Fendas
A todas esas mulleres ás que o franquismo encarceirou, rapou e escravizou.
Asfixia de cal,
pezas de tea penduradas no arame da humillación.
Dedos fendidos na xistra,
ollada cara a dentro.
As agullas incrustadas no coiro cabizbaixo,
e a carne ofertada aos uniformes do odio.
Os marcos da ría foron celas,
acubillo de ordes rosmadas en castelán.
Os corpos eran domesticados coa bota do patriarca
e o facho convertido en cadea.
As máis novas,
afeitas ao leite de eira,
vestiron o trapo da obediencia
baixo a mirada virada dos varóns do altar.
Unha traíña de sal afundía no lombo
baixo a orde do cal e o gume.
A dignidade é rasurada baixo o fel da obediencia
mentres nos beizos,
un mar de aceite amargo
fai nacer estralos no pulso do ventre.
E aínda así,
unha mirada porfiaba
detrás do farrapo do tempo.
Había un latexo agochado,
clandestino.
Unha trenza soterrada no fondo da rede,
un berro que non apodrecía,
furando as tapias
e escribindo nos muros
que aquí houbo verdugos.
máis artigos
♥♥♥ síguenos ♥♥♥