PONTEVEDRA,RUEIRO RE-DETALLADO  por Peque González

PONTEVEDRA,RUEIRO RE-DETALLADO por Peque González

PONTEVEDRA: RUEIRO RE(de)TALLADO

3. ARTURO SOUTO FEIJÓO

Unha placa no número 11 da rúa Michelena, na chamada “casa dos calzóns”, hoxe a piques de desaparecer, recordanos que nesa rúa naceu Arturo Souto Feijóo.
Naceu o 4 de xullo de 1902, fillo de Alfredo Souto Cuero, maxistrado e pintor, e de Pilar Feijóo Freire.
Con residencia en distintas cidades españolas por mor do traballo do pai, en 1916 matricúlase na Escola Industrial de Artes e Oficios e de Belas Artes de Sevilla.

Placa Arturo Soto
rueiro mapa 2

E no 1920 ingresa, en Madrid, na Real Academia de Belas Artes de San Fernando. No 1925 realiza a súa primeira exposición individual na Casa de Galicia en Madrid, e no 1931 é becado pola Deputación de Pontevedra o que lle permite viaxar a París e visitar distintos museos europeos. Participa en diversas exposicións individuais e colectivas en Galicia e España, traspasando fronteiras ata Berlín, Copenhaguen e Londres. 

En 1931 adhírese á Sociedade de Artistas Ibéricos, cos que asina o Manifesto dirixido á opinión pública e os poderes oficiais, na defensa da arte moderna e de vangarda. En 1934 accede, por oposición, ao Pensionado de pintura da Academia de Roma, onde permanece ata 1936.

A raíz do golpe de estado de 1936 ingresa na Alianza de Intelectuais Antifascistas e realiza unha intensa labor como ilustrador para revistas do goberno como Nova Cultura, e no 1937 participa no pavillón español da Exposición Universal de París, representando a Galicia. Ao remate da guerra, en 1940 exíliase a Nova Iorque, onde permanece ata 1942, cando se traslada a México.

rueiro foto 3
Colección do Parlamento de Galicia

En México, continúa o seu labor artístico, e mantén relación con outros exiliados, entre eles, León Felipe, Luis Cernuda e Carlos Velo, cos que participa no desenvolvemento intelectual do país que tan xenerosamente acolleu a moitas e moitos grandes do exilio español. Ademais de continuar coa súa obra pictórica, pon en marcha a revista Vieiros, xunto con Luis Soto Fernández, Carlos Velo e Florencio Delgado Gurriarán, editada polo Padroado da Cultura Galega en México. Vieiros declárase como un espazo de pensamento galego e portugués, polo que emprega as dúas linguas nos seus catro exemplares publicados (1959-1968).

revista vieiros 4
Revista Vieiros. Do arquivo do Consello da Cultura Galega

Regresou a España en 1962, onde realizou diversas exposicións en Vigo, Santiago, Madrid e Bilbao, pero tivo que regresar a México, onde falece dous anos despois, en 1964.
A súa obra permanece en importantes museos como o Museo Nacional Reina Sofía, o Museo d’Art de Catalunya, o Museo de Belas Artes de A Coruña e o Museo de Pontevedra. A cidade de Pontevedra púxolle o seu nome a unha praza en recoñecemento á súa arte.

A información para elaborar esta pequena reseña é emprestada do Consello da Cultura Galega, de artigos de prensa e de “La aportación decisiva de Aturo Souto a la plástica de Vieiros”, de Mª Victoria Carballo-Calero Ramos.

Peque González Novoa

Peque González Novoa

Profesora

Son Peque González Nóvoa. Nacín en Pontevedra hai 63 anos, nunha familia das de aquela, “numerosa”. Estudiei Psicoloxía en Santiago e dediquei toda a miña vida laboral á docencia, no ensino público; nos primeiros anos como mestra de infantil e posteriormente como orientadora, ata que hai dous anos decidín pasar a esta etapa chamada xubilación. 

No meu percorrido de vida acostumo a definirme como muller, mestra, nai e avoa, sen orde prevalente, por que considero que son os elementos que conforman quen son.

Achégome a este grupo de xente que tivo a boa idea de poñer en marcha este proxecto “De vella a bella” coa intención de aprender e poder aportar un micrograo de area. Neste contexto no que vivimos, e nesta situación de pandemia, creo que todo o que implique a activación das persoas, sexa cal sexa a súa idade, é positivo. 

Michelena 11: A casa dos calzóns

Sebastián González García-Paz

Concepción Arenal

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Os antigos concellos de Alba, Mourente e Salcedo por Xosé Álvarez

Os antigos concellos de Alba, Mourente e Salcedo por Xosé Álvarez

Os antigos concellos de Alba, Mourente e Salcedo.

Xosé Álvarez

A demarcación territorial do concello de Pontevedra non sempre coincidiu coa vixente hoxe; na actualidade, gran parte da poboación pontevedresa descoñece a existencia, no século XIX, de tres concellos a maiores do de Pontevedra, deixando aparte os de Xeve e Ponte Sampaio, que se integrarían no da capital no século XX. O primeiro movemento para a constitución dos concellos de Alba, Mourente e Salcedo déronse no chamado Trienio Constitucional, iniciado co pronunciamento do xeneral Riego. Este período, de carácter liberal, está comprendido entre o Sexenio Absolutista e a Década Ominosa durante o reinado de Fernando VII.

Concello de Alba
Concello de Alba
Selo Concello de Mourente
Selo Concello de Mourente
Ayuntamiento Salcedo Bo
Escudo de Salcedo

Precisamente, a volta ao absolutismo anula as reformas anteriores e non vai ser ata o goberno de Isabel II, coa rexencia da súa nai María Cristina, cando se promulgue, en 1835, a nova lei municipal. Comeza así un movemento nas distintas parroquias que integraban o concello de Pontevedra para solicitar a segregación e reconstituír a división municipal, de curta duración, do Trienio.

alcaldía popular de Pontevedra
 Alcaldía popular de Pontevedra
Cuño de Salcedo 1854
Cuño de Salcedo 1854
Alcaldía de Salcedo
Alcaldía de Salcedo

Logo de varias vicisitudes, no mes de agosto de 1841, celébranse asembleas nas distintas parroquias para manifestar a opinión dos seus veciños e nomear representantes na sesión do concello de Pontevedra, que se celebrou o 26 de dito mes, para decidir en consecuencia. Acórdase a segregación e créanse catro novos concellos: Alba (Alba, Lérez e Campañó, aos que máis tarde se integraría Cerponzóns, que daquela pertencía ao de Verducido), Mourente (Mourente, Bora, Marcón e Tomeza), Salcedo (Salcedo e Lourizán) e Pontevedra (o casco urbano coas parroquias de santa María e san Bartolomé). As capitais dos concellos estaban nas parroquias que lles daban nome. A Deputación Provincial tamén se pronuncia no mesmo senso o 10 de novembro.

