Gal Costa por Manuel Lastra Galiano

Gal Costa por Manuel Lastra Galiano

O pasado 9 de novembro finou aos 77 anos en Sao Paulo a cantante brasileira Gal Costa quen, xunto con Caetano Veloso, Maria Bethânia e Gilberto Gil, formaron a mediados dos anos sesenta o chamado “Cuarteto de ouro” da música popular brasileira.

Gal Costa

María da Graça Costa Penna Burgos, máis coñecida como Gal Costa (Gaw Costa na pronuncia brasileira) naceu en Salbador de Bahía en 1945 e, como dixemos, morreu en São Paulo o pasado 9 de novembro. En 1963 coñeceu a Caetano Veloso quen vai influír notablemente na súa carreira musical. Ao ano seguinte debutou en Salvador de Bahía e pronto decidiu trasladarse a Rio de Janeiro onde comezou a actuar co grupo antes citado. Estamos no momento álxido da Bossa nova que xurdira a finais dos cincuenta en Río froito da mestizaxe entre o samba autóctono e o jazz americano. A Bossa nova supuxo unha grande revolución no panorama músical de Brasil dominándoo durante os anos sesenta e pronto tivo recoñecemento mundial. Foron os cantantes e compositores Vinicius de Moraes, João Gilberto e Tom Jobim entre outros os precursores deste movemento e Garota de Ipanema e Chega de saudade dous dos temas fundacionais desta nova estética musical

Meu nome é Gal

Um dia de domingo

A bossa nova parte do samba popular e carnavaleiro pero moi matizado e suavizado para ser levado a espazos máis reducidos e tranquilos. Ao mesmo tempo incorpora a espontaneidade e improvisacións propias do jazz do que tamén colle as irregularidades armónicas tan caracterísitcas. Gal Costa e os seus compañeiros do Cuarteto de ouro comenzaron participando desta nova maneira de entender a música pero a partir dos anos setenta e oitenta ampliaron os seus repertorios e incorporaron outras propostas sempre moi ligadas aos ritmos populares.

En 1965 gravou o seu primeiro disco coas cancións Eu vim da Bahía e Sim, foi você. Pero foi no 68 coa canción Baby de Veloso cando chegaría a fama. A crítica destaca o seu timbre de voz doce e algo agudo e a súa ousadía para atreverse con todo tipo de ritmos e estilos: bossa nova, samba, rock ou swing.

Gal Costa

Gal Costa gravou máis de corenta discos durante as cinco décadas que durou a súa carreira. Entre as súas cancións máis representativas podemos citar Vapor barato, Meu nome é Gal, Festa do interior ou Um dia de domingo.

Manuel Lastra Galiano

Manuel Lastra Galiano

Profesor de Galego

Son Manuel Lastra Galiano. Nacín hai case sesenta e un anos en Salcedo, ao lado de Pontevedra.

Sempre me gustou a literatura polo que decidín estudar Filoloxía e facerme profesor. O curso pasado puxen fin á miña etapa de docente despois de exercer durante trinta e sete anos, trinta deles no IES Valle Inclán desta cidade.

Penso que a xubilación non debe implicar o cese da vida activa. Ao contrario, agora podo dedicarme á realización de moitas actividades lúdicas e culturais que tiña aprazadas pola falta de tempo.

A publicación deste blog responde a esta ansia de manterme activo. Xunto cos meus compañeiros, espero que as propostas que vos fagamos sexan do voso agrado.

Sistelo, o pequeno Tibet portugués

A Peregrina en Madrid

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Counting Crows (Contando Corvos) por Javier Domínguez

Counting Crows (Contando Corvos) por Javier Domínguez

Escoitando un día a radio, un periodista comentou que era horroroso que nestes tempos que corren, todo fora dirixido por algoritmos, e referíase en concreto á música. Pois vanme perdoar pero difiro no que ten que ver coa música.

Todo isto vén ao caso pola historia que vou contar.

