XXI VIXÉSIMO SEGUNDO CONTO

   DÍA DE SANTA TEODOSIA

SEXTA FEIRA

    FATALIDADE

Cando leu a carta do fillo púxose tola de contenta.

Primeiro, ó recibila, a súa actitude foi de sorpresa. Extrañouse no instante en que o carteiro lle entregou aquela carta procedente do extranxeiro, mais logo todo foi alegría. O normal era que a chamara por teléfono, facíao de cando en vez dende que as tarifas das compañías de comunicación non eran tan altas, pero nesta ocasión non foi así, para comunicarlle isto non o fixo, mandoullo por escrito.

A Hermelinda, viuva de cincuenta e dous anos de idade, non lle paraba o orgullo dentro do corpo tras recibir o escrito do seu único descendente, emigrante en Mexico case dende neno, convidándoa ó bautizo do primeiro neto acababa de ter.

No momento de recibir a misiva facía un ano e medio que o fillo casara cunha rapaza, coma el, descendente de españois. Daquela, ó casamento, Hermelinda non se acabara animando a ir, o respeto a subir ós avións impídelle viaxar neles. Non é medo precisamente, pero…

Xosé Luís, así se chama o rapaz, leva na república Mexicana preto de quince anos. Con dezaseis recén cumplidos embarcou nun vello trasatlántico no porto da cidade de Vigo con rumbo á capital e gran porto mexicano de Veracruz onde desembarcou. Alí fora onde o quedara de ir a buscar seu tío paterno Venicio Barreiro Gómez, quen xa levaba moitos anos emigrado ó outro lado do océano.

A travesía ata América foi para non contar, o rapaz case bota os fígados pola boca nos dezaseis días que estivo bailando entre a cuberta de terceira categoría colgado da borda do barco e tumbado panza abaixo na cama do seu camarote. A pouca comida que engulía non lle paraba un minuto no seu revolto estómago.

Xa con trinta anos feitos, propietario dunha próspera moblería e con parte nun hotel que goza de boa reputación –os dous negocios repórtanlle bos pesos- na cidade de Villahermosa, capital situada no estado de Tabasco, Xosé Luís séntese feliz e cumpridos os seus soños de progresar na vida. Pareceulle que convidar a súa nai ó bautismo do seu primeiro fillo era algo que lle debía xa que ó casamento non quixera asistir.

A vida de súa nai non foi doada, ó pouco de casar co pai de Xosé Luís, Hermelinda quedou viuva por culpa dunha descarga eléctrica que se levou por diante ó seu marido Francisco, electricista de profesión.

A  pesar de que os anos van pasando, e vaia si se nota, Hermelinda non fai caso de ningunha das proposicións de matrimonio que recibe por parte de homes interesados nela. Ten bo corpo, e é agraciada de cara. Moitos homes da comarca teñen intentado emparentar con ela, algúns ata son machacóns insistindo no tema. Hermelinda sempre se negou ás súas pretensións.

O martes, 13 de maio –tomou unha pílula para tranquilizarse-, embarca no aeroporto de Peinador camiño de México. É a primeira vez que fai unha viaxe polo aire. Para que non teña que andar facendo transbordos de avión en avión Xosé Luís quedou de ir a buscala ó Distrito Federal –nome polo que todo o mundo coñece en México a México capital- á vez que aproveitará para resolver un asunto do recén nacido na ambaixada de España na inmensa cidade americana.

O avión da compañía Iberia que a leva dende o aeroporto galego ata Madrid é un bimotor de helices nos que Hermelinda non vai moi confiada, a primeira vez que sobe nun avión o modelo non contribúe á tranquilizala, non as ten todas consigo, pero ós cinco minutos de voo ponse a moquear co sono. Non facendo aínda unha hora dende que subeu ó aparato chega á capital de España sen se enterar.

Houbo épocas, non hai aínda moito tempo, nas que se podía viaxar directamente dende o aeroporto galego de Santiago de Compostela á capital de México, pero xa non. Os motivos da anulación deses voos seguramente se debeu á baixa ou nula rendabilidade para a empresa que os organizaba. O caso é que agora hai que desplazarse facendo un percorrido suplementario a Madrid, o que curiosamente ademais de facer perder o tempo encarece a viaxe. 

En Barajas, aeroporto madrileño, despois dunha espera de preto de tres horas, embarca nun Boeing 747, común e familiarmente coñecido coma Jumbo. A gran envergadura do animal dalle outra seguridade e a tranquilidade de espírito que non tiña co bimotor no que chegara.

Acomodada no asento 313, ó lado lado dun ventanuco que lle permite mirar cara o exterior do aparato, reclina a cabeza con preguiza non se da conta de que ó seu lado senta un aposto home mulato, traxeado e ben posto. A pílula que tomou para tranquilizarse antes de subir ó aparato dalle sono.

Avión dos sonos de Hermelinda

Hermelinda non sabe como ocorre, é algo irracional que non se pode explicar pero non se puido resistir. Ela, que nunca tivo que esforzarse para evitar dar ese paso, agora perdeu a cabeza coma unha tonta. A viuva que tranquila e contenta ía visitar ó seu fillo e que non tivera contacto con home ningún dende a prematura morte do seu home, caeu rendida no pequeno reducto que supón o carto de baño do avión no que viaxa.