Nos anos posteriores non deixan de existir manobras que buscan reverter o proceso; no ano 1853 é cando os reintegracionistas forzan un expediente de integración pero nas obrigadas consultas aos veciños non obteñen resultado favorable. Hai que dicir que os dous sectores utilizan todos os recursos, non sempre de xeito ortodoxo, na defensa dos seus intereses. A liña argumental unionista parte do feito de que Pontevedra era o concello máis pequeno da provincia e tiña os arrabaldes en terreos doutros concellos, sen espazo para ensancharse nin construír a pesar do aumento da poboación; argumentan tamén que a oposición dos concellos limítrofes á unión non representaba os intereses dos administrados senón de determinadas persoas que vivían á conta deles. As distancias ao centro eran curtas e con boas comunicacións; os concellos rurais sostíñanse economicamente porque os orzamentos empregábanse en pagar secretario, algo de escolas e pequenos gastos pero non sostiñan médico, boticario, nin podían soportar a máis leve calamidade pública. Ademais causaban prexuízos ao Tesouro e aos fondos provinciais, pois abríanse neles establecementos de consumo dos que gastaba gran parte da poboación da capital e non se podía evitar o fraude. Dentro dalgún dos concellos tamén existían partidarios de integrarse noutro municipio distinto ao da capital, como é o caso de veciños de Lourizán que piden a unión con Marín.

A Junta Revolucionaria constituída na provincia tras a revolución de 1868 decretou a unión dos concellos. Teñen lugar unha serie de decisións administrativas de distinto signo e non será ata finais do ano 1869 cando se reintegran nun único concello. Os últimos alcaldes serían: Sebastián Vallejo (Salcedo), José Vilas (Mourente) e Manuel Paz (Alba).

A distribución da poboación dos concellos no momento da súa creación era a seguinte: o concello de Pontevedra tiña 1.010 veciños (cabezas de familia) e 4.149 almas (equivalen a habitantes) , o concello de Mourente contaría con 690 veciños e 2.471 almas, Alba 764 veciños e 3.123 almas e Salcedo 643 veciños e 2.568 almas.

En orde á economía, os ingresos estaban constituídos fundamentalmente polos procedentes das contribucións de distinto tipo e, nalgún caso, polas vendas de esquilmo e madeira dos montes. En canto aos gastos, estes concellos, ao ser de carácter rural, non tiñan que facer fronte aos de alumeado, limpeza ou servizos propios da cidade. Referido ao apartado de policía urbana contabilizábanse soamente os de “premio a los matadores de animales dañinos”. Os animais que se mataban acostumaban ser os seguintes (entre parénteses o pago en reais): raposo (20), raposa (30), raposa nova (15), teixugo (10) e garduña (5). En canto a lobos só temos unha referencia do ano 1.849 na que un veciño de Campañó (concello de Alba) matou dez lobatos (20 reais por cada un). Para cobrar debían entregar no concello os despoxos do animal que consistían nas orellas e o rabo. Existían algúns cazadores profesionais.

Había unha serie de gastos fixos, como os de secretaría (un gasto curioso é o de velas para alumear cando traballaban de noite), aluguer de locais, soldos e instrución pública pois os concellos eran os que tiñan ao cargo pagar soldos de mestres e mestras, material e aluguer das escolas primarias. Entre os xustificantes de compras de material para as escolas podemos atopar tinteiros, plumas, papel pautado, pizarras, silabarios, catecismos do padre Astete ou crucifixos de madeira. Nalgún concello como o de Alba estes gastos importaban a metade dos orzamentos totais.

Tamén supoñían gastos importantes os labores de tallado e recoñecemento dos quintos pois había que pagar a médicos e talladores; en Salcedo págase por estes conceptos no ano 1862 un total de 232 reais a un militar retirado e a dous médicos.

Un capítulo moi importante era o de obras públicas, que se empregaba no arranxo de camiños e pontes, pago de indemnizacións e de terreos ocupados. Os traballos nos camiños veciñais facíanse por prestación persoal dos veciños pero había que pagar o soldo do pión camiñeiro municipal. A isto había que sumarlle os gastos de ferramentas e materiais, como cestos para mover terra e pedras miúdas ou o apuntado e cravuñado de picos e picarañas, por parte dos ferreiros.

Alcaldía constitucional de Pontevedra
Alcaldía constitucional de Pontevedra
Selo Concello Pontevedra
Selo Concello Pontevedra

Os concellos contribuían cunha cantidade anual para soster o funcionamento do cárcere do partido, radicado en Pontevedra. Se, como consecuencia dunha detención, quedaban menores desamparados, os gastos de mantenza e vestido corrían a cargo do concello; así ocorreu no de Alba con Telmo Prado, fillo de Manuela “La sabia”, que cumpría condena en “la casa de Galeras” (1863). Outros gastos viñan determinados pola condución de nenos expósitos, que se ingresaban no orfanato de Compostela, e tamén se prestaba socorro a pobres transeúntes ou a enfermos. En Mourente, no ano 1866, pagan 4 escudos a José Justo para que poida ir ao Hospital de Santiago a curarse dunha enfermidade.

Tamén tiveron que facer fronte a gastos extraordinarios; un deles foi o ocasionado pola epidemia de cólera, coa conseguinte compra de cal viva para empregar nos cemiterios así como para branquear, como medida preventiva, as casas dos pobres de solemnidade que non dispuñan de recursos para facelo á súa conta.

Outros acontecementos que podían supoñer uns gastos elevados eran os acontecementos familiares (nacementos, vodas, bautizos) da realeza española así como as súas visitas. Con motivo dos desposorios da raíña Isabel II e da súa irmá, a infanta Luisa Fernanda, no ano 1843, todos os concellos do reino tiñan a obriga de celebralo con foguetes e iluminación extraordinaria así como con misas de “Te Deum”, gaiteiros e esmolas aos pobres, que aínda que se facían no nome dos reis tiñan que abonalas os concellos. Por exemplo ao de Alba custoulle todo 582 reais, incluídos os pasteis e bebidas para que os cregos que oficiaron a misa tomasen “as once”. Se se trataba dunha viaxe real os gastos eran moi altos se, como lle ocorría ao mesmo concello, estaban no itinerario da viaxe; cando os duques de Montpensier visitan Marín no ano 1852, tivo que confeccionar tres bandeiras reais, un arco triunfal que se colocou na Ferreira, dous cadros con inscricións alusivas, oito camafeos para o arco, foguetes, músicos e gaiteiros, que importaron un total de 1.446,26 reais para boato da realeza borbónica.

