Era Abril e chovía por Ramón Caride

  Sobre un poema de Kiko Neves

Lembras cando nos coñecemos, Amaia? Claro que si, como vas esquencelo? Nin ti nin eu poderemos, nin querendo. Era abril e chovía, como di a canción… Non te rías que xa te vexo vir. Témolo falado tantas veces. Pero o certo é que o noso foi algo especial, a que si?.. Fómonos coñecer un sábado. Era sábado para mais inri, un sábado de primavera morto na estrada comarcal PO-400, destes sábados nos que non pasa nada, e aínda menos no Baixo Miño. Por non pasar, nin dá pasado o tempo. Era case de noite e chovía, estaba só e aboiado, coma case sempre. Pódese concebir algo máis rutineiro? Non tiña nada que facer, e aínda que tivese… Entrei na Star, para non me mollar. Nin en ligar pensaba. A Star. Aquela discoteca, por lle chamar dalgún xeito, que agora é só un cascallo na beiravía.

Cantas historias, coma a nosa, gardará nos seus bloques despintados?.. Tes razón. Xa sei o que me vas dicir, Amaia: coma a nosa ningunha. Ti insistes en xa te fixaras en min, desde o mesmo instante que entrei. Eu, que lle queres? Nin reparara en ti ao comezo, debo confesarcho. E iso que na Star había aquel día ben pouca xente. Que habería? Ducia e media de persoas, tirando polo alto, case todo parelliñas. Fea nunca fuches, Amaia, e bailas con estilo. Se cadra xa estabas na pista cando entrei, non che digo que non. Coido que cando entrei na Star, entre que estaba escuro abondo, e o mal día que levaba no corpo, nin mirei. Fun dereitiño cara a barra.

Tivera un día ben fodido, Amaia, que che vou contar?.. Traballar nun matadoiro de polos, mesmo que sexa como traballo provisorio e mal pago para axudar a cubrir gastos na universidade, non é prato de gusto. E o peor é o cheiro, parecía que non había xabrón abondo no mundo para dalo arrincado da pel. Se porriba che berregan coma se foses un burro, e tes que calar polo que tes que calar, tendo razón ou sen ela, e traballas aos sábados, e cando saes é case de noite. Onde vas parar, logo?.. Á Star, loxicamente, dereitiño a barra, a pedir un gin–tonic de Larios, que alomenos ten outro cheiro diferente. E cando pedín o segundo, pasei a vista ao redor, e daquela vinte. Aínda non te mirei, pero vinte. Estabas soa na pista, entre dúas parellas moi amarteladiñas,  abanando a túa cabeleira negra con moito estilo. Púxenme a fumar, de costas a ti, tras a primeira ollada. Nin me decatara do teu interese, os homes somos así de parvos ás veces. Ou se cadra foi que soaba o Forever Young, en versión de Joan Baez, e as cancións románticas sempre me puñan triste…

Despois a cousa foise animando, cando pasaron ás pezas movidas. Sobre todo cando puxeron aquela, o Can´t Get Enough. Parecías a mesmiña Tina Turner. Estaba asombrado. Non podía apartar os ollos de ti. Como dis?.. Non, oh, o Train Kept-A-Rollin de Aerosmith non era. Era o Can´t Get Enough dos Bad Co, estou seguro. Tanto ten. En calquera caso, agora xa te miraba así, doutro xeito, Amaia… Dese xeito, si. Notábase moito?, os homes somos así de parvos. Pero non era quen de che falar aínda, así que pedín máis gin–tonic de Larios. Seguín fumando. E non sei como, rematei falando contigo.

Daquela primeira conversa non lembro moitos detalles. Dixémonos axiña os nomes, iso si que me acordo. Se cadra ofrecinche un cigarro, e non o quixeches : Síntoo. Non fumo, Roque. Nunca fumei. Ou iso foi máis tarde?.. Trabúcomo de día? Falar, falamos moito, lembra. Ou acaso non falabamos tanto e só mirabamos un para o outro? Quen sabe, a min tantos gin-tonics xa me afectaban. E a Star estaba ficando case baleira, debía ser moi tarde. Sei que me entraron as vascas e que me levaches ao escusado, antes de saírmos fóra. Aínda non clarexaba, mais parara de chover. Demos os primeiros bicos, Amaia. Debías telo claro, eu tampouco fun quen de me despedir. Subín ao teu citroen vello. “Onde imos?”, isto si que cho preguntei.

“Xa verás”, foi a túa resposta. O Miño divisábase, canso, á nosa esquerda, entre as voltas e revoltas daquela estradiña. Empezaba a albiscarse luz entre o nubeiro gris. Pasaba o tempo; ti conducías cun brazo medio fóra, e eu deixábame levar, admirando o teu perfil, Amaia. Entramos na ponte de Tui, paráronos dous guardinhas da beira de aló por faceren algo, aburridos a aquela hora temperá. Por sorte, levaba o carné comigo. “Que, viaxe de namorados, non é?”. “Pois é!”, replicaches sorrindo. “Anden embora”. Paramos no campo da feira de Valença, no recuncho das árbores máis mestas. Antes de nos tirar a roupa e aquelar a friaxe apretando os nosos corpos, explicácheste: “Para coñecer a fondo a alguén especial coma ti, preciso facelo nunha República, entendes agora?”, e aínda engadiches: “É unha cuestión de principios”.

Daquela souben que eras a muller da miña vida.