O home e o neno. Retrato da emigración por Selo Blanco

O home e o neno. Retrato da emigración por Selo Blanco

Se hai unha imaxe icónica representativa da emigración galega é esta.  Un pai e un fillo abrazados choran desconsolados ao despedirse dos seus familiares, que emprenden unha longa viaxe cara a outro continente.

O home e o neno, realizada en 1957 no porto da Coruña, formaba parte dunha reportaxe feita por encargo da Comisión Católica da Emigración. Publicouse por primeira vez en Galicia Hoxe en 1961, sen citar o seu autor, e durante dúas décadas apareceu en diversas revistas de modo anónimo, chegando incluso a apropiarse Blanco Amor da súa autoría nalgunha publicación. Houbo que chegar aos anos oitenta para que revista Foto dera a coñecer ao seu autor: Manuel Ferrol.

Manuel Ferrol, naceu na Costa da Morte en 1923. Era o fillo maior do fareiro do Cabo Vilano. Pode que fora a súa grande vinculación co mar o que o levou á Coruña a estudar Enxeñería Naútica, pero a paixón pola fotografía fixo que abandonara os estudos para dedicarse totalmente a esta arte.

O home e o neno

Despois duns anos de retratista de nenos en Ferrol, Betanzos e A Coruña recibe ese encargo, o de documentar o embarque de emigrantes no trasatlántico Juan de Garay na Coruña. Era de esperar que Manuel Ferrol fixera unha semblanza da emigración máis edulcorada, pero a realidade impúxose ante os seus ollos e , tal como sentía, mostrou a súa cara máis crúa a través do obxectivo. Como dixo máis tarde “eu non sei de fotografía, eu só sei o que vin, a emoción que aquela xente me producía”. A ansia por capturar tantas imaxes levouno a substituír  a súa cámara Leica por unha Rolleiflex, unha cámara que non requería mirar directamente  polo obxectivo e  que lle permitía pasar máis desapercibido e, sobre todo, non interromper eses momentos tan íntimos e delicados da despedida.

Foi un fotógrafo que gozou en vida de moitos premios e recoñecementos, pero esta reportaxe e esta fotografía pódese dicir que marcou a súa traxectoria e foi a que o levou a mostrar a súa obra por todo o mundo, a carón de fotógrafos como Robert Capa ou Cartier Bresson entre outros.

Os protagonistas da fotografía, aos que o fotógrafo chegou a coñecer,  eran Manuel Ángel Calo Marcote e Juan, un dos seus cinco fillos. Manuel abraza ao seu fillo e non pode reprimir as bágoas ao despedir aos seus pais, unha irmá e varios primos que viaxan cara a Bos Aires.

Manuel Ferrol

Nunha entrevista que realizou pouco antes de morrer ao periodista Santiago Romero díxolle:

“Yo viajé en algunas ocasiones a bordo del trasatlántico Juan de Garay desde Coruña a Vigo, última escala antes de la travesía a América  y en cuanto el muelle se perdía de vista, todos desaparecían y se hacía un silencio sepulcral. Parecía un barco fantasma.” 

Manuel Ferrol falece en 2003, á idade de 79 anos. As súas cinzas foron esparexidas polo mar a carón do faro de Cabo Vilano.

Se tivésemos que poñer unha melodía a esta obra non podería ser outra que Lonxe da terriña, tema de Juan Montes (Lugo, 1840-1899), letra de Aureliano J. Pereira (Lugo 1855- Madrid 1906), interpretado por Sara Louraço Vidal de Luar na Lubre. Acompañan á música obras de Manuel Ferrol e doutros autores dos que falaremos en diante.

ENLACES

Web de Manuel Ferrol : https://manuelferrol.com/

 A reportaxe completa Emigración   https://www.manuelferrol.com/emigracion.html

Selo Blanco Blanco

Selo Blanco Blanco

Profesora de dibujo

Selo Blanco Blanco. Nace en Chantada el 28 de mayo de 1961. Dos años después su familia se traslada a Vigo, donde reside hasta 1989. Arquitecto por la E.T.S.A de La Coruña. Ejerce como profesora de Dibujo en el IES Valle Inclán de Pontevedra desde el año 1996 hasta la actualidad.

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Lagunas de Villafáfila por Elena Abad – devellabella

Lagunas de Villafáfila por Elena Abad – devellabella

por Elena Abad – 03. 11. 2020

Éste es el camino que lleva al Puente Romano o de Villarigo dentro de la Reserva Natural de las Lagunas de Villafáfila, en esta época está espectacular, con un gran colorido, inmensos campos de cereales y por el medio amapolas y cardos, un lugar increible para avistamiento de aves, yo suelo acudir en mayo-junio y en octubre.