Chego un día á casa e instálome con comodidade, ou sexa con pantalón de chándal e unha camiseta de Los Ramones orixinal, que ten polo menos corenta anos. Acto seguido acendo o equipo de música e poño Spotify a través do móbil por bluetooth. Spotify, basado en algoritmos, ofréceme unha serie de listas de música e como non tiña ganas de buscar puxen un <<Mix>> de rock alegre. Empezaron a soar distintos temas e comecei a cociñar; ben, a verdade é que estaba pasándoo ben.  Nun momento dado soou un tema que me encantou. Rapidamente deille ao corazón para pasala ás miñas cancións favoritas e así poder escoitala máis veces. Pregunteime quen serían eses “tíos” tan bos. Mirei e vin que se chamaban <<Counting Crows>>. Era a primeira vez na miña vida que escoitaba falar deles. Ao día seguinte puxen lista de música baseada neste grupo. Apareceume unha lista de tres horas con gran parte da súa discografía e outros grupos afíns.  O mix baseábase en algoritmos, por suposto. Varios dos grupos que saíron nesa lista gustáronme bastante e agora son dos que máis escoito esta tempada. Aí está a proba. Nunca tería chegado a eles se non fose polos ditosos algoritmos.

Ben, fóra lerias,  decidín que tiña que velos se se daba a casualidade de que tocasen en Europa, non digo España, digo Europa. E cal non sería a miña sorpresa cando vexo que están de xira polo vello continente e que teñen tres concertos en España: Barcelona, Madrid e Bilbao. Os tres en salas emblemáticas do rock das tres cidades. Póñome a conseguir as entradas e o primeiro pau: esgotadas as da Riviera (Madrid). Plan B, miro na sala Razzmatazz de Barcelona e oh, sorpresa!, quedan entradas. Sen pestanexar consigo unha. A partir de aí comeza a aventura. Billetes de AVE Santiago-Madrid-Barcelona ida e volta. Naturalmente máis baratos grazas á tarxeta dourada; non era ponte nin festivo e non era fin de semana. O concerto era o luns día 26 de setembro. Unha das cousas boas de estar xubilado. A todo isto, dicir que saín o luns pola mañá e regresei a Santiago o martes pola noite.

Chega o día e á estación. Encántame a estación do tren de Santiago os luns pola mañá cedo. Está chea de <<Pilgrims>>, con rostros cansados, pero de satisfacción polo deber cumprido, que regresan aos seus lugares de orixe despois de facer o camiño. Todos queren rematalo o sábado ou o domingo.  O café da estación moi caro. Subo ao tren, saúdo á miña compañeira de asento e nin me responde. Así está a cousa.

Son as 10,25, saída cara a Madrid. Agárdame unha viaxe de 1000 km a Barcelona no AVE. Todo por un concerto, un dos mellores motivos por outro lado. Chegada a Ourense ás 11,05. Pasar pola ponte do tren que cruza o Miño e ver a cidade que me viu nacer sempre é un gustazo. Ás 11,22 para o tren de golpe en ningunha parte e cambio de vías para converter o Alvia nun AVE. A partir de aí  comeza a verdadeira viaxe. Na pantalla vaise vendo todo o tempo a velocidade,  anda sobre os 250 Km hora e ás veces algo máis. Primeira visita á cafetaría, que é onde mellor se está xa que non tes que estar permanentemente coa máscara e tampouco aturar a xente falando polo móbil ou contando a súa vida, que non lle importa a ninguén. Paisaxe de Castela e ás  13,30  chegada  a Madrid-Chamartín. En tres horas despachei 600 km.

Estación de Chamartín, baño de xente e de realidade. Rapidamente teño que tomar un tren de proximidade para Atocha que sae cada cinco minutos e  está incluido no billete. En Atocha bocadillo e cervexa  e a  esperar pola saída do tren  a Barcelona observando o movemento da estación que é un ente con vida propia.

Saída cara a Barcelona-Sants. Diferenza moi grande de tren (asentos de pel) e de información. Durante unha morea de  quilómetros franqueamos unha zona de terra vermella e páramos. Arroios sen auga e deserto humano. Isto debe ser o que chaman a España vaciada.

Cataluña é bonita, bastante verde. Chegando, ao fondo vese a montaña de Montserrat, un gran rochedo con cume que semella unha serra. Todos os hipotéticos prexuízos que puidera ter sobre os cataláns volvéronse fume nuns minutos. Xente  agradable, moi amable. Moita seguridade na estación e iso que me asustararan un pouco. Ata no tren me comentaran que tivese moito coidado porque era relativamente fácil que me roubasen. Todo o mundo falando castelán e un tempo ideal. Ao hotel  deixar as cousas e xa para a zona do concerto.