Unha maior aproximación á economía dun destes concellos (Alba) podemos atopala neste artigo

Xosé Álvarez Castro

Xosé Álvarez Castro

Historiador

Xosé Álvarez Castro, mestre, profesor de historia (xubilado) .Licenciado en Xeografía e Historia. 

Máster en Educación Ambiental. Fundación Universidad-Empresa. UNED. 

VI premio Galiza Mártir da Fundación Alexandre Bóveda á recuperación da memoria histórica en 2011. 

 Enlace ao Blog de Xosé Álvarez Castro

Historia de vida de Xosé

Cogomelos, beleza e diversidade

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

CASTELAO. MADRID. COIMBRA por Xulio Simón

CASTELAO. MADRID. COIMBRA por Xulio Simón

Agradezo a Ana Santos a invitación a colaborar en De vella a bella con algún tema relacionado coa Xulipedia.

CASTELAO. MADRID. COIMBRA.  Auditorio Nacional de Música de Madrid, 30/10/2023

Celebrouse o día 30 do outubro pasado, no Auditorio Nacional de Música de Madrid un acto co gallo do Día de Recordo e Homenaxe a todas as vítimas do golpe militar, a Guerra e a Ditadura. O presidente da Fundación Castelao, Miguel Anxo Seixas foi o encargado de recoller, de mans do presidente do Goberno de España, Pedro Sánchez, a “Declaración de Reparación e Recoñecemento Persoal” para Castelao, o político e escritor galego (1886 Rianxo; 1950 Buenos Aires)

Foi unha xornada na que se homenaxeou a 18 persoeiros entre eles a Alfonso Daniel Rodríguez Castelao, de quen se destacou o seu labor de ensaísta, novelista, dramaturgo, debuxante, médico e político” e o estar “considerado como un dos pais do nacionalismo e da narrativa en galego”

No acto, salientouse o seu labor como escritor antes de ser elixido deputado en Cortes na Segunda República, primeiro como galeguista independente e logo pola Fronte Popular, ademais de ser o impulsor do Consello de Galicia en Buenos Aires e de formar parte do goberno republicano no exilio.

No encontro entregáronse as 18 “Declaracións de Reparación e Recoñecemento Persoal”, entre as que se incluíu a de Castelao, pero ademais de Castelao, entre os 18 homenaxeados tamén estaba o escritor catalán Salvador Espriu; e o escritor vasco Gabriel Aresti que tiveron certa relación con Galicia:

Gabriel Aresti no 1968 traduce ao euscaro O catecismo do labregoNekazariaren Dotrina. Tamén os Seis poemas galegos de García Lorca en edición tetralingüe: Gabriel Aresti (éuscaro), Ricard Salvat (catalán) e Ánxel Fole (castelán). Mantivo correspondencia con Manuel María con quen intercambiou algún libro e con Alonso Montero.

No 1969, un 13 de decembro, Salvador Espriu escribe a Neira Vilas dende Barcelona, pregúntalle por Manuel María, por Celso Emilio Ferreiro e dille que coñece a obra de Otero Pedrayo a de Castelao e a de Risco.

Espriu contoulle nunha ocasión a Xosé Lois García, que tiña nunha gabeta da mesa do seu escritorio, o poemario Romanceiro da Terra Chá de Darío Johán Cabana co que mantivo unha curta correspondencia.

No 1975 co galo do 25 cabodano do pasamento de Castelao, na galería de Sargadelos de Barcelona realízouse unha exposición das láminas do álbum “Nós”. No catálogo figuran palabras de Isaac Díaz Pardo e de Salvador Espriu, quen di: “Castelao é un valor universal. Mais non hai dúbida algunha que un catalán pode velo e comprendelo cunha emoción e simpatía particular, pola relativa afinidade dos nosos problemas cos específicos de Galicia. Non teño espacio nin capacidade pra glosar, nin unha por unha nin en conxunto, estas tenras, intelixentísimas, ferintes e nalgún intre arrepiantes –mais tamén esperanzadoras- estampas e as súas lendas. Díxose, por outra banda, que o que sabe cala. Os ollos que saben mirar, que contemplen, cun profundo e respetuoso silencio, esta alta lección do arte e do esprito da máis enxebre Galicia”.

Desbotaron acudir a esta celebración de Madrid, a presidenta da Comunidade Isabel Díaz Ayuso, e o alcalde madrileño Martínez-Almeida. Tamén rexeitou o convite o ex-presidente da Xunta e actual líder do PP, Alberto Núñez Feijóo. Tomando as derradeiras palabras de Salvador Espriu, no catálogo daquel acto da Galería Sargadelos de Barcelona de 1975, “Castelao sorrí, quizais con ironía, con beizos finos dende a súa ganada e serea inmortalidade”.

Quen si estivo presente no acto foi a vicepresidenta e ministra de Traballo, a galega Yolanda Díaz, que nas súas redes sociais destacou o recoñecemento a Castelao, “figura histórica do país” que “traballou pola aprobación do Estatuto de autonomía de Galicia, por un país máis democrático e plural” e que “morreu no exilio, como tantos outros galegos e galegas“.

Alonso Montero Coimbra 2023
Alonso Montero 2023

Coimbra, setembro/outubro 2023

 Este acontecemento de Madrid, tróuxome á memoria outro celebrado hai pouco en Coimbra no que tamén se lembrou a figura de Castelao, dentro do que foi a “Mostra de Teatro Galego” que tivo lugar entre o 28 de setembro ao 7 de outubro de 2023 e que tentou contribuir a facer máis visible o que aproxima a Galiza e a Portugal. Á parte de teatro houbo outras actividades como danza, presentación de libros, narración oral, exposicións fotográficas…

Co gallo destes actos editouse un xornal que comeza co texto “Um abraço à Galiza” de “A Escola da Noite”, grupo de teatro de Coimbra e a “Cena Lusófona”, Associação Portuguesa para o Intercàmbio Teatral. O artigo comeza cunhas verbas de Cándido Pazó que dicía “O galego e o português están máis próximos do que poidamos pensar e máis distantes do que queremos crer”.