Villafáfila
Elena Abad Martínez

Elena Abad Martínez

Fotógrafa

Elena naceu en Ferrol no ano 1955, fixo mestría industrial pola rama de delineación, no ano 1991 aprobou as oposicións e estivo de profesora no IES Rodolfo Ucha de Ferrol onde se xubilou fai 3 anos. Os seus dous pasatempos son a fotografía e viaxar. Na fotografía comezou de casualidade por un compañeiro que animouna a investigar lugares, hai uns anos gañou un premio e mercou unha cámara réflex. O que máis lle gusta é a fotografía de natureza sobre todo os paxaros, vai á berrea a Extremadura desde hai 6 anos, e percorre España polos parques nacionais sempre cámara en man.

Febreiro

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

O Tromentelo por Amancio Castro

O Tromentelo por Amancio Castro

por Amancio Castro 

trementelo

O TROMENTELO

É unha das herbas de San Xoán mais utilizadas no ramo que poñemos no cacho ao sereno na noite do santo  para que impregne a auga coa que lavaremos a  cara que nos defenderá das envexas, das meigas e do mal de ollo, e a maiores nos outorgará unha fermosura na pel coma ningunha outra auga é capaz.

Esta planta ten varios nomes populares, o que denota os múltiples usos da mesma. Dependendo dos lugares coñécese por Galicia adiante ademais de tromentelo como carrasquiña ou trementelo. En castelán “carrasquilla” ou “tomillo rastrero” (non é por insultar, é a forma de vida que ten).

A planta crece no monte en solos pobres, mesmo sobre as mesmas rochas, iso si, sempre en zonas húmidas.

Pertence á familia das Labiadas. É o único tomiño  que se dá bravo en Galicia. O nome científico: Timus caespititius Brot.

A especie ten aceites esenciais que lle confiren propiedades beneficiosas para o organismo por iso é moi utilizado tanto como condimento para as comidas, como en infusións ou en compresas para curar feridas ou afeccións da pel. Tamén ten utilidade para desengraxar o pelo.

Así o menciona o dito popular:

 Dime nena bonita!

Con que te lavas o pelo?

Cunha herba que hai no monte,

que lle chaman tromentelo.

—————————————————————-

Datos técnicos da foto:

Cámara.- Canon EOS 5D ; Obxectivo.-  Canon 100mm macro ; Diafragma.- f 14 ; Velocidade.- ¼   de seg. ; ISO.- 100 ; Disparador de cable ; Enfoque manual ; Trípode ; Iluminación.- Unha lámpada lateral e un reflector ; Fondo.- Caixa negra á que non lle chegan as luces laterais.

Amancio Castro García

Amancio Castro García

Fotógrafo

Nacín na zona vella de Pontevedra, nunha familia onde se potenciaban os valores referentes ao respecto polo mundo natural e ás artes por diante dos temas materiais.
Tremendamente curioso dende neno pola natureza estudei para mestre especializándome en ciencias naturais.
Dende 1980 fun percorrendo toda Galicia e zonas limítrofes coa Sociedade Galega de Xeografía fotografando a natureza para ter material de apoio para o estudo dos ecosistemas e formacións xeo-morfolóxicas, materiais que utilizaba para as miñas clases e que figuran en libros de texto e guías didácticas que fun publicando con varios autores.
A partir de 1990 funme especializando na fotografía científica, macro de plantas e fungos de menos de 2mm que saen publicadas nos artigos científicos do micólogo Jaime Blanco Dios co que sigo a colaborar na actualidade.

Flor de San José

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Gota de lluvia por Adriana Sanz – devellabella

Gota de lluvia por Adriana Sanz – devellabella

por Adriana Sanz Marchena

Vivo con la certeza cotidiana de que aún en medio de los grises de la vida, hay espacio para los milagros de cada día, como esta gota de lluvia, una joya espejo de belleza esperando a que nuestra mirada la descubra en la mata del follaje. Me identifico con las palabras del poeta

A nuestro alrededor,

la vida estalla con milagros:

un vaso de agua, un rayo de sol,

una hoja, una oruga,

una flor, risas,

gotas de lluvia…

Si vives conscientemente,

es fácil ver milagros en todas partes.”

Thich Nhat Hanh.