No bar que está ao lado da sala danme unha Estrella Galicia. Para cando a medalla de ouro de Galicia para a cervexa que se bebe por toda España e parte do estranxeiro e que leva dignamente o nome de Galicia por todas partes? Alí chámanlle unha  <<Galicia>>, a secas. Refírome a que a medalla lla dean á cervexa, non aos donos da cervexa.

Sala Razzmatazz, mítica sala dentro do rock ibérico. Ten  capacidade para 1500 persoas. A acústica é moi boa e, como curiosidade, ten unha especie de balcóns con varanda no primeiro piso, onde se senta a xente para ver o concerto coas pernas colgando. Aí situeime eu..

Sala razzmatazz

Para abrir boca <<David Keenan>>, cantautor con boa vontade. Abriu o espectáculo e estivo no escenario aproximadamente unha media hora. Sobre todo facía folk. Actuou el só coa guitarra acústica. Non estivo mal pero case non se escoitaba porque estaba entranto a xente  e había moito barullo.

Tócalle a quenda ao grupo que viñera ver. Os <<Counting Crows>> son unha banda de rock alternativo californiano que foi fundada en San Francisco en 1991  polo cantante Adam Duritz (1964) e o guitarrista David Bryson (1961).  A súa época dourada comezou a mediados da década dos 90, cando sacaron ao mercado o seu primeiro disco <<August and Everything After>> (1993). O disco converteuse en superventas grazas ao éxito do tema <<Mr. Jones>>. Venderon uns sete milóns de copias do álbum e comezaron a facerse moi habituais no mundo da música na zona da Baía de San Francisco.

Cartel do concerto

 Ademais do tema Mr. Jones, este primeiro disco do grupo ten unha serie de cancións moi boas, como poden ser <<Round Here>>, <<Rain King>>; <<Omaha>>, e que a min persoalmente gústanme máis que a primeira citada.

Ao primeiro disco seguíronlle outros que tiveron menos éxito, pero todos eles tiñan unha serie de cancións moi boas, como pode ser o caso de <<Accidentally in love>> que pertencía á banda sonora da película Shrek 2 e que foi nominada aos Óscar do ano 2004, como Mellor Canción Orixinal, sendo nominada igualmente ao Premio Globo de Ouro e ao Premio Grammy, neste caso como mellor canción escrita para unha película.  Os <<Counting>> interpretaron a canción na entrega dos Óscar, pero non levaron o premio.

A orixe do nome (Contando Corvos, tradución literal), ten que ver cunha rima infantil dunha película que Duritz incluíu nunha das súas cancións. (<<soñei que te vin subindo un outeiro, na neve/ trazando sombras sobre o ceo invernal, mentres estabas alí parada, contando corvos>>).

Desde o principio foron un grupo de directo, aínda que nos seus trinta anos de historia gravaron uns cantos discos de estudio, ademais de recompilacións e demais historias. Durante os seus primeiros anos fixeron xiras con grupos como The Cranberries, Os Lobos e incluso co propio Bob Dylan.

A formación da banda xirou sempre en torno aos citados. O resto dos compoñentes foron cambiando cos anos. Por exemplo, cambiaron cinco veces de batería. A formación última, e que tocou en Barcelona, está composta por Jim Bogios (Batería); David Brysom (Guitarra); Adam Duritz (voz e Piano); Charles Gillingham (teclado); David Immerglück (Guitarra); Dan Vickrey (Guitarra); e Millard Powers (Baixo).

”A

O concerto foi moi bo e mereceu a pena a viaxe a Barcelona. No escenario os <<Contando Corvos>> son sete amiguetes que podían ser da cuadrilla do barrio. Cincuentóns, tirando para os sesenta. Son californianos, pero en realidade parecen unha banda de rock irlandesa, case todos cunha incipiente barriga cervexeira. O cantante é moi carismático, aínda que xa empeza a ter os seus anos e perdeu a súa característica cabeleira de fregona. Pero manda totalmente sobre o escenario e tamén dirixe maxistralmente o público. Este, totalmente entregado, na súa inmensa maioría eran da mesma idade que os músicos e, curiosamente, había moitas parellas. Moito cabelo branco. Notábase que eran seguidores da banda de toda a vida. De feito, sabían as cancións e cantábanas todas, ata tal punto que nalgunha lenta non se oía a voz do cantante porque estaba a sala en pleno cantando a canción a berros. O repertorio, pois o que se supuña, ou sexa tocaron todas as boas que teñen. Que eu saiba, só meteron un par delas novas, do seu último disco. Ademais, case todos eles, á parte dos instrumentos, digamos “normais”, tocaron distintos instrumentos como o órgano, o ukelele ou o acordeón. Outro dos seus grandes méritos é que teñen temas moi bonitos. Case todos eles.