Por Coimbra pasaron ademais de Cándido Pazó, Quico Cadaval, Excéntricas Producións, Sarabela Teatro, Contraproducións, Teatro do Atlántico, Os Náufragos Teatro, Ánxeles Cuña, Avelina Pérez, Carme Portaceli, Carlos Valente, Fran Núñez, G.O.D. Flávia Antónia, Mercedes Prieto, Sérgio Cobos, Vânia Couto, Buga Lopes e Constança Ochoa.

Tiven a sorte de estar presente nunha das actividades: o día 30 de setembro, na mesa redonda  que tivo lugar no Centro de Artes Visuais co título de “Castelao e a sua época em Coimbra” que contou coa presencia do profesor Xesús Alonso Montero. Neste día recordábase a pasaxe por Coimbra de Ricard Salvat, Luís Seoane, Isaac Díaz Pardo e Xesús Alonso Montero entre novembro de 1968 e abril de 1969

Ricard Salvat montara xunto cos estudantes da Universidade de Coimbra o espectáculo “Castelao e a súa época”, no que colaboraron Luís Seoane, Isaac Díaz Pardo e Alonso Montero. Un día antes da estrea, o espectáculo foi prohibido e Salvat acompañado á fronteira española.

Nesa mesa redonda “Castelao e a súa época em Coimbra”, participaron Antonio Iglesias Mira, Carlos Valente, Isabel Pinto, João Viegas, Ricardo Seiça Salgado e Xesús Alonso Montero.

Alonso Montero 1969
Alonso Montero en Coimbra 1969

Recóllese o seguinte no xornal publicado con ese motivo: “Castelao e a sua época: recordando a passagem por Coimbra de Ricard Salvat, Luís Seoane, Isaac Díaz Pardo e Xesús Alonso Montero. Entre Novembro de 1968 e Abril de 1969, o encenador catalão Ricard Salvat esteve em Coimbra a dirigir um curso de teatro organizado polo CITAC – Círculo de Iniciação Teatral da Academia de Coimbra.

Desse curso resultou a criação do espectáculo “Brecht+Brecht”, com textos do dramaturgo alemão, estreado em Fevereiro de 1969. E deveria ter resultado a estreia de um segundo espectáculo, intitulado “Castelao e a sua época”, cujo guião integrava o segundo acto da peça “Os vellos non deben de namorarse”, do escritor galego Afonso Daniel Castelao, bem como poemas, canções e textos de mais de três dezenas de diferentes autores/autoras, da Galiza, de Portugal, da Catalunya e de outros pontos da Península Ibérica. […]  Da equipa artística deste espectáculo, escolhida por Ricard Salvat, fizeram parte três nomes fundamentais da cultura Galega: Isaac Díaz Pardo e Luís Seoane (concepção plástica do espectáculo) e Xesús Alonso Montero, que se deslocou a Coimbra para proferir uma conferência sobre Castelao. A música do espectáculo, a cargo do compositor português José Niza, integrava canções inéditas a partir de poemas de Rosalía de Castro, incluindo o “Cantar da Emigração”, cuja interpretação por Adriano Correia de Oliveira, também ele membro do CITAC, viria a tornar-se um símbolo da luta estudantil.

Em plena Crise Académica de 1969 e sob a forte repressão das autoridades do Estado Novo, o espectáculo acabaria por não estrear, proibido pela censura. Na véspera da estreia, após o ensaio geral, a PIDE foi buscar Ricard Salvat à casa onde residia e expulsou-o do país, entregando-o à policia espanhola na fronteira de Vilar Formoso”.

Foi un acontecemento moi emotivo que rematou coa intervención do profesor Alonso Montero, que ademais de evocar as figuras de Salvat, Díaz Pardo, Luís Seoane e Castelao, deixou un tema para ter en conta: a posible participación nese acto de censura de Manuel Fraga Iribarne, daquela ministro de Franco.

Xulio Simón Rúa

Xulio Simón Rúa

Profesor de E.Física

Xulio naceu en Lugo en 1956

Foi profesor de Educacion física e a súa interese pola historia levoulle a crear a Xulipedia, explica como comezou todo “O que ían ser uns breves apuntamentos para o meu uso persoal (estudei Filoloxía Románica en Barcelona) pouco a pouco foron ampliándose coma unha especie de base de datos cronolóxicos das literaturas románicas peninsulares e tamén da literatura universal, incluíndo no referente a Galicia a “Gran Enciclopedia Galega”, “A Nosa Terra”, “Grial”, “Nós”, “O Tío Marcos”, “A Monteira”, “Os Dicionarios de Autores e de Publicacións Periódicas de Galaxia”, o “Diccionario de Escritores en Lingua Galega” de Fernández del Riego, a prensa galega en Cuba, “Céltiga” e “Lar”…

Historia de vida

Xulipedia

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Le carnaval de Binche et ses fameux Gilles por Ghislaine Gourlaouen

Le carnaval de Binche et ses fameux Gilles por Ghislaine Gourlaouen

Vous connaissez certainement beaucoup de carnavals. Tous aussi célèbres les uns que les autres : Río, Tenerife -aux îles Canaries-, Nice, Dunkerque, Xinzo de Limia en Galice etc…mais avez-vous entendu parler de Binche en Belgique ? Connaissez-vous ses personnages -Les Gilles- ?

Un peu d´histoire

Le Gille est un personnage de carnaval en Belgique. Les plus célèbres sont les Gilles de Binche dans la région du Centre.

 La légende, celle des traditionalistes, prétend que le gille serait né en août 1549 lors des festivités au Palais de Marie de Hongrie (à Binche en Belgique).
La gouvernante générale des Pays Bas y recevait son frère l’Empereur Charles Quint, son neveu le futur Philippe II, et sa sœur Eléonore d ‘Autriche, la veuve de François Ier. Cette fête pleine de faste et de splendeur fut connue de tout l’Empire.

La légende dit qu’à cette réception pour symboliser une des importantes conquêtes de l’Espagne celle du Pérou, des soldats se déguisèrent en Incas avec plumes sur la tête et dansant au son d’une sorte de tam-tam avec un pas très cadencé. Un des soldats prénommé Gil se fit remarquer et on le surnomma Gil Incas.  Ce fut, parait-il, la naissance du gille! Les dessins récemment retrouvés, ne permettent pas d’y apporter crédit. Cette légende est née à la fin du XIXème siècle.

Binche

Une seconde thèse beaucoup plus réaliste, nous présente le gille comme un personnage de très vieille naissance qui s’est trouvé marqué par des influences diverses.
En Europe folklorique, c’est un danseur du renouveau qui, par sa danse, espérait écarter de la communauté, la mauvaise saison la maladie, la misère et la faim ainsi que l’atteste le plus vieux texte connu, celui de 1875.