A voz melosa, tenra, delicada, do mulato, foi a causante de que aquel corpo puro que gardou a ausencia do seu defunto marido durante tantos anos, sofrira unha serie de violentos orgasmos consecutivos que obrigaron a Hermelinda a rendirse incondicionalmente ante os ataques de aquel monstro do sexo.

O macho enfurecido, antropófago desfogado, come nela. Non para de percorrer coas mans tódolos recuchos daquela magra escultura feminina.

-¡Ah! Basta, basta… Máis non, non podo seguir. Para xa por favor…

Os orgasmos, un tras outro, despois de tanto tempo de reserva, deixan a Hermelinda sen folgos –nunca con Francisco lle ocorrera tal cousa-, seméllalle que a respiración e con ela a vida se lle van con cada acometida daquel touro furioso.

¿Como puido chegar a tal situación unha muller coma ela?

A calquera dos varios cuartos de baño do avión accédese indo polos corredores cara diante ou cara atrás. Da o mesmo, están situados en calquera dirección. Os cubículos habilitados para que os pasaxeiros poidan facer a súa hixiene persoal están separados dos asentos por unhas cortinas corredeiras, e coa porta pechada tense total intimidade.

-Vai ti primeiro e deixa a porta aberta –fora como lle dixera o mulato-, non xires o ferrollo, eu irei nun instantiño.

Coma unha parva, ela segue todas cantas instruccións o aposto viaxeiro, que senta á súa dereita, lle indica. A viuva, nai de emigrante e muller de principios morais intachables, está ipnotizada pola labia daquel home.

Primeiro Hermelinda e logo o pasaxeiro entraron no pequeno cuarto de baño e alí fixeron o amor ata que aquel corpo tanto tempo reservado non aguantou máis.

-Señora, perdoe que a moleste… Quere o menú vexetariano ou prefire que lle traiamos un de carne –a man do azafato mulato no seu ombro espertouna dun soño que fixo que se lle mollara a entreperna dunha maneira asombrosa, ¡que vergoña! Pasarlle isto a ela…

O azafato mulato que vira á entrada do avión recibindo á pasaxe, o mesmo home que logo lle puxo o bolso no maleteiro situado enriba da cabeza dela, acababa de sacala dun vergoñoso sono, paracía mentira que lle viñera así desta maneira descontrolada despois de tantos anos de gardar a honra.

Á chegada do avión ó aeroporto do D.F. Hermelinda pasa os controis pertinentes e alí, á saída, está o seu fillo Xosé Luís esperando por ela.

Despois duns bicos, Xosé Luís colle a maleta e o bolso de man que leva súa nai e nun carriño conduce, coa súa proxenitora ó lado, cara o aparcamento onde agarda –ela non vira nunca un coche coma ese-, o Ford Grand Marquis automático de cor amarelo crema que máis ca un coche parécelle a Hermelinda un barco con rodas.

A saída do D.F., por estrada, rumbo ó sur da república é penosa. Pese a que o día está claro e non tería porque existir atasco ningún, as colas para marchar pola autopista fanse interminables. Pero a cousa logo cambia, en canto sae ó tramo da autopista onde se pode correr, Xosé Luís non deixa de calcarlle ata o fondo ó acelerador do automóbil.

Ás catro horas pasadas de poñerse ó camiño, á altura da vila de Loma Bonita, faltando trece quilómetros para chegar ó desvío para saír da autopista, nunha manobra imprevista, o Ford de Xosé Luís sáese da estrada e non para ata topar cunha gran árbore froiteira productora de mangos.

Cando Hermelinda esperta do golpe queda espantada, o primeiro que ve é o corpo de Xosé Luís, que por causa da rotura do cristal do parabrisas do coche, está separado da súa cabeza. Non é quen de crer o que está sucedendo. Á ledicia por vir a ver ó seu fillo e á familia que fundou no novo mundo, sobreponse aquela terrible dor.

-Por favor, abróchense os cinturóns, imos aterrar no aeroporto da capital de México dentro de dez minutos. Estamos encantados de que elexiran a nosa compañía para viaxar e contamos con vostedes en próximas datas nas que necesiten os nosos servizos –a voz impersoal saída dos altofalantes espabila a unha suorosa Hermelinda que despois da comida voltara a caír naquel sopor que a facía soñar de contino.

Cavila que as pílulas que tomou para tranquilizarse son as causantes de tanto desvarío na súa cabeza. ¡Que malos soños meu deus!

Despois da suave aterraxe do avión no aeroporto do D.F., Hermelinda pasa os controis pertinentes e alí, á saída, está esperando o seu Xosé Luís, o fillo non lle fallou no seu compromiso de esperala.

Despois duns bicos e uns fortes abrazos, Xosé Luís colle a maleta e o bolso de man que leva súa nai e nun carriño de ferro cromado conduce, coa súa proxenitora ó lado, cara o aparcamento onde agarda o Ford Grand Marquis automático de cor amarelo crema. A Hermelinda, aquel “aiga”, máis ca un coche parécelle un barco con rodas…