O seu estilo pódese situar no chamado rock alternativo, xénero musical que naceu a finais dos anos 80 do século pasado e que os <<Couting Crows>> converten nos seus concertos nun elegante cóctel formado por Pop-rock, Folk, unhas gotas de Country e un ingrediente básico ol Blues Rock.

Antes do concerto

O <<Rock alternativo>> é un subxénero do rock, cuxas orixes e influencias musicais habería que buscalas en estilos como o <<Punk rock>>, o <<Post-punk>>, o <<Hardcore>>, o <<New Age>>,  o <<Pop rock>>; o <<Folk>>. Empréganse instrumentos e sons que non son os habituais dunha banda de rock. Os grupos deste estilo están próximos ao mundo e á música denominada <<underground>>, ou sexa á  música anticomercial. Foxen dos estilos típicos do rock e, en principio, non buscan a popularidade. Ás bandas de rock alternativo podiamos atopalas nos anos 90  (época de esplendor) en pequenos bares ou clubs do circuíto underground. Algunhas destas se popularizaban grazas ao <<boca a boca>>. Soían gravar os seus discos en pequenas compañías de discos independientes e rexeitaban as grandes multinacionais da música daqueles anos. O <<Indie rock>>, o <<Grunge>> e o <<Britpop>> son xéneros herdeiros do estilo alternativo.

Tras a  estupenda dose de música, pois a comer algo e tomar un par de cervexas. O maior problema: a zona non era moi recomendable pola noite. Moito turista británico en estado demasiado alegre e non había moitos sitios a onde ir. Tamén me avisaran de que andar só pola noite nalgunhas zonas de Barcelona non era moi recomendable. Conclusión, bocadillo e cervexa e para o hotel, que estaba a tan só 200 metros. Xa o elixira así  á mantenta.

Á mañá seguinte almorzo moi bo. Non faltaba de nada. Tiña toda a mañá para pasear por Barcelona. Ao saír, preto do hotel, atopei unha cola xigante diante do Consulado do Reino de Marrocos e en fronte curiosamente había un local xudeu. Moitos musulmáns e latinoamericanos. Cidade moi cosmopolita.

Decidín visitar tres sitios: a <<Catedral de Barcelona>> fabulosa, do mellor que teño visto. Estilo gótico e o cadeirado do coro é brutal. Ademais, había pouca xente porque a maioría dos turistas van directos á  Sagrada Familia e pensan que esa é a Catedral da cidade, de feito dixéronmo. Sorpresa moi grata a catedral gótica de Barcelona.

O segundo sitio que visitei foi o <<mercado de la Boquería>>. Moi chulo, pero defraudome bastante. Está montado para os turistas. De feito, tiñan ostras típicas de Galicia que eran máis falsas que Xudas. Cobraban 6 euros por tres ostras. No meu caso estaba mirando fiambre envasado ao  baleiro e o tío díxome que era moi bo. Mirei e vin que era de Salamanca. Díxenlle que non ía ir a Barcelona mercar fiambre de Salamanca.   Miroume e fíxome un xesto como de “é o que hai”. Tamén me decatei de que a vila máis famosa de Galicia en toda Barcelona é Padrón. Hai pementos de Padrón absolutamente en todos os bares e todos os restaurantes de Barcelona.  É alucinante, Estrella Galicia e os pementos de Padrón estanse facendo máis populares que Zara e Amancio Ortega no resto do Estado.

A terceira escala foi, evidentemente a <<Sagrada Familia>>. Quería botarlle un vistazo por fóra, xa que non tiña tempo para facer unha cola xigante para entrar. A verdade é que é espectacular. No meu próximo concerto na cidade condal vou adicarlle máis tempo.

A viaxe de volta moi boa, sobre todo desde Madrid a Santiago. Vendo continuamente unha posta de sol, unha luz preciosa que parecía que incluso as chairas secas de Castela eran bonitas.  Eu só na cafetaría tomando un viño das botellas pequenas que venden no tren. Por certo, dixeron, próxima estación Ourense. Sobre as 21,30 chego a Santiago, cansado pero satisfeito.