Quant à sa danse, elle est aussi un élément probant. Elle consiste en un simple martèlement du sol, au rythme ternaire. Son caractère rituel, primitif reste évident, malgré le dénouement des siècles car elle n’a pas subi d’influences de chorégraphie raffinées.

D‘autres influences se sont exercées sur lui. Elles sont secondaires quoique indéniables, comment nier sérieusement le fait que la dénomination du gille marque l’influence exercée, sur notre personnage carnavalesque par le théâtre populaire. Le gille a été le héros de milliers de farces, de pièces de théâtre, ce qui en explique le succès populaire aux XVIIème et XVIIIème siècles, tout comme celui de ses frères Arlequin, Pierrot, Polichinelle…

Le carnaval de Binche et ses fameux Gilles

En bref, le gille est un danseur masqué qui, à l’origine par sa danse rituelle au rythme ternaire et par son comportement, par son balai, ses sonnailles et l’offrande du pain, apparaît comme une sorte d’officiant célébrant, comme ses frères de l’Europe traditionnelle, la nature tendue vers le renouveau, vers la bonne saison et ses possibilités accrues de vie.

Ville d’origine des gilles : « BINCHE » à 15 km de Mons en Belgique. Les gilles de Binche ne sortent qu’une seule fois par an dans leur ville uniquement et le jour du mardi gras. En aucun autre moment ils ne se déplacent. Dans d’autres villes du pays ou à l’étranger ce sont des groupes de gilles d’autres villes qui vont en représentation.

Le costume

Il se compose d’une blouse (vareuse) et d’un pantalon en toile de lin garni de lions rouges et noirs en feutrine Ces lions de couleur dateraient de la Révolution Brabançonne de 1789 et seraient ceux du Comté du Hainaut. Apparaissent également sur le costume des étoiles et soleils évoquant les divinités et le renouveau.
Les poignets et bas des pantalons sont recouverts de dentelles blanches.
Le plastron de la blouse est composé de bandes de feutrine aux couleurs nationales (noires, jaunes et rouges), de 3 boutons dorés et d’une attache de cuir où vient se positionner le grelot.
Dans le dos, un écu garni d’un lion couronné est entouré de drapeaux belges.
Sur la blouse, autour du cou, est apposée une collerette  en rubans plissés ornés de franches dorées ou de dentelle.
À la ceinture est attaché un apertintaille en laine rouge et jaune sur lequel sont accrochées 7 à 9 sonnettes de tintements différents. Cet objet aurait pour origine des cloches que portaient des danseurs au moyen-âge. Avant 1900, la ceinture portait 2 rangées de petites clochettes.
La tête est recouverte d’une barrette blanche, serrée par un mouchoir de cou plié spécialement, passant sous le menton et permettant ainsi la bonne tenue du chapeau.

Les bosses

 Les bosses sont réalisées sous la blouse au moyen de torchettes de paille (épeautres) assouplies à la main par un spécialiste (le bourreur) avec le plus grand soin. La bosse doit être bien régulière aussi bien devant que derrière.

En représentation extérieure, les bosses en paille sont des fausses basses en mousse ou crin.

carnaval1
Carnaval 2
carnaval 3

Les accessoires

 Les sabots
Les sabots en peuplier fumé, maintenu aux pieds par une bride de cuir, sont recouverts de renoms en dentelle plissée le jour du carnaval.
Ce sont eux qui martèlent le cadencement de la danse. Avant 1914, ils étaient peints en bronze doré et se terminait par une corne très prononcée.

Le masque

Porté absolument à Binche le matin du carnaval et parfois par d’autres Société de certains villages symbolise les esprits bénéfiques des ancêtres.
Il chasse l’hiver, les mauvais esprits et appel au renouveau. Ce masque actuellement en cire, apparaît vers 1860 en toile cirée avec lunettes vertes, favoris épais, moustache et bouc à la Napoléon III.
Le masque permet pendant quelques heures de confondre les classes sociales et conserver l’anonymat.

Le ramon

Faisceau de baguettes de saule séchées d’environ 30 cm de long et serrées par 3 ligatures de rotin.
Le ramon est l’accessoire du gille en soumonce et le matin du carnaval.
Tout au début ce « balai » nettement plus grand mais réduit à 25 voire 30 cm au fil des années.
Le ramon est censé chasser les mauvais esprits pour appeler ainsi l’arrivée du printemps.
Le gille lance son ramon au passant qui veut le saluer et embrasse la personne qui lui rend son ramon après un petit pas de danse

Le panier

Le panier en osier tressé, de forme particulière, contient les oranges que le gille offrira le jour du Carnaval.
Il faut savoir que lors d’un Carnaval environ 15.000 oranges sont offertes.
Signalons que ce n’est que vers 1850 que l’orange est apparue suite à l’évolution sociale.
Précédemment, le gille offrait soit des oignons, des noix, soit des quignons de pain, vu la pauvreté des populations.

Le chapeau

Le chapeau, fierté du gille, nécessite environ 2 kilos de véritables plumes d’autruche, soit 240 à 290 plumes, assemblées et montées sur des tiges en fer souple. Sur une « base » de toile blanche, ornée de fleurettes et de médaillons en métal doré, 8,10, voire 12 plumes sont montées. Le chapeau a une hauteur d’environ 90 cm et pèse de 2 kg 750 à 3kg200. La jugulaire en cuir maintient fermement la coiffure sur la tête.

Le gille
  1. le chapeau
    2. le noeud
    3. la collerette
    4. le grelot
    5. la vareuse
    6. l’apertintaille
    7. le pantalon
    8. le panier
    9. le renon
    10. les sabots

C’est à partir de 1890 que la beauté du chapeau s’est améliorée, plus de panache avec 4 rubans de soie partant du chapeau jusque l’apertintaille.

La fonction du Gille fait l’objet de statuts édictés par l’Association de défense du folklore » créée par le bourgmestre Charles Deliège en 1976. Le Gille se doit d’être exemplaire ! Il ne s’assied pas en public, ne téléphone pas, ne mange pas en rue, ne fume pas.

