Ordeno un desorde de bazar familiar
neste resto que permanece das horas que pasei
dándolle vida ao que me rodea, baixo un ceo
tan escuro como o que agora contemplo,
que en instantes mudará a claridade de amencer.
Atrás quedará algún que vestiu de min,
que camiñou con pasos inseguros
por un eu que comeza a ser alleo e distante,
falando unha voz que resoa máis alá
do silencio que me envolve
con fado de soidade coñecida.
Unha vez máis ela.
Preguntándome se volverei a follear páxinas
de libros ducias de veces repasados ou moverei
algunha das pedras escachadas no quinteiro,
epiderme de musgos indescifrables.
Interrompido o xogo de mimetizarme,
de ocultarme entre as árbores en bosques
de corpos que me protexeron
con tenrura de roce animal.
Vestido cunha pel de estrea,
neste abrente de grises e amarelos
que se anuncia, saberme outro
e o mesmo vaime levar tempo.
Terá algo de exploración de río
sen ribeiras ou dalgún deses espazos
que nos concedemos ás veces de agasallo,
lugares ceibos de culpa e recompensa,
sen memoria exacta de enganos e mentiras,
de tormentas onde florece a selva
de buscarnos en palabras que lle dan
forma ao sabor salgado de vivir,
ou encrespan de mar as travesías
soñadas pola tolemia da imaxinación.
Quedará baleiro o sitio que me corresponde
no círculo que pecha a roda de ser nós,
deberedes, síntoo, acudir sen min
a certas cerimonias de despedida
e enchervos do arrecendo propio
do outono sen agardar a que apareza
para contemplar a caída das follas
que alimentan a terra baixo os nosos pés.
Sinais dun rexistro fósil ensimesmado polo
alento dunha transparencia sen calendario.
Non, non vos equivoquedes, non confiedes,
non serei o da gabardina mollada pola chuvia
sen tregua do inverno, nin o que durme
engruñado no colo do sofá, tampouco o vento
de fogueira que arde nos areais do verán
onde disputamos os partidos de querernos
entre suspiros e demandas esixentes de gañar.
O mar que braceei con afán de neno destemido,
as esperas, os camiños percorridos, a nostalxia
de regreso a unha cidade que me amou,
algún eco de voz que retumba no insomnio…,
voaron con ás de dragón a sachar sucos
de papoulas na franxa de horizonte
que agora esculco, a que vai da noite ao día
e arroiba de vermello a meniña do fareiro
encargado de decretar o fin da escuridade
e darlle espanto de certeza á posibilidade
de recoñecerme diante do espello.
Sisifo en pixama, asomado á terrible eternidade
de ser outro e o mesmo nesta mañá que comeza.
Xaneiro 2025
Xaime Domínguez Toxo
Escritor
Bueu, 11 de Novembro de 1955. Licenciado en Filosofía e Ciencias da Educación. Presidente do Ateneo de Pontevedra dende o ano 2007.
Ten publicado na editorial Xerais o libro de relatos AS PALABRAS QUE MOVE O MAR, polo servizo de publicacións da Deputación de Pontevedra conxuntamente co artista Antón Sobral ten publicado o CADERNO DE MAR, na editorial Ancoradouro o libro de relatos PROTEXER O INVISIBLE, na editorial Laiovento o poemario A CASA SEN NÓS. Conta no seu haber con distintos relatos e poemas publicados en libros colectivos, revistas e xornais.
Premios:
- Premio Primeiro Certame Literario “O xadrez faise palabra” da ONCE, Madrid, ano 2000, co relato Escuro é o rostro da memoria.
- Accésit do Premio Modesto R. Figueiredo no 2002.
- Primeiro premio do Certame de relatos do Concello de Paradela no 2002.
- Primeiro premio do Certame Manuel Murguía de narracións breves no 2004.
- Accésit do Premio Modesto R. Figueiredo no 2011, por Eco da afasia.
- Accésit no Certame Manuel Murguía de narracións breves do ano 2011 polo relato Unha viaxe de inverno.
Pedagogo e mestre especialista en Cegueira e Baixa Visión. Forma parte do Equipo de Intervención Pedagóxica en Cegueira, Baixa Visión e Orientación Escolar da O.N.C.E. na provincia de Pontevedra.
máis artigos
♥♥♥ síguenos ♥♥♥