E iso é todo. Ata outra.

Counting crows
Javier Domínguez

Javier Domínguez

Profesor de Historia

Javier Domínguez foi profesor de Historia no IES Valle Inclán ata que se xubilou no ano 2021

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Chanson d´automne por Ghislaine Gourlaouen                                                                   

Chanson d´automne por Ghislaine Gourlaouen                                                                   

Chanson d’automne, comme l’ensemble des Poèmes saturniens (1866), est une œuvre de jeunesse de Verlaine. Il offre un exemple poignant de la mélancolie qui assaillait le poète, qui se croyait sous l’influence néfaste de Saturne. Le thème est celui de la fuite du temps.

Verlaine

Chanson d´automne

Les sanglots longs

Des violons

 De l´automne

Blessent mon coeur

D´une langueur

Monotone

Tout suffocant

Et blême, quand

Sonne l´heure,

Je me souviens

Des jours anciens

Et je pleure

Et je m´en vais

Au vent mauvais

Qui m´emporte

Deçà, delà

Pareil à la

 Feuille morte.

                                                                 Paul Verlaine (Metz, 1844-Paris, 1896)

Poèmes saturniens, 1866

C´est un des plus célèbres poèmes de Verlaine en particulier à cause des trois premiers et derniers vers.  Il illustre  particulièrement bien la  mélancolie profonde de l´oeuvre de Verlaine – mélancolie qui ne doit pas faire oublier l´autre versant  de son travail poétique, fait de légèreté  et de rire. Comme le poète le disait lui-même : “de la musique avant toute chose” dans ce texte qui a été perçu  comme son manifeste du symbolisme.

Comment les effets musicaux sont-ils créés?  Outre l´utilisation de plusieurs types de rimes –plates et embrassées- , les allitérations et assonnances sont nombreuses, participant à la musicalité du poème.

Le poème de Verlaine dans l ´histoire contemporaine

La première strophe du poème légèrement altérée a été utilisée par Radio Londres au début du mois de juin 1944 pour ordonner à des saboteurs ferroviaires du réseau Ventriloquist de faire sauter leurs objectifs. Il s´agissait d´un message parmi tant d´autres qui furent alors adressés aux différents réseaux de résistance en France. Ces vers de Verlaine étaient donc adressés à un réseau en particulier, chaque réseau ayant reçu des messages spécifiques.

 Le 1er juin, « Les sanglots longs des violons d´automne » indique aux saboteurs membres du réseau de se tenir prêts.

Le 5 juin, à 21 h 15*, sont envoyées les deuxièmes parties des messages, ordonnant le passage à l’acte : pour VENTRILOQUIST, il s’agit de « Bercent mon cœur d’une langueur monotone ».

Il est à noter que les deux messages reçus par VENTRILOQUIST diffèrent du texte de Verlaine, qui écrit « de l’automne » et « blessent » (Radio Londres aurait remplacé « blessent » par « bercent » sous l’influence de la version mise en musique et chantée par Charles Trenet en 1941).

(* Rappelons que le débarquement a eu lieu le 6 juin 44 à l´aube)

Chanson d´automne sur radio Londres :  (ici on entend “blessent” , s´agit-il d´une reconstitution du message (?). Cela donne malgré tout une idée de ce qu´on pouvait entendre sur la chaîne de radio: les 4 coups de la 5è symphonie de Beethoven, les brouillages émis par les Allemands. Cela donne encore aujourd´hui la chair de poule!

Interprétation de Charles Tenet (1941): (Interprétation orchestrale magistrale!)

Interprétation de Georges Brassens

Ghislaine Gourlaouen Bryselbout

Ghislaine Gourlaouen Bryselbout

Profesora de francés

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Jean-Luc Godard, as músicas das súas películas por Ghislaine

Jean-Luc Godard, as músicas das súas películas por Ghislaine

Unha maneira de recordar a Jean-Luc Godard, recentemente falecido é ca música das súas películas. Radio classique bríndanos aquí unha maneira de recordar as súas películas máis famosas.

  1. A bout de souffle, a película emblemática da Nouvelle vague, esta corrente cinematográfica que impón a pantalla o que non se facía antes. Sae en 1960. Hai unha secuencia notable entre Jean-Paul Belmondo e Jean Seberg que vende o periódico nas rúas de París, con esta secuencia titulada New York Herald Tribune. A música é de Martial Solal.
  2.  En 1962, Jean-Luc Godard recorre a Michel Legrand para a música de Vivre sa vie. Anna Karina, a compañeira do director, conta en12 cadros a historia dunha moza que ven de perder o seu traballo.

