Pescadoira por Xaime Toxo e Ana Santos

Pescadoira

A dimensión do horizonte.

o miúdo.

o intranscendente,

a mancha de piche no pé…

 

E só navego na voz con que dis o meu nome.

 

O sarillo das cousas que pasan,

as tarefas,

os medos,

o recendo a mazá dos armarios,

o equilibrio de andar…

 

E só navego na voz con que dis o meu nome.

 

As sombras que proxectan os soños,

o movemento dos corpos,

o ruído de vivir,

a herba medrada…

 

E só navego na voz con que dis o meu nome.

O roce do aire nas palabras,

o brillo dos ollos,

a anatomía das mans,

as esperas,

o gris enmarcado na xanela…

 

E só navego na voz con que dis o meu nome.

 

O momento preciso,

os xogos de zafar,

as demandas,

o lugar que habitamos,

a equipaxe melancólica das viaxes…

 

E só navego na voz con que dis o meu nome.

 

A biblioteca ordenada por data de compra,

a biografía inacabada de ler,

o probador dos segredos,

as dúbidas e os prantos,

os corredores escurísimos…

 

E só navego na voz con que dis o meu nome.

 

As imaxes desenfocadas,

as máscaras,

a rotundidade do berro,

a peaxe de obedecer,

as voltas atrás,

as renuncias…

 

E só navego na voz con que dis o meu nome.

 

A luz con que nos agasalla a noite,

o peteiro do corvo,

o relevo dunha tatuaxe,

os nichos sen nome,

o recado…

 

E só navego na voz con que dis o meu nome.

 

O alento entrecortado,

o cansazo e a fatiga,

as fendas,

o feito de recuar,

o inicio…

 

E só navego na voz con que dis o meu nome.