                          Adriana Sanz

Adriana Sanz Marchena

Adriana Sanz Marchena

Doctora en Odontología

Nací en Argentina y tras estudiar odontología alli completé formación en Periodoncia en EEUU. En 1989 me trasladé a vivir a Vigo por motivos familiares y aquí estoy desde entonces, agradecida a esta tierra y su gente cuyo abrazo me acogió y ayudó a integrarme.
Desde muy joven tenía tantas aficiones que me costó elegir qué estudiar y elegí una profesión que aunaba trato con personas, medicina y manualidad. Adoro mi trabajo pero tambien disfrutar de las pequeñas grandes cosas y, me apasiona la fotografia porque es una forma de compartir la inmensa belleza de la vida.

Gota de lluvia

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Bolboreta por Manuel Hermida Rivas – devellabella

Bolboreta por Manuel Hermida Rivas – devellabella

A bolboreta
debuxa un beixo
con moitas cores
nalgún espello.

Beixo amarelo
de noz e mel,
brinco na brisa,
luz de papel.

A bolboreta
debuxa un beixo
que rouba ó aire
moitos insectos.
Beixo violeta,
vivo lunar,
onda nas nubes,
choiva no mar.

A bolboreta
debuxa un beixo
que cando soa
racha o silencio

de ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO 

Manuel Hermida Rivas

Manuel Hermida Rivas

Fotógrafo

Manuel naceu en Verducido no ano 1953, encántalle a fotografía e sempre vai acompañado pola sua cámara.

Historia de vida – Blog

Puesta de sol en Bascuas/ Amanita Muscaria / Camelias

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Flor de San Xosé por Amancio Castro – devellabella

Flor de San Xosé por Amancio Castro – devellabella

por Amancio Castro –

Trátase dun narciso de tamaño considerable.

O nome científico quedou ultimamente en Narcissus pseudonarcissus L. Subsp. pseudonarcissus = Narcissus pseudonarcissus L. Subsp. Nobiles ( dáme a impresión que lle quitaron o título “nobiliario”).

A foto consiste no amontoamento de catro imaxes onde o único parámetro que varía é o punto de enfoque.

As fotos quiteinas en marzo de 2017 nun galiñeiro do concello de Cuntis, o que indica claramente que ás galiñas lles repele a planta enteira do narciso, non lles interesa para nada peteirar nin a ceboliña, nin as follas e moito menos a flor.

O Xénero Narcissus foi establecido por Tournefort (1694, 1700) e validado por Linneo (1753, 1754). O nome “Narcissus” pode que teña que ver co Narciso da mitoloxía grega, mozo que destacaba pola súa fermosura e que desdeñaba toda proposta amorosa; como vinganza a este comportamento os deuses fixeron que se namorara da súa propia imaxe reflectida nun estanque. Posuído polo feitizo rematou botándose á auga en busca de si mesmo e alí morreu afogado. Naquel mesmo sitio agromou a fermosa flor que leva o seu nome ─ aínda que segundo Plinio ─ “chámase Narcisso a causa dos seus efectos narcóticos, non polo mozo da fábula” . Do latín narce – es que significa entumecemento, entorpecemento, letargo…producidas polas súas propiedades narcóticas.

Quen o diría, que haxa que recorrer aos clásicos para entender o comportamento das galiñas !!

Amancio Castro

Datos técnicos:

Obxectivo 100 mm macro

Diafragma f 8

Velocidade 1/8 de seg

ISO 100

Trípode

Disparador de cable

Enfoque manual

Iluminación: Unha lámpada lateral e un reflector

Fondo: caixa negra á que non lle entran as luces laterais.

Catro fotos con punto de enfoque do máis cerca ao máis lonxe.

Programa informático: Photoshop

Amancio Castro

Amancio Castro

Fotógrafo

Nacín na zona vella de Pontevedra, nunha familia onde se potenciaban os valores referentes ao respecto polo mundo natural e ás artes por diante dos temas materiais.
Tremendamente curioso dende neno pola natureza estudei para mestre especializándome en ciencias naturais.
Dende 1980 fun percorrendo toda Galicia e zonas limítrofes coa Sociedade Galega de Xeografía fotografando a natureza para ter material de apoio para o estudo dos ecosistemas e formacións xeo-morfolóxicas, materiais que utilizaba para as miñas clases e que figuran en libros de texto e guías didácticas que fun publicando con varios autores.
A partir de 1990 funme especializando na fotografía científica, macro de plantas e fungos de menos de 2mm que saen publicadas nos artigos científicos do micólogo Jaime Blanco Dios co que sigo a colaborar na actualidade.

O Tromentelo

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