por Antonio Lois Pérez

 “Levei conmigo”

Marchei e levei conmigo

recordos da miña aldea,

o meu Castro de Mourelos;

recordos que a morriña,

cando pasaron os anos,

converteu en sentimentos.

Levéime o amor dos meus

e o cariño dos vecinos.

Marchei e levei conmigo

 a sensación de caricia

cando te mollan as pingas

 do orballo matutino.

Marchei e levei conmigo

o color dunha ribeira,

 dunha ribeira en outono,

mentres ves pasar o Miño.

Marchei e levei conmigo

a esencia dunha terra que,

a mín, me deu a vida.

Marchei e levei conmigo….

Cantas cousas vos diría que,

ao marchar, levei conmigo!

Marchei e levei conmigo!….

En pago deixei a alma

que non quixo vir conmigo.

Ela quíxose quedar para que,

o que eu deixei,

nunca quede esquecido.

Marchei e levei conmigo!…

                     Antonio Lois

Antonio Lois pérez

Antonio Lois pérez

Economista

Nacín un día 4 do  mes de xaneiro, ano 1948, no lugar do Castro de Mourelos, parroquia de Mourelos (Saviñao – Lugo). Son economista e técnico en tintes, estampación e acabados téxtiles. Actualmente vivo en Barcelona.

Gústame escribir poesía en galego do pobo, o galego dos meus pais, que é o galego que amo; non en galego ilustrado! Participei en tres libros de poesía (Poetas do Reencontro, Caminhos da Poesía e Raia Luso Española), así coma na revista Xistral do Concello de Lugo.  Non hai moito máis que contar de unha  vida moi vulgar!

Son do Castro de Mourelos; onde mellor se ve o Miño, onde mellor se ve o ceo; onde, ulindo ó seu vento, eu xa sei se vai chover. ¡Que pena que non estén aqueles que eu amei; que pena que xa non vexa o Castro que eu deixei! A pesar de todo eso; ou pode sexa por eso, do Castro sempre serei

Historia de vida

A nai

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