Les petits Gilles : 3´31  
Reportage à Binche 9´
Ghislaine Gourlaouen Bryselbout

Ghislaine Gourlaouen Bryselbout

Profesora de francés

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Henrique Alves Costa, O Senhor Cineclube por Manuel Vitorino

Henrique Alves Costa, O Senhor Cineclube por Manuel Vitorino

Henrique Alves Costa, O Senhor Cineclube

Manuel Vitorino

Se fiz coisas importantes, não dei por elas”, disse, ao JN, em 1987, Henrique Alves Costa, entrevista a seis colunas, várias fotos do cinéfilo e cineclubista afável, generoso, um viajante atento ao mundo das imagens, ainda o cinema mudo dava os primeiros passos na Invicta Film; depois, o sonoro, fitas em nitrato, 35mm, projetadas numa cabine tipo “Cinema Paraíso”, antigo  Salão -Jardim Trindade, de mão dada com o pai, seu mentor e inspirador desta fascinante viagem ligada ao Cinema,  à tal “fábrica de emoções” cheia de magia e ilusão.

Henrique Alvés

Conheci o Henrique a meio dos anos 70, no Cineclube do Porto, naquela época uma casa de Resistência e talvez, única Escola de Cinema no Porto, lugar onde várias gerações aprendiam a ver cinema, a discutir uma obra fílmica, o percurso estético de um determinado realizador, seu enquadramento histórico, social e político. E onde podiam consultar livros e revistas na sua fabulosa biblioteca, mais de 5000 publicações ligadas à história do Cinema.  Foi sempre uma das pessoas mais importantes na vida do Clube e sempre mostrou a maior disponibilidade para encontrar soluções nos momentos de maior crise, instabilidade financeira. Nunca perdeu o sorriso, a afabilidade, o “savoir- faire” e, coisa rara, sabedoria de ouvir a opinião dos outros.  Em vez de certezas, dúvidas, inquietações, desejos de mudar e encontrar soluções de futuro. Recordo-o muitos vezes, a ouvir falar sobre alguns filmes históricos, vida e obra de Aurélio Paz dos Reis,  floricultor, republicano, cineasta, Raul de Caldevilla, fundador da Invicta Filmes, Abel Gance, Jean Epstein, vanguardistas franceses, Lang e Murnau, figuras cimeiras do expressionismo alemão, sem contar com alguns dos seus eleitos: Stroheim, Dreyer, Eisenstein, Chaplin, Manoel de Oliveira, seu amigo, cúmplice, admirador.

Um parêntesis para avivar memórias: Manoel de Oliveira esteve várias anos impedido de filmar grandes projectos cinematográficos,  em parte devido à falta de apoios e financiamentos, mas também por ter sido considerado um cineasta mal visto pelo Estado Novo, com a Censura a cortar alguns “atrevimentos” e depois, preso durante 10 dias nos calabouços da PIDE, onde conhece  o escritor Urbano Tavares Rodrigues.

Após o belíssimo “Douro, Faina Fluvial” (1931) segue-se um período em que, apenas, consegue filmar três documentários, “Aniki-Bobó” (1942) “O Pintor e a Cidade” (1956) e “O Acto da Primavera” (1963) e só em 1971, ou seja, 40 anos depois, arranja os meios financeiros necessários para levar por diante a primeira grande obra de ficção, “O Passado e o Presente”.

Douro faina fluvial
o acto da primaver
aniki-bobo
o pasado e o presente de Henrique Alvés
o pintor da cidade

Perante a cegueira do Poder e indiferença generalizada da intelectualidade lisboeta, Henrique Alves Costa lutou pelo reconhecimento da sua obra e fê-lo como pôde: denunciando, escrevendo textos na Imprensa portuguesa e estrangeira, intervindo em palestras, festivais internacionais, encontros de cineclubistas. O resto é conhecido. Depois, Oliveira filmou sem parar até ao final da vida, 106 anos, ainda com três filmes em esboço, prémios e distinções em todo o Mundo –  agraciado em Berlim, Cannes e Veneza -, elogiado e aplaudido lá fora, nem sempre admirado cá dentro. Foi sempre assim e assim será…

Partir do zero

Homem de causas, Henrique Alves Costa envolvia-se facilmente com a arte do cinema, a sua paixão desde criança. Em vez da indiferença típica de uma certa elite bem pensante, crítica no sofá e incapaz dum gesto na resolução dos problemas, o agitador cultural sempre encontrou no Cineclube a sua trincheira e, como poucos, desbravou novos caminhos para o Cinema Português, sempre em crise de financiamento, de mecenas, de apoios à produção, exibição, formação de novos públicos.

Foi assim em 1967, um ano histórico em que por sua iniciativa se organizou a Semana do Cinema Português, fundamental para a discussão dos principais problemas da classe, realizadores, técnicos, operadores de câmara, críticos e cineclubistas à volta da mesma mesa em busca de soluções capazes de darem um novo impulso ao modo de fazer filmes. Sem apoios financeiros – apenas promessas da Gulbenkian, mais tarde concretizadas -, Alves Costa puxou da imaginação e, em colaboração com a Cooperativa Árvore, organizou um leilão de obras de arte, cuja receita serviu para pagar despesas inerentes ao Encontro. Onde existia uma dificuldade, a imaginação impunha-se e contaminava tudo e todos. “Sempre gostei de partir do zero absoluto e pôr as coisas a andar”, disse na entrevista.

Apesar dos “crónicos constrangimentos orçamentais”, o Encontro fez-se, foi um êxito e, três anos depois, em 1970, algumas coisas já tinham mudado, mas o cinema continuava numa encruzilhada. Como a “incerteza não foi debelada” promoveu outro encontro de críticos, realizadores e técnicos. Uma vez mais, a sua mentalidade irrequieta, sonhadora, insubmissa. Em 1976, organizou as Primeiras Conversações Cinematográficas Luso-Espanholas , espécie de cimeira ibérica com diversos realizadores, críticos e jornalistas de ambos os países , ao mesmo tempo que vai escrevendo para jornais e revistas, desdobrando-se em contactos com vista ao aparecimento de novos projectos culturais.

Como “toda a gente tinha vontade de fazer coisas”, um grupo de jovens desloca-se à casa de Henrique Alves Costa, com o propósito de obter o seu apoio ao Cinanima/Festival Internacional de Cinema de Animação de Espinho. Foi em 1977 e, como sempre acontecia, não só incentivou, como escreveu várias crónicas sobre o certame, em diferentes jornais, entre os quais, no JN. Testemunhei o encontro na companhia de alguns amigos, entre os quais,  André de Oliveira e Sousa e alguns elementos da então comissão organizadora, Agostinho Chaves, Eduardo Oliveira e Rui Brás. No final, todos estavam felizes pelo apoio prestado e, uma vez mais, a tal “ideia maluca” deu lugar, anos mais tarde, ao maior festival do género em Portugal. Aliás, na sua casa, espécie de museu, milhares de livros, muita arte, obras da artista Rosa Ramalho à mistura com pinturas, também funcionou como “embaixada cultural”, ponto de encontro de muitos cineastas portugueses, Manoel de Oliveira e António Reis, bem como estrangeiros, Volker Schlondorff e sua esposa Margarethe von Trotta, Jean Rouch, entre muitos outros realizadores, críticos, jornalistas, gente ligada ao mundo do cinema.

