A poesía convértese, ás veces, na única ponte para expresar a dor máis profunda: a perda dos seres que máis amamos. Da man de Marina, adentrámonos en “La mañana”, unha obra íntima onde o vello árbore da vida grita pola falta deses dous fillos que marcharon axiña de máis. Unha lectura sobrebedora que brota da sal de mil lágrimas, pero tamén do amor eterno que permanece inquebrantable a pesar da tormenta. Deixámosvos coas súas palabras:
Sí, la mañana palidece,
y desfallecen los sentidos
en las entrañas detenidos,
y mi corazón estremece.
Entre neblina,
respiran las violetas
y calla el viento.
Irrumpe negra la tormenta
que violenta mi corazón
y con la fuerza de un tizón
toda mi vida desalienta.
Sobre la niebla,
franquean las violetas:
un sentimiento.
Echo en falta mis dos amores,
grita el viejo árbol de la vida;
muere la savia florecida
en sus amargos sinsabores.
Cae la tarde,
e invade el pensamiento
que el cielo pinta.
Al levantarme,
vuelan los sentimientos
del alma mía.
Marina Filgueira, 2 septiembre 2024
Marina Filgueira García
Poeta
Naceu en Santa María de de Xeve, lugar das Raposeiras, un 27 de marzo de 1934, as súas afeccións son ler, escribir poesía, pasear e viaxar. Viaxou por medio mundo. viaxar é aprender moitas… é cultura en definitiva.
máis artigos
♥♥♥ síguenos ♥♥♥