Lembro cando a vin por derradeira vez. Coma sempre, víñame esperar para acompañarme nos últimos metros que me separaban da entrada da aula. O seu sorriso chegaba a min antes ca ela. Cando dobraba a esquina o primeiro que vía, por entre os grupos de rapaces e rapazas que nos intercambios de clase enchían de algarabía os corredores do centro, era o seu sorriso.

-Profe! Profe!, acompáñote!

Non sei por que pero era imposible non deixarse coller do brazo e non contaxiarse coa súa ledicia, imposible non conmoverse coa súa tenrura.

-Elisabeth, tes que traer o material!

-…

-Elisabeth, tes que ser máis ordenada co traballo!

Si, profe, te lo prometo, mañana te lo traigo.

Era incorrixible. “Mañana” volvía aparecer cunha carpeta chea de folios con exercicios de todas as materias, cheos de borranchos, medio rachados…

-Elisabeth!

Elisabeth

Pero non eras quen de anoxarte máis alá de dúas ou tres frases pronunciadas nun ton máis severo que o resto. Había algo nela, na súa mirada, no seu xesto, que non cho permitía. Esa ledicia, esa actitude tenra e agarimosa estou segura de que agochaba carencias afectivas e mágoas que ela aprendera a enterrar baixo capas dun carácter feiticeiro e engaiolante que, quizais sen ser sequera consciente, utilizaba para acadar o afecto ausente e necesario.

Canta dor ocultaba baixo o seu eterno sorriso e o seu desleixo cos estudos? Nunca cheguei a sabelo, tan só a información que nos proporcionaba aos docentes a fría etiqueta de “familia desestruturada”, etiqueta moi frecuente nos chamados por entón “agrupamentos”, constituídos por rapaces necesitados dunha atención máis individualizada, rapaces que se esvaían sen remedio nunha aula de 30 alumnos e que, nun pequeno grupo de non máis de dez, eran quen de renacer e mesmo de recuperar a confianza en si mesmos. E aí estaba ela, peza clave no agrupamento daquel curso, ben é certo que non polos seus resultados académicos, pero si por debuxarnos diariamente un sorriso no rostro e facernos esquecer por uns intres os problemas que cargabamos nas costas cando entrabamos na aula.

Pero Elisabeth un día non veu…

Nin o seguinte…

Nin ningún outro.

Non volvemos vela e os corredores ficaron orfos desa ledicia que o enchía todo ao dobrar a esquina.

Nunca a esquecín.

Aínda hoxe, bastantes anos despois, o seu rostro, sempre alumado pola luz do seu sorriso, segue enchendo de tenrura os meus recordos.

Charo Valcárcel Mato

Charo Valcárcel Mato

Profesora de Galego

Nacín nunha pequena freguesía da Estrada (Sta. Cristina de Vinseiro) hai 60 anos, pero xa levo trinta e cinco vivindo en Pontevedra, case tantos como os que traballei no IES Valle Inclán (trinta e dous), toda unha vida…

Estudei Filoloxía Hispánica, aínda que me presentei e aprobei as oposicións para profesora de Lingua galega e sempre exercín como tal, do cal me sinto e sentirei sempre moi orgullosa.

Formamos parte dun grupo de teatro de profesores (en activo e xubilados) que naceu no 2005 no seo do Valle Inclán, Argallada, e que está esperando tempos mellores para retomar a súa actividade.

Agardo que as miñas contribucións no blog devellabella sexan merecedoras do voso beneplácito ou, polo menos, non do voso desgusto.

A muller xabaril de Fina Casalderrey

Golpes de luz

máis artigos

Contacto

Ana Santos & De Vella a Bella

Hablemos ♥♥♥ No dudes en ponerte en contacto con nosotros, enviándonos un mensaje mediante el formulario siguiente.

Ana Santos & De Vella a Bella

♥♥♥ síguenos ♥♥♥