3. Un ano máis tarde, Jean-Luc Godard acepta rodar unha película con Brigitte Bardot que está no cumio do seu  talento e beleza. É a película Le Mépris con Michel Piccoli, Fritz Lang e Jack Palance. Georges Delerue compón o tema de Camille nunha secuencia na que  Brigitte Bardot aparece espida.

4. Dous anos despois, o director volve atoparse  con Jean-Paul Belmondo para  Pierrot le fouAntoine Duhamel é o autor da música.

“A música é un elemento vivo, igual cunha rúa ou os coches”

Nunha entrevista para  Les Cahiers du Cinéma, Jean-Luc Godard dixo o seguinte: «Nunca lle pediría a Stravinsky que me fixera unha música. O que necesito é un Stravinsky malo, porque si collo un bó, todo o que rodei xa non serve para nada.

  Un músico concibe a súa música, e eu concibo a miña película con mi mundo de cine. Paréceme que un máis un sería demasiado. A música para min é un elemento vivo, igual cunha rúa, que uns coches. É unha cousa que eu describo, unha cousa anterior a película ». Jean-Luc Godard roda en 1967 La Chinoise, unha película intelectual e política sobre uns estudantes que reflexionan de forma filosófica sobre a esquerda e a burguesía. Nesa película no se escoita a Internacional senón o  Concerto para dous violíns RV 523 de Antonio Vivaldi.

 Jean-Luc Godard non dubida en recorrer  aos máis grandes músicos clásicos como Beethoven.  En  Une femme mariée, rodada en 1964, escóitase o andante del Quatuor para cordas n°9 opus 59.

En 1965, Jean-Luc Godard roda Alphaville, unha especie de película futurista coa cal recibirá o Oso de Ouro do festival de Berlín. Contrata a Eddie Constantine e a Anna Karina e a música pona en mans de Paul Misraki.

Une femme est une femme  conta a historia de Ánxela, unha moza que esixe un fillo a seu compañeiro en 24 horas, senón o abandonará. Jean-Luc Godard volve a encóntrase co músico Michel Legrand coa canción de Ánxela.

Nunha das películas de Jean-Luc Godard, un personaxe estima que hai horas específicas para escoitar a certos compositores « Bach xa non é ahora, un Brandeburgués ás oito da mañá é maravilloso. A Mozart lle toca  ás ocho da noite, Beethoven, é música profunda,  escoitase a medianoite ». En  Bande à Part, Anna Karina, Sami Frey e Claude Brasseur bailan nun bar e Jean-Luc Godard fai os seus comentarios durante a escena, e segue sendo con música de Michel Legrand.

bande à part foto
Ghislaine Gourlaouen Bryselbout

Ghislaine Gourlaouen Bryselbout

Profesora de francés

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Yannick Martin et Tangui Josset por Ghislaine Gourlaouen

Yannick Martin et Tangui Josset por Ghislaine Gourlaouen

Ce petit article-reportage prétend simplement faire connaître deux sonneurs de la musique bretonne Yannick Martin et Tangui Josset d´une part et d´autre part réfléchir sur la notion de culture et d´identité. Leurs témoignages m´ont rappelé également un texte très connu du groupe Tri Yann, intitulé  La découverte ou l´ignorance, texte plus ancien, lui, puisqu´il date de 1976.

Portrait de Yannick Martin et Tangui Josset, les deux frères sonneurs:

  Ce sont les premiers sonneurs bretons de couleur noire. Leur intégration dans un bagad a été l´objet d´insultes racistes. Aujourd´hui ils continuent de vivre leur passion et peuvent même revendiquer une intégration heureuse. L´un joue du biniou, l´autre de la bombarde. (reportage TV  Fr3 Bretagne 2016)

Tangui Josset et Yannick Martin, nés en Colombie il y a plus de 30 ans, ont la Bretagne dans la peau et plus particulièrement sa musique. Les deux sonneurs, -frères jumeaux- adoptés par deux familles différentes, sont parmi les sonneurs les plus titrés de Bretagne. Depuis qu´ils se sont retrouvés, à l´âge de sept ans, ils jouent ensemble, en couple ou en bagad –Quimper et maintenant Cap Caval.

