O arrecendo a querernos sen roupa por Xaime Toxo

Meus companheiros de aventura

Tudo farei para salvar.

Zeca Afonso

Como o canto rodado dunha canción de Dylan

ou unha illa en Grecia con Cohén de fareiro,

un solpor na estación espacial aboiando no éter

da nada ou un exercito de esmoleiros vestidos de

smóking bailando sobre os bancos do xardín máis

fermoso dunha cidade de plástico e lixo, con Wendy

correndo entre unha multitude de fume e sangue,

esparexendo poemas ás súas costas, unha escrita

de pés e mans retumbando, de libros debruzados,

amosando ilustracións de fadas e dragóns, de bruxas

e homes lobo anoando gravatas en camisas de veludo,

Papa Noel disparando caramelos de neve contra os

meniños ilegais con ollos negros de selva ou deserto.

Era Wendy meténdose no mar no areal sen nome

da Illa do Tesouro ou na praia das dornas, á sombra

das rapetas á clareo, mascarón de min, danzando

baixo as constelacións en Ortigueira, nas escaleiras

de Trafalgar Sq. con reviravoltas de miñoca, zafando

dos carapuchos en Minneapolis, os puños tatuados

con estrelas e riffs longos como lóstregos dunha gibson

armada de rebelión nun concerto de Bruce Springsteen

Era Wendy cun vaso de cervexa a rebordar pola

comisura dos beizos, era o saxo alto de Coltrane,

eran comandas e pedidos, unha camiseta a secar co

berro NUNCA MÁIS impreso en vermello, atravesado

por unha franxa azul, era unha harmónica e unha

mínima tenda de campaña no fondo dunha mochila,

unha viaxe sen volta a Berlín, cartografía de nubes

fotografadas e acougos no medio da nada, pasaportes

violentados en controis onde o medo mandaba.

Era Wendy de esguello, deitada, de pé, en silencio,

era a liberdade guiando ao pobo, reclamando que por

favor amencese xa dunha vez, era iso e era a forza

dos amantes, a conciencia de amarse, era entregarse

ate o límite da resistencia, era Wendy cruzando en

bicicleta montañas e vales camiño dun nicho en

Colliure, un plano secuencia sen son dirixido por

Carlos Velo nunha noite sen ceo, un ceo sen constelacións,

un mar de mariñeiros oceánicos navegando por prazas

e avenidas en cines de herba que fumabamos coa

mirada desenfocada polo pracer, con Wendy falando

dende unha pantalla que era púlpito e asemblea, sobreira

en Grándola e muro grafiteado nun cemiterio de Rabat,

leito a medio facer nun cuarto en Blomsbury, ermos

devastados e ardidos de non saber situarnos, suspirando

delirios de balea varada ou morriña de arao engaiolado.

Era non saber conxugar o verbo estar ou carrexar

pólvora en baldes de folla de lata, era unha casa en

Compostela e un labirinto que inauguraba abismos, era

Jean Seberg en Nanterre e Margarite Duras en Hanoi,

eran centos de pasquíns preñados de rabia sobrevoando

a Praza do Toural, eramos unha enchente en movemento,

empoleiradas nun berro, enrouquecendo de volume e

esixencia: nós parimos, nós decidimos, era a barba branca

dun poeta, a ollada, os botíns gastados, a camisa remangada,

o sombreiro, de nome Walt Whitman despedíndose da

transparencia do aire no vagón dun tren con rumbo

ás estrelas, era un neno soñando que viaxaba nese tren.

Era estar alí, inmóbil, fundido nas liñaxes matriarcais

da escoita, amasando a zaragallada das sagas familiares,

liscando dos mandados, de ir apañar ovos ao galiñeiro,

de mazar polbos no penedo, era a penumbra ameazante

que renxía no interior das azueiras, corredores de buxo

no camposanto da orfandade, era Wendy entolecida de

dor e medo no Estadio Nacional en Santiago de Chile,

era Amanda viaxando ao interior do espanto por túneles

de metro, eran bandas a tocar nas estacións himnos de

futuras revolucións, era unha tropa de irmáns con orde

de avanzar en barricadas de sabas e almofadas, voando

coma meteoritos dunha guerra sen mortos nin feridos,

eramos corpos en construción, nenos sen culpa nin linguaxe.

Era Wendy reclamando a paz e a palabra, mendigando

un prato de esperanza ás portas de Jan Yunis, era a

ausencia desa esperanza na morte por eliminación sen

posibilidade de reencontro, eran arames, estadullos,

muros, valados, lindes, cerrumes, pexas, cancelas,

ferrollos, atrancos, barreiras, vidros de fío metálico,

eran miles de toneladas de terra equivalentes ao tamaño

do planeta, toneladas que non chegaron para encher

o buraco onde soterraron a Federico García Lorca.

Era Wendy reclamando a paz e a palabra, mendigando

un prato de esperanza ás portas de Jan Yunis, era a

ausencia desa esperanza na morte por eliminación sen

posibilidade de reencontro, eran arames, estadullos,

muros, valados, lindes, cerrumes, pexas, cancelas,

ferrollos, atrancos, barreiras, vidros de fío metálico,

eran miles de toneladas de terra equivalentes ao tamaño

do planeta, toneladas que non chegaron para encher

o buraco onde soterraron a Federico García Lorca.

Eran horas de desvelos e pregarias, eran barcos naufragados

nos portos do exilio, naves dunha materia líquida que circula

polas veas da miseria e a inxustiza, dunha fame milenaria

en doses de castigo e renuncia, tortura de ter nacido nos páramos

desolados dunha historia da que non se fala, esa que avanza

por bulevares sen carrozas nin luces de neón, sen árbores

de Nadal nin altofalantes da mentira, epiderme asfaltada

de bágoas e lamentos, blues rítmico de palmas, de guitarra

sen cordas, de gorxa afónica e auditorio sen ninguén.

Era Wendy apagando as luces e pechando as portas

dun pub na cidade de Gaza, era aboiar sen rumbo

por Bait Hanun, apañar un taxi en Jabalia, ler en

voz alta os poemas de Mark Strand nun cuarto

alugado no segundo andar de Al Qarara Café, prender o

móbil apoiando os cóbados nunha mesa do Al Mathaf

Hotel e oír voces amigas nos patios da infancia, con

Wendy oficiando a cerimonia sen liturxia de querernos,

revirados no escuro, desleixados, mudos, deixándonos ir,

esquecendo, calando, abandonados a este non estar de ser.

Xaime Toxo.

Inverno.

2026.