“Cenas Tristes”

Em 1977, muita coisa já tinha mudado no país político e também no Cineclube do Porto, eleições bastante polarizadas, duas listas concorrentes, palco de divergências político-partidárias. Cansado de assistir a algumas “cenas tristes”, Alves Costa sente-se agastado e magoado com o ambiente reinante. E decide bater com a porta, chegando a desabafar com os seus amigos mais próximos: “Agora vou brincar com outros meninos”. (1) Sem tempo a perder organizou, no Museu Nacional de Soares dos Reis (MNSR), uma série de sessões de cinema com filmes cedidos por embaixadas, instituições internacionais. E nos salões onde estavam pinturas de Silva Porto, Aurélia de Sousa, Marques de Oliveira, Henrique Pousão, o projecionista de serviço (a cargo do meu querido e saudoso amigo António Cerdeira) foram exibidos dezenas de filmes sempre a abarrotar de público interessado, uma das quais, memorável, com filmes de animação do realizador canadiano Norman McLaren.

Antes do filme começar, Alves Costa fazia sempre uma pequena palestra e, em poucos minutos, com o seu conhecimento e poder comunicação conseguiu captar o vasto auditório e explicar com pedagogia a importância do cinema de McLaren. Nestes tempos de grande efervescência cultural, ainda sonhou com a instalação da Cinemateca do Porto, talvez a grande utopia não realizada, por culpa dos sucessivos responsáveis pela pasta da Cultura que, deram sempre o “dito pelo não dito”, faltaram sistematicamente às promessas públicas e o sonho ficou eternamente adiado…

Por entre dezenas de livros editados, entre os quais, “Memória do Cinema Português”, “Eric von Stroheim, Génio Insubmisso de Hollywood”, “Da Lanterna Mágica ao Cinematógrafo”, inúmeras participações em congressos, encontros de cineclubes, textos, reflexões, ensaios em vários jornais e revistas, não resisto em contar mais um episódio da sua eterna juventude e modo de estar na vida. No princípio dos anos 70, em Setembro, no decorrer do célebre Festival Internacional de Cinema da Figueira da Foz, a organização promoveu uma cerimónia de boas-vindas numa unidade hoteleira da cidade. A tarde estava de sol, dezenas de convidados, cineastas nacionais e estrangeiros, críticos, jornalistas.

Memoria do cinema portugues
Eric von stroheim
da linterna magica

No meio da conversa e quando toda a gente estava de copo na mão, Alves Costa diz “até já” ao grupo de amigos e, para espanto, regressou em fato de banho e saltou para a piscina. A assistência bateu palmas e uma vez mais, o puto traquina de cabelos brancos quebrou regras, barreiras, convenções sociais.

O cinéfilo e crítico nasceu com a República, viveu em Ditadura e morreu em Democracia. Tinha 77 anos e ao longo da vida fez coisas realmente muito importantes para o seu tempo, arrojadas num país cercado e policiado, castrador de mentalidades, avesso à modernidade. Repartiu o seu saber por várias instituições, entre as quais a Cooperativa Árvore, aderiu ao grupo fundador do CPC/Cineclube do Porto, com Hipólito Duarte, Fernando Condesso, Guilherme  Gomes Fernandes e Fernando Gonçalves Lavrador,  Manuel de Azevedo, Mário Bonito, Luís Neves Real, Júlio Gesta, entre outros.

Foi um Homem de vanguarda, espírito independente,  muita rebeldia à mistura e enquanto cineclubista recusou sempre alinhamentos político-partidários. Com esta atitude recebeu algumas incompreensões, logo ultrapassadas perante a sua craveira e prestígio internacional. Ao longo dos anos, conciliou a sua actividade profissional, despachante de Alfândega do Porto, com a Cultura, conferências, debates, publicação de ensaios, livros, crónicas de jornal para o Jornal de Notícias, colaborador assíduo da secção Palco (uma página inteira sobre Arte e Cinema, críticas de A. Roma Torres e do jornalista Sérgio de Andrade, então director do JN) onde tanto escrevia sobre crítica de filmes, como crónicas de certames europeus, festivais de Cinema de Animação de Annecy e d´Avignon, onde participava habitualmente como convidado.

Quando partiu deixou um vazio difícil de preencher. Fez tudo o que queria fazer na vida e viveu sempre apaixonado por filmes do outro mundo, “A Paixão de Joana d´Arc”, Dreyer, “A Regra do Jogo”, Renoir; “Lágrimas e Suspiros”, Bergman; “Marcha Nupcial”, Stroheim; “O Mundo a Seus Pés”,  Welles; “Matou”, Lang,  uma lista interminável de títulos da História do Cinema mundial. O Cineclubismo deste país deve-lhe muito e, para mim, foi um exemplo de cidadania e de coragem, um Homem sempre à frente do seu tempo, um construtor de pontes com a cidade, a arte e a cultura. A sua jovialidade e conhecimento da história do cinema continuam a pairar na minha memória afectiva e sentimental.

(1) “Agora vou brincar com outros meninos”
A frase “Agora vou brincar com outros meninos” tem um contexto preciso. Henrique Alves Costa já andava desagradado com a Direção do Cineclube do Porto pelo facto de adiar indefinidamente o registo legal dos novos Estatutos do clube, discutidos e aprovados em sucessivas sessões de uma Assembleia Geral Extraordinária convocada para o efeito. Essas sessões, foram muito valorizadas pelas oportunas e sábias intervenções de Alves Costa e, nos novos Estatutos, consagrava-se uma certa autonomia das secções do Cineclube, bem como, alterações ao processo eleitoral. Embora não assumidamente, a Direção pretendia que as eleições seguintes fossem feitas de acordo com os antigos Estatutos, desprezando assim o imenso trabalho realizado na Assembleia.
Porém, a gota de água que fez transbordar o copo deveu-se ao facto de, após a Direção ter concordado com a realização, no Cineclube do Porto, do II Encontro do Cinema Português (o Primeiro Encontro também lá foi realizado, em 1967, com resultados históricos para o cinema português) ter “dado o dito pelo não dito” seguindo, porventura, uma “orientação superior”, entretanto surgida. Acontece que, Alves Costa já tinha dado a cara pelo Encontro, como intermediário qualificado, perante um conjunto muito significativo de realizadores portugueses que contestavam o controlo partidário em que tinha caído o Instituto Português de Cinema com as suas famosas “unidades de produção” que se pretendiam substituir ao modelo das cooperativas de produção cinematográfica que eles (os cineastas) defendiam.
André de Oliveira e Sousa, Manoel de Oliveira e Alves Costa, encontraram-se com António-Pedro Vasconcelos (que veio propositadamente ao Porto para a preparação do Encontro) e que, face às dificuldades que lhe foram apontadas, disse: “Faremos o Encontro no Porto, nem que seja sentados no chão da Praça da Batalha”.  Felizmente, para os cineastas portugueses, o Cine-Teatro Pinheiro Chagas, nas Caldas da Rainha, abriu-lhes as portas para a realização do tão almejado Encontro que, teve lugar nos dias 27, 28 e 29 de Junho de 1975, com uma representação muito significativa de cinéfilos do Porto, nomeadamente de sócios do Cineclube que lhes tinham fechado as portas. Alves Costa e Manoel de Oliveira também foram e a partir daí, a ruptura aconteceu.
Manuel Vitorino

