras que enchían liñas, aquela man acariñaba agora o folio sen ser quen de soster o peso do seu inmediato destino.

De vagariño foi afrouxando a presión que exercían os dedos deixando caer o bolígrafo que ficou alí, sobre a mesa, preso dunha inmobilidade insultante.

            Non podía renderse aínda, pensou. Que sería dela? Continuaría coa súa vida  sen tentalo sequera? Pero… que faría? Como se sentiría se malia todo non o lograba?  Sabía que non podería seguir adiante coma se nada, non podería seguir se o seu esforzo de meses e  meses cargados de renuncias, baleiros de vida, deviñan outra vez no fracaso.

Mirou ao seu arredor. Cantas vidas coma a dela!  Cantas coa esperanza prendida dunhas poucas follas de papel!

            Mais… que estaba facendo?  Que lle importaba a esperanza dos outros? Seguro que non era tan lexítima coma a súa. Estaban alí para deixala sen nada, para arrebatarlle o que lle correspondía, o que era seu por dereito, o que tantas veces lle fora negado.

         Agora estaba convencida de que xa non podería escribir, apenas podía distinguir o bolígrafo e o folio que se afastaban a unha velocidade vertixinosa do seu alcance.

            A rabia domínaa por completo, apodérase dela ata convertela nunha autómata que se ergue de súpeto, transformada nun brazo executor implacable.

            Non ten compaixón. Xa non lle importa a dor dos demais, nin sequera lle importa xa a súa. Está demasiado frustrada, demasiado cansa, demasiado soa…

            Avanza entre mares de brazos que loitan por se protexer, ante miradas estarrecidas e berros desacougantes.

            Avanza imperturbábel, inconmovíbel, sen mirar atrás.

            Hoxe, moito tempo despois, na aula baleira e escura, maldita…, aínda resoan como ánimas en pena os laios arrepiantes da derrota.

 

                                                                                                    Abril 2014

Charo Valcárcel Mato

Charo Valcárcel Mato

Profesora de Galego

Nacín nunha pequena freguesía da Estrada (Sta. Cristina de Vinseiro) hai 60 anos, pero xa levo trinta e cinco vivindo en Pontevedra, case tantos como os que traballei no IES Valle Inclán (trinta e dous), toda unha vida…

Estudei Filoloxía Hispánica, aínda que me presentei e aprobei as oposicións para profesora de Lingua galega e sempre exercín como tal, do cal me sinto e sentirei sempre moi orgullosa.

No Valle Inclán coñecín a Ana, Manuel, Isidro, Benito e Sara que, considero, máis que compañeiros, amigos, bos amigos. Xuntos compartimos moitas experiencias.

Agora esta na que nos implicou Ana que, polo menos para min, é un salvavidas, un incentivo que chega para encher o oco que deixa o ensino nas nosas vidas.

Pero tamén formamos parte dun grupo de teatro de profesores (en activo e xubilados) que naceu no 2005 no seo do Valle Inclán, Argallada, e que está esperando tempos mellores para retomar a súa actividade.

Simbiose

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