“Unha proba da tenrura de Rañolas” por Manuel Lastra

por Manuel Lastra

Unha proba da tenrura de Rañolas

 Foi nun mercado castelán. Unha regateira pandorga botóuse a correr como unha tola por antre o xentío. Os touciños non a deixaban bulir a gusto, e afogábase de cansazo, xemendo e bufando de carraxe. ¿Qué pasaría? A xente sigueuna, intrigada, e Rañolas, que andaba por alí a pedir, foi detrás dela. A regateira paróuse diante dunha muller endeble, probemente vestida, e de súpeto botóulle as poutas e sacóulle das mans un cesto que levaba. A muller do cesto, ficóu en pé, sen dar azo de sí. —«¡Suelta ya lo que me has robáo sirvergonzona!». E a regateira púxose a cachear dentro do cesto, remexendo todo. Dispóis emborcoulle o cesto no chán, que quedóu estrado de cousas baratas: pantrigo, peciñas de roupa, farrapos, retrincos de pano, unha vela de sebo… Os untos da pandorga abaneábanlle de moito mimo. Decontado se formóu unha rolda de xente: labregos que non saben perdoar un roubo, e todos eles con máis aire de xueces que de testigos. A regateira, dispóis de cachear en balde, encaróuse coa muller e zorregóulle unha labazada mortal; impunemente, coma se lle pegase a un santo de pau. —«¿Dónde tiés lo robáo, guarra? ¡Dameló, sinó te mando prender!». Entón a probe muller abréu o xustillo e sacóu darrentes do coiro uns zapatiños pequerrechiños. —«Tome, señora y perdonemé», —marmulóu. E logo tapóuse, a chorar. ¡Ai, o roubado eran uns cativos zapatiños de neno! Algo que nas máns daquela muller endeble, semellaban dous anacos de pan abenzoado. Rañolas non tivo tempo de pensalo; mais por unha forza do seu bó natural saíu da rolda de xentes e plantóuse diante da regateira. —¿Cánto custan eses zapatiños? —perguntóu.—«Valen seis reales». —Pois logo déamos, e velahí ten os cartos. A regateira miróuno de esguello; máis vendo que o diñeiro do rapaz era de lei, gardóuno na faltriqueira i entregóulle os zapatiños. Ninguén comprendéu aquelo, e a rolda de xente trocóuse en circo de cans. En algúns ollos aparecen pintiñas de luz malina. Rañolas xuntóu as cousas que estaban ciscadas e meteunas no cesto da ladroeira; gardóu no fondo de todo os zapatiños, e dispóis fuxéu por antre as pernas da xente, correndo como unha lebre. Por certo que ao sair da praza do mercado escoitóu a voz amiga dun afiador ourensán. —Fuxe deseguida, rapaz, se non qués que che quenten a ialma! E de alí a un instantiño camiñaba Rañolas dacabalo do burro, cantando unha cántiga mariñeira.