Se São Miguel foi unha illa que se nos foi revelando entre néboa, auga e luz, Terceira chegou como unha continuación natural, coma se a viaxe non cambiase de lugar, senón de ritmo.

Marchamos coa sensación de deixar algo aberto atrás, pero tamén coa certeza de que nas Azores nada remata de todo: as illas non se pechan, enlázanse. O voo curto, case suspendido sobre o Atlántico, foi apenas unha transición, un paso suave entre paisaxes que, sendo distintas, falan a mesma lingua.

Terceira recibiu-nos sen estridencias, cunha beleza máis humana, máis construída, onde as cores das casas e a vida das rúas dialogan cunha natureza que segue presente, pero menos abrupta. Aquí, o tempo pareceu desacelerar aínda máis, coma se a illa nos convidase non só a mirar, senón a quedar.

E nós, sen présa, aceptamos.

Saímos da illa de San Miguel coa sensación de pechar unha porta que aínda quedaba entreaberta. Devolvemos o coche en Enterprise —Guerin, ao fin e ao cabo, é da mesma familia— e deixámonos levar pola inercia das despedidas breves. O avión agardaba ás 13:00, deses pequenos, de hélices, onde o ceo parece máis próximo e o mar máis fondo. Trinta e sete pasaxeiros, un silencio case cómplice e, tras corenta minutos de travesía doce, como quen pasa unha páxina sen facer ruído, chegamos ao aeroporto de Aeroporto das Lajes, onde tamén pousan voos que veñen directos desde Oporto.

Esta vez o coche agardábanos con Hertz. Dous euros por un segundo condutor, catro días a todo risco, e un Opel Corsa disposto a acompañarnos polas estradas da illa. Pequenos detalles que, coma sempre, fan máis leve o camiño.