Ils n´ont pas oublié les réactions du public à leurs débuts et encore aujourd´hui. Ils comprennent la surprise des gens au début. Les générations antérieures n´ont pas connu ce genre de situation. Ils comprennent cet effet de surprise et en sont presque satisfaits: ça fait réfléchir les gens!  Défendre le métissage, l´ouverture face au racisme et au repli sur soi. Yannick a été victime d´attaques en 2011 de la part d´un blogueur ultranationaliste, condamné plus tard à de la prison ferme.

Tangui Josset et Yannick

Les deux frangins continuent d´aller de l´avant.

“On aurait pu baisser les bras” dit l´un d´entre eux, “Ce n´est pas notre nature!” “On sera toujours jugés. On nous demandera toujours de faire plus. C´est pas grave!  S´il faut faire plus, on fera plus!”

L´un d´entre eux remarque quand même: “On a aussi  cette force d´être à deux. On arrive à ne faire qu´un.” L´autre pense au gwenn a du (le drapeau breton, noir et blanc) et ajoute que pour lui cela évoque le métissage, le mélange, c´est-à-dire, tout le monde ensemble.

Sonneur au bagad de Cap Caval, compagnons d´Ibrahim Maalouf , admirateurs de Nelson Mandela  et Martin Luther King , ils aimeraient donner un peu plus de couleur à la musique bretonne qui ne doit pas craindre d´évoluer.

Quelques liens qui vous les feront connaître davantage:

Tangui Josset et Yannick Martin, les frères Du, les sonneurs noirs:

[Petit éclaircissement: un bagad est une formation musicale bretonne. Il y en a beaucoup en Bretagne; le bagad de Cap Caval mentionné ci-dessus est le bagad de Plomeur, petite bourgade du pays bigouden. Un autre bagad très connu est celui de  Lann Bihoué, bagad de la Marine Nationale.]

Bagad de Cap Caval, Brest 2018

Ar Mor Divent – One ocean summit- Bagad de Lann Bihoué   

Tri Yann 

 La découverte ou l’ignorance    (1976)

Le breton est-il ma langue maternelle ?
Non ! Je suis né à Nantes où on ne le parle pas.
Suis-je même breton ? Vraiment, je le crois.
Mais de pur race ! Qu’en sais-je et qu’importe ?
Séparatiste ? Autonomiste ? Régionaliste ?
Oui et non… Différent…
Mais alors, vous ne comprenez plus :
Qu’appelons-nous être breton,
Et d’abord, pourquoi l’être ?

Français d’état civil, je suis nommé français,
J’assume à chaque instant ma situation de français.
Mon appartenance à la Bretagne
N’est en revanche qu’une qualité facultative
Que je peux parfaitement renier ou méconnaître…

Je l’ai d’ailleurs fait.
J’ai longtemps ignoré que j’étais breton.
Français sans problème,
Il me faut donc vivre la Bretagne en surplus
Et pour mieux dire en conscience.
Si je perds cette conscience,
La Bretagne cesse d’être en moi.
Si tous les bretons la perdent,
Elle cesse absolument d’être.

La Bretagne n’a pas de papiers,
Elle n’existe que si à chaque génération
Des hommes se reconnaissent bretons…

A cette heure, des enfants naissent en Bretagne.
Seront-ils bretons ? Nul ne le sait.
A chacun, l’âge venu, la découverte… ou l’ignorance !

Un petit mot sur ce groupe

Tri Yann (« Les trois Jean ») est un groupe folk rock français originaire de Nantes (Loire-Atlantique) formé en 1969. Le style musical du groupe est principalement influencé par la musique et la chanson bretonne ainsi que les autres musiques celtiques. En 1969, Jean-Louis JossicJean Chocun et Jean-Paul Corbineau forment Tri Yann an Naoned qui signifie littéralement en breton « les trois Jean de Nantes » en rapport avec le prénom « Jean » commun aux trois musiciens chanteurs. Leur première apparition publique a lieu à Plouharnel le 27 décembre 1970, le jour de la Saint-Jean.

