Todo comezou cunha chamada.
—Cando podemos escapar para ver os campos de lavanda?—.

A miña amiga Adriana xa mo preguntara outras veces. Sempre había algo polo medio: unha cita médica, un compromiso ineludible… Pero daquela, por fin, o calendario estaba en branco. Sen pensalo moito, selamos un plan: a derradeira semana de xuño, destino Aix-en-Provence.

Ao principio imaxinamos un enredo de avións, trens e taxis. Pero as conexións de volta eran un labirinto de esperas interminables. Así que fixemos sinxelo o camiño: tren de Pontevedra a Madrid, e de Madrid a Aix. O primeiro, 88 euros ida e volta; o segundo, 260 coa tarxeta dourada.

 Ás 6:17, Pontevedra quedaba atrás. Ás 10:00, xa pisabamos Chamartín. Cercanías gratuíto ata Atocha, un café na terraza dunha cafetería que nos regalou media hora de calma, e logo a vía 6. Ás 13:18, o vagón partía amplo e cómodo, coma quen se prepara para unha longa conversa coa paisaxe.

Zaragoza, Tarragona, Barcelona, Girona, Figueres, Perpignan… estacións e nomes que pasaban coma capítulos lidos a toda velocidade. Pero a partir de Narbona algo mudou: a auga cercábanos, a Camargue deixaba entrever salinas, aves e a luz inmensa do Mediterráneo. O tren semellaba flotar. Nós, pegadas ao cristal, en silencio, dicíamonos baixiño: “Aquí temos que volver”.

Aix recibiunos xa de noite. Estación pequena, bus 40 ata o centro, billete na máquina, 9,60 ida e volta, quince minutos de traxecto. Un apartamento na Rue Pavillon, ducha, algo de cea traída da casa… e unha noite na que, antes de durmir, volveron desfilar as imaxes da Camargue, o lento avanzar do tren, as conversas, o libro aberto no colo… Cantas cousas se poden vivir nun vagón cando non hai présa.

Aix e Valensole

Aix-en-Provence, antiga Aquae Sextiae, foi fundada no 123 a.C. por Sextius Calvinus, capital medieval da Provenza, berce de Eleanor de Provenza e Paul Cézanne… Aix é a cidade das mil fontes, termal, luminosa, refinada.

Almorzamos na Maison Cangina e deixamos que un mapa nos guiase só o xusto para perdernos a gusto. No mercado da froita, fresas e cereixas. No establecemento Roi René, calissons de améndoa, coma mazapán glaseado. O natural e o de café gañaron por goleada, pero nós marchamos coa sensación de levar uns gramos de máis…

Na Praza do Concello, unha torre do reloxo ergueuse sobre séculos de historia. Moi preto, a Catedral de Saint-Saveur, erguida sobre un foro romano. No seu baptisterio, columnas antigas sosteñen unha cúpula octogonal; a pila lembra os tempos de bautismo por inmersión. O claustro, pequeno e elegante, é un remanso de paz. O órgano de 1745 impón respecto e beleza.

A Illa do Hierro: natureza en estado puro
Un soño cumprido. Camiñamos entre sabinas retortas polo vento, mergullámonos en charcos de lava, gozamos de miradoiros infinitos e saboreamos as mellores quesadiñas do mundo. Unha illa salvaxe, auténtica e máxica. O Hierro xa forma parte de nós.

A Illa do Hierro: Un soño cumprido

Esta foi unha viaxe moitas veces soñada. Sei que foi a serie Hierro, con Candela Peña, a que me incitou a emprender esta aventura, da que regreso feliz.

Enlazamos unha viaxe por Tenerife e A Gomera para, finalmente, visitar e coñecer a Illa do Hierro.

A Illa do Hierro é a máis occidental e tamén a máis pequena das illas principais do arquipélago canario. A súa natureza volcánica, paisaxes abruptas e biodiversidade fan dela un lugar moi especial e auténtico. É unha illa de orixe volcánica, con múltiples conos, campos de lava e unha xeografía moi accidentada.

Un dato importante: para ir ao Hierro desde A Gomera en avión, hai que regresar primeiro a Tenerife. O voo de A Gomera a Tenerife dura uns 30 minutos, e de Tenerife ao Hierro, uns 40 minutos máis. Alí collemos un coche de alugueiro coa compañía CICAR —un Opel Corsa por 115 euros durante cinco días.