Un bo lugar para a poesía
Este é un bo lugar para acoller.
Teito para o belo durminte
sen rasurar, o do colchón ao lombo.
Acubillo para xuntárense
e falar entre elas, as ausentes
en soidade non desexada.
Magnífico espazo, quente, acolledor.
Mais pensado hoxe só para os versos.
Porén, na poesía debe soar, deben oírse
o refuxiado, a migrante, o distinto,
debe estar a voz inaudible de Noelia,
a buscadora de paz,
e a morte digna que lle negan.
Cómpre falalo nestas paredes
non teito, mais si paredes de cristal,
o poema debe berralo…pero…oídelo?
A exclusión social
en todas as formas e dimensións,
o dano á muller vulnerada,
debe explicalo o verso
a dúas voces ou dende unha soa.
Procurar que en lugares así,
nestes bos lugares,
a poesía retumbe e remexa,
saia á rúa e convide,
saia á rúa e acompañe…
Saiamos das metáforas-confort,
Compañeiras, compañeiros,
bañémonos, mollémonos
queridos, queridas poetas,
pois está caendo tanto aí fóra
e moito máis ha de caer…
máis artigos
♥♥♥ síguenos ♥♥♥