Viaxar a Sicilia era algo que viña seducíndome desde había xa uns cantos anos, supoño que en parte provocado polas engaiolantes imaxes que dela tiña visto no cine, en documentais e en series rodadas alí. Tiven a sorte de compartir este desexo coa miña amiga Luísa, así que enseguida nos puxemos de acordo e comezamos a organizalo todo.

O 18 de marzo de 2026 saímos do aeroporto de Santiago de Compostela cara a Palemo ás 9.15 a.m. Tivemos que facer transbordo en Barcelona, pois non había voo directo desde Galicia. Tras toda a peripecia, que incluíu os bocadillos a prezo de ouro que mercamos na terminal catalá, aterramos na illa ás 13.45.

Non nos defraudou, o que si comprobamos é que se se busca gozar dun tempo solleiro e cálido hai que esperar a maio ou, aínda mellor, a xuño.

Os días foron frescos e as noites máis, mesmo non nos libramos dunha boa treboada. Pero, por fortuna, tamén houbo algúns intres nos que o sol se abriu paso entre os teimosos nubeiros que se empeñaban en agochalo. Á fin e ao cabo démoslle alí a benvida á primavera.

As circunstancias leváronnos a elixir Palermo debido ás datas libres das que dispoñiamos e á combinación de voos que nos ofreceron na axencia. Como só estivemos cinco días, iso tamén condicionou os lugares que visitamos.

Xa na aproximación do avión ao aeroporto puidemos admirar a súa orografía, caracterizada pola presenza de espectaculares montañas calcarias, o que lles dá un aspecto pedregoso, e que logo puidemos comprobar que rodean a cidade, encaixada na chamada Conca d´oro.