Manuel Vitorino

Jornalista

Nasceu no Porto (Portugal). Estudou História na Faculdade de Letras da Universidade do Porto e possui a Pós-Graduação em Direito da Comunicação, pela Faculdade de Direito da Universidade de Coimbra.
Escreveu durante anos sobre cinema no jornal «O Primeiro de Janeiro» e depois, trabalhou quase 25 anos, no Jornal de Notícias. Depois da cidade, gosta do Futebol Clube do Porto,  mas também de caminhadas (adora o vale do rio Bestança, no Norte do País) e viajar pelo Mundo.
A Galiza é uma região onde gosta sempre de voltar e a Itália o seu destino de eleição. Adora Arte, música clássica, mas também música popular, cinema e ópera, museus, cidades com património. E escrever sobre as cidades, as suas gentes, gastronomia, culturas e tradições.

O Porto visto pela paleta de António Cruz 

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

El búfalo cafre y la bravura del toro de lidia por Jesús Sánchez

El búfalo cafre y la bravura del toro de lidia por Jesús Sánchez

EL BÚFALO CAFRE Y LA BRAVURA DEL TORO DE LIDIA

 LA SUERTE SUPREMA.

El Búfalo cafre es, por su actitud agresiva,  el bóvido que más se asemeja al comportamiento del toro de lidia. Su organización social, su alimentación y sus respuestas gremiales son conductas parecidas en todos los animales pertenecientes a ésta familia de mamíferos. Tan sólo hay una respuesta biológica que los diferencia del resto de los bóvidos y que los hace únicos: la bravura. El Búfalo cafre es, junto con el Hipopótamo, el animal que más muertes provoca de seres humanos en África. No obstante, hay una diferencia antropológica que los diferencia y que tiene una base etnográfica singular. El hombre ha conseguido templar la bravura del toro de lidia en una suerte de arte única: la tauromaquia. Esto no ocurre con el Búfalo cafre. No se ha podido, o sabido templar su bravura. Aunque tanto para los jóvenes de las tribus africanas, como para los toreros, coincide en ser una suerte de rito iniciático abatir, matar uno, como muestra de su valor.

El comportamiento depredador es el mismo en ambos casos, tanto en el joven africano, como en el matador. Pero los diferencia la elaboración del rito. De tal manera que la tauromaquia trasciende en arte y requiere de una técnica muy elaborada, mientras que el acecho cazador responde a una habilidad y destreza que requiere de menor elaboración. Lo primero que se hace es separar al búfalo o al toro de la manada, puesto que su comportamiento gregario les hace huidizos. Cuando están solitarios, su instinto agresivo se acrecienta, pues no los cobija la manada y demuestran su bravura y su casta, que no es igual en todos los ejemplares. Por cierto, igual que en los humanos. Por eso se lidian en la plaza y son necesarias todas las suertes para dignificar la bravura del animal, como respuesta al castigo. Exactamente igual a como ocurre en la naturaleza. No todos los Búfalos o Toros responden igual ante el dolor que les provoca un depredador. Pero el matador sublima el rito gracias al arte de la tauromaquia, mientras que el cazador responde a estrategias de acecho no elaboradas.  

Búfalo atacado por leonas
toro dehesa

Pero, hagamos otro símil. El principal depredador del Búfalo cafre, aparte del hombre, es el León. Su estrategia de caza es la misma, separar y atacar, siempre varias leonas a la vez, puesto que una sola es insuficiente para abatir un macho de más de tonelada y media. Por muy desagradable que sea, una de las leonas asfixia al Búfalo, mientras que las otras lo empiezan a devorar vivo. Su muerte no es inmediata y, en muchas ocasiones logran matar o herir de gravedad a los atacantes. Es una respuesta natural entre depredadores y presas.

La tauromaquia, entre otros muchos aspectos culturales, es el arte del acecho a un toro bravo,  para alcanzar la suerte suprema: la muerte del toro bravo.

Está en la genética, tanto del Búfalo, como en la del toro, luchar hasta morir. No se puede ni debe presentar al Toro o al Búfalo como una víctima, sino como un animal noble, que responde de la única manera que la naturaleza le ha determinado, que es atacar y responder ante el dolor con bravura. Esta respuesta es lo que hace único al Toro de Lidia. Esta respuesta lo mitifica.  Por ello tenemos referencias de su comportamiento, no sólo en todas las civilizaciones de nuestra historia, sino también del neolítico. Ha sido un animal venerado. Debemos de estar orgullosos, porque si no es por la tauromaquia hubiese desaparecido y dejaría de serlo.

Por eso es necesario defender la suerte suprema. Porque es la esencia. Es el desenlace necesario de una representación antropológica  de la vida misma. Debemos de estar muy orgullosos de inventar la Tauromaquia, pues es el libreto, a través del cual, sublimamos esta inmensa obra de teatro que es la vida y la muerte a través de la fiesta de los toros.

Por último, deseo defender a los valedores y guardianes de la fiesta taurina, que no son más que el pueblo. En especial, los pueblos de la península Ibérica, América y el sur de Francia. Lugar donde nació y desarrolló etnográficamente la fiesta de los toros y que debemos defender para hacer honor a nuestras raíces. De las cuáles nos sentimos muy orgullosos.

Jesús Sánchez Gómez

Jesús Sánchez Gómez

Profesor de Educación Física

Jesús Sánchez Gómez foi profesor de Educación física en Madrid onde naceu e reside actualmente.

Afeccionado taurino.

Publicou varios libros relacionados co exercicio físico e a saúde e material escolar.

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