Suite: Alborada de Verín e Pas d’été por Cibrán, Marcos e Migui
Suite: Alborada de Verín e Pas d’été
Migui Carballido (Buzuki) Cibrán Seixo (Violín) e Marcos Seixo (Zanfona)
máis artigos
♥♥♥ síguenos ♥♥♥
As bágoas das naiciñas de Antonio Lois
por Antonio Lois Pérez
“As bágoas das naiciñas”
O orballo, en Galicia,
máis que mollar acaricia.
Non sentes a molladura,
tan só a súa caricia.
As pingas non son da choiva;
que son bágoas das naiciñas,
as que mollaron as caras
os días das despedidas.
Cando vou a miña aldea
e atopo un día de orballo,
non me mollan a súas pingas;
tan só sinto as caricias
das bágoas da miña nai,
bágoas da miña naiciña.
Sigo sentindo as caricias
das bágoas dos seus olliños,
aqueles olliños grises,
cando, a hora de marcharme,
recibia os seus bicos
e acariciábanme a cara
as bágoas dos seus olliños.
Antonio Lois
Antonio Lois pérez
Economista
Nacín un día 4 do mes de xaneiro, ano 1948, no lugar do Castro de Mourelos, parroquia de Mourelos (Saviñao – Lugo). Son economista e técnico en tintes, estampación e acabados téxtiles. Actualmente vivo en Barcelona.
Gústame escribir poesía en galego do pobo, o galego dos meus pais, que é o galego que amo; non en galego ilustrado! Participei en tres libros de poesía (Poetas do Reencontro, Caminhos da Poesía e Raia Luso Española), así coma na revista Xistral do Concello de Lugo. Non hai moito máis que contar de unha vida moi vulgar!
Son do Castro de Mourelos; onde mellor se ve o Miño, onde mellor se ve o ceo; onde, ulindo ó seu vento, eu xa sei se vai chover. ¡Que pena que non estén aqueles que eu amei; que pena que xa non vexa o Castro que eu deixei! A pesar de todo eso; ou pode sexa por eso, do Castro sempre serei
máis artigos
♥♥♥ síguenos ♥♥♥
Mi casa y mi corazón de Marcos Ana por Pilar Braga
Mi casa y mi corazón
(sueño de libertad)
Si salgo un día a la vida
mi casa no tendrá llaves:
siempre abierta, como el mar,
el sol y el aire.
Que entren la noche y el día,
y la lluvia azul, la tarde,
el rojo pan de la aurora;
La luna, mi dulce amante.
Que la amistad no detenga
sus pasos en mis umbrales,
ni la golondrina el vuelo,
ni el amor sus labios. Nadie.
Mi casa y mi corazón
nunca cerrados: que pasen
los pájaros, los amigos,
el sol y el aire.
Marcos Ana
De: «Decidme cómo es un árbol. Memoria de la prisión y la vida»
Ed. Umbriel 2007©
ISBN 978-84-89367-40-1.
Fernando Macarro Castillo, nació en la pedanía de San Vicente, Alconada, Salamanca, el 20 de enero de 1920.
Fue el preso político que pasó más tiempo en las cárceles de la dictadura franquista, fue liberado en 1961, gracias a la actividad de la recién fundada Amnistía Internacional.
Tras pasar por la cárcel de Alcalá de Henares, terminó su trayectoria carcelaria en el penal de Burgos,donde permaneció desde 1946 hasta como decíamos el año 1961.
Su seudónimo proviene de los nombres de sus padres, Marcos y Ana.
Pilar Braga Crespo
máis artigos
♥♥♥ síguenos ♥♥♥
Bourré (Francesa) por Cibrán, Marcos e Migui
Bourré (Francesa) de Jean Blanchard
Migui Carballido (Buzuki) Cibrán Seixo (Violín) e Marcos Seixo (Zanfona)
máis artigos
♥♥♥ síguenos ♥♥♥
Que nunca foi abalada por Pilar Braga Crespo
Que nunca foi abalada
Esta noite e maila outra e maila outra pasada abalei unha pereira
que nunca foi abalada (bis)
Santo cristo de fisterra santo da barba dourada (bis) deixa pasar as parellas
que van para touriñana (bis)
Por ir de noite, cain na lama por unha nena me namoraba si en vez de noite fora de dia escorreghaba e non caia.
Pola culpa do teu prenderon o meu
e se o meu tivo a culpa nunca mais tivo o teu (bis 2) pola culpa do teu prenderon o meu.
Eu caseime por un ano
por saber que vida era (bis) o ano vaise acabando solteiriña quen me dera (bis)
Pilar Braga Crespo
máis artigos
♥♥♥ síguenos ♥♥♥
Un longo camiño branco de Iacobus Magnus por Cibrán, Marcos e Migui
Un longo camiño branco de Iacobus Magnus de Milladoiro
Migui Carballido (Buzuki) Cibrán Seixo (Violín) e Marcos Seixo (Zanfona)
máis artigos
♥♥♥ síguenos ♥♥♥