Bretaña en furgoneta 2
Ana Santos SollaSábado, 13 de xuño: O inferno dos faros, a Morte cunha fouce e un lazo con Galicia
Despois dunha noite de chuvia intensa, por fin puxemos o pantalón curto, aínda que sen esquecer o chuvasqueiro por se as moscas. Hoxe tocaba unha boa andaina cara á Pointe du Raz, un estreito mariño famoso polas súas violentas correntes e os seus traizoeiros arrecifes. Aparcamos no estacionamento oficial e comezamos a camiñar por un sendeiro empedrado, cheo de subidas e baixadas, ata chegar á zona dos miradoiros.
Desde alí, recortado contra o horizonte, emerxía o Phare de la Vieille. Contemplar aquela torre cadrada de granito, construída a finais do século XIX coma unha fortaleza medieval, eriza a pel. Non podes evitar pensar nos seus antigos gardiáns, os mesmos que bautizaron este faro illado como “o inferno dos infernos” antes de que fose automatizado. A vista era hipnotizadora. Había moita xente alí quieta, abrazada polo vento, mirando a inmensidade do Atlántico. Máis aló, case fundíndose co ceo, distinguíase a torre bicolor do Phare de l’Île de Sein, reconstruída nos anos cincuenta despois de que as tropas alemás dinamitasen o orixinal na Segunda Guerra Mundial.
Tras unhas dúas horas de camiñada fascinante, decidimos cambiar de aires e ir cara á reserva natural do Cap Sizun. Puxémonos en ruta en furgoneta cara ao interior, en dirección a Goulien, coa idea de ir descubrindo esas pequenas capelas de granito que gardan a esencia mística de Bretaña. Fomos enlazando unhas con outras coma quen segue as fías dun fío invisible. Primeiro paramos na capela de Saint-Tugdual, en Trouzent, onde os devotos aínda piden pola saúde do gando nos seus pardons. Despois subimos ata o outeiro de Trouguennour para ver a capela de Saint-Trémeur e Saint-Gildas, unha xoia gótica que garda a lenda dun neno mártir. Seguindo polas estradas rurais, achegámonos ata Brezoulous para visitar Notre-Dame de Langroas, protexida polo seu histórico recinto amurallado, e tamén nos desviamos ata a igrexa de Beuzec-Cap-Sizun, que conserva uns robustos piares románicos que lembran a incrible viaxe de San Budoc, de quen din que chegou desde Irlanda flotando sobre unha artesa de pedra.
Pero se houbo un templo que nos impresionou, ese foi a capela de Saint-Tugen. Chámanlle con razón “a catedral dos campos”, e a súa impoñente torre gótica de case trinta metros vese desde lonxe. O misterio agárdache no interior: o seu célebre catafalco de madeira. Quedamos un intre en silencio analizando esa peza barroca. Impresiona ver na tapa a figura pintada do Ankou, a Morte bretoa sostendo a súa fouce, escoltada por unhas pequenas estatuas de Adán e Eva. Mentres liamos a inscrición en latín que advirte da brevidade da vida, tivemos a inmensa sorte de que uns voluntarios da capela se achegasen a falarnos. Explicáronnos a historia do templo con moito cariño e contáronnos, con orgullo, que eles mesmos fixeran o Camiño de Santiago a pé durante oitenta e catro días partindo desde a veciña Pointe du Van. Falar con eles de Galicia nese rincón de Bretaña foi un momento máxico.
Ana Santos Solla
Profesora de Educación Física
Son Ana Santos, nacín en Pontevedra no ano 1960, a miña infancia estivo moi ligada a Santa María de Xeve, a terra da miña nai, son a terceira de 8 irmáns, a maior das mozas, a máis vella como me dicían de pequena. Sempre me gustou o deporte e estudei INEF en Madrid, estiven 34 anos no IES Valle Inclán impartindo Educación Física alí foi onde coñecín ao resto dos meus compañeiros que agora me acompañan neste proxecto. Decidín xubilarme para dar un novo rumbo á miña vida e levar a cabo este tipo de iniciativas como @devellabella ue pretende que o envellecemento activo convértase en embelecemento persoal e poder achegar a miña experiencia nesta etapa da vida.
Nós os maiores aínda temos moita guerra que dar, espero que este blogue motívevos a querer colaborar connosco.
máis artigos
♥♥♥ síguenos ♥♥♥