la decouverte

Tri Yann an Naoned est né dans le sillage du mouvement de modernisation et de promotion de la musique bretonne et celtique lancé à partir de 1966 par Alan Stivell. À ses débuts, le groupe réinterprétait des chansons traditionnelles bretonnes (surtout du pays gallo). Par la suite, il créera son propre répertoire original en français et en breton. Formé en 1969, le groupe est resté actif jusqu’à ses adieux à la scène en 2021, ce qui en fait un des groupes français de plus grande longévité.  (wikipedia fr)

Ghislaine Gourlaouen Bryselbout

Ghislaine Gourlaouen Bryselbout

Profesora de francés

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥

Le chant des partisans por Ghislaine Gourlaouen

Le chant des partisans por Ghislaine Gourlaouen

Ce chant est celui de la résistance française au plus noir des moments de l´occupation nazie. Ces corbeaux noirs qui survolaient le pays sont une allusion aux uniformes noirs de la gestapo, les cris sourds sont ceux des martyrs  arrêtés et torturés. Sont évoqués également toutes les classes sociales confondues –ouvriers, paysans- souffrant tous  de voir le pays et son économie exsangue aux mains de l´occupant. Ce chant est également un appel à tous, à la guerre totale contre l´occupant avec quelque moyen que ce soit. Une solidarité fraternelle est également évoquée –nos frères– et l´espoir est toujours présent malgré la terrible situation du pays. Impossible de l´écouter sans avoir la chair de poule: le chant est un appel à l´action directe, au terrorisme, à l´assassinat et c´est un choix, une décision mûrement réfléchie. 

Les impératifs – montez, descendez, sortez, tuez–  renforce évidemment cette idée. La chaîne de solidarité se manifeste également dans le combat: si l´un des combattants est tué, un autre reprendra sa place immédiatement dans le combat….

Ce chant des partisans fut créé en 1943 à Londres. Les paroles sont de Joseph Kessel et Maurice Druon. La musique est de Anna Marly. Yves Montand l´a souvent interprété.

Il semblerait que l´histoire n´en finit pas de se répéter.

Nous pensons tous, évidemment à la résistance héroïque des Ukrainiens et des Ukrainiennes en ce moment.

Interprétation du chant des partisans par Yves Montand:

Le chant des partisans

 Ami, entends-tu le vol noir des corbeaux sur nos plaines

Ami, entends-tu ces cris sourds du pays qu’on enchaîne

Ohé, partisans, ouvriers et paysans c’est l’alarme

Ce soir l’ennemi connaîtra le prix du sang et des larmes.

Montez de la mine, descendez des collines, camarades,

Sortez de la paille les fusils, la mitraille, les grenades,

Ohé, les tueurs, à la balle et au couteau, tuez vite,

Ohé, saboteur, attention à ton fardeau, dynamite.

C’est nous qui brisons les barreaux des prisons pour nos frères

La haine à nos trousses et la faim qui nous pousse, la misère

II y a des pays où les gens au creux des lits font des rêves

Ici, nous, vois-tu, nous,on marche, nous on tue, nous, on crève.

Ici, chacun sait ce qu’il veut, ce qu’il fait quand il passe

Ami, si tu tombes, un ami sort de l’ombre à ta place,

Demain du sang noir séchera au grand soleil sur les routes

Chantez, compagnons, dans la nuit la liberté nous écoute.

A canción dos partisanos

Amigo, escoitas o negro voo dos corvos nas nosas chairas

Amigo, escoitas estes berros xordos do país que encadean

Ei, partisanos, obreiros e campesiños, é a alarma

Esta noite o inimigo saberá o prezo do sangue e das bágoas.

Subide da mina e baixade do outeiro, compañeiros,

Sacade da palla as armas, a metralla e as granadas,

Ei, matadores, con balas e coitelos, matade rápido,

Ei, saboteador, atención á túa carga, dinamita.

Somos nós os que rompemos as reixas do cárcere aos nosos irmáns

O odio nos talóns e a fame que nos empurra, a miseria

Hai países onde a xente no oco das camas ten soños

Aquí, nós, xa ves, nós andamos, nós matamos, nós morremos.

 Aquí, cada un sabe o que quere, o que fai cando pasa

Amigo, se caes, un amigo sae da sombra no teu lugar,

Mañá o sangue negro secará ao sol brillante nas estradas

Cantade, compañeiros, na noite a liberdade escóitanos.

Ghislaine Gourlaouen Bryselbout

Ghislaine Gourlaouen Bryselbout

Profesora de francés

máis artigos

♥♥♥ síguenos ♥♥♥